Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 5 : ตัวเลือกของฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ก.พ. 59

5

 

 

ตัวเลือกของฉัน

 

 

 

            บ้านโทดะ

            ฉันเดินลงมาจากรถติดฟิมล์สีดำคันหรูของลูเซียอย่างเร่งรีบเพราะว่ากลัวพี่ชายตัวดีจะมาเห็นเข้า แต่พอฉันลองชะเง้อเข้าไปในบ้านก็เห็นว่าในบ้านปิดไฟเงียบ ทำให้ฉันรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก เพราะกลัวว่าพี่ชายตัวแสบจะอาละวาดบ้านแตกถ้ารู้ว่าน้องสาวมากับผู้ชาย

                “ขอบคุณที่มาส่ง ฉันไปล่ะ”

                “มันเป็นเรื่องจำเป็น ที่ฉันต้องมาส่งเธอ”

                “นี่! นายเป็นพวกประเภทไร้หัวใจหรือไงหรือว่ากินน้ำแข็งเป็นอาหารประจำวัน เย็นชาชะมัด”

                “แล้วไง มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย ฉันจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของฉัน”

                “โอเค ถ้างั้นเราสองคนก็ควรจะทำตามที่ตกลงกันไว้ เก็บความลับของใครของมัน ต่างคนต่างอยู่ โอเค๊!”

                “ได้! เธอก็อย่าหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ฉันก็แล้วกัน”

                “นายนั่นแหละ ที่ต้องบอกตัวเองว่าอย่าหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเอง นิสัยกับพฤติกรรมของนายมันชวนให้โดนตึ้บซะจริง ถึงว่าทำไมไอ้พวกนั้นถึงได้อัดนายซะเละแบบนั้น”

                “มันเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับเธอ รีบเข้าบ้านเธอไปซะทีดิ เดี๋ยวพี่เธอมาเห็นแล้วฉันจะซวย”

                “อืม ไงก็ขับรถกลับดีๆ ล่ะกันนะ” ในขณะที่ฉันเตรียมลงจากรถจากัวร์สีน้ำเงินสดของเขา

 “ขอบคุณนะ ที่ช่วยฉันไว้”

                “ว่าไงนะ ! นี่ฉันหูฟาดหรือเปล่า นายบอกว่าขอบคุณงั้นหรอ”

                “เปล่า ฉันบอกว่าให้เธอไสหัวไปได้แล้ว อืดอาดยืดยาดอยู่ได้ ยัยถึก!

                “นายนี่มันพูดดีๆ กับผู้หญิงไม่เป็นหรือไงฮะ”

                “ฉันเกลียดผู้หญิงทุกคน โดยเฉพาะผู้หญิงแรงช้างอย่างเธอ ไม่มีวันที่ฉันจะชายตามองหรอก”

                “ทาคาฮาชิ ลูเซีย คนเย็นชา นายต่างหากที่ฉันจะไม่มีวันชายตามอง”

                ฉันกระแทกส้นเท้าลงจากรถแล้วผลักประตูรถใส่หน้าของเขาอย่างแรงด้วยความโมโหกับคำพูดดูถูกเสียดสีของเขา แล้วรีบจ้ำอ้าวเข้าบ้านด้วยความรำคาญอย่างที่สุด

                “ผู้ชายงี่เง่า!

                “แกต่างห่างที่งี่เง่ายัยคานะ” ฉันค่อยๆ หันไปด้านข้างที่ปกคลุมด้วยความมืดมิดยามวิกาล พลันสายตาของฉันก็ไปสะดุดเข้ากับเงาดำสูงโปร่ง ที่กำลังมุ่งตรงมาหาฉันหมายจะเอาชีวิต

                “เคียวจิ พี่ยืนอยู่นานแล้วหรอ”

                “ก็ตั้งแต่เห็นแกลงมาจากรถคันนั้นแล้วล่ะ”

                “อ้องั้นหรอ” ฉันพูดจบก็เตรียมสปีดฝีเท้ากลับเข้าไปในบ้าน แต่ก็โดนพี่ชายบ้าพลังดึงคอเสื้อเอาไว้ซะก่อน ฉันจึงต้องใช้วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ฉันยื่นฝ่าเท้าออกไปเพื่อที่จะกระทืบลงที่ฝ่าเท้าของพี่ตัวเองให้แรงที่สุด แต่ผลปรากฏว่า เคียวจิยกตัวฉันขึ้นแล้วพาดไว้กับบ่า ทำให้ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากทุบตีหัวไหล่พี่ชายตัวเอง

                “ปล่อยฉันเซ่ เคียวจิ”

                “ฉันจะปล่อยแกลงก็ต่อเมื่อแกยอมเล่าว่าแกไปทำอะไรกับไอ้ทาคาฮาชิมา ยัยน้องตัวแสบ”

                “ก็หมอนั่นรู้แล้วว่าฉันเป็นน้องสาวพี่ แล้วก็รู้เรื่องตระกูลของเราแล้วด้วย อีกอย่างหมอนั่นก็เป็นยากุซ่าลูกชายของ ทาคาฮาชิ ลูกะ”

                “รู้แล้วสินะ”

                พลั่ก ! ตัวของฉันโดนทิ้งลงบนพื้นไม้กระดานบนทางเดินอย่างแรง

                “เคียวจิ พี่บ้า จะปล่อยลงทำไมไม่บอกกันก่อนห๊ะ แล้วทิ้งตัวฉันลงมาแบบนี้ มันเจ็บนะโว้ย !

