Wanna one ; Warm Embrace ( nielong ) - mpreg

ตอนที่ 1 : :: 01 :: (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 254 ครั้ง
    17 มี.ค. 61

:: 01 ::


     เจ็บ

     ความรู้สึกแล้วหลังจากรู้สึกตัวขององซองอูตอนนี้คือเจ็บ เขาจำไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น และทำไมเขาถึงมานอนอยู่บนเตียงโดยไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้นกับเพื่อนร่วมห้องคนนี้

   คังแดเนียล

  “คุณ”

   มือบางสะกิดเบาๆหวังให้คนข้างๆตื่น องซองอูไม่อยากคิดไปเอง อย่างน้อยก็ขอให้อีกคนรู้เรื่องและอธิบายกับเขาว่าเกิดอะไรขึ้นได้ก็ยังไง

  เพราะตอนนี้ช่วงล่างของเขามันระบมไปทุกครั้งที่ขยับตัวจนแทบจะทนไม่ได้

   “คุณ”

   “อื้อ”

   เป็นเพื่อนร่วมห้องกันมาสามปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่องซองอูกำลังคุยกับเพื่อนคนนี้

    “คุณ ตื่นเถอะ เราขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย?”

    พยายามสะกิดด้วยแรงที่เยอะขึ้น แม้ภายในใจจะปั่นป่วนไปด้วยความคิดต่างๆนานา แต่ทว่ากลับไม่สามารถแสดงความรู้สึกออกมาได้

    จนในที่สุดคนที่นอนอยู่ข้างๆเขาก็ลืมตาขึ้นมาเสียที

    และดูเหมือนว่าจะตกใจอยู่ไม่นานกับสภาพของตัวเองเช่นกัน

    “เห้ย!”

    “คุณ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น? คุณบอกเราได้มั้ย? ทำไมเราระบมไปหมดทั้งตัวแบบนี้”

     ไม่รอช้า ซองอูเอ่ยปากถามไปในสิ่งที่ตนอยากรู้ทันที

    “เมื่อคืน?”

    คังแดเนียลมองคนตรงหน้าก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเพราะเนินอกสีขาวๆนั้น แต่ก็ต้องเบนสายตาหนีเพราะไม่อยากถูกจับได้ ก่อนจะย้อนความคิดของตัวเองไปว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น

    อันดับแรกแดเนียลรู้ว่าองซองอูเป็นเพื่อนร่วมห้องของเขา แต่พวกเขาอยู่คนละกลุ่ม ไม่สิ ต้องเรียกว่าคนละชั้นถึงจะถูกองซองอูเป็นลูกคุณหนู ส่วนคังแดเนียลมันเด็กกำพร้า และสองคือพวกเขาไม่เคยคุยกันสักครั้ง เมื่อคืนที่เจอกันก็เพราะงานเลี้ยงฉลองเรียนจบม.ปลายที่โรงแรมแห่งนี้

    แต่สภาพของพวกเขาสองคนที่เป็นแบบนี้ มันไม่มีทางที่จะไม่เกิดอะไรขึ้นแน่ๆ












   “คุณไม่ต้องไปใส่ใจหรอก”

   “ลืมๆมันไปเถอะนะ ไหนๆเราก็ไม่ได้รู้จักกันอยู่แล้ว”

   “ยังไงเรียนมหาลัยก็ต้องแยกย้ายกันไปอยู่ดี”


    คำพูดที่ถูกเปล่งออกมาจากปากของคุณหนูที่คังแดเนียลได้รู้จักผ่านๆทำเอาเขาตกใจอยู่ไม่น้อย

    พวกเขาเพิ่งผ่านค่ำคืนที่มีอะไรกันมาหยกๆ แต่อีกคนกลับบอกให้เขาปล่อยมันผ่านไปอย่างง่ายๆ

    แต่ก็นั่นแหละ องซองอูที่อยู่คนละสังคมกับเขาจะมาอยากให้เขารับผิดชอบกับเรื่องแค่นี้ทำไมกัน ผู้ชายคนนั้นคงไม่ลดตัวเองลงมายุ่งกับคังแดเนียลหรอก เพราะตลอดระยะเวลาสามปีของชีวิตม.ปลายพวกเขายังไม่เคยคุยกันเลย

   ถึงอย่างนั้นเมื่อคืนเขามีอะไรกับองซองอูแล้วจริงๆดิ?

