Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 48 : ดับเบิ้ลเค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ม.ค. 59

48

 

ดับเบิ้ลเค

 

 

 

                โฮ่ง!! โฮ่ง!!

                “เงียบโว้ย บูตะ ไม่อย่างงั้นแกเจอสันดาปฉันกระแทกปากแน่” เคียวจิยืนจ้องเขม็งและข่มขู่เจ้าหมาอคิตะสีดำตัวใหญ่ยักษ์

                หงิง!! หงิง!!

                หาว!!

                “อากิระแล้วคานะล่ะ แล้วนั่นแกอดหลับอดนอนหรือไง”

                “ผมได้รับภารกิจพิเศษมาน่ะครับ เลยต้องใช้คอมทั้งคืน ว่าแต่พ่อล่ะครับไปไหน”

                “พ่อไปรับแม่ที่สนามบินน่ะ อีกสักพักคงกลับแล้วล่ะ”

                “แม่มาวันนี้หรอ เคียวจิ” คานะที่เดินมาในสภาพเนื้อตัวมีแต่เหงื่อเปียกชุ่มทำให้เคียวจิตกใจเล็กน้อย

                “เฮ้ยยัยคานะ นั่นแกไปฝึกเคนโด้มาอีกแล้วล่ะสิ”

                “พอดีว่าฉันหงุดหงิดกับเรื่องปัญญาอ่อนนิดหน่อยเลยไปซ้อมเคนโด้ตั้งแต่เช้ามืดแล้ว พี่กับอากิระมีปัญหาอะไร”

                “ไม่มี” พี่ชายและน้องชายตอบพร้อมกันเพราะคานะมองค้อนด้วยสายตาเขียวปัดมาที่พวกเขา

                “ฮึ! ดีถ้างั้นฉันไปข้างนอกก่อนนะ เฝ้าบ้านด้วยล่ะพี่น้องของฉัน” ยากุซ่าสาวยิ้มมุมปากและเดินจากไป

                “ผมไปด้วยจิ จะได้ตามไปคุ้มครองพี่จากไอ้ด๊อกยากุซ่านั่น” อากิระขออาสาไปด้วย

                “อืมไปสิ แต่พี่ขอไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะ

                ยากุซ่าสาวและน้องชายพากันมาเดินเลือกซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าของตระกูลเอนโด โดยที่มีสายตาของเหยื่อข่าวอย่างเคนที่เป็นมือซ้ายของลูฟคอยสะกดรอยตามดูอยู่ไม่ห่าง

                “คนที่ชื่ออากิระอยู่กับคุณคานะทั้งวันเลยครับ และดูเหมือนว่าเขาจะรู้ว่าผมแอบดูอยู่ จากที่คุณลูฟให้ผมสืบประวัติผมก็แทบไม่ผมข้อมูลอะไรเลยที่แสดงตนว่าเขาเป็นคนญี่ปุ่น รู้แต่ว่าเขาชื่ออากิระ นามสกุลไม่ทราบ แต่จากที่ผมสังเกตุก็เห็นบางอย่าง นั่นก็คือสร้อยห้อยคอสีเงินที่เป็นรูปกุญแจแบบเดียวกันกับไคยามะ ทีออส

                “นายจะบอกว่าไอ้เด็กนี่ทำงานกับเจ้าทีออสงั้นหรอ”

                “ผมว่าใช่อย่างแน่นอนครับ”

                “สืบให้รู้ให้ได้ว่ามันเป็นใคร” ยากุซ่าหนุ่มพูดจบก็ขว้างมีดปักตรงกลางรูปของอากิระที่เคนถ่ายมา ผู้เป็นศัตรูหัวใจของเขาในขณะนี้

 

                บ้านตระกูลโคตะ

                นิ๊งหน่อง!!

