Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 51 : ยอมแพ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 705
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 59

51

 

ยอมแพ้

 

 

 

                ไอหมอกหนาเริ่มเข้าปกคลุมและบดบังท้องฟ้ายามวิกาล ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งยืนอารักขาเจ้านายในขณะที่กำลังใช้แส้ยาวตวัดเหวี่ยงและฟาดไปทางซ้ายทีขวาทีบนร่างขาวโพลนที่โชกเลือดของยากุซ่าหนุ่มอย่างมันมือ

                เฟี๊ยบ! ฟับ!

                อึก!อัก!

                ยากุซ่าหนุ่มได้แต่ร้องอึกอักอยู่ในลำคอ ไม่มีแม้แต่คำพูดร้องขอชีวิตหรือเสียงเล็ดลอดที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดของการถูกทำร้ายออกมาจากริมฝีปากแตกแห้งผากที่บวมช้ำเลยแม้แต่ครั้งเดียว

                “เหมันต์สมฉายาของแกจริงๆนะ ไอ้ลูฟ ดูสิว่าถ้าแกโดนแบบนี้จะยังทำตัวเป็นหุ่นน้ำแข็งได้อีกนานไหม”

                มาซาโตะพูดจบก็ดีดนิ้วให้ลูกน้องจัดการบางอย่างกับเขา แท่งเหล็กลนไฟอันยาวถูกนำมาจ่ออยู่ที่แผงอกหนาของยากุซ่าหนุ่ม แต่ยังไม่ทันที่จะได้ประทับแท่งเหล็กร้อนจัดลงบนผิวเนื้อกายของลูฟ รถเก๋งคันหนึ่งก็ขับพุ่งชนเข้ามาทำให้ประตูโกดังเก่าๆซอมซ่อโค่นล้มโครมคราม ซึ่งทำให้ลูกน้องของมาซาโตะชะงักการลงมือได้ทันท่วงที

                “เฮ้ย! พวกแกไปดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น”

                ลูกน้องชายฉกรรจ์ห้าคนรีบวิ่งไปดูที่หน้าประตูโกดังตามคำสั่งเจ้านาย และเมื่อพวกมันไปถึงที่ตัวรถก็รีบค้นหาตัวคนขับกันจ้าละหวั่น แต่ก็ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของผู้มาเยือน

                “ไม่มีว่ะ มันต้องซ่อนอยู่แถวนี้แน่เลย ค้นดูให้ทั่ว”ชายหน้าเหี้ยมร่างถึกบอกพรรคพวกของมันในขณะที่มันกำลังก้มดูข้างในรถ และเมื่อหันไปหาพวกของมันก็พบว่าเหล่าชายร่างยักษ์ทั้งหลายลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่เพื่อนกันอย่างเงียบเชียบ “หรือว่าปืนยาสลบ หึ!กระจอกฟ่ะ ถ้าแน่จริงก็ออกมาฟัดกันซึ่งๆหน้าเลยสิ” ไอ้หน้าเหี้ยมตะโกนบอกในความมืด

                “เอางั้นหรอ ได้สิ” ร่างในความมืดค่อยๆ ก้าวขาออกมาอย่างช้าๆและยืนตรงหน้าของไอ้คนที่ท้า

                “ตายซะไอ้โง่” ไอ้หน้าเหี้ยมรีบชักปืนขึ้นมาแต่ก็ไม่ทันสาวชุดหนังสีดำที่ตวัดตาบพาดไว้กับลูกกระเดือกของอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็ว

                “แกมั้งที่ต้องตาย ถอยไปซะ”  หญิงสาวในชุดดำทั้งตัวแต่ประกายผมบลอนด์ของเธอยังคงปลิวสยายเด่นชัดจ้องตาดุส่งไปให้ไอ้หน้าเหี้ยมเป็นการเตือนครั้งแรก

                “เป็นแค่ผู้หญิงมันจะมาเก่งกว่าผู้ชายได้ไงกัน” ไอ้หน้าเหี้ยมไม่สนใจคำเตือนของยากุซ่าสาวแต่มันกลับลั่นไกปืนใส่คานะแต่โชคดีที่คานะตวัดดาบป้องกันตัวเอาไว้ทำให้กระสุนเกิดการโต้สะท้อนกลับไปที่หัวไหล่ของไอ้หน้าเหี้ยม

                โอ๊ย!!

                “ก็บอกแล้วไงล่ะ” คานะพูดและเดินไปหยุดตรงหน้าไอ้หน้าเหี้ยมที่กำลังทำหน้าหวาดผวาเธออยู่

                “อย่าฆ่าฉันนะ”

                “ฉันไม่ฆ่าแกหรอก ก็แค่”

                ปั้ก! ยากุซ่าสาวกระแทกฝักดาบไปที่หลังคอของมันจนน็อคไปอย่างง่ายดาย

                แปะ!แปะ!

