Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 50 : บุกเดี่ยว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 791
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 59

50

 

บุกเดี่ยว

 

 

 

                “ทำดีมากไมจังที่เอาตัวไอ้ไอ้ลูฟมาให้ฉันได้ ว่าแต่……เธอฆ่าไอ้แก่ทาคาฮาชิ ลูกะได้ใช่ไหม” เสียงดุดันแข้งกร้าวพูดกับหญิงสาวในขณะที่หมกมุ่นกับการลูบไล้สันคมของมีดสั้นในมือ

                “มันตายแล้วล่ะ ไอ้แก่นั่น” ไมโกะพูดแล้วคว้าแก้วไวน์มากระดกพรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง

                “ฉันคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ไว้ใจให้เธอทำงานนี้”

                “แล้วนายจะเอายังไงกับเจ้านั่น” หญิงสาวริมฝีปากสีเลือดนกตวัดสายตาไปยังร่างที่ห้อยต่องแต่งสู่แสงจ้าอยู่กลางโรงเก็บรถเถื่อน

                “อย่างมันต้องตายช้าๆ ตายอย่างทรมานที่สุด” นีลแสยะยิ้มแล้วกดส่งข้อความไปให้คานะ

                ความหดหู่และสลดใจถาโถมเข้ามาในจิตใจของยากุซ่าสาวมากขึ้นเมื่อเธอดันได้ยินพวกหนุ่มๆยากุซ่าคุยกันว่าลูฟหายตัวไป หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวจากการบอกเล่าของเคียวจิ ไทเกอร์และฟ็อก คานะก็เริ่มใช้สมองประมวลผลและรู้เลยว่าใครที่เป็นคนจับตัวของยากุซ่าหนุ่มไป ถ้าหากว่าไม่ใช่ไอ้คนจอมเคียดแค้น ชิงชังอย่างมาซาโตะ นีล

                “คุณหนูครับ พวกเรารู้ว่าคุณหนูเป็นห่วงคุณลูฟมาก แต่ว่าคุณหนูก็ควรจะกินอะไรบ้างนะครับ” วาซาบิใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวซ่าแล้วส่งให้คานะที่กำลังนั่งนิ่งเงียบมองใบไม้ร่วงอยู่อย่างใจลอย  

                “สงสัยคุณหนูจะไม่ได้ยินแกพูดว่ะ ไอ้ซาบิ” ทากุโร่สะกิดแขนบอก

                “พวกนายไปทำงานอย่างอื่นต่อเถอะ พี่สาวฉันให้ฉันจัดการเอง” อากิระเดินเข้ามาข้างหลังและตบหัวไหล่ของวาซาบิเบา ๆ

                “ครับ คุณอากิระ” ลูกน้องคู่ใจทั้งสองก้มโค้งคำนับและจากไป

                “ไอ้ปากด็อกนั่นน่ะ ต้องปลอดภัย เชื่อผมสิ” อากิระยื่นหน้าและยิ้มกว้างไปให้พี่สาวของเขา

                “ว่าไงนะ” คานะไม่ทันได้ฟังจึงถามกลับ

                “เฮ้อ!! เอาล่ะๆ ผมว่าพี่เลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว เห็นแล้วหงุดหงิดเป็นบ้าเลย”

                “นายไม่เข้าใจฉันหรอก อากิระ”

                “นี่พี่ถึงผมจะยังไม่เคยรักใครแต่ผมก็รู้ว่าไอ้ความเป็นห่วงใครสักคนเนี่ยมันเป็นยังไง”

                “หรอ”

                “ผมมีข่าวดีมาบอกพี่ แต่พี่ต้องสัญญาว่าจะเลิกทำตัวเหม่อเบลอเหมือนคนเป็นออทิสติกท์ซะที”

                “ข่าวดีอะไรอากิระ เรื่องลูฟใช่ไหม” คานะหันขวับไปมองหน้าน้องชายด้วยความสนใจ

                “ใช่ครับ พอดีหน่วยผมที่ไปตามสืบพวกแหล่งกบดานต่างๆของมุราคามิ รายงานมาว่าคืนก่อนเห็นมาซาโตะ นีลกับพรรคพวกของมันที่โกดังเก็บซากรถของมุราคามิที่เกียวโต

                “แสดงว่าลูฟอยู่เกียวโตใช่ไหม ถ้างั้นพี่ไปก่อนนะ” คานะพูดจบก็ลุกพรวดแล้วเตรียมจะวิ่งออกไปแต่ก็โดนมือของอากิระฉุดรั้งเอาไว้

