Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 46 : น้องเล็กของตระกูล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ม.ค. 59

46

 

น้องเล็กของตระกูล

 

 

 

                เมื่อระยะเวลาของการปิดเทอมของวิทยาลัยนานาชาติสกายามะได้มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว การเปิดเทอมของภาคเรียนใหม่พร้อมกับบทเรียนของบรรดานักศึกษารุ่นใหม่ที่เข้ามาได้ริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง รวมทั้งเหล่ายากุซ่าหนุ่มสาวที่ยังคงต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังกับศัตรูเก่าและใหม่ที่กำลังจะเข้ามาทำให้พวกเขาชุลมุนวุ่นวาย

                “คุณหนูครับ ให้พวกเราไปส่งถึงในห้องเรียนเลยไหมครับ” วาซาบิถามคานะในขณะที่เธอกำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่กำลังแล่นเข้ามายังประตูทางเข้าของวิทยาลัย

                “นายไม่ต้องเข้าไปส่งฉันถึงในห้องขนาดนั้นหรอกซาบิ ฉันกลัวเพื่อนๆ จะแตกตื่นกันซะก่อน”

                “ทำไมล่ะครับคุณหนู ผมเองก็อยากจะทำหน้าที่ของข้ารับใช้ให้ดีที่สุดนิครับ”

                “ไอ้ซาบิ ก็แกลองคิดดูสิแกกับฉันน่ะตัวยังกะสิงโตทะเล ใครเห็นใครก็ไม่กล้ามายุ่งแล้ว”

                “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะทากุโร่ ฉันแค่ไม่อยากให้เพื่อนๆสงสัยว่าฉันเป็นใครถึงได้มีลูกน้องเดินประกบอยู่ตลอดเวลาน่ะ”

                “ผมเข้าใจแล้วล่ะครับ คุณหนู เอาล่ะถึงแล้วครับ” วาซาบิพูดจบก็หยุดรถ

                “งั้นฉันไปล่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะจ๊ะ เจอกันที่บ้านเย็นนี้นะ” คานะบอกลาและก้าวขาลงมาจากรถติดฟิลม์สีดำซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถของตระกูลทาคาฮาชิมาจอดพอดี

                “ลงมาสิ จะนั่งอีกนานไหม” ยากุซ่าหนุ่มที่ก้าวขาลงมาจากรถบวกกับทำหน้าทำตาอย่างกับพวกไดโนเสาร์กินเนื้อก็ไม่ปานกำลังหันไปตะคอกเสียงไม่พอใจกับคนด้านในรถ สักพักหญิงสาวในชุดนักศึกษาวิทยาลัยของนานาชาติสกายยามะก็ก้าวขาลงมาและเชิดหน้าขึ้นเป็นเชิงอวดดี

                “นานตรงไหนกันย่ะ พอนายเปิดประตูรถฉันก็เห็นนายรีบแจ้นออกมาจากรถ และนี่ก็ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีสักหน่อย”

                “ยัยบ้านี่เธอ……โถ่เว้ย!! ช่างแมร่งสิฟ่ะ” ลูฟสบถและเป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปในโถงทางเดินยาวของอาคารเรียโดยมีผู้หญิงแปลกหน้าหน้าคาสะสวยเดินตามเขาไปต้อยๆ ในขณะที่เขาเองก็ลืมทักคนสำคัญอย่างคานะ

                “คู่หมั้นของนายสินะ” หญิงสาวพูดกับตัวเองและเธอจึงเป็นฝ่ายเดินตามไปบ้าง

                ปัง! ปัง! ปัง!

                เสียงปืนที่ถูกเหนี่ยวไกของชมรมยิงปืนที่ตอนนี้หน้าประตูชมรมปั่นป่วนวุ่นวายเพราะน้องใหม่ของวิทยาลัยที่ให้ความสนใจกับหนุ่มๆ ทั้งสามคนของคลับ ไม่ใช่ว่าสาวๆจะชอบการยิงปืน แต่ที่ชอบกลับเป็นพวกรุ่นพี่หน้าหล่อสามคนที่กำลังยืนทำหน้าที่แนะนำตัวและรวมทั้งชักชวนให้ผู้คนเข้าชมรมที่มีคนอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น

                กรี๊ด! “หล่อลากเลือดเลยอ่ะ”

                สาวๆ ต่างพากันวี๊ดว๊าดกระตู้วู้และโพธนากับรูปลักษณ์ของยากุซ่าหนุ่มทั้งสามคน

                “ดูสิพี่ลูเซียอ่ะ เท่ห์มากเลย พี่ไทเกอร์ก็น่าขย้ำเนอะแก”

                “พี่ฟ็อกก็ขรึมๆ น่ารักอ่ะ”

