Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 63 : การรวมพลของพี่น้อง ตอนแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 59

 

63

การรวมพลของพี่น้อง

ตอนแรก

 

 

 

             แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!

             เสียงเหนื่อยหอบตัวโยนของชายหนุ่มทั้งสี่แข่งกันหายใจคล้ายกับคนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจก็ไม่ปาน

             เฟียบ!! ฟับ!!

             อ๊าก!!

             แผงอกหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของลูฟสั่นสะท้านด้วยความแสบปวดแสบร้อนเมื่อแส้หนาฟาดลงมาหนักๆที่ลำตัวของเขานับครั้งไม่ถ้วยด้วยเงื้อมือการลงทัณฑ์ของมาซาโตะ นีล

             “เจ็บดีไหมว่ะไอ้ลูฟ ฮ่ะๆ”

             “หึ! เจ็บแค่นี้เอง ธรรดามาก”

             สาด!!

             ลูกน้องของมาซาโตะสาดน้ำในถังที่ผสมเกลือเอาไว้ใส่ตัวของยากุซ่าหนุ่มเพื่อเพิ่มความเจ็บปวดให้กับเขามากขึ้น

             อ๊าก!!

             “แกไอ้นีลไอ้โคตรชั่วสามป่าช้า หยุดนะโว้ย” เคียวจิตะโกนใส่นีล

             “ไอ้เคียวแกอยากลองของก็ไม่บอกฉัน จัดการมัน”

             ปั้ก! ปั้ก! ผัวะ!!

             นีลสั่งให้ลูกน้องจัดการรุมสกรรมเคียวจิจนเขาสะบักสะบอมซึ่งตอนนี้ทั้งไทเกอร์และฟูมะก็โดนอัดยับจนสลบเหมือดไปหลายชั่วโมง เมื่อใครคนใดคนหนึ่งได้สติขึ้นมาพวกเขาก็จะโดนลูกน้องของนีลจัดการให้ช้ำเลือดช้ำหนองอีกหลายต่อหลายครั้ง

             “หยุดนะ!!” คานะทนดูมานานจนเธอไม่สามารถทนดูเหล่าสี่หนุ่มโดนทำร้ายร่างกายได้อีกต่อไป ถ้าเทียบกับพวกเธอแล้วพวกเขาโดนหนักกว่าเยอะ

             “อะไรกันจ๊ะคานะที่รัก หรือว่าเธอก็อยากชิมแส้เลือดของแฟนเธอด้วยห๊ะ”

             หมับ!!

             นีลพูดจบก็มาหยุดตรงหน้าคานะแล้วตะปปบีบแก้มทั้งสองข้างที่บวมช้ำของเธอให้เชิดขึ้นมาสบตากับเขา

             “อย่าแตะต้องเธอเด็ดขาด” ลูฟพูดเสียงแผ่วเบา

             “ฮ่ะๆ ฉันอยากจะขำกลิ้งว่ะ” นีลหัวเราะเสียงดังลั่นและใช้มีดสั้นเกลี่ยร่องอกของคานะเล่นอย่างสนุกมือ

             “อย่าทำอะไรพี่คานะเลย มาซาโตะ นีล ฉันขอร้องได้โปรด” เรย์โพล่งเสียงดัง

             “ตัวเธอยังแย่แล้วยังคิดจะช่วยคนอื่นอีกหรือไง” เสียงเข้มแหบพร่าเดินฉายออกมาจากมุมมืดพร้อมกับผมสีบลอนด์ทองที่เปล่งประกายสู้กับแสงไฟในโกดัง “ไฮมายเกริล์ ลีอารีส เรย์ แม่นางแบบฮอต ฉันขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการฉันคือ เรโก้ ดีลเลอร์”

             ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้แล้วมองสำรวจนร่างกายของเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมกับใช้มือลูบไล้เอวคอดของหญิงสาวอย่างชอบใจ

             “เอามือชั่วๆ ของแกออกไปจากเอวของฉัน ไอ้แรงโก้”  เรย์เชิดหน้าใส่ด้วยความโกรธ

             “แรงโก้นั่นมันอนิเมชั่นกิ้งก่าทะเลทรายนะ  เธอช่วยเรียกชื่อของฉันให้มันถูกด้วย”

             แคว่ก!!

