Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 65 : บอสที่รัก ตอนแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 943
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 พ.ย. 59

65

 

บอสที่รัก

ตอนแรก

 

 

 

             ยากุซ่าหนุ่มผู้พี่อย่างโคตะ เทย์โตะช่วยลูฟกับคานะปลอดภัย ชายหนุ่มก็ต้องรีบเบนความสนใจมาหานีโอที่แบกร่างของเคียวจิเข้ามาในโรงพยาบาล โดยที่วีย่าเองก็ร้องไห้ด้วยความตกใจและขอร้องให้เขาช่วยเคียวจิคนรักของเธอให้ได้

             “พี่เทย์ ช่วยอึกๆ เคียวจิด้วยค่ะ”

             “ไม่ต้องเป็นห่วงนะวีย่า เธอลืมไปแล้วหรอว่าพี่เป็นพี่ชายของเจ้าเคียวและมันก็เป็นน้องรักของพี่” เทย์โตะพูดและส่งยิ้มให้พร้อมกับลูบหัวของเธอเพื่อปลอบใจ ในระหว่างนั้นก็มีสายตาของหญิงสาวคู่ปรับคู่กัดของเขาจ้องมองดูอยู่ห่างๆด้วยความประทับใจ

             เมื่อรับปากเสร็จ ชายหนุ่มลูกพี่ลูกน้องก็เปลี่ยนสีหน้ายิ้มแย้มเป็นนิ่งสงบ ด้วยหน้าที่ของคนเป็นหมอยากุซ่าหนุ่มจึงทำอย่างสุดความสามารถที่สุดที่จะช่วยน้องชายของเขาไว้ให้ได้ ผ่านไปหลายชั่วโมงเทย์โตะวางมีดผ่าตัดเปื้อนเลือดลงหลังจากที่เขาเอากระสุนออกจากอกด้านซ้ายของเคียวจิได้สำเร็จ

             “รอดตัวไปนะไอ้เคียว” เทย์โตะพูดกับร่างไร้สติของเคียวจิ

             หลังจากที่เทย์โตะออกจากห้องผ่าตัดได้ไม่นาน เขาก็นั่งพักจิบกาแฟอยู่หน้าตู้เครื่องกดน้ำดื่มอัตโนมัติ ทำให้ฟูมิที่  เพิ่งพาฟูมะกับยูกะไปรักษาตัวอย่างปลอดภัยอดไม่ได้ที่จะมานั่งข้างๆกับเขาและถามบางอย่าง

             “นายไม่เหนื่อยหรือไง เป็นทั้งหมอเป็นทั้งหัวหน้าแก็งซากุระโควตะ”

             “ฮึ!! เธอเองยังไม่เหนื่อยเลยนิ แล้วทำไมฉันต้องเหนื่อยด้วย”

             “นายคิดว่าฉันเป็นพวกไม่มีความรู้สึกหรือไง ฉันถึงเหนื่อยไม่เป็นน่ะ”

             “ใช่มั้ง เพราะเธอมันไม่มีความรู้สึกอะไรอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง” เทย์โตะตวัดตาขาวหันไปมองฟูมิด้วยใบหน้าบึ้งตึง

             “อะไรของนาย หึ!! นี่อย่าบอกนะว่า นายยังติดใจฉันเรื่องที่ตอนเด็กๆ ฉันผลักนายหกล้มน่ะ ไร้สาระจัง”

             หมับ!!

             ชายหนุ่มในชุดกาวด์สีขาวคว้าข้อมือของหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างของเขาเอาไว้ และดึงกระชากข้อมือนั้นเข้ามาจนประชิดกับตัวของเขา

             “เธอมันไม่มีหัวใจ” เทย์โตะบีบข้อมือของฟูมิแรงขึ้นกว่าเดิม แต่ฟูมิก็ไม่มีท่าทีจะเจ็บอะไรเลย

             “ถ้างั้นต่อไปก็อย่ามายุ่งกับคนไม่มีหัวใจอย่างฉันอีก แล้วก็เลิกเป็นหมอประจำตัวของพ่อฉันได้แล้ว เพราะฉันเกลียดขี้หน้านาย นายไม่รู้หรอกว่าเวลาฉันเห็นใบหน้าบ้องตื้นของนายแล้วมันโคตรรน่ารำคาญเลย” ฟูมิพูดจบก็แกะมือของชายหนุ่มออกและเธอก็เป็นฝ่ายบีบมือของเขาไว้แทน

