พลิกชะตานางร้ายข้ามภพ

ตอนที่ 9 : แรงหึงหวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,003
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    9 ก.พ. 62









     ร่างอรชรของหญิงสาวกำลังนอนอุตุอยู่บนเตียงอย่างขี้เกียจ ข้างกายมีกระต่ายสีขาวตัวน้อยกำลังแทะแครอทที่มี่อิงนำมาให้อย่างเอร็ดอร่อยก่อนที่มันจะกระโดดขึ้นเตียงของเจียวเหมยและทำจมูกฟุดฟิดเบาๆ


     "อิงเถามาอยู่ตรงนี้ได้ไง"เสียงงัวเงียของเจียวเหมยเอ่ยขึ้น มือทั้งสองข้างหยัดขึ้นสูงเพื่อยื่นเส้นยื่นสาย


     "จ้องหน้าข้าทำไม นิสัยเหมือนบิดาเจ้าเลยนะอิงเถา"นางพูดพลางแตะจมูกเล็กเบาๆ


     หลังจากที่เจียงเหมยจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว นางก็อุ้มอิงเถาออกไปเดินเล่นนอกจวน ร้านดอกไม้ของนางต้องพักไว้ก่อนเนื่องจากเหตุบ้านเหตุเมือง ท่านพ่อของนางเอาแต่พูกว่าอย่าออกไป โจรชุกชุมเต็มไปหมด เวรยามหน้า
จวนนางก็เพิ่มขึ้นทั้งที่นางมองเห็น และมองไม่เห็น ที่เจียวเหมยคิดเช่นนี้เพราะว่า นางรู้สึกได้ว่ามีคนมองตลอดเวลา


     หนึ่งวันของเจียวเหมยนั้นเรียกได้ว่า สุดแสนจะทรมานความสามารถที่ใช้ได้อยู่อย่างเดียวบนที่แห่งนี้คือจัดดอกไม้ แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่มารดาหรือฮูหยินใหญ่จะยอมให้เด็ดมันมาจัดอีก ไหนจะโดนซักไซ้เรื่องกระต่ายจนนางต้องพูดเท็จไปหลายคำ หากตอนนี้เป็นพินอคคิโอ จมูกเจียวเหมยคงจะยาวตั้งแต่เชียงใหม่ถึงกรุงเทพเป็นแน่


     "เจ้าว่าบิดาเจ้าจะทำอะไรอยู่อิงเถา"


     "บิดาอะไรหรือเจ้าคะคุณหนู"

     
     "ข้าหมายถึงเจ้าของกระต่ายนะ ป่านนี้เป็นห่วงแย่แล้ว"
     

     "อิงเถาเป็นแค่สัตว์นะเจ้าคะ เจ้าของคงไม่ได้ให้สำคัญไม่งั้นมันคงไม่หลุดมาหรอกเจ้าค่ะ"


     "สัตว์ก็มีชีวิตนะมี่อิง ต่อให้มันหลุดมา หรือออกมาจากป่าก็อย่าคิดว่ามาเป็นแค่สัตว์"


     "บ่าวขออภัยด้วยเจ้าค่ะ"


     ที่เจียวเหมยบอกไปเช่นนั้นเพราะอยากให้มี่อิงเลิกคิดเช่นนี้ สัตว์มันก็มีความรู้สึก นางพบมาเยอะแล้วสัตว์ที่ถูกนำมาปล่อยที่โบสถ์ของนาง ไม่ว่าจะซื้อราคาถูกแพงก็มาจบที่วัดน่าสงสารพวกมันมากๆ พอโตมาก็โดนทอดทิ้งเพราะคนเลี้ยงไม่พร้อมที่จะเลี้ยง


     "อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ท่านพี่"หยาง ชิงหรูกล่าวพลางนั่งตรงข้ามกับเจียวเหมย


     "อรุณสวัสดิ์ชิงหรู"


     "กระต่ายใครหรือเจ้าคะ"


     "ของข้า"


     "น้องไม่ทราบมาก่อนว่าท่านเลี้ยง ท่านพี่เคยกล่าวกับข้าว่าสัตว์พวกนี้ไร้ประโยชน์"


     "ความคิดเปลี่ยนกันได้"