             เสื้อกล้ามสีดำของเรย์ถูกกระชากออกโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

             “กรี๊ด! แกจะทำอะไรน่ะไอ้ลามกแรงโก้ อย่านะ”

             “หยุดการกระทำต่ำทรามของแกเดี๋ยวนะ อย่ายุ่งกับเรย์นะโว้ย” ไทเกอร์ตะโกนด่าทำให้เรโกะชะงักมือและหันหลังเดินไปหาไทเกอร์

             “แกเองสินะ ไคยามะ ไทเกอร์ ยากุซ่านักแข่งได้ข่าวมาว่าฝืมือร้ายกาจนี่หว่า งั้นเรามาท้าดวลกันหน่อยไหม ถ้าเกิดว่าฉันชนะได้ของรางวัลเป็นแฟนแก แต่ถ้าแกชนะแกก็เอานังนั่นไป แต่มีข้อแม้แฟนแกต้องนั่งอยู่ในรถกับฉันด้วย”

             “ฉันไม่เป็นไรไท แต่นายต้องชนะให้ได้นะ” เรย์ส่งยิ้มให้แฟนหนุ่มด้วยท่าทางเชื่อมั่น

             “ได้ งั้นตกลง” ยากุซ่าหนุ่มตอบตกลงทันที

            

             ทางด้านฟูมะก็โดนชายฉกรรจ์แบกร่างทุ่มโยนลงกับพื้นตรงหน้าของมุราคามิ เอจิ ยังไม่ทันที่ยากุซ่าหนุ่มจะได้เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าเรียวยาวของเขาก็ถูกปลายรองเท้าหนังหัวแหลมเตะเสยใส่จนหงายท้องร่วงไป ในขณะที่ชายหนุ่มพยายามจะยืนหยัดด้วยสองมือของเขา

             “พวกแกไปได้ ฉันจะคุยธุระกับเพื่อนเก่าสักหน่อย อ้อแล้วไปพาตัวโคตะ ยูกะมาให้ฉันด้วย” เอจิสั่งลูกน้อง

             “ครับมุราคามิซัง”

             ผัวะ! ปั้ก! ผัวะ!

             “ฉันดีใจว่ะที่วันนี้ก็ได้ใช้รองเท้าเสยหน้าแกสักที เวลาเห็นแกเก็กหน้าเข้มขรึมแล้วมันขัดลูกกะตาชะมัดเลยว่ะ”

             เอจิดึงทึ้งผมของฟูมะให้มองหน้าเขา แต่ยากุซ่าหนุ่มกลับจ้องตาสีเทากลับอย่างไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย

             “สายตาแบบนี้แหละที่ฉันเกลียดนัก อยากรู้นักว่าถ้าแกไม่มีลูกกะตาแล้วแกจะยังอวดเก่งได้อีกไหม”

             ชายหนุ่มพูดและตวัดปลายมีดแหลมออกมาพร้อมกับจ่อไปที่ดวงตาของฟูมะ แต่ทว่าลูกน้องของเขาก็เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน

             พลั่ก!

             ยูกะถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้น ทำให้เอจิหยุดเล่นกับฟูมะแล้วหันไปสนใจยูกะแทน

             “แกไปได้แล้ว และถ้าฉันไม่สั่งก็อย่าเสนอหน้าเข้ามา ตอนนี้ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว เข้าใจไหม” เอจิสั่งลูกน้องให้ไสหัวออกไป

             “ครับนาย” ลูกน้องหนุ่มพูดจบก็รีบวิ่งแจ้นออกไปทันที

             “มาแล้วหรอน้องยูกะ” เอจิหันไปยิ้มให้ยูกะด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปความมืดดำ

             หมับ!

