Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 52 : ได้โปรด..อย่ามอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ม.ค. 59

52

 

ได้โปรด..อย่ามอง

 

 

 

                มาซาโตะ เดินตรงไปที่ร่างไร้เรี่ยวแรงของลูเซีย แล้วใช้เท้าเขี่ยเตะเขาไปมาอย่างสะใจพรอ้มแสยะยิ้มด้วยท่าทางน่ารังเกียจมาที่ฉัน ตอนนี้ฉันทำได้เพียงแค่จ้องดูคนที่ฉันรักอย่างไม่ลดละสายตา เพราะฉันกลัวว่าถ้าเผลอวินาทีเดียว ลูฟอาจจะโดนนีลจัดการได้ทันที

                “เดี๋ยวฉันขอเรียกสติมันก่อน” นีลปล่อยหมัดใส่ใบหน้าอิดโรยของลูฟและใช้ด้ามปืนทุบเข้าที่ใบหน้าของยากุซ่าหนุ่มอีกสามสี่รอบ ยังไม่พอเขาเตะรองเท้าหนังใส่ที่หน้าท้องของอีกหลายครั้ง

                “นั่นแกจะฆ่าเขาหรือไง หยุดซะที บอกให้หยุด!!

                อั้ก! อั้ก!

                ยากุซ่าหนุ่มกระอักเลือดออกมาแต่นั่นก็ทำให้สติของเขากลับคืนมาหลังจากที่สลบไปได้พักใหญ่

                “ลืมตาขึ้นมาแล้วหรอ ไอ้ขี้เซา พอดีฉันมีอะไรๆ เร้าใจให้แกดูด้วยว่ะ”

                “ปล่อยฉันนะ ไอ้ชั่ว”

                นีลพูดจบก็เดินเข้าไปลากคานะแล้วกดผลักตัวของเธอลงกับพื้นซึ่งห่างกับร่างที่นอนหายใจระทวยเพียงแค่เอื้อมมือเดียว

                อื้อ! อื้อ!

                ปากของยากุซ่าสาวถูกปิดด้วยริมฝีปากของคนชั่วอย่างนีลต่อหน้าต่อตายากุซ่าหนุ่ม หญิงสาวพยายามสุดแรงเพื่อที่จะดิ้นให้หลุดจากการถูกบังคับขืนใจแต่เพราะในมือของยากุซ่าป่าเถื่อนมีปืนซึ่งกำลังเล็งไปที่ตัวของคนรัก ทำให้เธอไม่กล้าพอที่จะลงมือทำอะไรได้

                “คา….นะ”

                ยากุซ่าหนุ่มได้แต่มองดูอย่างเจ็บแค้นแสนสาหัส

                “จ้องให้ดีล่ะ อย่าให้พลาดสักฉากสักตอนล่ะ ไอ้ลูฟ”

                ฮือ! ฮือ!

                “ได้โปรดอย่ามองนะ ลูฟ!

                คานะส่งสายตาวิงวอนให้กับยากุซ่าหนุ่ม และตอนนี้เนื้อตัวของเธอก็เต็มไปด้วยรอยประทับจูบสีแดงของนีล เนื้อตัวของเธอก็สั่นระริกด้วยความกลัวใบหน้าของหญิงสาวที่เคยฉาบด้วยรอยยิ้ม บัดนี้แก้มนวลเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความเจ็บใจ

                “ไอ้ชั่ว!” ลูฟสบถด่าและทันใดนั้นสายตาก็พลันไปเจอะเข้ากับดาบซามูไรเล่มยาวที่อยู่ตรงปลายเท้าของคานะ เมื่อเขาเห็นว่านีลยังคงเพลินอยู่กับการย่ำยีคานะ เขาจึงใช้จังหวะนี้ค่อยๆคืบคลานไปหาอาวุธดาบที่ไม่ไกลจากตัวของเขามากนัก

                แคว่ก!

                เกาะอกของคานะกำลังถูกฉีกโดยมือของยากุซ่าโหดด้วยความบ้าคลั่ง

                ฟับ!!