                “ฮ่าๆ ลูเซีย สมควรแล้วที่นายเป็นตัวเลือกของฉัน”

                “ตัวเลือกอะไรของพี่กัน แล้วนี่พี่รู้เรื่องนายลูฟนั่นอยู่แล้วงั้นหรอ”

                “ใช่ แต่ที่พี่ตกใจ เพราะหมอนั่นดันรู้แล้วว่าแกเป็นน้องสาวของฉัน ต่อไปแกก็จะโดนหมอนั่นเล่นงาน  เผอิญฉันดันไปมีเรื่องกับมันเอาไว้”

                “เรื่องอะไรของพี่ เล่ามาสิ”

                “เรื่องผู้หญิงน่ะ พอดีฉันไปแย่งแฟนมันมา แล้วโชคดีที่ว่า แฟนมันเองก็ดันเลือกฉัน”

                “ร้ายกาจมากพี่ฉัน แล้วพี่ไม่มีปัญญาหาผู้หญิงคนอื่นมาทำแฟนแล้วหรือไง ถึงได้ไปลักขโมยแฟนไอ้คนเย็นชาพรรค์นั้นมาอ่ะ”

                “จะไปรู้หรอ ก็ฉันชอบผู้หญิงคนนั้นจริงๆ นี่”

                “แล้วตอนนี้เธอคนนั้นอยู่ไหนล่ะ”

                “เราเลิกกันแล้ว ผู้หญิงคนนั้นเลวร้ายเกินกว่าที่พี่จะยอมรับได้”

 

 

                ฉันฟังพี่เล่าจบก็ตกใจที่รู้ว่าพี่ฉันกับลูเซียเคยรักผู้หญิงคนเดียวกัน แล้วทั้งสองคนต่างก็เกลียดผู้หญิงคนนั้น แต่ฉันก็ไม่ได้คิดมากอะไร ในเมื่อพี่เองก็ไม่ได้ดูเกลียดนายนั่น แถมดูเหมือนจะยกย่องสรรเสริญซะอีก และอีกอย่างที่ฉันสงสัยเพราะพี่พูดว่า นายลูเซียนั่นเป็นตัวเลือกของเขา มันหมายความว่าอะไรกันแน่นะ อยากรู้จริงๆ คอยดูนะฉันจะต้องแหกปากให้พี่พูดให้ได้ บางทีอาจจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับการรวมแก๊งของทั้งสองตระกูลก็เป็นได้ เพราะพี่ฉันกำลังมองหาแก๊งที่แข็งแกร่งเหมือนแก๊งของตระกูลทาคาฮาชิอยู่                                      

                อาทิตย์ที่สามแล้วของการมาเรียนที่ญี่ปุ่น หลังจากที่สามปีที่ผ่านมาฉันไปใช้ชีวิตอยู่ที่ออสเตรเลียกับพ่อแม่ เพราะพี่ชายตัวดีของฉันดันบอกกับพ่อแม่ว่าถ้าฉันอยู่ญี่ปุ่นจะไม่ปลอดภัย แล้วไอ้การที่ฉันไปอยู่ออสเตรเลียเนี่ยมันจะทำให้ฉันปลอดดภัยหรือไง ในขณะที่นั่งเรียนฉันก็ได้แต่นึกย้อนคิดไปในตอนที่เกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ฉันเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด

                “คุณโทดะ ! โทดะซัง ! โทดะ !

                “คานะจัง คานะ !” วีย่าสะกิดแขนเพื่อเรียกสติฉัน

                “ห๊า ! เอ่อ ขอโทษค่ะ อาจารย์”

                “เหม่อลอยอะไรของเธออยู่ เปิดหนังสือไปหน้า 152 ด้วยคุณโทดะ”

                “ค่ะ ขอโทษค่ะ อาจารย์”

                “คานะเป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรไม่สบายใจ ก็ระบายให้ฉันฟังได้นะ” วีย่าส่งกระดาษมาให้ฉันอ่าน ทำให้ฉันรีบเขียนตอบเธอกลับไปทันที

                “ถ้างั้นช่วยฟังเรื่องของฉันทีสิ วีย่า “

                “จ้ะ” วีย่าพูดเบาๆ และขยิบตาให้ข้างหนึ่ง

                 

               

                 

 

 

 

 

 

30 ความคิดเห็น