ตอนที่ 12 : FIFTY SHADES OF TAEK | CHAPTER ELEVEN complete

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 ก.ย. 60

FIFTY SHADES OF TAEK

CHAPTER ELEVEN

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ” แทคอุนทักขึ้นเมื่อเห็นว่าฮัคยอนมีสีหน้าไม่ค่อยดีตั้งแต่ที่เดินเข้าประตูบริษัทมา ตอนแรกก็เอะใจว่าทำไมคนตัวเล็กถึงไปเดินอยู่ข้างหลังทั้งที่ก่อนหน้าก็เดินมาคู่กันแท้ๆ

“อย่าสิครับ นี่บริษัทนะ”

“อะไรเล่า ผมไม่สนใจหรอกว่าใครจะคิดยังไง” แทคอุนบอกและคว้าข้อมือเล็กให้เดินข้างๆตนเอง

มือหนาเลื่อนลงมากุมกระชับมือของฮัคยอนแน่นขึ้นเมื่อเวลาที่ต้องเดินผ่านคนมากๆไปที่ลิฟต์ส่วนตัว พนักงานหลายคนมองมาที่คนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายกันไป ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นสายตาชิงชังที่มองมาที่ฮัคยอนอย่างไม่ปิดบัง ใบหน้าหล่อหันมองคนข้างๆที่เอาแต่เดินก้มหน้า แทคอุนถอนหายใจและหยุดเดินทำให้ฮัคยอนหันมามองทันที

“ยังไม่ถึงนี่ครับ”

“ผมจะขึ้นลิฟต์ตัวนี้” แทคอุนบอกเสียงดังพอที่พนักงานหลายคนตรงนั้นจะได้ยินและเสียวสันหลังไปตามๆกัน ไม่บ่อยนักหรอกที่แทคอุนจะขึ้นลิฟต์ร่วมกับพนักงาน จะพูดให้ถูกจริงเลยคือไม่มีเลยซักครั้งที่แทคอุนจะขึ้นลิฟต์พนักงาน

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ที่มาถึงดังขึ้นราวกับเสียงเปิดประตูยมโลกของเหล่าพนักงานงาน คนที่อยู่ในลิฟต์เองก็ตกใจที่พบแทคอุนยืนอยู่หน้าประตูที่เปิดออก ร่างสูงจูงแขนฮัคยอนให้เข้าไปข้างในด้วยกัน พนักงานหลายคนจำใจที่ต้องโดยสารลิฟต์ตัวนี้ไปกับคนทั้งสอง

“เงยหน้าขึ้นมาหน่อยสิ” แทคอุนบอกเมื่อฮัคยอนเอาแต่ยืนก้มหน้า มือขาวยืนประคองหน้ากลมให้เงยขึ้นสบตากับตนเอง  “ยิ้มนะครับ รอยยิ้มของฮัคยอนสวยที่สุดเลยรู้ไหม” แทคอุนบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มจนคนฟังใจสั่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างประหม่า

นิ้วหัวแม่มือวางลงบนกลีบปากสวยลูบคลึงเบาๆให้อีกคนเลิกเม้มปาก นิ้วชีเรียวเชยคางให้ใบหน้าเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จอมเจ้าเล่ห์จะก้มลงโฉบชิงจุมพิตจากกลีบปากบางรสหวานฉ่ำ บดเบียดละเมียดราวกับกำลังดื่มลาเต้แก้วโปรด นิ้วเรียวยาวขยุ้มเส้นผมนุ่มด้านหลังเคลิบเคลิ้มและดำดิ่งลงไปราวกับทั้งโลกมีพวกเขาแค่สองคน พนักงานหลายคนก้มหน้าไม่กล้าแม้แต่มอง

ประตูลิฟต์เปิดอีกครั้งพนักงานต่างรีบออกไปทั้งที่บางคนไม่ได้ทำงานที่ชั้นด้วยซ้ำแต่ก็ต้องจำใจออกมาเพื่อที่จะได้ไม่รบกวนผู้เป็นนาย

“อื้อ” ฮัคยอนดันอกแกร่งออกห่างเมื่อจูบหวานล้ำนั่นกำลังช่วงชิงลมหายใจของตนเองอย่างช้างๆ “ทำอะไรครับ คนอื่น...”