                “นี่ช่างเป็นการแสดงศิลปะการต่อสู้ที่สนุกที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูมาเลย คานะที่รัก” นีลเดินปรมมือหยอกล้อมาจากทางด้านหลังของยากุซ่าสาว

                “ลูฟอยู่ไหน”

                “มาถึงก็อาละวาดแล้วยังจะมาถามหาบุคคลที่สามอีกหรอ”

                “ฮึ! แกต่างหากที่เป็นบุคคลที่สาม มาซาโตะ นีล”

                “ก็ได้ๆ ถ้าอยากเจอแฟนเธอมากนักล่ะก็ เดี๋ยวฉันให้คนไปลากมันมาตรงนี้ให้ก็ได้” นีลพูดพร้อมกับดีดนิ้วสั่งลูกน้องให้พาตัวของลูฟมา

                ประมาณสามนาทีลูกน้องของนีลก็แบกร่างไร้เรี่ยวแรงของยากุซ่าหนุ่มมาแล้วเหวี่ยงเขาลงกับพื้น

                “ลูฟ” คานะร้องเรียกพร้อมกับวิ่งเข้าไปรับร่างกายของคนรักไว้ “ฉันมาแล้ว ฉันมาช่วยนายแล้วนะลูฟ” ยากุซ่าสาวกอดรัดแผงอกที่เต็มไปด้วยบาดแผลด้วยความห่วงหา

                “มา……ทำไม!” น้ำเสียงแห้งผากของยากุซ่าหนุ่มเปล่งออกมาจากปากได้อย่างยากเย็น

                “อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยนะ ถ้านายจะดุจะด่าอะไรฉันก็ขอให้เป็นหลังจากที่เราสองคนพ้นจากขุมนรกคนชั่วไปได้ซะก่อน”  คานะพูดจบก็ค่อยๆ พยุงร่างของยากุซ่าหนุ่มขึ้น

                “จะไปไหนกันจ๊ะ คู่รักยากุซ่า” 

                เสียงปลายรองเท้าส้นแหลมเดินกระแทกกับพื้นปูนใกล้เข้ามา พร้อมปรากฏร่างในชุดเดรสสั้นสีม่วง ริมฝีปากสีแดงฉานที่ดูคุ้นเคย

                “ไมโกะ!” คานะเรียกและตวัดดาบยาวขึ้นป้องกันตัว

                “ฉันอุตสาห์พาลูฟมาถึงที่นี่ แล้วจะปล่อยให้แกคาบเอาไปกินคนเดียวมันไม่ง่ายไปหน่อยหรอ คานะ”

                “เธออยากจะทำอะไรกับฉันก็ได้ แต่ขออย่างเดียวห้ามแตะต้องคานะเด็ดขาด”

                “ฮ่ะๆ นี่คุณคิดว่าฉันจะใจดีขนาดนั้นเลยหรอคะลูฟ จับมัน” ไมโกะพูดจบก็บอกลูกน้องนับสิบด้านหลังที่ยืนเป็นแบ็คให้เธออยู่เข้าล้อมคานะกับลูฟเอาไว้

                “ฉันจะสู้กับเธอ คานะ” ลูฟผลักตัวเองออกจากการโอบพยุงของหญิงสาวแล้วค่อยๆ ยืนหยัดด้วยตัวเอง เมื่อใบหน้าของยากุซ่าหนุ่มที่ก้มอยู่เงยขึ้น ลูกน้องนับสิบก็ผงะด้วยความหวาดหวั่นกับสายตาของยากุซ่าหนุ่มที่เปลี่ยนไปจากเดิมที่ดูเหนื่อยล้าและสะลึมสะลือ บัดนี้นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลกลับจ้องกวาดมองศัตรูอย่างไม่สะทกสะท้าน

                “ยังมีเรี่ยวแรงอยู่อีกนะ ทาคาฮาชิ ลูเซีย” นีลเดินประกบข้างของไมโกะแล้วจ้องกลับไปในดวงตาของคู่อริ

                “ลงมือได้” สิ้นคำสั่งลูกน้องนับสิบก็วิ่งเข้าหายากุซ่าทั้งสอง

                ยากุซ่าหนุ่มกัดฟันและใช้พละกำลังทั้งหมดที่เหลืออยู่เข้าสู้ชายฉกรรจ์นับสิบจนหลายคนก็พ่ายแพ้ต่อการต่อสู้จนพากันวิ่งอุตลุตหายกันไปหมด แต่มาซาโตะก็สั่งให้ลูกน้องของเขาที่เหลืออีกห้าหกคนให้บุกเข้าประชิดตัวของยากุซ่าหนุ่มแล้วจับแขนขาของเขาเอาไว้ในจังหวะที่เขาเริ่มเหนื่อยหอบพร้อมกับจัดการรุมสกรรมร่างของชายหนุ่มจนกระเด็นไปชนกับลังไม้จำนวนมากที่ตั้งขวางทางอยู่

                ปั้ก! พลั่ก! โครม!