     "แต่สันดาน ไม่สิ นิสัยเปลี่ยนกันมิได้นะเจ้าคะ"ชิงหรูพูดพลางแตะปากตนเบาๆ


     อ่าว อารมณ์ดีอยู่ๆก็มาทำให้หงุดหงิด เจียวเหมยคิดพลางขมวดคิ้ว


     "มันกระโดดเข้าห้องข้ามาจะนิ่งดูดายก็คงไม่ดี หากเป็นเจ้าเจ้าก็คงทำเช่นนี้ หรือข้าจะประเมินเจ้าสูงเกินไป"


     "ท่านพี่คิดเช่นนั้นถูกแล้วเจ้าค่ะ น้องรักสัตว์พวกนี้มากๆ มิทราบว่ามันมีชื่อไหมเจ้าคะ"


     "อิงเถา"


     "อิงเถามาหาข้าสิ"ชิงหรูเอ่ยขึ้นเจ้ากระต่ายตัวน้อยก็รีบกระโดดขึ้นตักของหญิงสาวทันที


     ไอ้กระต่ายไม่รักดีเดี๋ยวเถอะๆ เจียวเหมยคิด


     "สงสัยมันจะรู้นะเจ้าคะ ว่าใครคือคนที่มันอยากจะอยู่ด้วย"ชิงหรูพูดพลางลูบหัวมันเบาๆ ริมฝีปากสวยยิ้มอย่างอ่อนหวานส่งมาให้เจียวเหมย


     "อ่ะจ้า"


     "คุณหนูรองเจ้าคะ คืออิงเถามัน.."


     "อะไรหรือมี่อิง"ชิงหรูเอ่ยตอบบ่าวคนสนิทของเจียวเหมย


     "อิงเถามันอุจจาระใส่ชุดของคุณหนูรองเจ้าค่ะ"


     "อย่าหยอกข้าแบบน.. - " ไม่ทันที่ชิงหรูจะพูดจบ นางก็วางกระต่ายลงบนพื้นทันที "ว้ายยย!!! ไอ้กระต่ายบ้ามาขี้ใส่ข้าได้อย่างไร"


     "อุ๊ย สงสัยมันจะรู้ว่าอยากอยู่กับใครกันแน่ แย่จัง"


     "ท่านพี่ช่างแผนสูงนัก ถึงขั้นสั่งสัตว์พวกนี้มาทำร้ายข้าได้ ข้าจะมิยอมทนเป็นเหยื่อในการกลั่นแกล้งของท่านอีกต่อไป"ร่างเล็กกระฟัดกระเฟียดวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว


     "ถ้าข้าสั่งได้ป่านนี้สั่งให้ไปทำงานแทนตาอ๋องนั้นแล้ว"เจียวเหมยพูดตามที่ใจคิด


     แต่เอ๊ะ นี่เราจะอยากให้ไปทำงานแทนตาอ๋องนั้นทำไมวะ หัวเราคิดอะไรอยู่กันเนี้ย


     "บิดาเจ้าปั่นหัวข้าแล้วอิงเถา"


     เจียวเหมยอุ้มกระต่ายตัวน้อยเดินเข้าห้องของตน คราแรกที่ตาอ๋องนั้นเอาอิงเถามาฝากที่นาง ใจนึงก็อยากจะรับไว้แต่อีกใจก็คิดว่า ข้าจะทำมันตายรึเปล่าวะ จะเอาไว้ข้างนอกก็กลัวงูกลัวไก่มันจิก เอาไว้ในห้องนอนของตัวเองก็กลัวมันตื่นตระหนกเพราะต่างถิ่น แต่พอเอาเข้าจริงไอ้เจ้ากระต่ายตัวนี้กลับนอนได้ทุกที่ในห้องนาง แถมนอนราวกับตัวเองเป็นเจ้าของห้องซะอย่างนั้น


     "เหงาอ่ะอิงเถา ตอบข้าบ้างสิไม่ต้องอายข้าไล่มี่อิงกับบ่าวออกไปหมดแล้ว"


     "ตอบแล้วจะให้อะไร"เสียงที่แสนคุ้นเคยเอ่ยขึ้น


     เจียวเหมยรีบหันซ้ายขวาหาต้นเสียงทันที เสียงนี่เสียงตาอ๋องนิ แล้วไปหลบอยู่ตรงไหนทำไมนางหาไม่เจอ


     "ออกมานะ ข้ารู้ว่าท่านอยู่ที่นี่"


     "อะไรกันบอกให้ข้าตอบข้าก็ตอบแล้วไง ทำไมเจ้าถึงทำท่าทางอย่างนั้นเล่า"


     "อย่ามาหลอกข้าซะให้ยากเลย ออกมาเลยนะพี่หลง"


     "ข้าชื่ออิงเถา มิใช่พี่หลงอะไรของเจ้าหรอก"


     "อิงเถาไม่ใช่ตัวเมียเหรอ"


     "....."


