[Shokugeki no Soma] Mellifluous (Tsukasa x OC)

ตอนที่ 5 : Chapter 04 | ภัตตาคารชิวชาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    18 พ.ค. 61



Chapter 4


ภัตตาคารชิวชาน


‘ภัตตาคารชิวชาน’ เป็นร้านอาหารจีนที่มีชื่อเสียงมาก มีหลายสาขาอยู่ในจีน ฮ่องกงและไต้หวัน ส่วนสาขาหลักและสาขาแรกตั้งอยู่ที่ปักกิ่ง มีประวัติศาสตร์ยาวนานมาตั้งแต่สมัยปลายราชวงศ์หมิง ว่ากันว่าเมนูของภัตตาคารชิวชานดั้งเดิมนั้นเทียบเท่าได้กับอาหารของวังหลวงเลยทีเดียว


ป๊าของเธอเป็นคนบุกเบิกภัตตาคารชิวชานในญี่ปุ่น ท่านเป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่ที่ย้ายมาอยู่ที่ญี่ปุ่นถาวรเพื่อดูแลสาขาของภัตตาคารในญี่ปุ่น ป๊าจะดูแลอยู่ที่โยโกฮาม่า ส่วนสาขาที่กินซ่าจะอยู่ในความดูแลของคุณแม่


คุณแม่ของเธอ ‘ซาซากิ อายาเสะ’ นักเรียนรุ่นที่ 68 ของโทสึกิ อดีต 10 หัวกะทิลำดับที่ 1 เคยทำงานอยู่ที่โรงแรมในต่างประเทศมาก่อน ก่อนจะลาออกมาดูแลภัตตาคารชิวชานสาขากินซ่าอย่างเต็มตัว


ภัตตาคารชิวชานสาขากินซ่าเป็นตึกขนาด 3 ชั้น สร้างด้วยสถาปัตยกรรมตะวันตกกลมกลืนไปกับตึกส่วนใหญ่บนถนน ด้านในตกแต่งสไตล์จีนวินเทจประมาณปี 1930 ผนังปูนสีขาวเข้ากับแสงไฟโทนส้มภายในร้าน ชั้น 1 แบ่งเป็นส่วนต้อนรับ ห้องเก็บวัตถุดิบและครัวทั้งหมด ชั้น 2 เป็นโต๊ะสำหรับลูกค้าวอล์คอินและชั้น 3 เป็นโต๊ะที่มีฉากกั้นสำหรับลูกค้าที่จองที่นั่งล่วงหน้า


เมื่อริเอะและคุงะมาถึง พนักงานต้อนรับที่รออยู่หน้าร้านก็พาทั้ง 2 คนขึ้นไปนั่งรอที่ชั้น 2 ทันทีที่ทั้งคู่นั่งลง บริกรก็นำชุดชามาเสริฟ วัตถุดิบที่ริเอะเชี่ยวชาญคือชา เพียงแค่ได้กลิ่นเธอก็รู้ได้ทันทีว่าโต๊ะของลูกค้าที่สั่งเมนูใหม่จะได้รับชาเป็นชาหลงจิ่ง อาหารที่เป็นเมนูใหม่น่าจะเป็นอาหารจานปลาหรือกุ้ง


ชาที่เสริฟในภัตตาคารชิวชานเป็นชาที่ไม่สามารถสั่งเองได้ ชนิดของชาจะขึ้นอยู่กับอาหารที่สั่ง นี่เป็นซิกเนเจอร์ของภัตตาคารมาอย่างยาวนาน ในทุกสาขาจะมีผู้เชี่ยวชาญเรื่องชาอยู่ไม่ต่ำกว่า 3 คน


อาหารจานแรกที่ถูกนำมาเสริฟเป็นถั่วลันเตาอบเกลือกับข้าวเกรียบกุ้ง จานที่ 2 คือโกยซีหมี่เป๋าฮื้อ ทั้ง 2 จานนั้นมีอยู่ในเมนูของภัตตาคารชิวชานอยู่แล้ว ดังนั้นจานสุดท้ายคือเมนูใหม่ที่เชฟเจ้าของเมนูจะเอามาเสริฟด้วยตนเอง


