พลิกชะตานางร้ายข้ามภพ

ตอนที่ 7 : พรหมลิขิตสร้างได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    1 ก.พ. 62








     ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงวันที่เจียวเหมยจะต้องออกไปหน้าแตกต่อหน้าประชาชีทั่วแคว้น หญิงสาวในชุดสีขาวอมทองนั่งอยู่หน้ากระจกของตนพลางหยิบเครื่องประทินโฉมต่างๆเตรียมเสริมความงามให้ตน ดวงตาของนางดันเห็นเงาดำทาบผ่านเตียงก็พอจะเดาได้บ้างว่าใครมา

          
     "มี่อิงเจ้าออกไปก่อน ข้าขอจัดการบางอย่างสักครู่"


     "ให้บ่าวจัดการให้ไหมเจ้าคะ"


     "ไม่ต้องหมาป่าตัวนี้ข้าจะจัดการเอง"


     "หมาป่าหรือเจ้าคะ บ่าวจะไปเรียกยาม!?"


     "ข้าล้อเจ้าเล่น ออกไปก่อนเถิดข้าจะรัดที่คาดเอวใหม่"


     หลังจากมี่อิงเดินไปลับตาแล้ว บุรุษมังกรที่แอบอยู่หลังที่กั้นก็เผยตัวออกมา วันนี้เขาอยู่ในชุดสีดำขลับที่ปักลายคล้ายกนกของไทยสีทอง ด้านหลังของบุรุษคล้ายผ้าคลุมสีขาวยาวเท่ากับความสูงของเขา ผมยาวสีดำเข้มดุจน้ำหมึกถูกรวบขึ้นทำให้เห็นสันกรามชัดเจน


     "งามนัก"


     "รู้ตัวอยู่"

     
     ชินอ๋องเดินเข้าใกล้สตรีตรงหน้าอย่างเชื่องช้าก่อนจะก้มลงหอมเบาๆที่ผมของเจียวเหมย ทุกครั้งที่เขาอยู่กับนางเขาเสียความควบคุมไปเสียหมด


     "เตรียมงานราวสัปดาห์ทำให้เปิ่นหวางไม่มีเวลามาหา ทนคิดถึงเจ้าไม่ไหวเลยแอบออกมาเจอเจ้าก่อน"


     "เหนื่อยไหมเจ้าคะ"


     "เหนื่อยสิ เป็นห่วงเปิ่นหวางรึ"


     "ใช่เจ้าค่ะ ข้าเป็นห่วงท่าน อีกอย่างถ้าวันหลังเหนื่อยก็พักผ่อนอยู่วังหลวงนะเจ้าคะ ไม่ต้องแอบออกมา"


     "อยู่กับเจ้าก็คือพักผ่อน"


     "ว่าไปนั่น"


     "เปิ่นหวางนำสิ่งนี้มาให้ ความจริงแล้วเปิ่นหวางอยากให้อาภรณ์ของเจ้าเข้ากับอาภรณ์ของเปิ่นหวางแต่ตอนที่ลู่กงกงนำมาให้เลือกตัวนี้งามนัก เปิ่นหวางคิดว่าคงเหมาะกับเจ้าถึงแม้จะไม่ได้ใส่คู่กันก็ตาม ดังนั้นเปิ่นหวางเห็นสมควรว่าเจ้าควรใส่ปิ่นหยกอันนี้ เปิ่นหวางสั่งทำพิเศษจากช่างฝีมือในวังหลวง มันสลักตำแหน่งของเปิ่นหวางอยู่ หวังว่าเจ้าจะชอบ"


     "งามจังเลยเจ้าค่ะ"


     บุรุษนำปิ่นอันงามปักไปที่ผมสีสวยของสตรีด้านหน้า ใบหน้าสวยริมฝีปากอิ่มที่เขาอยากจะสัมผัสมัน แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเวลามันกระชั้นชิดเข้ามา บุรุษมังกรหลังจากหลอกกินเต้าหู้เจียวเหมยจนตนหนำใจแล้วจึงกลับไปเตรียมงานต่อ