     "ออกมาเลย ไม่งั้นข้าจะปิดประตูหน้าต่างไม่ให้เข้าละนะ"


     "เจ้านี่ทำไมหลอกยากยิ่งนัก"บุรุษมังกรในชุดสีดำสนิทแบบที่ชายหนุ่มชอบใส่ประจำ ที่ไม่ชินตาก็คงจะเป็นผมที่รวบขึ้น เจียวเหมยเห็นบุรุษตรงหน้ารวบผมแค่ครั้งเดียวหากนับครั้งนี้ก็คงเป็นครั้งที่สอง
     

     "ภารกิจของท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"


     "ยังไม่เรียบร้อยดีนัก คราแรกเปิ่นหวางอยากจะให้เรื่องครานี้จบก่อยเปิ่นหวางถึงจะมาหาเจ้า แต่ใจดวงนี้เอาแต่เรีย
กร้องเปิ่นหวางทนมิไหวเลยแอบออกมา"


     "ไม่ดีเลยนะเจ้าคะ กลับไปเลย"
     

     "เปิ่นหวางนอนกับเจ้ามิได้หรือ"

     "ยังมิแต่งงานจะมานอนด้วยกันได้อย่างไรเจ้าคะ อีกอย่างที่บนเตียงข้านอกจากข้าแล้วอิงเถาก็จอง หากท่านจะนอนเกรงว่าคานจวนข้าน่าจะว่าง"


     "ใจร้ายนัก ดูมารดาเจ้าสิอิงเถา"


     "อิงเถาบอกไม่ฟังคนหนีภารกิจหรอกนะเจ้าคะ รีบกลับได้แล้ว"


     เจียวเหมยพูดพลางหันกลังให้กับบุรุษมังกร แต่มิทันที่นางจะได้เดินขึ้นเตียงของตนก็โดนกระชากเข้าไปสู่อ้อมอกของชินอ๋องเสียก่อน


     "เปิ่นหวางอยากกอดเจ้านานๆ ภารกิจครานี้อันตรายอย่างมากเปิ่นหวางแค่กลัว"


     "กลัวอะไรหรือเจ้าคะ"เจียวเหมยแกะมือหนาของบุรุษมังกรออกจากเอวของตนก่อนจะหันหน้าเข้าหาบุรุษมังกร


     "กลัวว่างานแต่งของเราจะเลื่อนไปอีก"


     "ท่านคิดแค่นี้หรืออย่างไร"


     "ไม่อยากจะยอมรับแต่ใช่ เปิ่นหวางอยากจะนอนกับเจ้า อยากกอดเจ้าอยากพาเจ้าไปหาครอบครัวของอิงเถา"


     "ภารกิจเสร็จก่อนเจ้าค่ะ ถ้าหากเสร็จต่อให้ท่านพาข้าขึ้นเหนือหรืลงใต้ข้าก็จะไปด้วย"


     "สตรีกล่าวแล้วไม่คืนคำ"


     "แน่นอน คำพูดข้าเชื่อถือได้แน่นอน ดังนั้นตั้งใจทำภารกิจนะเจ้าคะ"เจียวเกมยเขย่งปลาบเท้าของตนก่อนจะประทับจูบเบาๆบนสันกรามของบุรุษมังกร ถึงแม้ภาพในหัวของเจียวเหมยคือจุ๊บหน้าผากก็เถอะ เกิดมาเตี้ยก็ทำใจนะ


     "กำลังใจดีเช่นนี้ สงสัยภารกิจเปิ่นหวางจะผ่านไปด้วยดีเป็นแน่" บุรุษมังกรยิ้มอย่างเก็บอาการ ถึงแม้ใบหูจะแดงซ่านและเสียงสั่นก็ตาม


     "ทำไมท่านเสียงสั่นอย่างนี้เล่า เป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ"


     "เปิ่นหวางไม่ได้เป็นอะไร อิงเถาเจ้าอย่าดื้อกับมารดาเจ้านะรอบิดากลับมาค่อยดื้อกับบิดา"