เชฟเจ้าของเมนูเดินมาพร้อมกับจานวงรีขนาดใหญ่ อาหารจานนี้ก็คือ ‘ปลาคังลวกนึ่งซีอิ๊ว’


“เชิญชิมได้เลยครับ คุณหนูริเอะ คุงะซัง”


“ไว้เจอกันที่โรงเรียนก็แล้วกันนะ คุงะ” ริเอะกล่าวขณะก้าวขึ้นไปนั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว อีกฝั่งหนึ่งคือสึคาสะที่รีบเคลียร์เอกสารให้เสร็จเพื่อที่จะมารับเธอที่หน้าภัตตาคาร


“เธอไม่ได้จะไปบ้านรุ่นพี่สึคาสะเหรอ?”


“ว่าจะไปซื้อของนิดหน่อยน่ะ”


“ถ้าอย่างนั้นก็ไว้เจอกัน” อีกฝ่ายกล่าวลาพร้อมหมุนตัวเดินออกไป ประตูรถปิดลงก่อนจะขับออกจากหน้าภัตตาคารไปยังห้างสรรพสินค้าของย่านกินซ่า


ทันทีที่รถจอดที่ด้านหน้าของห้าง ริเอะและสึคาสะก็เดินตรงเข้าไปในห้างทันที เป้าหมายอยู่ที่ร้านตัดสูท ริเอะเดินเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ส่วนสึคาสะรออยู่หน้าร้าน


“มารับสูทที่สั่งตัดไว้ค่ะ” ริเอะกล่าวกับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์พร้อมกับส่งใบนัดรับสินค้าให้


“ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปหยิบสูทมาให้” พนักงานสาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม เธอเดินหายไปด้านหลังร้าน ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับสูทสำหรับผู้หญิงที่รีดเรียบร้อยแล้ว


“เชิญคุณลูกค้าตรวจสอบก่อนได้ค่ะ” เธอว่าขณะยื่นสูทให้ ริเอะรับมาพลิกดูก่อนจะส่งคืนให้


“เรียบร้อยแล้วค่ะ”


“ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่นะคะ” พนักงานสาวกล่าวก่อนจะพับสูทอย่างเรียบร้อยแล้วใส่ลงไปในถุงกระดาษสีน้ำตาลที่มีโลโก้ของร้านอยู่บนถุงแล้วยื่นมาให้ริเอะอีกครั้ง


ริเอะค้อมหัวเป็นเชิงขอบคุณ รับถุงแล้วเดินออกจากร้าน


“อยากซื้ออะไรอีกรึเปล่า?” สึคาสะเอ่ยปากถามขณะเดินออกจากร้านพร้อมๆกัน ริเอะพยักหน้าก่อนจะกล่าวว่า


“ไปซื้อขนมกันเถอะ!”


ริเอะไขกุญแจเข้าไปในบ้าน ไฟสีขาวนวลในห้องรับแขกสว่างพรึบ สึคาสะที่เดินตามหลังมาถือถุงขนมจากหลากหลายร้านเข้าไปในห้องครัว ริเอะปิดประตูบ้านก่อนจะเดินตามเข้าไป


“สตรอเบอร์รี่ชอร์ทเค้ก ช็อคโกแลตฟัดจ์เค้ก โอบันยากิไส้ถั่วแดง มาการองแล้วก็ชินนามอนโรล ครบถ้วน! ต่อไปก็เป็นของฝากให้ฟูมิโอะซังกับคนอื่นๆ…” ริเอะตรวจนับถุงทั้งหมด ก่อนจะจัดการรวบถุงที่มีขนมทั้งหมดเข้าตู้เย็น ส่วนถุงที่เหลือเป็นถุงสีเหลืองแดฟโฟดิล ลวดลายและโลโก้ภัตตาคารเป็นสีไวน์แดง