             ฟูมะรีบคว้าข้อมือของเอจิเอาไว้แล้วพูดดักคอเขาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเอจิมาที่เขาแทน

             “ไม่เล่นงานฉันแล้วหรือไงห๊ะ ไอ้เอจิ”

             “ยังไม่ใช่ตอนนี้ ปล่อย ผัวะ!” เอจิพูดแล้วสลัดมือของยากุซ่าหนุ่มและอัดกำปั้นใส่หน้าเขา จากนั้นเขาก็เดินตรงไปนั่งยองๆ ตรงหน้ายูกะ จัดการคร่อมร่างของหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้ขัดขืนได้

             “กรี๊ด! ฮือๆ ขอร้องล่ะเอจิ” เสียงอ้อนวอนของยูกะดังลั่นเมื่อเอจิกำลังใช้ฝ่ามือล้วงเข้าไปในกระโปรงชุดเดรสของเธออย่างละลาบละล้วงอีกมือก็ใช้มีดสั้นกรีดที่ท่อนแขนขาวจนเกิดเลือดซิบเป็นทางยาว                                          

             “เอ….จิแก” ฟูมะค่อยๆ คืบคลานตัวเองไปทางด้านหลังของเอจิและใช้จังหวะที่ยากุซ่าป่าเถื่อนกำลังเพลิดเพลินกับร่างกายของยูกะอยู่กระโจนใส่ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่แล้วปล่อยหมัดใส่ใบหน้าของเพื่อนเก่าด้วยความบ้าคลั่ง

             ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ

             “ฮ่ะๆ  ฆ่าฉันเลยสิไอ้ฟูมะ ฆ่าเลยสิ”

             “ฉันไม่ฆ่าแกหรอก แต่คนอย่างแกน่ะมันต้องไปสำนึกผิดในคุก”

             “ไม่มีวัน” เอจิปล่อยหมัดใส่หน้าของฟูมะทำให้เขาที่เริ่มจะหมดแรงหน้าหงายไป เอจิโมโหมากจึงส่งลูกเตะอัดใส่หน้าท้องเปลือยที่มีเพียงเสื้อผ้าขาดวิ่งเกาะเกี่ยวอยู่ด้วยความบ้าดีเดือด

             ปั้ก! ปั้ก!

             “ฮ่ะๆ สะใจว่ะ อยากไม่ยกหุ้นอาราอิให้ฉันเองช่วยไม่ได้ ถ้าแกยกให้ฉันดีๆ มันก็จบแล้วไอ้ฟูมะ”

             ฉึก! ฉึก!

             เอจิผงะและหยุดชะงักขาของตัวเองชั่วคราวและค่อยๆหั นไปมองด้านหลัง และพบว่ายูกะกำลังถือมีดสั้นไว้ในมือชายหนุ่มจึงได้สติและรู้ว่าตัวเองถูกแทง เมื่อเขาเอามือป้ายหัวไหล่ก็เจอกับเลือดสีแดงสด

             “ธะ….เธอแทงฉันหรอ ยูกะ”  ชายหนุ่มเบิกตาโพล่งและเงื้อมือขึ้นสูงเตรียมฟาดมือหนาไปที่ใบหน้าของหญิงสาวแต่ว่า……

             ฉึก!!