“ไปหมดแล้วแหละ” แทคอุนบอก “ฮัคยอนคุณไม่ต้องสนใจคนอื่นหรอกนะ เพราะถึงยังไงตอนนี้คุณก็คือคนที่ผมอยากจะจับมือไว้มากที่สุด” แขนทั้งสองข้างที่โอบอยู่รอบเอวของฮัคยอนรั้งร่างเล็กเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆเป่ารดริมฝีปากของฮัคยอน

“คุณแทคอุน ในลิฟต์มีกล้องนะครับ”

“ไม่สน” แทคอุนบอกและสวมกอดฮัคยอนไว้จนลิฟต์ขึ้นไปถึงชั้นที่เป็นห้องทำงานของตนเอง

“ได้ข่าวว่ามีคนจูบกันในลิฟต์ แหมขนาดนี้แต่งงานกันเลยไหมคะ” เสียงของชิมซังอาแซวขึ้นเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เธอได้รับรายงานจากทีมที่ควบคุมลิฟต์แล้วว่าแทคอุนใช้ลิฟต์พนักงานขึ้นมาที่ห้องทำงานเธอจึงต้องมารอที่ลิฟต์ตัวนี้ ตอนที่ประตูเปิดออกเห็นสองคนกอดกันก็แอบตกใจนิดหน่อยแต่ก็พอจะเดาความคิดของเจ้านายตัวเองได้

ก็เห่อแฟนอะนะ

เหม็นความรัก

“เรื่องอื่นให้เร็วเหมือนเรื่องชาวบ้านบ้างนะซังอา”

“ก็แหม เห็นเจ้านายกับคุณฮัคยอนรักกันดีชิมซังอาคนนี้ก็ดังใจไงคะ แซะนิดแซะหน่อยเอง” หญิงสาวบ่นกระเง้ากระงอดจนแทคอุนอดที่จะยื่นมือไปผลักหัวไม่ได้

“พอแล้วครับ”

“หึงผมกับซังอาล่ะสิ” แทคอุนหันไปมองฮัคยอนยิ้มๆ “ไม่ต้องห่วงหรอกผมไม่นิยมม้าดีดกะโหลก” แทคอุนเหน็บคืนบ้างก่อนที่จะเดินโอบเอวรางไปที่ห้องทำงาน

ชิมซังอายิ้มขำกับอาการหึงหวงและความอ้อนแฟนของทั้งสองคน ตั้งแต่ทำงานกับแทคอุนมาไม่เคยเห็นแทคอุนมีความสุขขนาดนี้มาก่อน จากคนที่ทื่อๆแข็งๆไม่ค่อยพูดจากับใครหรือแม้แต่ยิ้มก็น้อยมากๆ จนกระทั่งได้มาพบกับฮัคยอนคนที่โวยวายแล้วบุกเข้าห้องสัมภาษณ์เพราะหัวร้อนเรื่องยกเลิกการสัมภาษณ์ ถึงจะดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่ที่ทำแบบนั้นแต่ฟ้าก็คงลิขิตให้พวกเขาได้พบกันแล้วถึงตอนแรกจะเริ่มต้นที่เรื่องสัญญาจ้างแปลกๆที่ค่าตอบแทนสูงลิบลิ่ว แล้วยังไงในเมื่อแทคอุนทำเหมือนกับสัญญานั่นไม่มีความหมายไปแล้ว ที่เหลือก็คงเป็นเรื่องของหัวใจของทั้งสองคน คนนอกอย่างชิมซังอาก็ทำได้เพียงแค่มองดูและเป็นกำลังใจให้ห่างๆเท่านั้น