                “ลูฟ!” คานะส่งเสียงตะโกนเรียกพร้อมกับจะวิ่งเข้าไปหาแต่เธอก็ดันพลาดท่าเสียทีโดนไม้หน้าสามตีฟาดลงมากลางแผ่นหลังจนร่วงทรุดไปกองกับพื้นทำให้โทรศัทพ์ที่ยูกะให้มากระเด็นกระดอนกลิ้งหล่นจากกระเป๋าเสื้อของเธอ

                “สนใจฉันหน่อยสิ คานะ ไม่ใช่เอาแต่สนใจไอ้ลูกของคนบาปนั่น” นีลค่อยๆเดินมาแล้วนั่งคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมกับตะปบบีบแก้มของคานให้เงยหน้ามองเขา

                “ทุกคนต่างก็เกิดมาทำบาปด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่อย่างแกน่ะเขาเรียกว่าพวกไม่ละอายต่อบาป ฮึ!เตรียมตัวถูกธรณีสูบวิญญาณไว้ให้ดีเถอะ ไอ้สารเลว” คานะพูดและพยายามจะแกะมือของนีลออก

                “ปากดีจังนะ” นีลพูดจบก็กระชากตัวของคานะขึ้นมาและเหวี่ยงทิ้งตัวของเธอลงตรงหน้าลูฟ แล้วจัดการกระโดดขึ้นคร่อมร่างที่กำลังดิ้นพล่านของคานะทันที “พวกแกที่เหลือไสหัวออกไปให้หมด ถ้าฉันไม่ได้สั่งอย่าเสนอหน้าเข้ามา” ยากุซ่าเถื่อนสั่งลูกน้องที่เหลือให้ออกไปจากโกดัง

                “แล้วฉันล่ะ ต้องไปไหม” ไมโกะถาม

                “ออกไป!” นีลตะคอกใส่หญิงสาว

                “ตกลงไปก็ไป” ไมโกะตอบรับและเดินสะบัดก้นจากไป

                “จะทำอะไรฉัน ไอ้สวะ” คานะยังคงต่อล้อต่อเถียงอย่างไม่เกรงกลัว

                “ก็ทำเรื่องอย่างว่าต่อหน้าแฟนเธอไงจ๊ะ ที่รัก” นีลพูดจบก็ก้มลงซุกไซร้ซอกคอของยากุซ่าสาว แล้ะฉีกกระชากชุดหนังสีดำจนหลุดลุ่ยออกเป็นชิ้น จนเหลือเพียงเสื้อเกาะอกสีดำเท่านั้น

                “หยุดนะไอ้ชั่ว” คานะทุบตีแขนขาของนีลและรีบใช้มีดสั้นที่เสียบแนบไว้กับเอวปักทิ่มลงบนอกของไอ้คนชั่วช้า

                ฉึก!

                “ชอบแบบรุนแรงก็ไม่บอก” จบคำพูด นีลก็อัดหมัดหนักใส่หน้าท้องแบนราบของคานะ และฟาดฝ่ามือไปที่แก้มของเธออีกสองฉาดใหญ่

                “หึ!ถุย!” คานะพ่นน้ำลายที่ผสมเลือดใส่ใบหน้าของนีลด้วยความสะใจ

                “ลองของกับฉันหรอ” มาซาโตะ นีลกำมือแน่นและฉายแววตาแดงก่ำไปให้คานะด้วยความโกรธ แต่แทนที่เขาจะเดินตรงเข้ามาจัดการกับเธอแทน เขากลับเดินตรงไปหาร่างที่หายใจรวยระรินที่พิงอยู่กับลังไม้แทน

                “อย่าทำอะไรลูฟนะ” คานะหยัดตัวเองขึ้นยืนและเอาฝ่ามืออังหน้าท้องที่กำลังรู้สึกจุกจากการถูกต่อย และอ้อนวอนขอชีวิตของคนรักกับนีล เพราะตอนนี้ปืนในมือของนีลถูกจ่ออยู่กลางหน้าผากของยากุซ่าหนุ่ม

                “อยากให้มันตายหรือจะให้มันมีชีวิตรอดมันขึ้นอยู่กับเธอแล้วนะ คานะจัง”

                “ก็ได้ ฉันยอมแพ้แล้ว แกอยากทำอะไรก็เชิญ”  คานะพูดและทิ้งดาบกับปืนลงพื้นด้วยความจำนน

30 ความคิดเห็น