   องซองอูที่เป็นที่หมายปองของคนทั้งในแล้วก็นอกโรงเรียนอ่ะนะ

   ทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้เลยวะ

   ไม่น่ายอมดื่มเพราะแจฮวานยุเลย ให้ตายสิ

   ชายหนุ่มใช้มือขยี้ผมด้านหลังของตนเองหลังเอาแต่ใช้ความคิดตลอดการเดินทางกลับมาบ้านบนดาดฟ้าของตนเอง ก่อนที่โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเขามันจะสั่นขึ้นมาไม่หยุด

    โทรมาพอดีเลยไอ้ตัวดี

    (ไงวะ เมื่อคืนนางฟ้าของรุ่นเด็ดปะ?)

    แถมต้นสายยังถามแบบไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด

    “เด็ดอะไร? เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นวะ? ทำไมกูจำอะไรไม่ได้เลย?”

    คังแดเนียลถามแจฮวานกลับ ต้นสายมีน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ได้คำตอบที่หวังจากเขา

    (นี่มึงจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ? แล้วที่เดินตามซองอูขึ้นห้องในโรงแรมไปอ่ะ)

    “ห้องโรงแรมอะไร กูนอนบ้านตัวเองอ่ะเมื่อคืน” 

    และใช่ คังแดเนียลกำลังโกหก เพราะเขานึกถึงคำพูดที่องซองอูพูดกับเขาเอาไว้ได้
    

    “เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรา คุณอย่าบอกใครเรื่องนี้นะ”


     (ห้ะ?! นี่มึงพลาดเหรอวะ?)

     “อะไรของมึง ก็เมื่อคืนกูเมาละเดินกลับบ้านเองไง เพราะมึงเลยกูถึงปวดหัวไปหมด”

    น้ำเสียงที่ว่านั้นดูหงุดหงิดสมจริงจนคังแดเนียลคิดว่าแจฮวานเชื่อที่เขาพูดจริงๆ แต่เอาจริงๆก็หงุดหงิดเพื่อนตัวเองอยู่ไม่น้อยที่มอมเหล้าเขา

    (เสียดายวะ เห็นเมื่อคืนซองอูลากมึงขึ้นห้องเองเลยนะเว้ย)

    ห้ะ? ซองอูน่ะนะที่ลากแดเนียลขึ้นห้อง?

    “จริงเหรอวะ?”

    (จริงดิ กูเห็นกับตา แต่มึงคงบุญไม่ถึงเองแหละเลยไม่ได้แอ้มเขา)

    “สัด คนเป็นเพื่อนกันมั้ยละ” แดเนียลด่าเพื่อนของตนกลับ

     (เขาเคยเห็นพวกเราเป็นเพื่อนเปล่าเหอะ รู้จักชื่อมึงหรือเปล่ายังไม่รู้เลย)

     ตอกย้ำจังวะ

    “เออๆ พอเหอะ กูว่าจะไปอาบน้ำนอนละ ปวดหัวว่ะ”

    (โอเคๆ แล้วก่อนมหาลัยเปิดเทอมนี่มึงไปไหนป่ะ ไม่ไปเที่ยวกับพวกกู)

     “ไม่ได้ว่ะ ต้องหาเงินจ่ายค่าเทอม ฝากเที่ยวเผื่อด้วยละกัน”

     (เออๆ เจอกันเปิดเทอมคังแดเนียล)

    “เที่ยวให้สนุกเถอะคิมแจฮวาน”













    2 เดือนผ่านไป

    บรรยากาศภายในมหาลัยช่วงเปิดภาคเรียนใหม่เต็มไปด้วยความคึกคักจากทั้งบรรดารุ่นพี่และเหล่านักศึกษาน้องใหม่ หลายๆคณะเริ่มรับน้องหลังจากที่เตรียมตัวกันมาตลอดเปิดเทอม เช่นเดียวกันกับคณะบริหารธุรกิจของคังแดเนียล