     "เจียวเหมยทำไมนานนักเล่า ปล่อยให้บิดามารดารอน่าตียิ่งนัก"ฮูหยินใหญ่เอ่ยขึ้น


     "ขอประทานอภัยเจ้าค่ะท่านแม่ ลูกไปตรวจดูความเรียบร้อยของชุดก่อนจะออกมา"


     "ชุดเจ้างามนัก ไปได้มาจากไหนรึแม่ไม่เคยเห็นเจ้าใส่"


     "พอดีลูกเจอที่ร้านขายผ้าน่ะเจ้าค่ะ"


     ท่านแม่ของเจียวเหมยไม่ได้ซักไซ้อะไรมากนัก ก่อนที่ครอบครัวของนางจะขึ้นรถม้าที่ทางวังหลวงส่งมารับ วันนี้น้องสาวของเจียวเหมยอยู่ในชุดสีชมพูอ่อน ใบหน้าหวานถูกตบแต่งด้วยเครื่องประทินโฉมอย่างอ่อนๆ ก็งามสมเป็นนางเอกดีแหะ แต่เสียดายที่พระเอกเขาอยากคู่กับนางร้ายอย่างเจียวเหมยมากกว่านางเอกอย่างชิงหรู


     รถม้าขับเคลื่อนอยู่ราวๆสองเค่อ แสงสีต่างๆเหมือนแข่งกันว่าใครจะสว่างได้กว่ากัน ขุนนางรวมถึงครอบครัวของพวกเขาต่างแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างหรูหรา เหล่าบุตรีของพวกเขาก็งัดความงามของตัวเองมาแสดงให้บุรุษจากต่างแดนมาเชยชม


     เมื่อเจียวเหมยก้าวเท้าลงมาเบื้องหน้าของนางเต็มไปด้วยของกิน เหมือนมันกำลังเรียกร้องแชมป์กินจุอย่างนางให้เข้าไป แต่ก็ได้แค่คิดเพราะแม่ของนางดันบอกให้นางกับชิงหรูยืนอยู่กับท่านก่อน ก่อนที่สายตาของเจียวเหมยจะเห็นบุรุษที่คุ้นเคยอย่างชินอ๋องของนางกำลังส่งยิ้มให้อย่างมีเลศนัย


     "แม่พึ่งสังเกต ปิ่นเจ้าคล้ายกับหยกประจำตัวของชินอ๋องเป็นพรหมลิขิตแน่แท้"


     "เกรงว่าจะเป็นเวรกรรมมากกว่า"ขนาดตัวไม่มาก็ยังสามารถให้ปิ่นสร้างเรื่องได้ ใบหน้าสวยของเจียวเหมยค่อยหันหน้าหนีพร้อมถอนหายใจเบาๆ


     หลังจากพิธีการต่างๆจบลงรวมถึงการแสดงที่หน้าขายหน้าของเจียวเหมย จริงๆมันก็ไม่ได้แย่อะไรหรอก นางไม่ได้ลืมท่าหรือทำอะไรตกแต่ก็ไม่มั่นใจว่ามันสวย


     "สายานสาหวัดขอรับ"เสียงบุรุษต่างทวีปเอ่ยขึ้นด้วยสำเนียงแปร่งๆ


     "สายัณสวัสดิ์เจ้าค่ะ"เจียวเหมยตอบด้วยภาษาอิงกั๋ว นี่คือข้อดีของการเรียนไอทีแบบอินเตอร์นางสามารถพูดคุยกับชาวต่างชาติได้อย่างคร่องปรื้อ


     "ว้าว คุณพูดภาษาเราได้ด้วยหรือ"ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตามฉบับฝรั่งเอ่ยขึ้นพลางยิ้มให้กับสตรีตรงหน้า


     "ได้เจ้าค่ะ"


     "ไอชื่อ อดัม สมิธ คุณล่ะ"


     "หยาง เจียวเหมยเจ้าค่ะ"


     "สะกดยังไงหรือ"


     "เจ อี โอ ดับเบิ้ลยู เอ็ม อี ไอ "


     เสียงหัวเราะคิกคักของชาวต่างชาติกับเจียวเหมยตกอยู่ในสายตาของบุรุษมังกร ท่าทางกระดี๊กระด๊าของนางทำให้เขาดื่มน้ำส้มสายชูไปเต็มประดา