เห็นเขารักกันเราก็น่าจะพอใจแล้ว

ในตอนบ่ายก็เป็นช่วงที่ฮัคยอนดูจะว่างงานเป็นพิเศษ โซฟารับแขกตัวใหญ่ติดกับผนังกระจกที่สามารถมองเห็นวิวของคังนัมได้เกือบครึ่งมีร่างของคนตัวเล็กนอนเหยียดจนเต็มโซฟา ในห้องไร้ซึ่งเงาของเจ้าของห้องที่แท้จริง ตั้งแต่ช่วงบ่ายครึ่งแทคอุนมีประชุมบอร์ดบริหารทำให้ฮัคยอนต้องนั่งๆนอนๆอยู่คนเดียวภายในห้อง

“ขนมไหมคะ” ชิมซังอาเข้ามาพร้อมกับจานของว่างในมือ ความจริงเธอต้องไปประชุมกับแทคอุนแต่คนนั้นกลับไม่ยอมให้เธอมาดูแลฮัคยอนแทนเสียอย่างนั้น

“พึ่งจะกินเมื่อเที่ยงเองนะครับ”

“ไม่ได้หรอค่ะ แฟนเจ้านายก็ต้องดูแลดีนิดหนึ่ง”

“ผมบอกแล้วนี่ว่าไม่ต้องทำเหมือนผมเป็นเจ้านายแบบนั้นน่ะ” ฮัคยอนลุกขึ้นนั่งและหยิบขนมเข้าปากทั้งที่พึ่งจะปฏิเสธไป

“ก็มันไม่ชินนี่คะ คู่นอนคนอื่นๆของคุณแทคอุนก็ชอบว่างมาดเป็นนางพญากันทั้งนั้น อุ๊ย!” ชิมซังอายกมือขึ้นปิดปากตัวเองเมื่อเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรออกมา “ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้สนใจอะไรหรอก”

“ฉันล่ะดีใจแทนคุณแทคอุนจริงๆนะคะที่เขาเลือกคุณ ตั้งแต่สมัยเรียนก็เห็นคั่วสาวไม่ซ้ำหน้าแต่ล่ะคนก็จัดว่าเด็ดๆทั้งนั้น นิสัยน่ะค่ะ”

“ยังไงหรือครับ”

“ก็พวกเห็นแก่เงินทั้งนั่นแหละค่ะ คุณแทคอุนเลยไม่ค่อยจริงจังกับใคร”

“จนมาเจอเธอคนนั้นหรือครับ” ฮัคยอนถาม ชิมซังอาชะงักไปนิดและมองหน้าฮัคยอนอย่างสงสัย “คุณแทคอุนเล่าให้ฟังแล้วครับ”

“ค่ะ สองคนนั้นรักกันมากแต่ก็นั่นแหละผู้หญิงคนนั้นทิ้งคุณแทคอุนไปเพราะหวังชื่อเสียงเงินทอง แต่ช่างเขาเถอะค่ะ เพราะยังไงซะตอนนี้ตัวจริงของคุณแทคอุนก็เป็นคุณนะคะ” รอยยิ้มหวานแสนอ่อนโยนและใจดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย

“จะจริงจังกันไปอีกนานแค่ไหนก็ยังไม่รู้เลยครับ” ฮัคยอนบอกตามที่ใจคิด เขาเองก็ไม่แน่ใจในตัวแทคอุนและตัวเองเหมือนกันว่าจะรักกันแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน

“แต่ฉันว่าคุณแทคอุนจริงจังนะคะ ไม่อย่างนั้นคงไม่เปิดตัวกับพนักงานแบบนั้น เมื่อเช้าฉันเห็นก็รู้ว่าเขาจงใจทำแบบนั้นเพื่อให้คนอื่นๆเห็น” หญิงสาวพูดในสิ่งที่เธอคิดออกมา “ยังไงก็สู้ๆมัดใจเจ้านายให้ได้นะคะ”

ความจริงอาจจะมัดได้นานแล้วก็ได้นะ

 

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าของห้องอย่างจองแทคอุน ชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อออกสองสามเม็ดเพื่อระบายความร้อนและคลายความอึดอัด

“เสร็จแล้วหรือครับ”