    “คราวนี้ต้องไปนะเว้ย ถ้ามึงพลาดอีกรุ่นพี่ไม่รับมึงเข้ารุ่นแน่”

    เสียงเพื่อนใหม่ที่เพิ่งจะรู้จักกันได้เพียงหนึ่งสัปดาห์เอ่ยกับเขา

    ฮาซองอุน

    “เออๆ ไปก็ไป แต่ขอไปหลังเลิกงานได้ปะวะ ยังไงก็กินกันยาวข้ามวันอยู่แล้ว” แดเนียลถามแกมขอร้องเพื่อนของตน ความจริงแล้วไม่ใช่ว่าแดเนียลไม่อยากเอาสังคม แต่ฐานะทางการเงินเขามันไม่เอื้ออำนวยให้ไปสังสรรค์บ่อยขนาดนั้น

    “เดี๋ยวกูบอกพวกรุ่นพี่ให้ก็แล้วกัน” ซองอุนตอบตกลงเพื่อนตัวเองไป อย่างน้อยเขาก็ทำให้คังแดเนียลยอมไปดื่มด้วยกันได้หลังจากที่พวกรุ่นพี่ผู้หญิงหลายๆคนอยากเจอมันกันเหลือเกิน










    
    “หลังนี้จริงๆเหรอวะ? ทำไมมันมืดเหมือนไม่มีคนอยู่เลย”

     แดเนียลเอ่ยกับเพื่อนสนิทของตนผ่านทางโทรศัพท์ ขณะเดียวกันก็พยายามเขย่งเท้ากระโดดเพื่อมองเข้าไปในตัวบ้าน

    บ้านพวกคนรวยนี่มันกำแพงสูงจริงๆ

    (ก็จากหนังสือรุ่นก็หลังนั้นแหละ แต่กูไม่รู้นะว่าสองเดือนที่ผ่านมาเขาจะย้ายไปไหนหรือเปล่า)

     เสียงของแจฮวานตอบกลับมา ก่อนที่แดเนียลจะเลิกกระโดด เพราะหญิงวัยกลางคนที่กำลังเดินผ่านมามองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

    ไม่นานหญิงวัยกลางคนก็เดินไปหยุดที่ประตูเล็กของบ้านหลังที่แจฮวานบอกกับเขาว่าเป็นบ้านขององซองอู

    “เออ ขอโทษนะครับ”

    ชายหนุ่มพยายามเอ่ยออกไปด้วยความสุภาพ บางทีหญิงวัยกลางคนคนนี้อาจจะรู้จักซองอูก็ได้

     “ผมเป็นเพื่อนขององซองอูนะครับ ไม่ทราบว่านี่ใช่บ้านของซองอูหรือเปล่า?”

     ไม่รู้ว่าชายหนุ่มพูดอะไรผิดไปหรือว่าหน้าตาเขามันมีอะไรแปลกๆ หญิงวัยกลางคนถึงได้ถลาเข้ามาพร้อมสีหน้าตกใจ

    “เป็นเพื่อนคุณซองอูเหรอคะ?”

    “คะ…ครับ ผมจะเอาของมาให้ซองอูนะครับ คือเขาลืมไว้ที่ผมตั้งแต่เราเรียนม.ปลายด้วยกัน”

     สร้อยที่แดเนียลเก็บไว้ในวันที่พวกเขามีอะไรกันวันนั้น

     ไม่รู้เหมือนกันว่ามันสำคัญหรือมีค่ากับอีกคนหรือเปล่า เพราะองซองอูไม่ได้ติดต่อเพื่อถามหามันกับเขาเลย

    “ถ้าอย่างนั้นฝากป้าไว้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าเอาไปให้คุณซองอูเอง”

    เพราะน้ำเสียงและท่าทางที่หลบตาของหญิงวัยกลางคนจึงทำให้แดเนียลรู้สึกตะหงิดๆ

    “คือผมอยากเจอซองอูด้วยนะครับ เขาอยู่บ้านหรือเปล่า?”

    “คือ…คุณซองอูไปเรียนต่อต่างประเทศแล้วค่ะ”

    “ต่างประเทศ?”