     "ปิ่นของเจ้าเบี้ยว"ชินอ๋องเดินมาทาบแผ่นหลังของเจียวเหมยพลางขยับปิ่นหยกเบาๆก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูนางว่า"เลิกคุยได้แล้ว"


     "ทำไม หึงข้ารึ"


     "รู้ตัวก็ดี"บุรุษมังกรสอดมือของเขาเข้ากับมือของเจียวเหมย ใบหน้าหล่อเหลาคิ้วขมวดหน้านิ่วด้วยความหึงหวง ชินอ๋องเดินจูงมือนางให้มานั่งอยู่ข้างตน สายตางงงวยของเหล่าองค์ชายขุนนางรวมถึงครอบครัวของเจียวเหมย


     "ให้ข้ามานั่งตรงนี้ ดูไม่ดีเลยนะเจ้าคะ"

     "ดูไม่ดีอย่างไรในเมื่อที่ตรงนี้เปิ่นหวางจัดไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ


     "สายัณห์สวัสดิ์แม่นาง"


     "ถวายบังคมเพคะ จวิ้นอ๋อง"


     "หันไปคุยกับตี๋ฝูจิ้นของเจ้าเถิด"


     "อะไรกัน ต้าเกอดื่มน้ำส้มสายชูหรือไม่อยากจะเชื่อสายตาจริงๆ"


     เจียวเหมยนั่งเล่นกับบุรุษมังกรเพียงครู่เดียวเท่านั้นก็ขอตัวไปหาครอบครัว หากนั่งกับบุรุษมังกรนานกว่านี้ เกรงว่านางเอกของเรื่องจะเปลี่ยนเป็นนางร้ายเสียก่อน


     ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา เจียวเหมยและครอบครัวของนางเดินทางกลับจวนเป็นที่เรียบร้อย น้องสาวของนางไม่ได้ซักไซ้อะไรเลยเพียงแต่ทำหน้าไม่สนโลกอยู่คนเดียว เจียวเหมยพนันได้เลยว่าภายในใจของชิงหรูต้องด่านางเป็นพันคำเพราะไปยุ่งกับพระเอกของตนได้ยังไง


     "คิดถึง"เสียงบุรุษมังกรที่ย่องเข้ามากอดสตรีจากด้านหลังเอ่ยขึ้น


     "เมื่อไหร่จะเลิกย่องเข้าห้องข้าเสียที"


     "เมื่อเจ้าเป็นเปิ่นหวางเฟยของเปิ่นหวาง ถึงครานั้นคงมิต้องย่องแล้ว"


     "อะไรกัน ใครจะไปเป็นเปิ่นหวางเฟยของท่านกัน"


     ข้าจะเป็นภรรยาของลู่หานโจวต่างหาก เจียวเหมยคิด


     "เปิ่นหวางอยากจะถามเจ้ามานานแล้ว ว่าเจ้าเชื่อเรื่องพรหมลิขิตหรือไม่"


     "เชื่อมั้งเจ้าคะ วันนี้ท่านกลับไปก่อนได้หรือไม่ ข้าง่วงนักอยากพักผ่อน"


     "ก็ได้ พรุ่งนี้เปิ่นหวางจะมาอีก"

 



( หลี่ หยางเยว่ )



     รุ่งเช้าของอีกวันนั้นช่างยุ่งยากยิ่งนัก ฮูหยินใหญ่หรือมารดาของนางนั้น อยากให้เหล่าบุตรีของตนและจวนอื่นๆได้รู้จักกันเพื่อสานไมตรีในอนาคตถือเป็นการเพิ่มอำนาจให้สามีในอนาคตก็ถือว่าเป็นอีกอย่างที่สมควรทำ มารดานางกล่าวไว้อย่างนั้น