“อืม กลับกันเลยไหมหรือว่าคุณจะแวะเข้าไปหาแม่คุณก่อน” แทคอุนนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้และหลับตาลง

“พักก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมเอาน้ำมาให้”

ใบหน้าหล่อเอียงมองไปทางครัวเล็กที่มีไว้สำหรับชงกาแฟ สายตาเจ้าเล่ห์ไล่มองตั้งแต่ปลายขากางเกงขึ้นมาจนถึงบั้นท้ายกลม รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นข้างมุมปากเมื่อคิดถึงตอนที่ก้อนเนื้อกลมๆนิ่มๆกระแทกลงบนหน้าขาแกร่งของตนเอง

“ฮัคยอน”

“ครับ” คนถูกเรียกหันมายิ้มให้เล็กน้อย และคว้าแก้วใส่น้ำดื่มเดินมาหาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ “มีอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าอยากให้ผมนวดตรงไหนหรือเปล่า”

“ก้มมานี่” แทคอุนกระดิกนิ้วเรียก

ฮัคยอนเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัยแต่ก็ยอมก้มลงไปหา ยังไม่ทันที่จะก้มลงไปดีๆ มือใหญ่ก็คว้าเนคไทน์ของเขาและดึงให้เข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆที่เป่าลดเหนือริมฝีปากของร่างสูงทำให้แทคอุนอดใจที่จะยืดตัวขึ้นไปประทับจูบลงบนกลีบปากบาง บดเบียดและขบเม้มจนอีกคนเผยอปากออกให้เขาได้เข้าไปสำรวจโพรงปากอุ่นด้านใน ลิ้นชื้นกวาดต้อนเกี่ยวพันอย่างชำนาญจนฮัคยอนแทบจะหลอมละลายไม่ต่างจากขี้ผึ้งลนไฟ แขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวบางกอดรั้งจนอีกคนขึ้นมาอยู่บนตักอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อื้ม”

“อื้อ...แฮ่ก” ฮัคยอนผลักแทคอุนออกและหอบหายใจ มือกำเสื้อตรงหน้าอกของร่างสูงที่ตนเองนั่งตักอยู่จนยับย่น

“แค่นี้ก็เหนื่อยแล้ว” แทคอุนรั้งคนบนตักให้เข้ามาแนบชิดกันมากกว่าเดิม พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปกระซิบประโยคที่ทำให้ใบหน้าเนียนขึ้นสีระเรื่อได้อย่างไม่อยาก

“คนบ้า!

“หึ ถึงจะบ้าแต่ผมก็รักคุณนะ”

ฟอด!

“พูดอะไรก็ไม่รู้” ฮัคยอนบ่นอุบอิบก้มหน้าซุกอกแกร่งซ่อนใบหน้าร้อนฉ่า แต่ใบหูแดงๆนั้นก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของแทคอุนไปได้

“ผมพูดจริงๆนะ” สายตาจริงจังเลื่อนขึ้นมองใบหน้าของคนที่อยู่บนตัก “เป็นแฟนกันนะ มันอาจจะข้ามขั้นตอนไปบ้าง แต่ว่าผมรักคุณนะ”

“...”

“เป็นแฟนกันนะครับ ฮัคยอน” ใบหน้าหล่อยื่นไปกระซิบเสียงเบาข้างๆหูของฮัคยอน

คนถูกขอเป็นแฟนเม้มปากแน่นตัวชาไปหมดอย่างทำอะไรไม่ถูก มีแค่หูแดงๆที่เท่านั้นที่บอกว่าตอนนี้ฮัคยอนรู้สึกยังไง แทคอุนก้มหน้าลงพยายามที่จะมองหน้าอีกคนใกล้ๆแต่ฮัคยอนก็เอาแต่เบนหน้าหน้าหลบไปมาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ

“ว่าไงครับ เป็นแฟนกันไหม”

