ขอบคุณคนตาบอดคนนั้น ที่ทำให้เราคิดได้ :)

ลีฟขี้เกียจเขียนไดอารี่น้ะ เพราะรู้ว่าเขียนไปก็ไม่มีคนมาอ่าน-_-
แต่วันนี้เป็นอะไรที่ต้องเขียนมากๆ เพราะลีฟได้เจอกับเรื่องราวบางอย่างในชีวิต

วันนี้เป็นวันที่ลีฟไปเรียนพิเศษตามปกติ เพราะก็ไปทุกเสาร์อาทิตย์
ลีฟก็ นั่งรถเมล์ แล้วลงที่ป้ายข้างๆวรรณสรณ์ แล้วก็เดินจะเข้าตึก
แต่ทางนั้นโดนกระสอบทรายปิด ลีฟก็เลยอ้อมไปอีกทาง
ตอนนั้นลีฟก็เดินตามหลังพี่ยามกับผู้หญิงคนนึง เค้าดูท่าทางอายุเยอะกว่าลีฟหลายปีอยู่
และที่สำคัญก็คือเขาตาบอด ลีฟก็เดินตามเค้า
พี่ยามผู้ชายก็พาเข้าตึกแล้วไปส่งพี่ยามผู้หญิง
ลีฟก็มอง กะจะอาสาว่าไปชั้นไหน เราพาไปได้
แต่พี่ยามผู้หญิงก็จูงมือไป ลีฟก็เลยได้แต่มองตามเค้า
พอเข้าลิฟต์มาด้วยกันเค้าก็บอกกับยามว่ามาเรียนเอนคอน ซึ่งก็คือชั้นเดียวกับลีฟ
พอมาถึงชั้นเก้าลีฟก็เลยอาสากับพี่ยามว่าให้หนูพาเค้าเข้าไปเองค่ะ
ลีฟก็จูงเค้าเข้ามา ก็ถามว่ามาเรียนอะไรคะ
เค้าก็บอกว่า ต้องติดต่อเจ้าหน้าที่ก่อน
ลีฟก็เลยพาไปเคาน์เตอร์ พอถึงมือเจ้าหน้าที่ลีฟก็รีบเข้าเรียนเพราะมันถึงเวลาพอดี
ตอนนั้นเค้าก็ถามลีฟก่อนว่า ลีฟเรียนไหน ลีฟก็บอกอ๋อ โยธินค่ะ ;)
จากนั้นลีฟก็เข้าไปเรียน เรียนไปสัีกสองชั่วโมงลีฟก็หันมาเจอ
เค้านั่งคอมตัวหลังๆถัดไปสองสามเครื่อง
ลีฟเห็นเค้านั่งนิ่งๆ ลีฟมองหน้าจอเค้าก็แบบ มีข้อความเตือน
มีคนนั่งล้อมรอบเค้าคนนี้นะ แต่ไม่มีคนช่วย  ลีฟมองสักพักว่าไม่มีลีฟก็เลยเดินไปหาเค้า
ข้อความบนจอมันเขียนว่าจองเวลาไว้ถึงบ่ายซึ่งก็คือ ตอนนี้มันหมดเวลาแล้ว
เค้าก็บอกอ๋อค่ะ นี่เรียนไหนหรอคะ ลีฟก็บอกว่าโยธินค่ะ เค้าก็บอกอ๋อคนเมื่อเช้ารึเปล่า
ลีฟก็บอกใช่ๆ ลีฟก็เลยถามเค้าต่อว่าจะเรียนต่อหรือกลับบ้านคะ
เค้าก็บอกเดี๋ยวกลับ ลีฟก็เลยช่วยเค้าเก็บของแล้วจูงเค้าออกไป
เค้าก็ถามเรื่องหนังสือ world wide word
ลีฟก็เลยพาเค้าไปติดต่อเคาน์เตอร์อีกที
แล้วก็พาเค้าไปรอลิฟต์เพื่อจะส่งไปข้างล่าง ให้พี่ยามพาข้ามถนน
ตอนรอลิฟต์ก็คุยกันเค้าถามว่าบ้านอยู่ไหน เรียนม.6แล้วป่าว?
ลีฟก็บอกอ่อป่าวว เพิ่งม.5เอ๊งงแต่ถ้าได้เห็นหน้าลีฟนะ จะบอกว่ายิ่งกว่าคนทำงาน 55
เค้าก็บอกว่า เนี่ยเค้าก็เหมือนกันเวลาเค้าไปข้างนอกยังมีคนเรียกเค้าป้าๆเลย 555
ลีฟก็หัวเราะ คุยเฮฮาๆกัน แต่ตอนนั้นยังไม่รู้ชื่อ พอเค้าถามลีฟลีฟก็ถามเค้าบ้าง
เค้าบอกเค้าชื่อริดชี่ (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ลีฟก็ถามเค้าว่าเรียนม.ไหนแล้ว 6รึเปล่า??
เค้าก็บอกว่าอ๋อ เค้าเป็นเด็กซิ่วน่ะ ตอนนี้อยู่ปี1ที่ราชภัฏ
แต่มาเรียนเพื่้อจะเอ็นใหม่ เข้าที่ดีกว่านี้
พอลิฟต์ไปจอดชั้นนั้นชั้นนี้เค้าก็จะถามว่ามีอะไรบ้าง ลีฟก็แนะนำๆไป
พอไปถึงข้างล่าง ลีฟหายามไม่เจอสักคน-__-
ก็เลยหาเค้าออกไปข้ามถนน เพื่อไปขึ้นบีทีเอส 
พอถึงบนสถานีลีฟก็รอเค้าทำเรื่องขอบัตรพิเศษขึ้น โดยใช้ทะเบียนผู้พิการ
แต่ก็แบบปรากฏว่าทะเบียนเค้าหมดอายุก็เลยต้องเสียค่าโดยสารปกติ
ลีฟก็เลยให้เค้าหยิบเงิน แล้วลีฟก็ไปแลกเหรียญ หยอดบัตรให้เค้า
แล้วก็ฝากเค้ากับยามที่สถานีต่อไป
ลีฟก็เดินกลับมาเรียนที่ตึก
ก็ได้แต่หวังว่าเค้าจะเดินทางต่อไปอย่างปลอดภัยและมีคนคอยช่วยเค้า^_^