             “บีบให้กระดูกฉันแตกเป็นก้อนกรวด ฉันก็ไม่มีทางทำตามที่เธอบอกได้หรอก เพราะว่าคนที่สั่งฉันมันพ่อเธอ” เทย์โตะพูดจบก็แกะมือของฟูมิออกและทำสีหน้าเมินเฉยใส่เธอ จากนั้นชายหนุ่มรีบลุกเดินออกมาด้วยอารมณ์ลุ่มร้อนเป็นไฟเวลาที่เขาต้องโต้เถียงกับ อาราอิ ฟูมิ หญิงสาวที่เขาสุดแสนจะเกลียดและในขณะที่เขากำลังคิดด่าฟูมิในใจอยู่ บุรุษพยาบาลก็เข็นร่างโชกเลือดของไทเกอร์ผ่านหน้าเขาไป และทีออสเองก็เดินตามรถเข็นของไทเกอร์และเรย์มาด้วย

             “พี่เทย์ครับ ช่วยไทเกอร์ด้วย” ทีออสเดินมาหยุดตรงหน้าเทย์โตะ

             “นายไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะช่วยเจ้าไทเอง” ชายหนุ่มตบบ่าของทีออสเบาๆ ก่อนจะรีบสะบัดชายเสื้อชุดกาวด์และตรงไปยังห้องผ่าตัดเพื่อกู้ชีพของไทเกอร์ให้รอดปลอดภัย

             หลังจากที่การผ่าตัดช่วยเหลือชีวิตไทเกอร์สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี เทย์โตะที่เพิ่งออกจากห้องผ่าตัดก็แทบเหงื่อตกเพราะวันนี้เขาทั้งบุกตะลุยโกดังร้างและช่วยเหล่าน้องสาวน้องชายของเขาและยังมีเคสผ่าตัดด่วนถึงสองเคสด้วยกัน ทำให้ยากุซ่าหนุ่มรู้สึกมึนหัวทันทีเมื่อภารกิจทุกอย่างเสร็จสิ้น

             “ขอบคุณนะครับ พี่เทย์” ทีออสก้มหัวโค้งคำแสดงความขอบคุณ

             “อืม ไงซะมันก็เป็นหน้าที่ของฉัน” เทย์โตะแตะบ่าทีออสและเดินจากไปด้วยสภาพเหนื่อยล้าอย่างมาก ทำให้ชายหนุ่มอายุน้อยอย่างทีออสอดไม่ได้ที่จะชื่นชมผู้ชายที่ทำหน้าที่ร้อยแปดอย่างในเวลาเดียวกันอย่าง โคตะ เทย์โตะอยู่ในใจด้วยความนับถือ ในขณะที่ตัวของเขาเองก็เริ่มฉุกคิดสารพันปัญหาของตัวเองที่ยังคงแก้ไม่ตก และมันก็ยังค้างคาอยู่ในใจของเขามาตลอด สิ่งที่ทำให้คนรักอิสระอย่างเขาคิดมากอย่างที่สุดก็คือ คู่หูคนใหม่ที่เขาได้มาจากการแลกเปลี่ยนข้อตกลงบางอย่าง

            

             ผู้หญิงในเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลอ่อน ดวงหน้าสวยที่เคยหยิ่งผยอง ณ ตอนนี้เธอได้กลายเป็นผู้หญิงที่มีสีหน้าที่ไม่ต่างกับคนอมทุกข์มาทั้งชาติ จากที่เธอเคยได้แต่บังคับ ข่มขู่ ทำร้ายและคุกคามผู้อื่น แต่เวลานี้กลับตรงกันข้ามกับเมื่อห้าเดือนก่อนดั่งฟ้ากับเหว

             “นมช็อกโกแลตเย็นได้แล้วค่ะ” พนักงานสาวร้านสตาร์บัคส่งเครื่องดื่มที่แอเรียลสั่งส่งให้เธอ หญิงสาวรีบส่งเงินให้พอดีจำนวนแล้วจึงรีบดูดให้หมดภายในรวดเดียว ไม่ถึงห้านาทีแก้วนมก็ว่างเปล่า แล้วลอยละลิ่วไปเป็นซากพลาสติกในถังขยะ

             “ฉันก็เหมือนกับแก พอน้ำในแก้วหมด ก็ไร้ค่า เป็นแค่เศษขยะที่โดนเหยียบย่ำ”

             หญิงสาวมองดูแก้วน้ำอยู่อย่างนั้น ก่อนจะหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมและคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ดูคาตี้สีดำแรงฤทธิ์ออกไป ในจังหวะที่เธอกำลังขับรถแอเรียลรู้สึกว่าเธอเสียการควบคุมและการทรงตัว เธอพยายามควบคุมรถไปจอดที่ซอกตึกแห่งหนึ่ง ทันใดร่างกายของเธอก็โซเซโยกไปโยกมาก่อนจะหมดสติ