                อ๊าก!!

                เสียงดาบตวัดลงมากลางหลังของนีล สักพักไอ้จอมหื่นกามก็เบิกตากว้างเท่าไข่ห่านแล้วเอี้ยวตัวไปมองบุคคลด้านหลังที่ยืนนิ่งเงียบอยู่

                “ตายซะไอ้ชั่ว” ลูฟพูดด้วยเสียงแหบแตกพร่า

                “แกเองก็ต้องตาย” นีลยกปืนขึ้นและเตรียมลั่นไกไปยังหัวของยากุซ่าหนุ่ม

                “อย่านะ” คานะใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายลุกขึ้นและพุ่งตัวไปพร้อมกับใช้ฝักดาบที่พาดอยู่กับตัวตีฟาดแทรกเข้าที่กลางหัวของมาซาโตะ จนมันหมดสติในไม่กี่วินาที “แฮ่กๆ” เสียงลมหายใจของยากุซ่าสาวผ่อนปรนด้วยความเหนื่อยล้าและโล่งอกในเวลาเดียวกัน

                “เธอมันบ้า” ยากุซ่าหนุ่มพูดเสียงเบาก่อนจะทรุดไปนอนที่พื้น

                “ลูฟ!

                ยากุซ่าสาวยิงปืนหลายนัดเพื่อเรียกร้องความสนใจจากนั้นเธอจึงรีบพยุงร่างสูงของคนรักมายังรถที่เธอขับพุ่งเข้ามาอย่างทุลักทุเล เมื่อเธอสังเกตเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณนี้แล้ว เพราะพวกลูกน้องพากันวิ่งกันไปดูมาซาโตะกันหมด จึงทำให้เธอสามารถหนีมาได้อย่างหวุดหวิด

                “แล้วนี่ฉันจะขับไปหลบที่ไหนก่อนดีล่ะ” คานะบ่นพึมพำและเสไปมองชายหนุ่มด้านข้าง

                “ไปเซฟเฮ้าส์ของฉัน ขับไปตามเส้นทางที่ฉันบอกล่ะกัน” ลูฟเปิดปากพูดแต่ตายังคงหลับพริ้ม

                “โอเค”

                เกือบสามสิบนาทีคานะกับลูฟก็มาถึงลางป่าต้นเมเปิ้ลและยูคาลิปตัสจำนวนมาก เมื่อขับรถไปจนสุดทางก็พบกับบ้านสไตล์ยุโรปหลังเล็กน่ารัก

                “ที่นี่หรอ ลูฟ” คานะจอดรถและหันไปถามแต่ยากุซ่าหนุ่มก็หลับไปแล้ว ยากุซ่าสาวจึงรีบพยุงร่างกายที่เย็นเชียบของชายหนุ่มเข้าไปในบ้านและแบกร่างของเขาไปวางบนเตียงนอนที่ดูแล้วทั้งบ้านจะมีอยู่แค่เตียงเดียวเท่านั้น

                แค่ก! แค่ก!

                ชายหนุ่มไอค่อกแค่กทำให้คานะต้องรีบจับสัมผัสใบหน้าของเขาทันที ทันใดที่ฝ่ามือเล็กแตะลงบนหน้าผาก มือน้อยก็ชะงักด้วยความตกใจ

                “ตัวร้อนอะไรขนาดนี้” คานะกวาดมองร่างกายท่อนบนที่ไร้เครื่องนุ่งห่มแล้วก็สงสารเพราะมันเต็มไปด้วยบาดแผลที่ยังสดใหม่อยู่ บางจุดก็ฟกช้ำจนดำเขียว แต่ส่วนใหญ่แล้วแทบไม่มีพื้นที่ไหนเลยที่จะไม่มีเลือดไหลซิบ

                “คานะ” ลูฟเรียกชื่อเธอและพยายามบังคับให้ตัวเองลุกนั่งแต่ก็ไม่สัมฤทธิ์ผล เนื่องจากแขนกับหัวไหล่ทั้งสองข้างบวมช้ำอย่างมาก