     เหล่าสตรีเข้ากันได้ดีในสายตามารดาของนางแต่ความจริงแล้วนั้นเราแทบไม่ได้คุยกันเลย เบื้องหน้าของเจียวเหมยเป็นโฉมสะคราญอีกหนึ่งคนเลยก็ว่าได้ หลี่ หยางเยว่ นางเป็นบุตรีของขุนนางสักคนนี่แหละเจียวเหมยไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ ท่าทีของนางช่างดูเรียบร้อยแตกต่างจากเจียวเหมย ใบหน้าหวานเรียบเฉยหากจะเปรียบเทียบความงามระหว่างเจียวเหมยกับนางนับว่าเปรียบมิได้ หยาง เจียวเหมยเป็นโฉมสะคราญที่มีความงามก็จริง แต่อาจเพราะความคมของใบหน้าทั้งดวงตาที่ชอบใช้เครื่องประทินโฉมทำให้ดูร้ายกาจ ริมฝีปากที่ทาสีแดง ทำให้เจียวเหมยดูไม่น่าคบหาเสียเท่าไหร่ แตกต่างกับหยางเยว่เสียสิ้นเชิง


     "เก๋งกลางน้ำของจวนท่านเย็นสบายยิ่งนัก ว่าแต่แม่นางเจียวเหมยและแม่นางชิงหรู มิทราบว่าเวลาว่างแม่นางทั้งสองทำอย่างไรกันหรือเจ้าคะ"


     "ข้าชอบเย็บปักถักร้อยเจ้าค่ะ"ชิงหรูตอบ


     เวลาว่างงั้นหรือ ปกติถ้านางไม่นอนก็กิน ไม่กินก็นอนอยู่สองอย่าง เจียวเหมยคิด


   
"ข้าชอบจัดดอกไม้น่ะ แล้วแม่นางเล่าชอบทำอะไร"


     "ข้าชอบเล่นดนตรี ท่านพ่อของข้ากล่าวว่าเพลงพิณของข้านั้นไพเราะที่สุดเท่าที่ท่านฟังมา"


     "คุณหนูเจ้าคะ ชินอ๋องขอพบเจ้าค่ะ"หลี่มี่อิงเดินมากระซิบข้างหูนางเบาๆ


     "บอกให้เขารอข้าที่ห้องรับแขก"


     "เกรงว่าจะมิทันแล้วเจ้าค่ะ"มี่อิงพูดพลางดึงชายแขนของเจ้านายตรให้หันไปดูบุรุษที่ยืนอยู่ด้านหลังของนาง


     "ถวายบังคมเพคะชินอ๋อง ขอให้ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี พันปี"


     "นั่งกันตามปกติเถิด เปิ่นหวางแค่มาคุยธุระกับแม่นางเจียวเหมยนิดหน่อย เดี๋ยวก็กลับแล้ว"


     "เรียนเชิญที่ห้องรับแขกเจ้าค่ะ"


     "เปิ่นหวางสะดวกตรงนี้"


     ดื้อจริงเชียว ตาอ๋องคนนี้ เจียวเหมยคิด


     "งั้นหม่อมฉันกับแม่นางหยาวเยว่ขอทูลลานะเพคะ"


     "มิเป็นไร เจ้าคุยกันตามปกติเถิด ธุระของเปิ่นหวางไม่ใช่เรื่องสำคัญอันใด เปิ่นหวางขอร่วมวงสนทนาด้วยได้หรือไม่"


     "ย่อมได้เพคะ"


     บุรุษมังกรทิ้งตัวลงนั่งข้างเจียวเหมย ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มให้นางในดวงใจ หวังจะให้สตรีตรงหน้าตกลงในบ่วงรักของตน แต่คนที่ตกเองกลับเป็นสตรีอีกสองคนที่นั่งอยู่


     หลี่ หยางเยว่ไม่อาจละสายตาจากอ๋องหนุ่มได้เลย ใบหน้าหวานของนางแดงซ่านด้วยความเขินอายในคราที่อ๋องหนุ่มส่งยิ้มให้ ถึงแม้คนที่ได้รับรอยยิ้มนั้นจะไม่ใช่นางก็ตาม


     หยาง ชิงหรูคับแค้นใจเป็นอย่างมากเมื่อชินอ๋องหนุ่มที่ตนหมายใจไม่ให้ความสนใจในตัวนางเลย นางทอดไมตรีให้หลายประการไม่ว่าจะส่งจดหมาย ออกไปเดินสวนกับเหล่าราชวงศ์ในคราที่มาตรวจตราบ้านเมือง หรือแท้กระทั่งตอนที่ทิ้งผ้าเช็ดหน้าให้บุรุษมังกร ทำไมกันนะ ทำไมพี่สาวของนางถึงได้ทุกอย่างที่นางต้องการ ทำไมกันนะทั้งที่นางงามกว่าพี่สาวของนางหลายส่วนกลับไม่เคยมีใครทอดไมตรีให้