             “แอเรียล นังแอเรียล ตื่นสักทีสิ”

             สองแก้มขาวอมชมพูของเธอถูกอายะบีบเข้าหากันเพื่อปลุกเรียกให้เธอตื่น ไม่นานหญิงสาวที่หลับใหลก็ปรือตาขึ้นแล้วเบิกตากลมโตด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของอายะและพี่ชายของเธอ

             “พวกพี่ทำอะไรกับฉัน”

             “ฉันสั่งให้ไอ้คนขายช็อคโกแลตใส่ยานอนหลับแบบอ่อนให้แกกิน แล้วก็สะกดรอยตามแกมาจนกระทั่งยาออกฤทธิ์แกสลบฉันกับอายะก็เลยลากแกมาตรงไอ้ซอกตึกเน่านี่ไง”

             “และฉันกับนีลก็กะว่าจะจับแกมาเป็นตัวประกันแล้วให้ไอ้เด็กหนุ่มทีออสนั่นลบประวัติทางอาญาของฉันกับอายะให้หมดไง น้องสาว”

             “พี่นีลกับพี่อายะมอบตัวเถอะค่ะ พวกพี่จะได้รับการผ่อนผันโทษยังไง”

             เพียะ!! เพียะ!!

             แก้มขาวและริมฝีปากของแอเรียลถูกตบด้วยฝ่ามือหน้าของนีลอย่างแรงทำให้ปากของเธอมีเลือดไหลออกมา

             “มอบตัวงั้นหรอ ถุย!

             ชายหนุ่มผ่นถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างไม่พอใจ

             “นังแอเรียล นี่แกกลับตัวกลับใจได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันห๊ะ” อายะจิกทึ้งดึงผมของหญิงสาวขึ้นมาแล้วกระชากเข้ามาหา

             “ฉันจะไม่มีวันกลับไปทำร้ายใครอีก ไม่มีวัน แล้วอย่าได้ฝันว่าพวกพี่หลบหนีไปไหนอีก”  

             ผัวะ!!

             แอเรียลปล่อยหมัดเข้าที่สันจมูกของอายะทำให้เธอหงายหลังลงไปแล้วสลบทันที

             ปั้ก!!

             นีลอัดกำปั้นใส่หน้าท้องของเธอเพื่อสกัดการหนีของน้องสาว

             “โอ๊ย!

             “แกคิดจะหนีหรือไง แอเรียล”  นีลบีบคอของเธอแล้วยกสูงขึ้นทำให้เธอเริ่มหายใจติดขัด

             แค่ก! แค่ก!

             “ฉันจะปล่อยแกจนกว่าแกจะยอมช่วยฉัน”

             แอเรียลมองหน้าพี่ชายและคิดถึงเฮือกสุดท้ายของชีวิตที่คืบคลานเข้ามา น้ำตาของเธอเอ่อล้นเต็มดวงตากลมก่อนที่ลมหายใจของเธอกำลังจะหมด

             ปัง! ปัง!

             “อ๊าก!! โอ๊ย มือฉัน”

             นีลปล่อยมือออกจากคอของแอเรียลทันทีเพราะฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาโดนยิงทะลุ

             “จับมันทั้งสองคนไปที่หน่วย”

             ชายหนุ่มหน้านิ่งคมสั่งชายชุดสูทดำสี่คนที่ยืนประกบอยู่ข้างเขาให้นำตัวของนีลและอายะไป ส่วนเขาก็รีบเดินมาหยุดตรงหน้าหญิงสาวที่นั่งกระหืดกระหอบหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่ที่พื้น

             “เธอโอเคไหม”

             แอเรียลไม่พูดแต่เธอกลับปล่อยให้น้ำตาไหลเจิ่งนองต่อหน้าต่อตาของทีออส เมื่อชายหนุ่มได้เห็นน้ำตาของเธอเป็นครั้งแรกเขาก็แทบปวดร้าวในใจ

            

             หญิงสาวถูกพาตัวมายังเซฟเฮ้าส์ลับของทีออสซึ่งปัจจุบันเป็นที่พักของเธอ ส่วนชายหนุ่มเองก็ไปพักอยู่อีกเซฟเฮ้าส์หนึ่งของเขาแล้วยกอพาร์เม้นท์หรูให้เธออยู่แทน