    “ค่ะ ตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว”

    ถึงอยากจะเชื่อแต่ทำไมแดเนียลถึงรู้สึกไม่เชื่อ ถ้าอย่างนั้นเขาขอเชื่อความรู้สึกตัวเองดีกว่า

    “พอดีผมลืมมันไว้ที่บ้านด้วยสิ งั้นไว้ผมมาใหม่ตอนซองอูกลับมาละกันครับ”

    “ถ้าคุณติดต่อคุณซองอูได้ ช่วยบอกป้าด้วยได้มั้ยคะ?”

    แดเนียลหันกลับมามองหญิงวัยกลางคนอย่างงงๆ ก่อนจะพบท่าทางที่มีพิรุธมากกว่าเดิม

    “คือคุณซองอูไปอยู่นู่นไม่ค่อยติดต่อมาเลยนะคะ คุณท่านเขาเป็นห่วง”

    องซองอูนะเหรอไม่ติดต่อพ่อแม่ ลูกคุณหนูที่มีคนคอยจัดการทุกอย่างน่ะนะ?

    “อ่อ ผมไม่ค่อยสนิทกับเขาเท่าไร แต่เดี๋ยวจะช่วยบอกเพื่อนที่สนิทกว่าให้นะครับ”

    แดเนียลตอบกลับไปพร้อมโค้งให้หญิงวัยกลางคน ก่อนจะหันหลังกลับไปทางเดิมเพื่อไปพบปะกับรุ่นพี่และเพื่อนของเขา โดยไม่ได้หันกลับมามองหญิงวัยกลางคนที่มองตามชายหนุ่มจนลับสายตา





50%







   ปวดหัวโคตรๆ

   ถ้ารู้ว่าไปแล้วจะโดนมอมขนาดนี้ แดเนียลขอไม่ไปอีกดีกว่า อีกอย่างรุ่นพี่ผู้หญิงพวกนั้นก็น่ากลัวเกิน เขาโดนทำอะไรไปบ้างเปล่าวะเนี่ย

   ชายหนุ่มพยายามลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก มันหนักไปหมดทั้งตัวแม้กระทั่งเปลือกตาในตอนนี้ แต่เพราะไอ้โทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดนี่แหละที่ทำให้เขาหลับต่อไม่ได้

    (ไอ้แดเนียล! หนักถึงขั้นมาเรียนไม่ไหวเลยเหรอวะ?)

    น้ำเสียงแบบนี้มีคนเดียวล่ะ ฮาซองอุน

    “เออดิ นี่กูยังสงสัยเลยว่ากลับมาบ้านได้ยังไง” 

    แดเนียลตอบกลับไปทั้งๆที่ตายังปิดอยู่ หงุดหงิดก็หงุดหงิด ปวดหัวก็ปวด แถมยังมาขาดเรียนฟรีอีก

    (กูมีคำตอบให้ว่ามึงกลับยังไง แต่มึงต้องตอบคำถามกูเหมือนกัน)

    “อะไรวะ?” ปริศนาอะไรแต่เช้าอีก แต่อย่างน้อยมันก็กระตุ้นความอยากรู้ของเขาได้นิดนึง

    (เมื่อคืนรุ่นพี่อึนจองเป็นคนไปส่งมึงที่บ้าน)

    “ห้ะ?!”

    (เออ แล้วเมื่อเช้ากูเพิ่งโดนเขาด่ามาหยกๆ)

     “ด่ามึง? ด่าทำไม?”

     หรือแดเนียลไปอ้วกใส่รถรุ่นพี่อึนจองเอาไว้

     (เขาด่าที่กูไปโกหกเขาว่ามึงยังไม่มีแฟน เพราะเขาบอกว่าแฟนมึงนั่งร้องไห้รอมึงหน้าบ้านเลย)

     “ห้ะ?!”

     เดี๋ยวนะ? แฟนของเขาเนี่ยนะ?!

     “กูว่าแม่งต้องมีอะไรผิด—”

     “คุณตื่นแล้วเหรอ งื้อ”

     “พลาดแน่ๆ…”

     โคตรจะโคตรผิดพลาดเลย

     (ฮัลโหลๆ ไอ้แดเนียล เสียงใครวะ?!)