     "อิงเถาดื้อน้อยกว่าท่านเยอะ ไปได้แล้ว"


     "รอเปิ่นหวางนะ"


     "ก็คงต้องรอเพราะข้าก็มีท่านแค่คนเดียว"







     
     หลายวันถัดมาข่าวเกี่ยวกับการจับกุมเจ้ากรมการคลังก็แพร่หลายไปทั่วทุกแห่ง โดยผู้จับกุมก็คือชินอ๋องหนุ่มนั่นเอง ภารกิจที่บุรุษมังกรสืบอยู่นั้นก็คืออันนี้ เจ้ากรมการคลังนำเงินท้องพระโรงไปใช้จ่ายในการขนส่งฝิ่น เอาง่ายๆก็คือส่งสารเสพติดนั้นแหละ นางก็พึ่งรู้ว่าฝิ่นที่นี่มีราคาสูง เพราะเหตุนี้เจ้ากรมการคลังจึงยักยอกเงินราษฎรมาใช้ต่อยอดธุรกิจตัวเอง


     "พวกราชการนี่หาเงินง่ายกันจังแหะ"


     อุ๊ย หลุดปากจะโดนอุ้มไหมเนี่ย เจียวเหมยพูดพลางหันซ้ายขวาดูว่ามีคนได้ยินหรือไม่


     นี่ก็ผ่านมาหลายวัน
ล้วทำไมตาอ๋องนั้นถึงยังไม่มาหานางสักที อิงเถาก็ร้องหงิงๆเป็นสุนัขรอบิดามันมารับทุกวัน ก็อยู่กับนางนางจำกัดการกิน ตอนอยู่กับตาอ๋องนั้นอ้วนเป็นหมูมากกว่ากระต่ายเสียอีก


     "เมื่อไหร่บิดาเจ้าจะมารับเจ้าเสียที อิงเถา"


     "คุณหนูเจ้าคะ วันนี้ฮูหยินใหญ่เรียกพบเจ้าค่ะ"


     เจียวเหมยพยักหน้าตอบรับบ่าวคนสนิท ก่อนจะอุ้มอิงเถาและเดินเข้าห้องรับรองแขกที่มารดาตนกำลังนั่งรออยู่


     
     "เมื่อไหร่เจ้าจะแต่งออกจากบ้านเสียที นี่จะปักปิ่นอีกรอบแล้วหนาเจียวเหมย คนที่แม่นำมาเจ้าก็ปฏิเสธทุกคน หากยังเป็นเช่นนี้เจ้าจะเป็นสาวเทื้อเอานะ"


     "คนที่ท่านแม่นำมาใช่ว่าไม่ดีแต่ลูกคิดว่าพวกเขาเหมาะกว่าหากเจอสตรีที่พร้อมจะรักพวกเขาอย่างเต็มใจ อีกอย่างลูกอยากแต่งกับคนที่ลูกรัก"


     "ดูน้องสาวเจ้า สารขอหมั้นหมายส่งมาไม่เว้นวัน ท่านพ่อปฏิเสธเป็นเทน้ำเทท่าแต่ดูเจ้าสิ อายุอานามก็เริ่มจะมากขึ้นทุกที ลูกสาวคนโตต้องแต่งก่อนน้องสาวคนเล็กมันเป็นประเพณีของจวนเรา"


     "เจ้าค่ะลูกทราบแล้ว หากได้ออกไปทำร้านดอกไม้ลูกจะทิ้งผ้าเช็ดหน้าให้ทั่วตลาดเลยเจ้าค่ะ"


     "เอ๊ะ เจ้าลูกคนนี้"


     "ท่านแม่มีเรื่องที่จะบอกลูกแค่นี้ใช่ไหมเจ้าคะ"


     "วันนี้เพื่อนท่านพ่อที่เป็นพ่อค้าจากแคว้นฟู่จะเดินทางมา รีบไปแต่งตัวให้งาม"


     "ท่านแม่ลูกไม่ดูตัว"


     "แค่นั่งสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดกันเท่านั้น"





     แลกเปลี่ยนสนทนากันก็บ้าแล้ว





     ใบหน้าของเจียวเหมยเรียกได้ว่าบูดยิ่งกว่าอาหารข้ามวัน คิ้วขมวด ปากก็ยิ้มตามมารยาท นี่มันดูตัวชัดๆ ครอบครัวพ่อค้าข้างหน้านางก็จ้องอยู่นั้นแหละ สงสัยแคว้นฟู่จะไม่ค่อยมีคนสวยทัดเทียมนางล่ะมั้ง