             “ปล่อย” แอเรียลบอกทีออสที่กำลังอุ้มเธอไว้ในอ้อมอกของเขาก่อนจะรีบวางตัวของเธอลงบนโซฟาเพราะหญิงสาวจิกตาใส่เขาด้วยความโกรธ

             “ถ้าผมไม่ติดเครื่องติดตามที่รถของคุณ ป่านนี้คุณโดนไอ้ชั่วนั่นหักคอตายไปแล้ว”

             “ไอ้ชั่วที่นายว่านั่นมันพี่ชายแท้ๆ ของฉัน ต่อให้เขาฆ่าฉันตาย ฉันก็ไม่เสียใจ”

             “อยากตายมากหรือไง”

             “ใช่ ฉันอยากตายและหายไปจากโลกนี้ คนอย่างฉันน่ะมันน่ารังเกียจไม่ใช่หรอ”

             ทีออสยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าอิดโรยของแอเรียลและจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมของเธอ “คุณมันน่ารังเกียจ”

             หญิงสาวได้ยินอย่างนั้นเธอก็รู้สึกน้อยใจ จึงรีบเบนหน้าหนีจาการถูกจ้องดวงสายตาคมของชายหนุ่มทันที ทว่าชายหนุ่มกลับลูบผมของเธอแล้วกระซิบลงที่ข้างหูเบาๆ “แต่นั่นมันก็แค่อดีต”

             แอเรียลรีบหันขวับมาสบตากับทีออสทันทีที่เขาพูดจบประโยคทำให้จมูกของเธอคลอเคลียกับปลายจมูกของชายหนุ่มอย่างไม่ตั้งใจ

             “ขอโทษนะ คือฉันไม่ตั้งใจ” แอเรียลเกาหัวแกรกๆ ด้วยความรู้สึกแปรปรวน

             ชายหนุ่มรีบเด้งตัวให้ห่างจากหญิงสาวแล้วหันหลังกอดอกให้เธอเพราะเขาเองก็อยู่ในสภาวะงุนงงกับเหตุกาณ์เมื่อครู่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

             “ช่างเถอะ ผมไม่สนใจหรอก แต่ว่าต่อไปนี้ผมขอสั่งห้ามไม่ให้คุณไปไหนมาไหนอีก จนกว่าผมจะแน่ใจว่าจะไม่มียากุซ่าเลวทรามหน้าไหนหรืออะไรมาก่อกวนพี่น้องของผมได้อีก”

             “แต่ฉันไม่ใช่นักโทษนะ คุณไม่มีสิทธิ์มาริดรอนสิทธิส่วนบุคคลของฉัน”

             แอเรียลพูดจบก็เตรียมเปิดประตูออกไป แต่ก็ถูกมือของชายหนุ่มคว้าหมับเอาไว้ ทีออสบีบมือของหญิงสาวแน่น

             “ปล่อย” แอเรียลตะคอกใส่

             “ไม่เคยมีใครตะคอกเสียงใส่ผม” ทีออสดันตัวของแอเรียลจนติดกำแพงและปล่อยกำปั้นอัดเข้าผนังห้องซึ่งเฉียดหูของหญิงสาวไปเพียงนิดเดียว

             “ฉันไงคนแรก”

             “อย่าคิดนะว่าที่ผมลบประวัติด้านแย่ๆ ของคุณออกไป แล้วให้คุณมาเป็นคู่หูทำงานกับผมในหน่วย ผมจะเลิกขยะแขยงไอ้การกระทำเลวๆของคุณที่ทำไว้กับพี่ชายของผมได้น่ะ แอเรียล”

             “ถ้าขยะแขยงฉันมาก ก็ปล่อยฉันไปสิ เชิญเฉดหัวฉันได้เลย ฉันพร้อมเสมอ”

             “ตอนนี้อย่าลืมสิว่าคุณมีแต่ตัว ครอบครัวก็ไม่มี เพื่อนฝูงก็หายหัว พี่ชายก็เป็นไอ้ขี้คุกไปแล้ว และน้องสาวอย่างคุณมันก็แค่คนไร้บ้าน”

             เพียะ!

             ใบหน้าขาวของชายหนุ่มหันไปอีกข้างตามแรงฝ่ามือของหญิงสาว

             “ไอ้เด็กปากเสีย หยุดพูดซะที พอซะที”

             “ใช่ผมมันเด็ก แต่เด็กอย่างผมก็มีสมองมากกว่าคุณก็แล้วกัน”

             ทีออสสะบัดปล่อยข้อมือของแอเรียล และรีบเดินออกไปจากห้องทันทีก่อนที่เขาจะทำบางอย่างที่รุนแรงกับเธอ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

30 ความคิดเห็น