     ทันทีที่ตั้งสติได้ชายหนุ่มก็รีบกดตัดสายเพื่อนตัวเองก่อนจะดันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วพร้อมขยี้ตาตัวเองอีกหลายรอบ

     บ้าหน่า

     “คุณอย่าขยี้ตาแรง เดี๋ยวตาบวม”

     ไม่ใช่ผีดิ เพราะมือที่คนตรงหน้ายื่นมาจับมือของแดเนียลให้เลิกขยี้ตามันอุ่นมากๆ

     แต่จะให้เขาเชื่อภาพตรงหน้าตัวเองได้ยังไงวะ

     องซองอูเนี่ยนะที่อยู่ในบ้านของเขาตอนนี้!

    









    “สรุปคือนายทะเลาะกับที่บ้าน แล้วก็หนีออกไปงั้นเหรอ?”

    แดเนียลที่ตอนนี้ตื่นเต็มตัวไปทุกสัดส่วนโดยมีสาเหตุมาจากคนที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงหน้ากำลังทวนคำบอกเล่าขององซองอูอีกรอบ

    เขากำลังช็อค

    มากๆ

    แถมยังได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้ายืนยันเบาๆอีก

    แต่นั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่ากับเรื่องที่อีกคนมาขออยู่กับเขาที่บ้านดาดฟ้านี่สักพัก

    “แล้วทำไมคนที่บ้านนาย—”

    แดเนียลหยุดความคิดกับคำพูดของตัวเองไว้เมื่อเห็นสีหน้าของอีกคน

    “คนที่บ้านเรา?” ซองอูถามออกไปด้วยความสงสัย แดเนียลพูดถึงคนที่บ้านเขาทำไม

     “ไม่ๆ คือฉันแค่สับสน ฉันหมายถึงบ้านเพื่อนคนอื่นของนาย…”

     “คุณให้เราอยู่ด้วยไม่ได้เหรอ? เรามาเป็นภาระคุณใช่มั้ย?”

     ใบหน้าที่ดูเศร้าในตอนแรกทำท่าเบะเหมือนจะร้องไห้ เล่นเอาแดเนียลถึงกับต้องรีบเอ่ย

     “ไม่ใช่ๆ ฉันหมายความว่าเพื่อนคนอื่นของนายน่าจะพร้อมช่วยนายมากกว่าฉัน แล้วทำไมถึงมาหาฉัน แล้วรู้จักบ้านฉันได้ยังไง”

    นั่นแหละที่แดเนียลสงสัยทั้งหมด

    “บ้านคุณเราหาที่อยู่จากหนังสือรุ่น ส่วนพวกเพื่อนเรา…ไม่รู้สิ เราไม่อยากบอกเรื่องนี้กับใคร” องซองอูว่าก่อนก้มหน้าลงกับเข่าของตัวเอง แดเนียลมองการกระทำของคนตรงหน้าอยู่ตลอด ก่อนจะเห็นว่าองซองอูมีอาการตัวสั่นเบาๆ

    ร้องไห้งั้นเหรอ?

    “นายร้องไห้เหรอ?”

   แดเนียลค่อยๆเอื้อมมือไปแตะไหล่อีกคนเบาๆ เอาเป็นว่าองซองอูร้องไห้จริงๆ แต่เขาก็เข้าใจแหละว่าการทะเลาะกับที่บ้านมันไม่ดีมากๆ แต่ที่เขายังคาใจอยู่ก็คือทำไมต้องมาหาเขา แล้วทำไมป้าคนนั้นถึงบอกว่าซองอูไปเรียนที่ต่างประเทศแล้ว

    “ขอโทษนะ ฮึก ขอโทษที่มารบกวน”

    ใบหน้าเล็กเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยขอโทษเขาพร้อมสบตาตรง ขอบตาที่แดงจากการร้องไห้พร้อมแก้มที่อาบไปด้วยน้ำตาทำเอาแดเนียลใจอ่อนยวบลงไปอีก

    เขาไม่ได้รังเกียจเลยสักนิดที่จะช่วยเหลือองซองอู แต่องซองอูอยากได้ความช่วยเหลือจากเขาจริงๆงั้นเหรอ

    เพราะหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอกับซองอูอีกครั้ง

    “ฉันเข้าใจนะ การทะเลาะกับครอบครัวมันแย่มากๆ”

    “…..”