“เอย์ชิจะไปที่หอด้วยกันรึเปล่า?” เธอเดินออกไปถามชายหนุ่มที่กำลังถอดเครื่องแบบลงในตะกร้าหน้าห้องน้ำ สึคาสะหย่อนเน็คไทลงไปในตะกร้าก่อนจะหันมากล่าวว่า


“เดี๋ยวผมต้องอยู่เตรียมมื้อเย็นน่ะ ต้องเตรียมเผื่อรินโดด้วย”


“เอ๊ะ! รุ่นพี่รินโดจะมาเหรอ? เอย์ชิกับรุ่นพี่รินโดมีธุระอะไรกันรึเปล่า คืนนี้ฉันจะได้กลับไปนอนที่หอเลย” ริเอะถามกลับ ตอนที่ยังไม่ได้คบกันเธอเคยแอบน้อยใจสึคาสะกับรินโดอยู่เหมือนกัน แต่พอมาอยู่ตรงจุดนี้แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองในตอนนั้นน่าจะหลงตัวเองให้มากขึ้นอีกหน่อย จะได้เดินมาถามสึคาสะตรงๆเลยว่าตกลงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับรินโดเป็นยังไงกันแน่ เธอจะได้ไม่ต้องคิดไปเองคนเดียว


“ไม่ต้องๆ รินโดบอกว่าจะมานอนกับริเอะน่ะ”


ตอนที่ริเอะมาถึงหอพัก พวกอิชชิกิก็กลับมาถึงแล้วเหมือนกัน ทุกคนกำลังจะไปรวมตัวกันที่ห้องอาหารเพื่อทานอาหารเย็นพอดี ริเอะจึงรีบแจกแจงของฝากในถุงก่อน


เวรทำอาหารเย็นของวันนี้จึงถูกยกเลิกไปเพราะมีมื้อเย็นเป็นอาหารที่ริเอะนำมาฝากแล้ว ส่วนฟูมิโอะซัง ริเอะก็มีของฝากต่างหากมาให้ นั่นคือบรรดาถั่วอบหลากชนิดและรสชาติ กลับแกล้มขึ้นชื่อของภัตตาคารชิวชานที่มีทั้งแบบสูตรดั้งเดิมและแบบสูตรที่ดัดแปลงให้ถูกปากคนญี่ปุ่น


“ภัตตาคารชิวชาน? ชื่อร้านกับรสชาติคุ้นๆจัง…” โซมะหลับตาครุ่นคิด ในมือยังถือตะเกียบอยู่


“บางทีคุณพ่อของโซมะคุงอาจจะเคยเอาไปฝากก็ได้นะ เพราะทุกครั้งที่คุณอาโจอิจิโร่ไปที่ร้าน คุณแม่ก็มักจะให้ขนมหรือไม่ก็อาหารที่เบาท้องกลับไปด้วย” ริเอะว่ายิ้มๆ


“เอ๊ะ! รุ่นพี่ริเอะรู้จักคุณพ่อของโซมะด้วยหรอคะ!?” เมกุมิถามอย่างตกใจ


“แน่นอนสิ คุณแม่ของฉันเป็นรุ่นพี่ของพวกคุณอาโจอิจิโร่อยู่ 1 ปี อืม...น่าจะทันรู้จักศาสตราจารย์ชิโอมิด้วยนะ ถ้าฉันนับรุ่นไม่ผิด” ริเอะกล่าวด้วยสีหน้าครุ่นคิด


“เย็นนี้รุ่นพี่ริเอะจะกินมื้อเย็นพร้อมกันที่หอมั้ยคะ?” ซาคากิถามขณะจัดอาหารลงในจานเพิ่ม


“ไม่ล่ะ พอดีว่ามีนัดแล้วน่ะ” ริเอะตอบด้วยรอยยิ้ม


“ฮั่นแน่! นัดดินเนอร์กับแฟนอีกแล้วใช่มั้ยคะ? ว้า! อิจฉาคนมีความรักจังเลยค่ะ เนอะ เรียวโกะ เมกุมิ” โยชิโนะเอ่ยแซวเหมือนปกติ หากเป็นริเอะตอนที่เพิ่งคบกับสึคาสะแรกๆคงจะเขินอายมากกว่านี้ แต่เธอโดนแซวมานานจนเริ่มมีภูมิคุ้มกันความเขินอายบ้างแล้ว


“ไม่ได้กินกันแค่ 2 คนซักหน่อย ยังมีแขกอีกคนต่างหาก”


“เอ๊ะ?”