                “พี่ห้ามเสนอหน้าไปช่วยไอ้บ้านั่นตอนนี้เด็ดขาด เพราะพวกมันมีกันเยอะมาก อีกอย่างนี่มันเป็นแผนล่อเสือสาวอย่างพี่ออกจากถ้ำเพื่อไปให้มันขย้ำ”

                “แล้วเมื่อไหร่ล่ะ แล้วนี่แกจะให้พี่เอาแต่รอ รอ รอ” คานะเริ่มหงุดหงิด

                “ผมให้คนของหน่วยจับตาดูสถานการณ์ไว้แล้ว เพื่อให้ได้หลักฐานในการเอาผิดพวกมันผมต้องรอจนกว่าจะมีการนัดส่งอาวุธเถื่อนข้ามประเทศล็อตใหญ่ในอีกสามวันข้างหน้านี้”

                “อีกสามวันเชียว”

                “สามวันก็คือสามวัน จะเลื่อนก็คงไม่ได้ พี่คงเข้าใจผมนะว่าภารกิจของผมมันสำคัญแค่ไหน”

                “ฉันเข้าใจดีอากิระว่างานคือภารกิจที่ต้องวางแผนและทำตามเป้าหมายให้สำเร็จ แต่สำหรับฉันมันคือความรักที่ไม่มีแบบแผน และไม่ต้องการอะไรไปมากกว่าช่วยคนที่เรารักให้ได้”

                พี่สาวยากุซ่าพูดเสร็จก็รีบเร่งเดินออกไปโดยไม่หันกลับมาฟังคำขอร้องของน้องชายเลยแม้แต่นิดเดียว                    

                “ผมขอเถอะอย่าไปเลย พี่!

                คานะไม่กลัวว่าเธอจะต้องไปเผชิญอันตรายอะไรบ้าง แต่สิ่งเดียวที่เธอกลัวก็คือการที่ถูกพรากสิ่งที่รักไป ยากุซ่าสาวจึงคิดดีแล้วว่าครั้งนี้เธอจะเป็นฝ่ายไปช่วยลูฟเอง

                “รอก่อนนะลูฟ”

                ในจังหวะที่รถเก๋งที่ยากุซ่าสาวถอยขับออกจากบ้านโทดะ

                ปัง! ปัง!

                “เอี๊ยด!

                “นั่นแกจะไปไหนห๊ะ คานะ” เคียวจิลั่นไกปืนใส่ยางรถทำให้คานะต้องรีบเบรกรถไว้ก่อน และเดินลงมาประจันหน้ากับพี่ชาย

                “ฉันจะไปช่วยลูฟ อย่ามาขวางทาง”

                “แกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละ ฉันไม่ให้ไปเด็ดขาด”

                “หึ! ฝันไปเหอะไอ้พี่จอมจุ้น” ยากุซ่าสาวพูดจบก็ชักดาบประจำตระกูลที่พาดไว้กับตัวแล้วชี้ไปที่ลำคอของเคียวจิ      “ขนาดต้องฆ่าต้องแกงกันเลยหรือไง” เคียวจิเชิดหน้าและพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สา

                “ถ้าพี่ไม่ช่วยก็อย่ามาเจ๋อ ถอยไป”

                “ถอยเพื่อให้แกไปตายน่ะหรอ ปัญญาอ่อนแล้ว ไม่มีทางซะหรอก” สิ้นคำโต้กลับเคียวจิก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของน้องสาวแล้วดึงดาบในมือของเธอมาไว้ในมือของเขาแทน

                “ไอ้พี่ประสาท เอาดาบฉันคืนมานะ” คานะยกขาขึ้นสูงและส่งลูกเตะลอยฟ้าไปที่ท้องของพี่ชายแทนพร้อมกับชักปืนที่เหน็บอยู่กับเสื้อเอวลอยหนังสีดำออกมาแล้วลั่นไกปืนหนึ่งนัดไปที่พื้นตรงกลางหว่างขาของเคียวจิเพื่อบอกว่าเอาจริง

                ปัง!