                “บ้าชิบ!!” คานะเดินพ่นคำด่าแทรกเข้ามาระหว่างน้องใหม่ที่ยืนเต้นแร้งเต้นกากันอยู่หน้าห้องคัดเลือกคนเข้าชมรม

                “นี่เธอ เสียมารยาทนะย่ะ”

                “หืม ว่าไงนะ” ยากุซ่าสาวค้อนขวับและจิกหางตาใส่ยัยนกกระเรียนสองคน

                “เธอมองพวกเราด้วยสายตาแบบนี้ ไม่พอใจอะไรตบกันเลยมะย่ะ”

                “อืม”

                กรี๊ด!! “อยากลองดีกับพวกเราใช่ไหม” ยัยคนผมสีม่วงพุ่งปรี๊ดปร๊าดเข้ามาหวังจะตบที่ใบหน้าของคานะแต่กลับพุ่งตัวเลยไปกระแทกกับฝาผนังตึกแทน เพราะขาของยากุซ่าสาวที่ยื่นขัดการประทะออกไปอย่างรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน

                อ๊าย!! “โมจิแกเป็นอะไรไหม”

                “เป็นน่ะสิย่ะ ชิ!! แกช่างกล้านะ” ผู้หญิงผมสีม่วงชี้ไปที่ใบหน้าของคานะ แล้วเตรียมจะชักฝ่ามือฟาดลงไปที่หน้าของเธออีกรอบ

                “หยุดเลยเฟ้ย!” ชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามายืนขวางเอาไว้ทำให้เขาโดนฝ่ามือของอีกฝ่ายไปเต็มเปา

                “ละ…..หล่ออีกแล้ว” สาวผมม่วงที่หาเรื่องคานะพูดด้วยสายตาละห้อยราวกับถูกมนต์สะกด

                “รีบไปให้ไกลๆ จากผู้หญิงคนนี้ด่วนจี๋เลย ไม่งั้น….” ชายหนุ่มพูดและทำท่าโดนปาดคอ

                “ไปแล้วค่ะ” ว่าแล้วสองสาวก็โกยแนบแทบไม่เห็นฝุ่น

                “เฮ้! นายเป็นใครถึงได้มาเจ๋อยุ่งเรื่องชาวบ้านเขาน่ะห๊ะ” คานะทำคิ้วผูกกันจนเป็นโบว์และกระชากไหล่สูงชะรูดของชายหนุ่มในชุดสูทสีแดงลายสก็อตให้หันมาเผชิญหน้ากับเธอ ทันทีที่เขาพลิกตัวหันกลับมายากุซ่าสาวก็แทบตะลึง

                “เจ้าอากิระ!

                “หวัดดีคร้าบผม พี่สาวคนสวย ฟอด!” ชายหนุ่มพูดทักทายหญิงสาวและลักลอบหอมแก้มของเธอซึ่งเป็นความซวยของคานะแท้ๆ ที่ลูฟผ่านมาเห็นเข้าพอดี ทำให้เขาแทบจะควักปืนขึ้นมายิงไอ้หนุ่มเสื้อสก๊อตสีแดงซะเดี๋ยวนี้

                “ทำอะไรของนายห๊ะ ทะลึ่งใหญ่แล้วนะเรา ว่าแต่มาทำซากอะไรที่นี่”

                “ทำตามคำสั่งคุณพ่อไง” ชายหนุ่มก้มลงกระซิบใส่หูของเธอ

                “งงอ่ะ พี่ไม่เข้าใจ” คานะทำเสียงกระซิบนั่นยิ่งทำให้ลูฟที่ยืนดูอยู่ทนดูต่อไปไม่ไหว

                “แกออกไปห่างๆ แฟนฉัน” ยากุซ่าหนุ่มรีบปรี่เข้ามาแล้วผลักอกของชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยความรำคาญ

                “อย่านะลูฟ” ยากุซ่าสาวรีบวิ่งเข้าไปกางแขนป้องชายหนุ่มชุดแดงทันที

                “อะไรของเธอคานะไปปกป้องมันทำไม”

                “ฉันต้องปกป้องเขาสิ ก็เขาเป็นคนสำคัญของฉันนี่”

                หัวใจของยากุซ่าหนุ่มแทบหยุดเต้นและลมหายใจของเขาก็เริ่มติดขัดกับคำสารภาพของยากุซ่าสาวที่โพล่งออกมา

                “คะคนสำคัญของเธองั้นหรอ แล้วฉันล่ะ”

                ยังไม่ทันที่คานะจะได้พูดหรือโต้ตอบแก้ตัวกลับไป หญิงสาวว่าที่คู่หมั้นที่พ่อของยากุซ่าหนุ่มจับจองไว้ให้ก็เดินเข้ามากุมมือของยากุซ่าหนุ่มบ้างเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