                เสียงออดถูกกดเรียกทันใดชายชุดยูกาตะสีดำก็เดินมาเปิดประตูต้อนรับสองพี่น้องตระกูลโทดะเข้าไปในบ้าน

                “เข้ามาสิทั้งสองคน”

                แขกทั้งสองผู้มาเยือนก็คือลูกพี่ลูกน้องของโคตะ เทย์โตะ

                “อากิระ นายเสร็จงานที่ไมอามี่แล้วหรอถึงได้มาโผล่ที่โตเกียวเนี่ย” เทย์โตะส่งถ้วยน้ำชาให้ชายหนุ่ม

                “งานที่ไมอามี่ ก็ไม่ได้ยากอะไร แต่งานที่ญี่ปุ่นนี่ดูท่าจะยากกว่าเยอะเลยครับ”

                “งานอะไรของนายหรอ อากิระคุง” ยูกะที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบนั่งลงถามเขา

                “ก็เรื่องอาชญากรข้ามชาติประมาณนั้น” อากิระทำหน้าเหมือนไม่ค่อยอยากจะตอบจึงทำให้พี่สาวอย่างคานะอดคิดไม่ได้ว่าน้องชายของตนมีความลับอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า

                “อากิระ ที่นายกลับมาญี่ปุ่นครั้งนี้คงไม่ได้มีแค่เรื่องที่พ่อสั่งใช่ไหม” คานะยื่นหน้าเข้าไปใกล้

                “เอ่อ คือ…..” อากิระทำเสียงตะกุกตะกัก

                “เรื่องมาซาโตะกับมุราคามิสินะ” เทย์โตะพูดขึ้นในระหว่างที่อ่านตำราแพทย์

                “พี่เทย์รู้ได้ไง” อากิระทำตาโต

                “แหม อากิระ นายไม่รู้หรอว่าพี่เทย์เป็นพวกสอดรู้สอดเห็นอ่ะ” ยูกะพูดกวน

                “ฉันอาจจะรู้เรื่องคนอื่นไปทั่วก็จริงแต่ฉันไม่เคยยุ่งเรื่องของคนอื่นเหมือนแก” เทย์โตะแขวะยูกะ

                “หมายความว่าไงอากิระ พี่งงไปหมดแล้ว” คานะเขย่าตัวของอากิระ

                “ผมได้รับข้อมูลมาว่ามาซาโตะกับมุราคามิวางแผนก่ออาชญากรรมระหว่างประเทศร่วมกับเรโก้ ดีลเลอร์ อาชญากรค้าอาวุธเถื่อนของไมอามี่ซึ่งเป็นอันตรายต่อทั้งสองประเทศและที่สำคัญผมต้องการข้อมูลเบื้องต้นจากยากุซ่าจตุรเทพทั้งสี่คนด้วยเพื่อใช้หาแหล่งส่องสุมทุกแห่งที่พวกมันมี”

                “แต่นายเป็นแฮคเกอร์ นายก็แฮคเอาสิ” ยูกะเสนอความเห็น

                “ไอ้จะแฮคข้อมูลของคนพวกนี้ มันขึ้ปะติ๋ว เหมือนปอกกล้วยเข้าปา แต่ว่าผมก็ต้องการความร่วมมือจากพวกพี่ทุกคน เพราะล่าสุดเมื่อคืนผมได้รับข้อมูลใหม่จากทีออส ว่าไอ้สองคนนี้มีแผนจะระเบิดห้างสรรพสินค้าของตระกูลเอนโดกับบริษัทของตระกูลทาคาฮาชิ”

                “อ้อ ถึงว่านายเอาแต่ตามติดประชิดตัวฉันยังกะปลิงดูดเลือด” คานะบ่น

                “พี่ไม่โกรธผมก็ดีแล้ว” อากิระยิ้ม

                “แล้วนายจะทำไงล่ะ อากิระคุง” ยูกะถาม

                “ผมคงต้องขอเรียกประชุมกับทุกคน ดังนั้นพี่ต้องไปบอกไอ้ปากด๊อกนั่นว่าให้เลยกร่างซะที”

                “เรื่องอะไร ไปบอกเองสิ” คานะบอกและจิ้มไดฟุกุไส้ชาเขียวมากินอย่างเอร็ดอร่อย

                “ใจอีกา” อากิระบ่นและจิ้มไดฟุกุทีเดียวสองลูกยัดใส่ปาก

                เมื่อคุยธุระเสร็จสองพี่น้องตระกูลโทดะก็พากันออกมาจากบ้านตระกูลโคตะเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านของตน