                “เฮ้ย! น้องฉัน แกจะทำหมันฉันหรอ ไอ้น้องบ้า!” เคียวจิรีบตะปบหว่างขาและร้องโวยวาย และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็พบว่าคานะชิ่งหนีขึ้นรถที่ยูกะรีบแจ้นมารับหนีไปอย่างหวุดหวิด

 

                รถเก๋งติดฟิมล์สีดำค่อยๆ ขับมาจอดยังหน้าผับของคู่อริ ยากุซ่าสาวจัดอุปกรณ์จนเรียบร้อย ดาบซามูไรด้ามยาวที่อยู่ในคมฝักสีดำปีกอีกาถูกแขวนพาดไว้กับด้านหลังของเธอ ปืนสองกระบอกก็ถูกเสียบไว้รอบเอวบาง เมื่อจัดการเสร็จเธอก็เตรียมก้าวขาลงจากรถ แต่ก็ถูกมือของยูกะดึงไว้ทำให้อีกฝ่ายต้องชะงักและหันกลับไป

                “มีอะไรหรอ ยูกะ”

                “นี่ค่ะพี่” ยูกะส่งกระเป๋าเป้สีดำที่ดูเหมือนว่าภายในกระเป๋าจะมีแต่ข้าวของอยู่เต็มไปหมด คานะจึงลองรูดซิปแล้วแหวกดูสิ่งของด้านใน ไม่ทันไรดวงตาของเธอก็เบิกโพลงอย่างตะลึง และแสยะยิ้มด้วยความสบายใจ

                “ขอบใจนะยูกะที่คอยช่วยพี่อยู่ตลอด”

                “เราเป็นพี่น้องกันนี่ค่ะ และก็ขอให้พี่โชคดี ช่วยพี่ลูฟกลับมาให้ได้นะคะ แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นใช้เจ้านี่ส่งสัญญาณมาบอกฉัน แล้วฉันจะรีบไปช่วยพี่ทันทีเลย” ยูกะส่งโทรศัพท์รุ่นพิเศษให้คานะซึ่งสามารถใช้ส่งสัญญาณเตือนภัยให้กับโทรศัทพ์รุ่นยี่ห้อเดียวกันได้

                “อืม”

                ยากุซ่าสาวเดินผงาดปล่อยผมบลอนด์เป็นลอนสยายเข้าไปในผับที่เสียงอึกทึกคึกโครมไปด้วยเสียงของเพลง เมื่อเดินไปเรื่อยๆ จนเห็นหน้าเป้าหมาย เธอก็ปรี่ตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของไอ้ขี้เมาลูกกระจ๊อกของมาซาโตะ นีลมายังมุมอับหลังร้านแล้วผลักอกของมันจนไปกระแทกกับกำแพงด้านหลังเพื่อเรียกสติให้มัน

                “นี่ไอ้ขี้ยา ช่วยพาฉันไปที่โรงเก็บรถเถื่อนของมุราคามิหน่อยจะได้ไหม”

                “ฮึ!ไม่มีสิ่งของแลกเปลี่ยนก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น”

                ผัวะ!!

                “โอ๊ย! นังนี่แก”

                “ถ้ายังไม่อยากโดนยิงสมองพรุนล่ะก็ ทำตัวให้เชื่องๆเข้าไว้แล้วฉันจะไม่แลกกระสุนนัดนี่กับไอ้สมองขี้เลื่อยของแก” คานะเอาปืนจ่อที่หน้าผากของมันแล้วกดลงไปแรงๆ

                “ถ้าแลกด้วยกระสุนฉันไม่เอาหรอก งั้นก็ได้” ไอ้ลูกกระจ๊อกพูดจบก็พาคานะไปที่รถของมัน “รถคันนี้ติดจีพีอาร์ เอสและระบุเส้นทางที่จะไปโรงเก็บรถเถื่อนในเกียวโตเอาไว้ แกก็ขับมันไปก็แล้วกัน แต่ว่าถ้ารอดจากเงื้อมือของฉันไปได้”

                ไอ้ขี้ยาจอมขี้โกงพล่ามเสร็จก็คว้าเอวของคานะเข้าไปแต่มันก็ไม่ทันความคิดของยากุซ่าสาว คานะรู้ว่ามันคิดไม่ซื่อตั้งแต่แอบชำเลืองมองบั้นท้ายของเธอ หญิงสาวจึงทิ่มมีดสั้นลงไปที่หลังฝ่ามือของมัน

                อ๊าก!!

                “สำหรับน้ำใจที่แกมอบให้ฉัน คงชอบนะไอ้หน้าไหว้หลังหลอกเอ๊ย” คานะเตะกลางเป้าของมันก่อนจะเดินขึ้นรถแล้วขับแล่นออกไปยังจุดหมายปลายทาง

30 ความคิดเห็น