                “เธอใช่ไหมที่เป็นแฟนของลูฟ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะโทดะ คานะ ฉันสึชิมะ เนเน่ เป็นคู่หมั้นของลูฟ”

                “อ๋อ ค่ะยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ สึชิมะซัง”

                “เรียกฉันว่าเนเน่ก็ได้ค่ะ”

                “ค่ะ เนเน่จัง”

                “เธอมาเจือกอะไร” ลูฟก้มลงกระซิบใส่หูของว่าที่คู่หมั้นของเขา

                “ก็อยากรู้จักแฟนนายเท่านั้นเอง” หญิงสาวกระซิบกลับไปบ้าง

                “ถ้าไม่มีอะไรงั้นขอตัวก่อนนะค่ะ” คานะรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินเธอจึงรีบลากแขนของชายหนุ่มแปลกหน้าออกมาแล้วพามายังโรงฝึกซ้อมเคนโด้ของชมรมฟันดาบที่เคียวจิเป็นหัวหน้าชมรมอยู่

                “พี่ นี่มันอะไร”

                “อ้าวคานะ แล้วก็ไอ้อากิระ เฮ้ย! แกมาได้ไงว่ะ” เคียวจิเดินเข้ามากระชากคอเสื้อของชายหนุ่มแล้วจ้องลูกตาแทบกระเด็นอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

                “อะไร อะไร นี่พี่ไม่รู้หรอ ว่าอากิระมาทำไม ฉันนึกว่าแผนพี่ซะอีก” คานะตะปบหูของเคียวจิแล้วบิดไปมา

                “บ้าน่า ฉันไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น มีแต่แผนการสังหารไอ้โคตรชั่วสามป่าช้าอย่างไอ้มาซาโตะ นีลเท่านั้นเอง”

                “พี่ๆครับ ใจร่มๆ แล้วฟังน้องสุดหล่อคนนี้ก่อนดีไหมครับ พอผมมาถึงพวกพี่ก็กัดกันอย่างกับหมา แล้วผมจะได้เล่าไหมล่ะไอ้ความจริงที่ผมมาที่ญี่ปุ่นนี่”

                “ว่ามา!” พี่น้องทั้งสองต่างรีบตอบกลับอย่างพร้อมเพรียง

                “ที่ผมมานี่ก็เพราะพ่อโทรตามผมมา บอกว่าให้มาช่วยเป็นไม้กันหมาระหว่างพี่คานะกับไอ้ยากุซ่าหน้าคมนั่น”

                “พ่ออ่ะนะเป็นคนโทรเรียกนายมา”

                “อืมครับ ก็พ่อบอกว่าในเมื่อพ่อของแฟนพี่ไม่ยอมให้พี่ทั้งสองคนคบกัน ก็เลยให้ผมมาคอยกีดกันพวกพี่ไงล่ะ”

                “แต่นายกับพี่เราเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมานะเฟ้ย อากิระ” คานะบ่น

                “ใช่ เพราะงี้ไงถึงปลอดภัย เพราะผมหอมแก้มพี่ได้ จูบแก้มพี่ก็ได้อีก กอดก็ได้ เพราะเราเป็นสายเลือดเดียวกัน สรุปว่าพี่ลูเซียของพี่เขาไม่รู้จักผม และไม่เคยรู้ว่าตระกูลโทดะของเรามีน้องเล็กของตระกูลก็คือโทดะ อากิระคนนี้”

                “ก็เป็นใครก็คงไม่รู้หรอกว่าแกมีตัวตนก็แกแยกอยู่กับพวกฉันตั้งแต่ห้าขวบ พ่อกับแม่ก็ดันยกแกให้เป็นลูกบุญธรรมของคุณลุงกับคุณป้านินา แถมแกยังเป็นพวกเด็กอัจฉริยะทำงานกับเอฟบีไอตั้งแต่เด็ก”

                “นั่นสินะ ว่าแต่……ผมควรจะทำอะไรบ้างให้ไอ้ลูเซียนั่นมันลดความหยิ่งยโสโอหังลงไปได้บ้างนะ” อากิระทำหน้านึกแผน

                “ไม่ต้องทำอะไรเลยดีฟ่าไหม น้องชาย” คานะตบหลังของอากิระ

                “คงไม่ได้หรอกครับ ก็ผมได้รับคำสั่งมาแล้วต้องปฏิบัติตาม และอีกอย่างผมก็ไม่ชอบหน้าแฟนของพี่เอามากๆ”

                “งั้นอยากทำอะไรก็เชิญเลย”

                “พี่คอยดูนะ ผมจะกำราบแฟนพี่ให้ดู” อากิระพูดและเอานิ้วชี้เขี่ยที่ปลายจมูกของตัวเอง

               

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30 ความคิดเห็น