    “แต่อย่างน้อยนายก็ยังมีครอบครัวให้ได้ปรับความเข้าใจนะ ลองกลับไปที่บ้านดูดีมั้ย?”

    ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยพูดมาพร้อมลูบผมอีกคนเป็นเชิงปลอบเบาๆ

    “เราอยากกลับ แต่ไม่มีใครเข้าใจเรา ฮึก”

    “นายกับพ่อแม่อาจจะใจร้อนกันไปหรือเปล่า ยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันนายก็หนีออกมาแล้ว”

    “เราหนีออกมาเกือบสัปดาห์แล้ว ฮึก”

    ห้ะ? แล้วเกือบสัปดาห์ที่ผ่านมาองซองอูไปอยู่ไหนมาวะ

    “เราขออาศัยแค่แปปเดียวนะ แปปเดียวจริงๆ เราจะทำงานหาเงินมาช่วยคุณด้วย ฮึก”

    เอ่ยออกมาทั้งๆที่น้ำตายังไหลและสะอื้นไม่หยุด แดเนียลเองก็จนปัญญาจริงๆ

    แต่ถึงอย่างนั้นแค่ให้อีกคนอยู่ด้วยมันก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกมั้ง

    ถ้าองซองอูทนอยู่บ้านบนดาดฟ้าเล็กๆกับเขาได้อะนะ









       
    เพราะความเงียบที่ปกคลุมมาเนินนานทำให้องซองอูที่หยุดร้องไห้มาได้สักพักต้องลุกขึ้นมาดูว่าอีกคนหายไปไหน

    ชายหนุ่มเปิดประตูหน้าบ้านออกไปเบาๆก่อนจะเห็นร่างหนายืนสูบบุหรี่อยู่ข้างนอก

    “คุณสูบบุหรี่ด้วยเหรอ?”

    เจ้าตัวเอ่ยถามออกไปพร้อมเอามือปิดจมูก คนถูกถามที่หันกลับมาเห็นจึงรีบทิ้งมันลงพื้นพร้อมใช้เท้าเขี่ยให้ดับอย่างรวดเร็ว

    “ไม่เป็นไรๆ เราไม่ได้ไม่ชอบ แค่พอได้กลิ่นแล้วมันเวียนหัวแปลกๆ”

    ซองอูรีบแก้ตัวกับท่าทางของตนเอง เขาไม่ได้แอนตี้ แต่ช่วงนี้มันทนกลิ่นแบบนี้ไม่ได้จริงๆ

    “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้สูบบ่อยขนาดนั้น”

    คังแดเนียลตอบกลับมาหลังจัดการกับบุหรี่ที่เหลือเสร็จ ก่อนที่ความเงียบจะเป็นตัวกลางของพวกเขาอีกรอบ

    “เห็นคุณออกมานานแล้ว สูบไปเยอะเลยเหรอ?”

    ถ้านับจากก้นบุหรี่ที่พื้นเท่าที่ซองอูเห็นรวมอันล่าสุดก็ห้าม้วนได้

    “ปกติไม่เยอะหรอก แต่มันเครียดๆนิดนึงนะ”

    อ่า…เพราะองซองอูเองสินะ

    “เราทำคุณเครียดมากเลยเหรอ?”

    “ไม่หรอกๆ คงเพราะไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ไง แต่คิดไปมันก็มีข้อดีเหมือนกัน ฉันจะได้มีคนช่วยแชร์ค่าบ้านด้วย”

    แดเนียลว่าพร้อมฉีกยิ้มกว้างในแบบที่องซองอูไม่เคยเห็นมาก่อน

    ไม่สิ แต่ก่อนเขาเห็นแต่ไม่ใส่ใจต่างหาก

    “คุณถ้าเราขอให้คุณช่วยอีกเรื่อง คุณพอจะช่วยได้หรือเปล่า?”

    “หือ?”

    “คุณช่วยหางานให้เราด้วยได้มั้ย?”