“รุ่นพี่อีกคนเหมือนกัน พวกเธอคงไม่เคยเห็นกันหรอก”


“อย่างนี้ก็ไม่ใช่ดินเนอร์ใต้แสงเทียนสุดโรแมนติก 2 ต่อ 2 เหมือนในมังงะสิคะ เสียดายจัง!”


“ริเอะจัง!” รินโดเรียกด้วยน้ำเสียงร่าเริงทันทีที่ริเอะเดินมาถึงกลางห้องรับแขก รินโดเดินออกมาจากห้องครัว กระโดดเข้ากอด ท่าทางคล้ายกับแมว ริเอะชินกับการสกินชิพของรินโดมานานแล้ว อันที่จริงต้องพูดว่ารินโดจับมือถือแขนเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้ากันเลยก็ว่าได้


ถ้าเปรียบรินโดเป็นแมวประเภทที่ร่าเริงและชอบคลอเคลียมนุษย์ ริเอะก็คงจะเป็นแมวขี้เกียจที่ชอบรอทาสแมวมาคอยดูแลปรนนิบัติละมั้ง?


“เรา 2 คนไม่เจอกันตั้งแต่วันประชุมคัดเลือกผู้เข้าร่วมงานสินะคะ รุ่นพี่รินโด”


“อื้อ ดังนั้นคืนนี้อย่าหวังว่าฉันจะกลับบ้านเลย!”


“อาหารเสร็จแล้ว” เสียงของสึคาสะดังออกมาจากในครัว รินโดจูงมือริเอะเข้าไปด้านในห้องครัว โต๊ะอาหารที่ปกติจะมีเก้าอี้แค่ 2 ตัว ตอนนี้มีเพิ่มเข้ามาอีก 1 ตัวซึ่งเป็นเก้าอี้ที่เข้าชุดกัน


ทั้งหมดนั่งประจำที่ โดยที่อาหารวันนี้ค่อนข้างธรรมดา นั่นคือบาแก็ตทาเนยกับเฟตตูซิเนอัลเฟรโด


เป็นความผิดของริเอะที่มัวแต่ซื้อเค้กจนลืมไปว่าของสดในตู้เย็นเหลืออยู่น้อยเต็มที ส่วนสึคาสะก็ดันลืมเตือนไปซะสนิท ดังนั้นเมนูอาหารในเย็นวันนี้ก็เหมือนกับการเอาวัตถุดิบที่เหลืออยู่ในตู้เย็นมาคัดแยก ประเมินคร่าวๆว่าสามารถทำอะไรได้บ้างจึงค่อยลงมือทำออกมา


สึคาสะเป็นเชฟ ริเอะเองก็ไม่มีปัญหาเรื่องอาหาร ส่วนรินโดก็เป็นประเภทที่กินได้เกือบทุกอย่าง ดังนั้นระหว่างมื้ออาหารจึงไม่มีใครบ่นอะไรขึ้นมา


หลังจากมื้ออาหาร ริเอะเป็นคนอาสาล้างจาน ดังนั้นสึคาสะจึงเข้าไปอาบน้ำในห้องนอนใหญ่ ส่วนรินโดไปอาบน้ำที่ห้องน้ำบนห้องนอนชั้นลอย ริเอะเลือกที่จะใช้ห้องน้ำต่อจากสึคาสะเพราะไม่อยากไปเร่งรินโด สึคาสะเป็นผู้ชาย ดังนั้นจึงอาบน้ำเร็วกว่ารินโด หลังจากที่ริเอะล้างจานเสร็จก็เข้าไปอาบน้ำทันที


ริเอะหยิบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำและพบว่าอ่างน้ำมีน้ำอุ่นอยู่แล้ว สึคาสะคงจะเป็นคนรองน้ำไว้ให้


“จะลาไปจีนเมื่อไหร่?” หลังจากแช่น้ำอยู่พักหนึ่ง สึคาสะก็ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดังกว่าปกติเล็กน้อย เขานั่งอยู่บนเตียงส่วนริเอะอยู่ในห้องน้ำ เสียงถูกกั้นด้วยประตูห้องน้ำแต่หญิงสาวยังคงได้ยินเสียงของอีกฝ่ายชัดเจน


“รอวันที่แน่นอนจากเลขาของคุณปู่อยู่เหมือนกัน แต่น่าจะเป็นก่อนแข่งรอบสุดท้ายของงานคัดเลือก”


“อยากให้ไปด้วยกันมั้ย?” น้ำเสียงห่วงใยของสึคาสะทำให้ริเอะนั่งนิ่ง


‘ชิวชาน’ เป็นตระกูลใหญ่ มีเครือญาติมากมายอยู่ในหลายประเทศ ที่ยังคงติดต่อกันอยู่ก็เป็นเพราะธุรกิจภัตตาคารยังเปิดกิจการและมีชื่อเสียง แม้ทุกคนจะเป็นญาติกันแต่ก็มีทั้งสายหลักสายรอง เป็นญาติใกล้ชิดของคนหนึ่งและก็เป็นญาติห่างๆของอีกคน ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ทายาทมากมายขนาดนี้ต่างก็อยากได้ธุรกิจภัตตาคารนี้มาไว้ในครอบครองทั้งนั้น แม้ว่าเธอจะเป็นทายาทของทางฝั่งญี่ปุ่น แต่ก็ยังคงต้องยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงภัตตาคารสาขาปักกิ่งอยู่เนืองๆ


สึคาสะรู้ถึงปัญหาเหล่านี้ของเธอดี ฐานะของเขาตอนนี้ไม่อาจเข้าไปร่วมประชุมได้ อีกเหตุผลหนึ่งคือริเอะยังไม่พร้อม ที่เขาถามว่าอยากให้ไปด้วยมั้ยหมายความว่าไปอยู่ด้วยที่นู่นเฉยๆ คอยผลักดันอยู่ข้างหลัง


“นายไม่ต้องอยู่จัดการงานคัดเลือกเหรอ?” ในที่สุดริเอะก็ตัดสินใจถามกลับ


“ขนาดที่ปรึกษาพิเศษยังไม่อยู่เลยนี่ ทำไมผมจะไม่อยู่บ้างไม่ได้ล่ะ?” ริเอะรู้ได้ทันทีว่าสึคาสะต้องกำลังยิ้มอยู่แน่ๆ และต้องเป็นรอยยิ้มมุมปากด้วย เธอมั่นใจ!


“มันไม่เหมือนกันนี่น่า” หญิงสาวบ่นอุบอิบ


“ผมรู้ว่าริเอะยังไม่พร้อม” สึคาสะกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนริเอะรู้สึกผิด ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความไม่พร้อมของเธอคนเดียว สึคาสะถึงจะพร้อมแค่ไหนแต่ก็ยังยกให้ความรู้สึกของเธอเป็นอันดับ 1 ในเรื่องนี้เสมอ


“อือ…” เธอขานรับเสียงเบา คราวนี้สึคาสะไม่พูดต่อ ไม่รู้เพราะว่าไม่ได้ยินหรือไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว แต่เพราะความเงียบยิ่งทำให้สิ่งที่ริเอะคิดมานานเริ่มตกตะกอน


หรือเธอจะลองออกจากคอมฟอร์ทโซนของตัวเองตอนนี้เลยดีนะ?