“ครับ” น้ำเสียงหวานกระซิบกลับที่ข้างหู ทำให้อีกคนหลุดยิ้มออกมา

“ตกลงแล้วนะห้ามเปลี่ยนใจ” แทคอุนยื่นหน้าเอาจมูกไปชนกับปลายจมูกรั้นของอีกคนเบาๆ

ฮัคยอนเม้มปากยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายของตนเองที่มีก้อนเนื้อขนาดเท่ากำมือกำลังเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาข้างนอกไม่ต่างจากแทคอุน

“ปล่อยได้แล้วครับ”

“ไม่ปล่อย” แทคอุนบอดด้วยน้ำเสียงและสายตาเจ้าเล่ห์อย่างไม่ปิดบัง จนได้ฮัคยอนต้องประเคนกำปั้นน้อยๆทุบลงบนไหล่ถึงได้ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ “เดี๋ยวนี้ชอบทำร้ายร่างกายหรอก คืนนี้เจอดีแน่”

“ให้ผมพักบ้างเถอะครับ เรื่องกามเนี่ยก็ลดๆบ้างเถอะครับ”

“ก็ร่างกายคุณมันยั่วผมนี่นา” แทคอุนมองตามแผ่นหลังแคบที่เดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา

“ผมก็อยู่เฉยๆคุณแทคอุนนั่นแหละที่คิดมากไปเอง”

“ครับๆ ผมผิดเองที่เห็นหุ่นเอ็กซ์ๆของแฟนแล้วหื่นขึ้นตา” แทคอุนพูดติดตลกแต่ฮัคยอนไม่ตลกด้วยสักนิดก็คนที่โดนน่ะมันเขานี่ไม่ใช่คนพูดเสียหน่อย “เออ ฮัคยอนอีกสองวันมีงานเลี้ยงบริษัทนะผมว่าจะชวนคุณไปด้วย คุณว่ายังไง”

“อืม ไม่ดีกว่าครับคุณไปเถอะ”

“อะไรกันงานเลี้ยงแบบนี้ผมก้อยากจะควงแฟนไปเปิดตัวนะ” แทคอุนเดินมานั่งลงข้างๆและยกแขนขึ้นพาดไปด้านหลังของพนักโซฟา

“ถ้าจะให้ผมไปแล้วถามทำไมครับ”

“ก็ถามดู แต่ผมอยากให้คุณไปด้วยกันงานนี้เป็นงานแรกเลยนะที่เราจะได้ออกงานคู่กันในฐานะคนรักน่ะ” ไม่พูดเปล่ามือร้อนก็คว้ามือของฮัคยอนมาจับไว้หลวมๆ “ไปนะ พรุ่งนี้ผมจะให้คนเอาชุดมาให้เลือก”

“อือ ไปก็ไปครับเลิกอ้อนได้แล้ว”

“ฮัคยอนของผมน่ารักที่สุดเลย”

ฟอด!

 

วันต่อมา

ตอนนี้ก็สายมากแล้วแต่แทคอุนก็ยังคงไม่ได้เข้าบริษัทเขานั่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกมาร่วมชั่วโมงกับการดูคนรักลองชุดสำหรับงานวันพรุ่งนี้ โดยมีชิมซังอาเป็นคนพามา

“เลือกสักชุดเถอะครับผมเหนื่อยแล้วนะ” ฮัคยอนเดินออกมาบ่นด้วยใบหน้าบูดบึ้งซึ่งแทคอุนก็มองว่ามันน่ารักน่าหยิกเสียมากกว่า

“อีกชุดหนึ่งนะ” ชายหนุ่มหันมาบอกพลางเลือกชุดที่แขวนอยู่ที่ราวก่อนที่จะยื่นให้

เสื้อไหมพรมแขนยาวคอเต่าสีดำสนิทกับสูทสีดำที่เย็บแถบสีแดงตัดทำเป็นลูกเล่นอย่างสวยงาม ถูกส่งให้ฮัคยอนที่ยืนอยู่ คนตัวเล็กรับมาและกลับเข้าไปเปลี่ยนอีกครั้งก่อนที่จะกลับออกมา