                “นิ่งๆสิ เดี๋ยวฉันจัดการเอง ตัวนายร้อนยังกะไฟอย่าเพิ่งอ้าปากพูด เข้าใจ๋” คานะจับเอนตัวของลูฟให้พิงกับหมอนเอาไว้ แล้วเธอก็หายไปที่รถสักพักจากนั้นก็กลับมาพร้อมกับกระเป๋าเป้ที่ยูกะได้เตรียมเครื่องมือการแพทย์หลายอย่างไว้ให้เธอจนครบครัน

                ยากุซ่าหนุ่มมองยากุซ่าสาวที่เขยิบตัวเข้ามาใกล้เขาทุกครั้งที่เธอทำเช็ดทำความสะอาดแผล เขาเองก็มองสำรวจร่างกายของหญิงสาวที่เนื้อตัวก็มีบาดแผลไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่ พลันน้ำตาของชายหนุ่มก็หยดไหลเป็นสาย ทำให้คานะต้องหยุดชะงักมือและใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเช็ดน้ำตาของคนรักทิ้งไป

                “เจ็บตรงไหน ฉันลงมือแรงไปหรือเปล่า” คานะลูบแก้มของลูฟเบาๆ

                “เจ็บสิ มันเจ็บที่ใจ” ลูฟเบือนหน้าหนีและกำหมัดแน่น

                “ก็นึกว่าเจ็บแผลซะอีก” หญิงสาวพูดและตั้งหน้าตั้งตาเช็ดคราบเลือดบนแผงอกต่อไป

                “ฉันเกือบทำให้เธอต้อง……” ยากุซ่าหนุ่มหันขวับกลับมามองหน้าตาของเขาก็ไปปะทะเข้ากับรอยดูดที่ไอ้ชั่วนีลทำไว้กับคานะหลายแห่ง ตั้งแต่ลำคอ และหัวไหล่มน ลงมายังเนินอกที่มีเพียงเกาะอกขาดวิ่นปิดไว้อย่างล่อแหลม

                “อย่าไปสนใจรอยพวกนี้เลย” คานะอมยิ้มให้ลูฟอย่างไม่รู้สึกเสียใจ

                “ไม่สนใจไม่ได้หรอก เพราะว่าฉัน”

                “ฉันอะไรหรอ” คานะถามและกระเถิบตัวเข้าไปพันแผลที่หัวไหล่และอกทั้งสองข้างให้เชื่อมติดกัน ทำให้เธอเผลอลืมเอาอกนิ่มไปชิดกับแผงอกของลูฟโดยไม่รู้ตัว ยากุซ่าหนุ่มเองก็ได้แต่กลั้นใจและบอกกับตัวเองว่าให้อดทนไว้ห้ามขาดสติ

                “เอาล่ะ เสร็จแล้ว ที่นี้ก็กินยา” หญิงสาวผละออกมาและป้อนยาใส่ปากให้ยากุซ่าหนุ่ม เมื่อเธอเหลือบมองเขาก็เห็นว่าเขากำลังหน้าแดงจัด ทำให้เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจเป็นต้นเหตุ

                “มองอะไร” ลูฟพูดแต่ไม่สบตา

                “ไม่นิ ไม่ได้มองอะไร งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ เหนียวตัวมากเลย” คานะรีบเด้งตัวลงจากเตียงและหันหลังเดินออกจากห้องมา

                เฮ้อ!

                เมื่อหญิงสาวปิดประตูห้องลง เสียงลมหายใจของยากุซ่าหนุ่มก็ถูกพ่นออกมาอย่างโล่งอก ซึ่งก็คงไม่ต่างจากคนข้างนอกห้องเท่าไหร่นัก

                “เกือบไปแล้วฉัน” คานะก้มมองชุดเกาะอกเอวลอยของเธอแล้วก็รีบเอามือทั้งสองข้างปิดเอาไว้ด้วยความอาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30 ความคิดเห็น