“เอย์ชิ...” เธอส่งเสียงเรียกอีกฝ่ายเสียงค่อย ส่วนหนึ่งคือไม่มั่นใจ อีกส่วนหนึ่งก็กลัวว่าจะรบกวนอีกฝ่าย


“หืม?” น้ำเสียงนุ่มของสึคาสะทำให้ริเอะหน้าแดงระเรื่อ กัดริมฝีปากแน่น เธอค่อยๆสูดหายใจลึกๆก่อนจะกลั้นใจเอ่ยถามไปในคราวเดียวอย่างรวดเร็ว


“หลังจากรอบสุดท้ายของงานคัดเลือกไปโยโกฮาม่าด้วยกันมั้ย?”


“...” สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบเป็นเวลาพักหนึ่งจนริเอะเริ่มใจเสีย


ความจริงแล้วสึคาสะยังคงนั่งอยู่บนเตียง ที่ไม่ตอบเป็นเวลานานเพราะว่าเขากำลังกลั้นยิ้มอยู่ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่สามารถทำได้ ในที่สุดเขาก็ตอบกลับไปทั้งที่รอยยิ้มกว้างยังฉายชัดอยู่บนริมฝีปาก


“อื้ม ไปโยโกฮาม่ากัน”


มาแล้วค่ะ!
หลังจากเปิดเทอมมา 4 วัน
การบ้านและโปรเจคต่างๆก็ถล่มใส่จนไม่ได้เขียนต่อเลยค่ะ
เพิ่งจะมีโอกาสเปิดคอมก็วันนี้เอง
ม.5 นี่เรียนหนักสมคำเตือนของรุ่นพี่ค่ะ
แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เขียนตอนนี้แบบกัดปากไปเขียนไป
กำลังกลั้นยิ้มอยู่ค่ะ 5555555555555555
ไม่รู้ว่าเขียนเองแล้วก็เลยรู้สึกไปเองมั้ย
แต่เขียนไปก็รู้สึกว่าสึคาสะกับริเอะน่ารักจัง
โง้ยยยยยยยยยยยยยยยย ใจบางเป็นกระดาษทิชชู่เปียกน้ำเลยค่ะ
ใครรู้สึกเหมือนเราบ้าง ยกมือขึ้นค่ะ 555555555555555

ขอบคุณที่ติดตามฟิคเรื่องนี้นะคะ
จะพยายามให้ต่อเนื่องมากที่สุดค่ะ
ขอบคุณค่ะ

1st : 18.05.2018


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

135 ความคิดเห็น

  1. #104 โคมวิเศษ (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 18:53
    เราแอบสงสัยนิดหน่อยค่ะ ในเมื่อพ่อจีน แม่ญี่ปุ่น ทำไมต้องไปเปิดตัวที่ฝรั่งเศษ..? ตอนแรกเรานึกว่าบ้านของริเอะอยู่ฝรั่งเศษซะอีกค่ะ
    #104
    0
  2. #35 pimpikachimon (@pimpikachimon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 16:09
    รอค่ะ สนุกมาก
    #35
    0
  3. #34 Som_smile36 (@Som_smile36) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 13:53
    สู้ๆค่ะ ????
    #34
    0
  4. #31 STsubasaS (@STsubasaS) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 21:08
    เข้าใจเลยจ้าาม.5 การบ้านเยอะมาก นี้แค่เปิดไม่กี่วันเองนะเนี่ย ~~~
    #31
    1
  5. #30 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 19:00
    อ่านไปยิ่มไปเลย
    #30
    1
  6. #29 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 18:01
    น่ารักกก มุงมิ้งๆ
    #29
    1
  7. #28 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 18:00
    ไปเปิดตัวละ
    #28
    1
  8. #27 mikazu (@mikazu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 17:54
    สึคาสะซังน่ารักอ่าาา~
    #27
    1
  9. #26 HirO_shima (@HirO_shima) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 17:50
    สู้ๆน้า ไรท์
    #26
    1