ชุดสีดำที่ขลับให้ผิวเนียนสีน้ำผึ้งดูโดดเด่นทำให้แทคอุนที่นั่งรอถึงกับลุกขึ้นมองอย่างไม่อาจละสายตาไปได้ ดวงตาคมจ้องมองร่างเล็กที่สวมใส่ชุดที่เขาเลือกราวกับต้องมนต์

“ว้าว คุณฮัคยอนชุดนี้ดูดีมากเลยค่ะ” ชิมซังอาร้องออกมาตกตะลึงไม่แพ้กัน แต่ก็ไมได้ถึงขั้นสติหลุดเหมือนกับแทคอุน “แต่ฉันว่ามีคนสติหลุดไปแล้วนะคะ”

“คุณแทคอุน” ฮัคยอนยื่นมือไปจับแขนหนาเรียกคนที่กำลังอยู่ในภวังค์

“หืม!? ว่ายังไง”

“เป็นยังไงบ้างครับ” เสียงหวานถามอย่างเขินอาย “มันตลกหรือเปล่า”

“ไม่เลย ไม่เลยสักนิดคุณดูดีมากฮัคยอน” เมื่อได้คำยืนยันจากปากคนเลือกให้ก็เบาใจ รอยยิ้มหวานวาดขึ้นมาประดับดวงหน้าเล็กทันที

“เดี๋ยวผมขอไปเปลี่ยนกลับเป็นชุดเดิมก่อนนะครับ”

“อือ” แทคอุนพยักหน้า ฮัคยอนจึงเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดปกติ

บัตรเครดิตแบบไม่จำกัดวงเงินถูกยืนให้กับพนักงานขายที่ยืนรออยู่ เธอรับมาและจำการค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เรียบร้อยก่อนที่ฮัคยอนจะออกมาเสียอีก

“คุณช่วยซักรีดแล้วพรุ่งนี้เอามาส่งก่อนหกโมงเย็นด้วยนะ” แทคอุนสั่งเมื่อเธอรับชุดจากฮัคยอนมาแล้ว

“ได้ค่ะคุณลูกค้า”

“คุณซังอาไปส่งด้วยนะ” แทคอุนสั่ง

“ค่ะ”

“ซังอาครับ ยังไงกลางวันอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะครับ” ฮัคยอนเอ่ยชวนเมื่อพบว่าอีกไม่กี่นาทีก็จะเที่ยงแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวไปส่งคุณเขาแล้วดิฉันจะเลยกลับเลย”

“แย่จัง ไว้วันหลังผมเลี้ยงข้าวนะ”

“ค่ะ รอนะคะ” ซังอายิ้มหวานก่อนที่จะหุบยิ้มเมื่อเจอสายตาดุๆของเจ้านายที่มองมา อะไรกันแค่ยิ้มให้กันในฐานะเพื่อนไม่เห็นจะต้องหึงอะไรขนาดนั้นเลย

“หมายความว่าไงเลี้ยงข้าวซังอาน่ะ” แทคอุนถามเสียงนิ่งเมื่อคนจากร้านขายเสื้อและชิมซังอาออกไป ฮัคยอนเลิกคิ้วนิดๆและนั่งลงข้างๆ

“ก็เลี้ยงขอบคุณที่เธออุตส่าห์มาทำงานนอกเวลาให้ไงครับ”

“จะไปกันสองคนหรือไง” แทคอุนถามเสียงแข็งแต่มันไม่ได้น่ากลัวสักนิด ตลกเสียอีกไม่บ่อยหรอกที่แทคอุนจะแสดงออกว่าหึงน่ะ

“หึงหรือครับ”

“ไม่”

“อืม ไม่หึงก็ดีจะได้ไปสองคนก็ตอนแรกว่าจะชวนคุณไปด้วยแต่คุณบอกว่าไม่หึงผมไปกับซังอาสองคนก็ได้” ฮัคยอนแกล้งพูดแย่

พรึ่บ!