     "เจียวเหมยพาพี่เขาไปเดินดูตลาดสิลูก"


     "เจ้าค่ะท่านพ่อ"


     ร่างเล็กอรชรของเจียวเดินนำบุรุษเดินตรงไปยังตลาดอย่างชำนาญ บิดามารดานางคิดอย่างไรอยู่จึงสั่งเช่นนี้ บุรุษข้างกายนางมีนามว่า สวี่ เป๋ยเซียน หน้าก็หล่อดีถ้าไม่ติดที่ในหัวเจียวเหมยตอนนี้มีแต่ตาอ๋องนั้นก็คงจะเชยชมความหล่อเหลาของบุรุษคนนี้


     "นี่อะไรหรือแม่นาง"


     "ถังหูลู่เจ้าค่ะ ที่แคว้นฟู่มิมีหรือเจ้าคะ"


     "ปกติพี่มิค่อยได้ออกไปเดินเล่นเสียเท่าไหร่ อยู่จวนก็เอาแต่คำนวณบัญชีรายรับรายจ่ายของจวน เลยไม่มีโอกาสได้เดินตลาด,"


     "ท่านพี่ต้องออกมาบ้างนะเจ้าคะ อยู่แต่จวนน่าเบื่อจะตาย"


     "บิดาพี่เข้มงวดยิ่งนัก หากไม่ได้มากับแม่นางครานี้ พี่ก็คงมิได้ออกมาจากจวน"


     "โถ่ น่าสงสารน้องว่าท่านพี่ต้องออกมาเปิดหูเปิดตาบ้างนะเจ้าคะ ครานี้น้องจะพาพี่สำรวจตลาดก่อน พอคราหน้าน้องมีโอกาสได้ไปแคว้นฟู่ท่านพี่ต้องพาน้องชมตลาดนะเจ้าคะ"


     "หากเป็นเจ้าพี่ยินดียิ่งนัก"


     "แล้วท่านพี่มาทำอะไรที่เมืองน้องงั้นหรือ"


     "ความจริงแล้วพี่ทราบมาว่าที่นี่เปิดประมูลสัมปาทานค้าเกลือกับแคว้นหลี่พี่เลยถือโอกาสชวนท่านพ่อมา"


     "แล้วท่านพี่อยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ"


     "พี่มีจวนเล็กตั้งอยู่ทางเหนือของเมือง ถึงแม้จะเป็นจวนเล็กๆแต่ก็พออยู่ได้นายบ่าวสี่ห้าคน"


     "หากมีเรื่องต้องการความช่วยเหลือ ท่านพี่อย่าลืมน้องนะเจ้าคะ"


     เจียวเหมยและพ่อค้าหนุ่มเป๋ยเซียนเดินตลาดด้วยกันสักพักใหญ่ ประจวบเหมาะกับที่บุรุษข้างกายเจียวเหมยนั้นหิวพอดิบพอดี นางจึงถือโอกาสแนะนำโรงเตี๊ยมราตรีที่เจียวเหมยส่งดอกไม้ให้ เสี่ยวเอ้อจึงจำเจียวเหมยได้ดี


     ในขณะที่เจียวเหมยกำลังหาโต๊ะสำหรับนั่งดวงตากลมโตก็เห็นบุรุษที่แสนคุ้นเคย ถึงแม้จะปลอมตัวมาแต่มีหรือที่นางจะจำไม่ได้ เขากำลังจิบสุราอย่างเฮฮา บนตักของบุรุษมังกรมีสตรีนุ่งน้อยห่มน้อยคอยบริการไม่ขาด


     เหอะ ที่ไม่มีเวลามาหานางสงสัยจะยุ่งอยู่จริงๆ


     "เสี่ยวเอ้อ ข้าอยากได้โต๊ะด้านบน"


     "ด้านบนเป็นห้องขอรับ"


     "งั้นจัดมาให้ข้าห้องนึง "


     "แม่นางห้องด้านบนนั้นมันสำหรับ.."เป๋ยเซียนจะพูดขัดนาง เพราะห้องด้านบนของโรงเตี๊ยมแห่งนี้โด่งดังไปยังแคว้นฟู่ว่ามีบริการสำหรับคู่รักหรือคู่แต่งงานที่มาจากต่างแคว้นพักได้