     ไม่ว่าจะเป็นลู่หานโจว ชินอ๋อง หรือใครก็ตามดวงใจของชิงหรูชาวาบมีหรือจะยอมให้เป็นเช่นนี้


     "ชินอ๋องเพคะ จดหมายที่ชินอ๋องส่งมาตอบหม่อมฉันคราก่อน เรื่องที่หม่อมฉันต้องการตำราเกี่ยวกับผ้าไหมของแคว้นเรา ชินอ๋องทรงคิดเห็นอย่างไรเพคะ"หยางชิงหรูพูดขึ้นเรียกความสนใจบุรุษมังกร


     "เปิ่นหวางเห็นว่าตำราเกี่ยวกับผ้าไหมนั้นมิใช่ความลับอะไร วังหลวงเรายินดีที่จะมอบตำรานั้นให้ผู้สนใจอย่างแม่นาง..."


     "ชิงหรูเจ้าค่ะ"เจียวเหมยกระซิบเบาๆที่ข้างหูของบุรุษมังกร


     "แม่นางชิงหรู หากสนใจเปิ่นหวางยินดีให้ขันทีนำมาให้ ถือเป็นหนึ่งในสินสอด"


     สินสอดอะไรกัน เจียวเหมยหันขวับไปที่ชินอ๋องรอยยิ้มหวานในสายตาคนอื่นนั้นเหมือนแฝงดาบคมกริบยังไงยังงั้น


     "สินสอดอะไรหรือเพคะ"หยาวเยว่ที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้น


     "นี่แหละธุระของเปิ่นหวางที่อยากจะคุยกับเจียวเหมย"


     "หยุดก่อนเจ้าค่ะ ข้าว่าเราไปคุยกันตรงนู้นดีกว่า"เจียวเหมยลุกขึ้นทันทีมือเล็กของนางกอบกุมมือบุรุษมังกรก่อนจะลากเขาออกมาจากวงสนทนาเมื่อครู่


     "ทำไมเจ้าต้องลุกออกมาด้วยเล่า อย่างไรซะพวกนางก็ต้องรับรู้อยู่ดี"


     "นางรับรู้แน่นอน แต่ข้าสงสัยสินสอดอะไรของท่านเรามิได้หมั้นกันเสียหน่อย"

"
     
     เมื่อวานเปิ่นหวางกลับไปคิดเรื่องของเรา หากเปิ่นหวางมิรีบรวบหัวรวบหางเจ้าเกรงว่ามารดาเจ้าจะจับเจ้าแต่งงานกับผู้อื่นเสียก่อน เปิ่นหวางเลยไปขอพระราชทานสมรส และมันจะนำไปประกาศพรุ่งนี้เช้า"


     รวบหัวรวบหางเลยเหรอ เหมือนตาอ๋องนี่จะรู้ว่านางกะจะฟาดลู่หานโจว เลยรีบตัดไฟตั้งแต่ต้นลมยังไงยังงั้น เจียวเหมยคิด


     "นี่มันมัดมือชกกันนี่หน่า"


     "ตอนนี้ยังมิได้มัด แต่วันเข้าหออาจจะมัด"


     "ลามก ข้ารับไม่ได้"


     "ก็เจ้าดื้อเสียอย่างนี้ไม่ให้เปิ่นหวางมัดมือชกได้อย่างไร เมื่อวานในงานเจ้าก็ถูกบุรุษหมายตามากมายเปิ่นหวางเห็นแล้วอยากจะให้อิงเถาไปไล่กัดพวกนั้นเสียจริง"


     "อิงเถาเป็นกระต่ายนะเจ้าคะ ไม่ใช่หมา"


     "แล้วเจ้าล่ะเป็นคนรักเปิ่นหวาง หรือเป็นกระต่าย"


     "เป็นกระต่ายเจ้าค่ะ เป็นคนรักท่านเหมือนข้าจะเสียเปรียบ"


     "เปิ่นหวางก็จะเป็นกระต่ายเหมือนเจ้า"