             “ขอโทษที่ฉันต้องทำกับนายแบบนี้ เอจิ”

             ยูกะแทงปลายมีดสั้นเข้าไปจนสุดด้าม ทำให้เอจิเดินถอยหลังกรูดและล้มพับไปกองกับพื้น

             “ฟูมะ!” ยูกะเดินขากระเผลกไปประคองชายหนุ่มให้ลุกขึ้น แต่หญิงสาวก็ไม่สามารถพยุงร่างยากุซ่าหนุ่มให้ลุกยืนได้

             “ปล่อยฉันไว้ที่นี่ แล้วเธอก็รีบหนีไปซะ”

             “พูดอะไรบ้าๆ คะพี่ฟูมะ” ยูกะที่อัดอั้นกับการพูดคำที่เธออยากพูดกับฟูมะมานานมากแล้ว นั่นจึงทำให้ชายหนุ่มถึงกับอึ้งกับคำที่เธอใช้เรียก

             “เธอเรียกฉันเหมือนเดิมแล้วรู้ตัวหรือเปล่า ยูกะ” ฟูมะพูดเสียงแผ่วเบาพร้อมกับสบตายูกะ

             “ไม่รู้สิ เอาเป็นว่าเราต้องหนีไปด้วยกัน”

             “หนีไปไหนมิทราบห๊ะ พวกเธอไม่รู้หรือไงว่าที่นี่กำลังจะระเบิดอยู่แล้ว ฮ่ะๆๆๆ” เอจิพูดด้วยท่าทางกระหืดกระหอบจากอาการบาดเจ็บ

             “ระเบิดงั้นหรอ” ยูกะพึมพำ

             “ยังไงพวกแกก็ต้องตายอยู่ที่นี่กับฉัน ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ” เอจิแค่นพูด

             “แกอยากตายก็ตายไปคนเดียวสิ เอจิ” เสียงเข้มห้าวของสาวร่างสูงโปร่งดังแทรกขัดจังหวะการสนทนา ทำให้ทั้งสามคนรีบหันไปมอง

             “อ้อยัยเจ๊หนังหนา  อาราอิ ฟูมินี่เอง นึกว่ายายป้าหน้าโหดที่ไหน”

             ฉึก!!

             อ๊าก!!

             เอจิแหกปากร้องดังระงมเพราะฝ่ามือของเขาถูกดาวกระจายที่ฟูมิขว้างใส่ปักทิ่มเข้าอย่างจังงัง

             “ยูกะ ฟูมะ ไปกันเถอะตอนนี้เทย์โตะ และนีโอกำลังไปช่วยคนอื่นอยู่”

             “อืม” ทั้งสองคนพยักหน้ารับและฟูมะก็รีบเข้ามาประคองยูกะและฟูมะคนละข้างด้วยพลังช้างสานของยากุซ่าสาวบ้าพลังอย่างสบายมือ

            

             ทางด้านเดียวกันคานะก็พยายามจะดิ้นตัวให้หลุดจากโซ่ตรวนให้ได้ จึงใช้กลยุทธ์บางอย่างกับมาซาโตะ

             “นีลฉันยอมนายแล้ว”

             “หืม เธออย่ามาโกหกเลย” นีลที่นั่งปอกผลไม้ด้วยมีดสั้นอยู่ที่โซฟาอยู่เดินตรงมาหาคานะและกระซิบบางอย่างใส่หูของเธออย่างมีเลศนัย

             เมื่อยากุซ่าสาวได้ยินก็ถึงกับสะอึก เธอจึงรีบหันหน้าไปมองหน้าของยากุซ่าหนุ่มที่ตอนนี้กำลังถูกอายะใช้แส้ฟาดไปมาอย่างมันส์มืออยู่

             อ๊าก!!

             “อายะพอก่อน ฉันมีอะไรสนุกๆ กว่านั้น” นีลดึงอายะเข้าไปสวมกอดและกระซิบสิ่งที่เขาพูดกับคานะไปเมื่อสักครู่ให้อายะฟัง เมื่อหญิงสาวริมฝีปากสีม่วงจัดได้ยินก็ยิ้มกว้างไปที่คานะ

             “ลูฟคะฉันจะไม่ทำร้ายคุณแล้ว” อายะให้ลูกน้องปลดโซ่ตรวนที่ข้อมือของยากุซ่าหนุ่มออก แล้วร่างของชายหนุ่มก็ทรุดร่วงกับพื้น แต่อายะก็รับร่างของอดีตคนรักไว้ทัน