     "น้องคิดว่าตรงนี้เสียงดังยิ่งนัก พาลจะทำให้น้องและท่านพี่เสียอรรถรสในการรับประทาน"


     "ถ้าน้องคิดอย่างงั้นพี่ก็มิขัด"


     
     บุรุษมังกรที่มิรู้ถึงการมาของสตรีที่ตนรักเขานั้นกำลังเพลิดเพลินกับสุรา เนื่องจากการรวบจับในภารกิจครานี้ประสบความสำเร็จพร้อมทั้งหลักฐานเรียบร้อยเขาจึงพาเหล่าองครักษ์ที่สนิทสนมมาเลี้ยงสุราเสียหน่อย ถึงแม้ในใจอยากจะไปพบเจียวเหมยมากก็ตาม


     เสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวชายหนุ่มคู่หนึ่งตกอยู่ในความสนใจของบุรุษมังกร เสียงสตรีนั้นคล้ายกับเสียงยอดดวงใจของเขายิ่งนัก ใบหน้าหล่อเหลาดันหญิงสาวที่นั่งบนตักตนออกก่อนที่สายตาดุจเหยี่ยวจะเห็นนาง เจียวเหมย!!



     ปัง!!
     


     เสียงแก้วสุรากระแทกลงบนโต๊ะด้วยความโกรธเมื่อเห็นสตรีของตนกำลังเข้าห้องด้านบนของโรงเตี๊ยมราตรี ซึ่งด้านบนก็เป็นสถานที่ที่เหล่าคู่รักมานอนค้างอ้างแรมกัน นี่นางขึ้นไปทำอะไรกับบุรุษคนนั้นกัน


     "มีอะไรหรือเจ้าคะ"เสียงสตรีที่โดนผลักออกเอ่ยขึ้น


     "ข้าจะขึ้นไปด้านบน"


     "หากไม่ได้เรียนเสี่ยวเอ้อไว้ ขึ้นไม่ได้นะเจ้าคะ"


     "จะให้ข้าขึ้นดีๆหรือจะให้ข้าพังโต๊ะ"


     "ก็ได้เจ้าคะ ข้าจะพาท่านไปเอง"


     บุรุษมังกรรีบวิ่งขึ้นไปยังห้องที่เจียวเหมยเดินเข้าไป มือแกร่งกระชากที่กั้นให้เปิดออก เบื้องหน้าของชินอ๋องมีเพียงบุรุษคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่เท่านั้น


     "จ๊ะเอ๋!"


     "..."


     น่าเอ็นดูยิ่งนัก.. ชินอ๋องคิดเช่นนั้น ความโกรธแลความหึงหวงที่มีอยู่ก็พลันหายไปราวกับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาจจะเพราะความคิดถึงที่สะสมมาร่วมเดือนทำให้ตัวเขาเลือกที่จะคุยกับนางดีๆมากกว่าที่จะมีปัญหากัน



     "ไม่ตกใจเหรอ เซ็ง"


     "นี่เจ้าขึ้นมาทำอะไรที่นี่"


     "ข้าพาลูกของเพื่อนท่านพ่อมาทานข้าวน่ะเจ้าค่ะ แต่ข้างล่างเสียงกลุ่มท่านนั้นดังเหลือเกิน ข้าเลยเดินขึ้นมากับท่านพี่"


     "ท่านพี่?"


     "เขาอายุมากกว่าข้าก็ต้องเรียกท่านพี่ถูกแล้ว"


     "เจ้าเห็นเปิ่นหวางใช่หรือไม่"


     "เห็นเจ้าค่ะแต่ข้านึกว่าท่านยุ่งอยู่กับสุราและสตรีที่อยู่บนตักท่านข้าเลยมิได้เรียก"


     "ป..เปิ่นหวางงั้นหรือ"เสียงสั่นของบุรุษอีกคนที่นั่งหน้าซีดเพราะได้ยินบุรุษมังกรเรียกตนว่าเปิ่นหวาง "คารวะชินอ๋อง ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี พันปี"


     "ท่านทำให้เขากลัว"


     "เปิ่นหวางต้องไปดูข้างล่าง ขากลับเปิ่นหวางจะไปส่งเจ้าเองดังนั้นรอเปิ่นหวางก่อนเรามีเลือกที่ต้องคุยกันอีกเยอะ"