     "มังกรจะเป็นกระต่ายได้ยังไงเจ้าคะ"


     "แต่กระต่ายเป็นคนรักของมังกรได้นะ"


     "ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว เรื่องสินสอดอะไรนั่นก็ไปคุยกับมารดาข้าเองเถิด"


     "นี่เจ้ายอมแล้วรึ"


     "เจ้าค่ะข้ายอมแล้ว แต่ข้ามีข้อแม้นะเจ้าคะ"


     
"ข้อแม้อะไรรึ"


     "ข้าอยากเปิดร้านดอกไม้เจ้าค่ะ"


     "เปิ่นหวางจะเปิดให้เจ้าเอง"


     "ไม่เจ้าค่ะ ข้าจะเปิดเองและมันต้องประสบความสำเร็จก่อนข้าถึงจะยอมแต่งงานกับท่าน"


     "งั้นหมั้นก่อนได้ใช่ไหม"


     "อันนี้แล้วแต่ดุลยพินิจของท่านเจ้าค่ะ"


     "เปิ่นหวางดีใจยิ่งนัก"บุรุษก้มลงไปหอมเบาที่หน้าผากของสตรีตรงหน้าเบาๆด้วยความรักใคร่


     สงสัยเรื่องนี้นางเอกจะไม่ได้คู่กับพระเอกเสียแล้วกระมัง หมั้นก่อนไม่รอแล้วน่าา

-----------------


นางเอกเงียบๆนางร้ายฟาดเรียบนะค้าา

สองวันที่แล้วไม่ได้อัพเพราะติดธุระเกี่ยวกับหอนิดหน่อยค่ะ ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว จะลงชดเชยให้อีกตอนนะคะ อาจจะดึกๆไม่เที่ยงคืนก็ตีสองตีสาม

ผู้อ่านที่อยู่ในกรุงเทพ ปริมณฑล เชียงใหม่ หรือเขตวิกฤตเกี่ยวกับฝุ่นอย่าลืมใส่หน้ากากอนามัยกันด้วยนะคะ เป็นห่วงทุกคนค่ะ

อีกอย่างที่จะบอกตอนนี้เรื่องของเจียวเหมยนั้นพล็อตจบเรียบร้อยแล้วนะเจ้าคะ คาดการณ์ไว้ว่าจะมีประมาณ 20 - 30 ตอน 

ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกการติดตามทุกกำลังใจมากๆเจ้าค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #56 jk230405 (@jk230405) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:02

    ภาพประกอบสวยงาม น่ารักมากค่ะ

    #56
    0
  2. #34 Yunha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:21

    อ่านไปใส่หน้ากากไปได้อรรถรถไปอีกแบบ#เจียงใหม่เจ้า

    #34
    1
  3. #32 prapapornkulsan (@prapapornkulsan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:51

    อย่าหายไปนานนะ. กำลังสนุก. ติดตามต่อๆๆๆๆ

    #32
    0
  4. #31 devil2018 (@devil2018) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:47
    หมั้นเลยๆๆๆ ดูแลสุขภาพด้วยนาจ๊ะ ไรท์จ๋า ติดตามตลอดจ้า
    #31
    0
  5. #30 นิต (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58

    คุณนักเขียน ก็ดูแลสุขภาพด้วยน้ะเจ้าค่ะ

    อย่านอนดึกเกินไปเจ้าค่ะ

    #30
    0
  6. #29 dictate (@Kistun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:34

    ถึงแม่ทัพจะงานดีแต่ชินอ๋องต้องเป็นพระเอกนะคะ คนนี้มาแรงแซงโค้งแล้วถ้าไม่ใช่นี่มีนอยยาวเลย

    #29
    0
  7. #28 khunsimsee (@khunsimsee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:03
    หิวมาจากไหนนะ
    #28
    0
  8. #27 Melis (@melikbaykara2121) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:14

    นางร้ายฟาดเรียบจริงๆ ใครๆก็สนใจ เสียดายท่านแม่ทัพนะ นั่นก็งานดี

    #27
    0
  9. #26 phawinee250348 (@phawinee250348) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:56
    เห็นหน้าร้ายๆฟาดเรียบนะจ๊ะ
    #26
    0