             ส่วนคานะเองก็ถูกปลดโซ่ตรวนออก แต่ทว่าใบหน้าของเธอกลับเจิ่งนองไปด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลอย่างไม่ขาดสาย เมื่อเธอจ้องมองไปที่ใบหน้าอิดโรยของยากุซ่าหนุ่มคนรักของเธอ

             “ลูฟค่ะ ดูนั่นสิค่ะ ผู้หญิงของคุณกำลังช่วยคุณอยู่นะ ถึงกับต้องยอมแก้ผ้าเปลือยกายให้เราดูกันเลย ฮ่ะๆ ช่างน่าสมเพชสิ้นดี”

             “อย่า….ทำนะคานะ” ยากุซ่าหนุ่มพูดติดๆ ขัดๆ และพยายามสลัดตัวจากการโอบกอดของอายะ และอายะเองก็เต็มใจปล่อยให้ชายหนุ่มกระเสือกกระสนตัวเองไปหาคนรักที่กำลังถอดเสื้อกล้ามสีขาวออก

             “ฉันเต็มใจ ขอแค่เราสองคนรอดออกไปจากที่นี่ได้ จะให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น” คานะพูดด้วยน้ำไปร้องไห้ไปด้วยความเจ็บใจ

             “เราต้องรอดจากขุมนรกนี้ไปได้ แต่เธอไม่จำเป็นต้องทำอย่างนี้ อึก ฮือ!” ชายหนุ่มจอมหยิ่ง ยโสอย่างลูฟถึงกับเจ็บปวดหัวใจ พลันน้ำตาลูกผู้ชายของเขาก็ไหลหยดลงพื้นในขณะที่ตัวเองก็ใช้ข้อศอกหยัดตัวเองให้ลุกขึ้นยืน

             ปั้ก! ปั้ก!

             อั้ก!!

             ลูฟสำลักออกมาเป็นเลือด

             “จะลุกไปไหน อย่างแกน่ะต้องดิ้นรนเหมือนกับที่ฉันเคยดิ้นรนมาก่อน มันจะได้สาสมกับสิ่งที่พ่อแกทำไว้กับพ่อฉันยังไง ไอ้ลูฟ”

             นีลกระทืบส้นรองเท้าหนังสีดำลงมาที่ท่อนขาหลังยาวของยากุซ่าหนุ่มและบดขยี้ไปมา

             ปัง! ปัง!

             กระสุนจากมุมมืดของโกดังวิ่งเจาะเข้าที่ขาของนีลทั้งสองข้างทำให้ชายหนุ่มเซถลาล้มลงไปกระแทกกับพื้น

             “นีลคะ” อายะวิ่งไปกอดนีลเอาไว้ “ใคร!..ออกมาจากตรงนั้นซะ” หญิงสาวกวาดตามองไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนตะคุ่มๆ อยู่นานเพื่อรอจังหวะ

             “จากวินาทีนี้เป็นต้นไปพวกแกต้องไม่ตายดีแน่” เทย์โตะในมาดยากุซ่าหนุ่มยามเป็นหมอเขาก็รักษาคนไข้อย่างจริงจัง ยามเป็นหัวหน้าแก็งยากุซ่าหนุ่มเขาก็คล้ายกับมัจจุราชจากยมโลกยังไงยังงั้น

             “แกเองหรอ โคตะ เทย์โตะ” อายะตะโกนท้าทายและวิ่งพุ่งไปพร้อมกับดาบซามูไรเล่มยาวที่ลูฟโยนทิ้งไว้แล้วเธอก็จัดการเก็บมันขึ้นมาพร้อมตวัดสันดาบคมไปยังเป้าหมายอย่างเทย์โตะ

            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30 ความคิดเห็น