                “แล้วเจอกันค่ะ กลับดีๆ นะพี่คานะ อากิระคุง” ยูกะบอกลา

                “มีอะไรก็โทรมาล่ะกัน” เทย์โตะกล่าวและแตะบ่าของอากิระ

                “ครับ ถ้างั้นเราสองคนขอตัว”

                อากิระเป็นคนขับรถส่วนคานะเป็นคนนั่ง เมื่อรถแล่นออกจากบ้านของญาติสนิทเงามืดที่แฝงตัวด้วยจุดประสงค์ร้ายก็เกิดประกายความคิดขึ้นมา

                “ตามพวกมันไป” ชายในชุดเสื้อกล้ามออกคำสั่งกับคนขับรถ

                “ครับหัวหน้า”

                ระหว่างที่รถขับขนานไปบนเส้นทางของถนนอย่างเงียบเชียบตามเวลาเข้านอน เพราะกว่าทั้งสองพี่น้องจะพากันกลับก็ปาเข้าไปเกือบจะห้าทุ่ม นั่นจึงทำให้อากิระก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติของรถด้านหลังที่ขับชะลอตามมานานและไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตาม

                “พี่ คิดเหมือนผมไหม” อากิระที่บังคับพวงมาลับอยู่โพล่งขึ่นในขณะที่คานะนั่งเงียบมาตลอด

                “ไอ้พวกแมลงสาบข้างหลังนั่นน่ะหรอ” คานะยักคิ้วและปรายตามองน้องชาย

                “น่าสงสัย ว่ามันตามตูดเรามาเพื่อ….. ฮึ! ไอ้พวกแมลงกลิ้งคี่”

                อากิระหยุดสนทนาและรีบหักเลี้ยวพวงมาลัยไปยังถนนเลี่ยงเมืองเพื่อหลบรถที่ขับตามพวกเขามา แต่อะไรๆมันก็ไม่เป็นอย่างที่ใจคิดไว้ล่วงหน้า

                ปัง! ปัง! ปัง! วิถีกระสุนของรถคันหลังที่ไล่จี้มายิงปะทะใส่มาโดยมิได้นัดหมาย             

                “ระวัง อากิระ”

                เอี๊ยด! โครม!  รถออดี้สีน้ำเงินขับพุ่งชนเสาไฟฟ้าเข้าอย่างจัง ศรีษะของคานะถูกกระแทกอย่างแรงจึงทำให้เธอเกิดอาการวิงเวียนแต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก แต่ทว่าเมื่อหันไปยังฝั่งคนขับหญิงสาวก็พบว่าร่างกายของน้องชายเปียกโชกไปด้วยเลือด

                “อากิระ! ฝืนสิ อากิระ!” คานะเขย่าเรียกสติของน้องชายและหันไปดูพวกที่จู่โจมรถของเธอ และก็เห็นเพียงความมืดมิดเท่านั้น คานะไม่รู้ว่าจะทำยังไงจึงตัดสินใจโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากลูฟ เพราะเห็นว่าถนนเส้นนี้เป็นเส้นเดียวกับทางไปคฤหาสน์ทาคาฮาชิ

                “ฮัลโหล ว่าไงคานะ” ยากุซ่าหนุ่มกรอกเสียงงัวเงียอย่างคนเพิ่งตื่น

                “ฉันกับอากิระถูกลอบยิง แล้วรถก็พังจะเป็นอะไรไหมถ้าจะรบกวนนายตอนนี้” คานะพูดอย่างหมดเรี่ยวแรง และเริ่มปวดหัวตึบๆ จากแรงกระแทกที่ทำให้ในหัวของเธอเริ่มเห็นดาวระยิบระยับอยู่รำไร

                “เธออยู่กับไอ้เด็กด๊อกนั่นหรอ” ลูฟตาสว่างทันทีเมื่อได้ยินชื่อของอากิระ

                “ขอร้องอย่าเพิ่งมาโวยวาย โอ๊ย!” คานะจับหัวที่ปวดจี๊ดและปล่อยทิ้งโทรศัพท์ที่คุยอยู่กับยากุซ่าหนุ่มลงกับพื้นจากนั้นตาของเธอก็ค่อยๆ ปิดตัวลง

 

 

30 ความคิดเห็น