.
..
...
บางทีลีฟแปลกใจนะ คนเราช่วยกันได้แต่กลับไม่ช่วย
ตอนเห็นเค้าเดินมาคนเดียว ยืนคว้างกลางตึกคนเดียว ไม่มีใครช่วยจูงเค้าเลย
ลีฟว่าก็งี้แหละคนไทย ส่วนใหญ่มันก็แบบ ตัวใครตัวมัน เรื่องของมึงไม่เกี่ยวกับกู
แต่พ่อลีฟคือจะสอนไงว่าถ้าเจอใครเราช่วยได้เราไม่เดือดร้อนก็ช่วยเค้า
กลับมาบ้านลีฟก็นั่งคิดคำพูดเค้านะ
เรียนปีหนึ่ง แต่กลับมาเรียนพิเศษ ตาบอด เดินทางลำบาก 
แต่ก็ตั้งใจเรียน เพื่อจะเอ็นใหม่ให้ดียิ่งขึ้น
เค้าทำให้ลีฟมองดูตัวเองเลยนะที่แบบตอนเรียนชอบกดมือถือบ้าง กินบ้างไม่ห่วงจด
ตื่นสายหน่อยก็ขี้เกียจไป ไม่ขยัน ไม่กระตือรือร้น ทั้งๆที่ลีฟครบ32 มีเงินเรียน
มีโอกาสมากกว่าเค้าหลายเท่าตัว ลีฟกลับใช้ชีวิตไม่ดีเท่าที่ควร
การได้เจอเค้าในวันนี้ ลีฟสัญญากับตัวเองเลยว่าจะตั้งใจให้มากกว่านี้

สำหรับใครก็ตามที่อ่านอยู่ก็อยากให้กลับไปคิด
เรามีโอกาสมากกว่า เราไม่ลำบากเวลาเดินทาง เราได้ยินเสียงชัด
เรามองเห็น แขนขาเราปกติ
เราปกติทุกอย่าง ทำไมเราไม่ขยัน??
ขยันได้แล้วว ถ้าเรามีครบขนาดนี้แล้วยังไม่สู้
อายคนอื่นเค้าแย่เลย เอาปี๊บคลุมหัวดีกว่า ><

ตั้งใจเรียนกันนะนะ 
ฝากไว้อีกอย่าง เวลาเราเห็นคนตาบอดอะไรแบบนี้ ถ้าช่วยเค้าได้ ก็ขอให้ช่วยเถอะ
เค้าจะได้รู้สึกดีบ้าง ที่มีคนคอยอยู่ข้างๆเค้าแม้ว่าจะแค่ชั่วคราวก็เถอะ :)