แทคอุนกระโจนเข้าหาคนฮัคยอนล้มลงไปจนโซฟาโดยมีร่างสูงคร่อมอยู่ด้านบน แขนเรียวสีน้ำผึ้งยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งไว้หลวมๆ

“หึงผมล่ะสิ ใช่ไหมครับ”

“หึๆ ยั่วผมเองนะฮัคยอนอย่ามาโอดครวญก็แล้วกัน”






คนบ้าๆๆๆ คนบ้ากามมมมม เอะอะจับปล้ำหึงก็บอกไม่ต้องหาเรื่องกามค่ะ อร๊ายยยยย

ตอนนี้ไม่มีcutเชิญมะโนเลยจ๊ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

206 ความคิดเห็น

  1. #156 thelittelheart (@exoyodnam2000) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 18:06
    เหม็นฟามรัก รำๆๆๆๆ
    #156
    0
  2. #154 FeelingInlove (@FeelingInlove) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 22:44
    แทคอุน อิคนบ้ากาม ยอนก็เกมือนกัน จะหุ่นเอกซ์ไปไหน ก้นกลมๆนั้นทำใจสั่นละสิท่านประธานนนน หูยยย หลงไรเบอนั้นคะเนี้ยยยยยย
    #154
    0
  3. #153 Faerwell_Blacker (@Faerwell_Blacker) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 22:21
    เหม็นนนน เหม็นโว้ยยยย กระโจนใส่เขาเลยเหอะแหมๆๆๆๆๆ
    #153
    0
  4. #152 March_ST_LIGHT (@MarchMiko) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 21:58
    แหมมมมมคุณจอง แทคอุน หาเรื่องหึงหาเรื่องกามใส่ยอนตลอดเลยน่ะ น้อยๆหน่อย ลดๆลงหน่อยก็ดีน่ะความกามง่ะ น่ารักรอวันแต่งงานละกันนน 555
    #152
    0
  5. #151 mineyminmin (@mineyminmin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 18:45
    เหม็นความรักสุดดดดด ขออนุญาตแหมอีกสักล้านรอบค่ะ อ้วกด้วยก็ดี แอวะ ฮ่าๆๆ 
    คือรู้แล้วแมะว่ารักกันอะ ไม่ต้องทำให้อิจฉาขนาดนี้ก็ได้ ตาลุกพรึ่บ ฮ่าๆๆๆ

    #151
    0
  6. #150 Noon Pacharapan (@noonfairytail) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 14:23
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดด //อัดเสียงใส่หมอน น่ารักกกกกกก
    #150
    0
  7. #149 Cha_n (@Cha_n) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 07:34
    แถวนี้กลิ่นเหม็นๆ...เกลียดแมววว รักตัวน้อยให้มากๆนะ
    #149
    0
  8. #148 zaebum96 (@zaebum96) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 02:00
    ร้ายกาจมากกกก55555 ยอมแล้วววว
    #148
    0
  9. #147 FeelingInlove (@FeelingInlove) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 00:19
    55555 คนอื่นๆคง กลางลิฟเลยนะคะ แหมมมมม
    #147
    0
  10. #146 PandaPhung (@agisen4869) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 22:36
    เหม็นนนน กรี๊ดดดก หมั่นใส้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตะกุยหน้าแม่มดีมะ อ้ากกกกก
    #146
    0
  11. #145 Faerwell_Blacker (@Faerwell_Blacker) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 21:52
    เหม็นนนน โอ้ยยย
    #145
    0
  12. #144 엔엔아 (@aoddy10553) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 21:39
    น้อย ๆหน่อยแทคอุนน~
    #144
    0
  13. #143 March_ST_LIGHT (@MarchMiko) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 21:20
    มีความอยากจะแหมมมมมมให้ถึงดาวพลูโต เหม็งความรักมากมายยย ไหนๆก็เปิดตัวขนาดนี่แล้วแต่งวันไหนก็บอกน่ะ จะไปกั้นประตูเงินประตูทอง 5555
    #143
    0
  14. #142 thelittelheart (@exoyodnam2000) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 21:18
    เหมือนซังอาคือเราเลยอะ แค่เขาได้กันก็ดีใจ????
    #142
    0