     "เจ้าค่ะ แล้วก็อย่าเมาตั้งแต่หัววันนะเจ้าคะ "




--------------



ฮืออ เหนื่อยมากก เรียนเยอะแถมมีซ้อมทุกวันไม่มีเวลาพักเลยค่ะ ขอโทษที่อัพเลทนะคะ


ได้แก้ไขในส่วนหึงหวงให้ดูมีเหตุมีผลมากขึ้นนะคะ

ขออภัยด้วยนะคะ 




สาระกับเจียวเหมย


ปักปิ่น

อายุ 15 หนึ่งครั้งหากยังไม่ออกเรือนจะปักอีกทีตอนอายุ 20 ค่ะ 



พรุ่งนี้เช้าจะตรวจดูคำผิดนะคะ คืนนี้ขอนอนก่อนน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

61 ความคิดเห็น

  1. #60 JK_im (@JK_im) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 22:05
    รอชั้นรอเธออยู่แต่ไม่รู้
    เธอจะอัพปีได
    #60
    0
  2. #59 Dear_ff (@Dear_ff) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:13

    รอยุนะ
    #59
    0
  3. #58 ladawan5566 (@ladawan5566) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 22:54
    สำนวนยังขัดๆนะค่ะแล้วมีความไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่ แต่ประทับใจตรงภาพประกอบมากกกเห็นอิมเมจตัวละครชัดเจนเลย ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆให้นะค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้จร้า
    #58
    0
  4. #54 ITanesha (@iyingzaaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:39
    คือตอนนี้ไม่สมเหตุผลเท่าไหร่ ทุกทีทำงานอยู่ยังมีแอบมาหานางเอก นี่งานเสร็จ ไม่เจอเป็นเดือน กลับมานั่งกับสตรีบริการซะงั้น
    อีกอย่าง คำสนทนานางเอก อ่อยผู้จัง
    #54
    1
  5. #53 Saminmime (@Saminmime) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:31

    รออออออ
    #53
    0
  6. #52 Saminmime (@Saminmime) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:30

    รอนะคะ
    #52
    0
  7. #51 Nnoy123 (@Nnoy123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:09
    มาต่อเร็วๆนะ
    #51
    0
  8. #50 boarat (@boarat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:01

    รออ่านยุเด้อออ..
    #50
    0
  9. #49 jdjdjg (@jdjdjg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:21
    สู้ๆๆนะ
    #49
    0
  10. #48 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:31
    โดนนนนนน
    #48
    0
  11. #47 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:07
    รอนะคะ
    #47
    0
  12. #46 sosoppaass (@sosoppaass) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:38

    รออยู่น้าา
    #46
    0
  13. #45 singhkwang (@singhkwang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:11
    ไรท์ รออยู่นะค่ะ มาอัพต่อเร็วๆนะ
    #45
    0
  14. #43 Supatra_ja (@Supatra_ja) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:49
    ชื่อตอนหึงหวง แต่ทำไมไม่มีอะไรเกิดขึ้น อธิบายเสร้จก็แยกย้าย งง
    #43
    1
    • 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:51
      จริงๆแล้วตัวละครมีอาการหึงอยู่นะคะ แต่ด้วยตัวไรท์เองที่ไม่ค่อยชอบการหึงหวงที่ใช้ความรุนแรงทั้งวาจาหรือการกระทำ ไรท์จึงตั้งใจเขียนออกมาในกึ่งที่หึงแต่ก็ยังฟังเหตุผลอยู่ หากรีดไม่พอใจกับบทส่วนนี้ก็ขออภัยด้วยนะคะ
      #43-1
  15. #41 Melis (@melikbaykara2121) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:33

    ใจเราหล่นวูบเลย พอนางเห็นว่ามีสตรีนั่งตัก

    ไหนปากบอกรักนักหนา สตรีที่นั่งตักคืออะไร รีดเกลียดท่านแล้ว มารับลูกอิงเถากลับบ้านไปเลย ไปหาแม่ใหม่ไกลๆด้วย

    เรือแม่ทัพอยู่ไหนมาเทียบใกล้ๆ จะเปลี่ยนเรือ

    #41
    0
  16. #40 Mercurymom (@Mercurymom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:39
    5555้หมือนเมียมาจับชู้เลย
    #40
    0