    องซองอูได้งาน ส่วนแดเนียลต้องหางานใหม่เพิ่มอีกรอบ

    นั่นก็เพราะเขายกหน้าที่ของตัวเองในร้านมินิมาร์ทใกล้ๆบ้านให้องซองอูทำแทนไปแล้ว อย่างน้อยองซองอูที่ไม่เคยทำงานพาร์ทไทม์มาก่อนก็น่าจะพอไหวอยู่ละมั้ง

    “สรุปคนๆนั้นเป็นผู้ชาย แถมเป็นเพื่อนเก่าสมัยม.ปลายด้วย?”

     ฮาซองอุนที่นั่งข้างๆยังไม่จบกับเรื่องของแดเนียลที่เกิดขึ้น

    “อือ เขาทะเลาะกับที่บ้าน เลยมาขออยู่กับกูก่อน”

    “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่แฟนมึงดิ แล้วทำไมไปบอกรุ่นพี่อึนจองแบบนั้นวะ” ฮาซองอุนว่าพร้อมทำหน้าสงสัย

    “ไม่รู้ดิ” ก็ตราบใดที่มันไม่ทำให้คังแดเนียลเดือดร้อนเขาก็ไม่มีความจำเป็นจะไปแก้ตัวกับใครหรอก

    สมาธิในการเรียนของชายหนุ่มถูกดึงไปอีกรอบ แต่คราวนี้ไม่ใช่ฮาซองอุนที่หยุดพูดไปแล้ว แต่เป็นโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขา

    ผู้จัดการร้านมินิมาร์ท?

    “ครับลุงคิม”

    แดเนียลกดรับก่อนจะเอ่ยกับต้นสาย เสียงของชายวัยกลางคนเอ่ยถึงเรื่องที่เขาควรรู้ผ่านทางโทรศัพท์จนจบ ก่อนที่ชายหนุ่มจะรีบเก็บของบนโต๊ะใส่กระเป๋าแล้วลุกออกมาจากห้องเรียน

    “อ้าวเห้ย? จะไปไหนวะ!”

    ฮาซองอุนที่ยังงงกับเรื่องแรกไม่ทันหาย ก็ต้องมางงกับการกระทำของแดเนียลอีกรอบ

    ก่อนจะอ่านปากไอ้เพื่อนตัวดีได้คำว่า ‘ธุระ’









    
    เป็นเวลาเกือบชั่วโมงที่แดเนียลนั่งอยู่เพียงลำพังในความเงียบ หลังจากที่หนึ่งชั่วโมงที่แล้วเขามาถึงยังโรงพยาบาลแห่งนี้ โดยที่องซองอูยังไม่ฟื้น

    แต่ในตอนนี้ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้กำลังค่อยๆรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว

    “คะ…คุณ เราหิวน้ำ”

    น้ำเสียงที่แหบพร่าเอ่ยพร้อมค่อยๆดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง แดเนียลจึงช่วยประคองเบาๆก่อนจะรินน้ำดื่มให้อีกคน

    ใบหน้าเล็กหันมาหาเขาด้วยความสงสัยหลังจากที่ดื่มน้ำจนหมด

    คงสงสัยว่าตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไงสินะ

    “มีอะไรจะพูดมั้ย?”

    ชายหนุ่มถามออกไปเสียงเรียบค่อนไปทางดุพร้อมสีหน้านิ่งเฉย แต่คังแดเนียลไม่รู้ตัวเลยสักนิด

    ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าทำให้คนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกกลัวขึ้นมาเอาซะดื้อๆ

    “อะไรเหรอคุณ?”

    องซองอูขอถามลองเชิงก่อน มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่เขาคิด เพราะคังแดเนียลตอนนี้เป็นอีกมุมที่เขาไม่เคยเห็นและไม่คิดว่าจะเห็นมาก่อน

    แต่รออยู่หน้าคนตรงหน้าก็ไม่เอ่ยปากพูดออกมาสักที

   “….”

   แล้วองซองอูควรทำยังไงดี

   “ถ้าฉันถาม นายต้องตอบตามความจริง”

    ออกไปจากตรงนี้ได้ไหม แค่เป็นโรงพยาบาลก็รู้สึกกว่าแล้ว น้ำเสียงเรียบๆกับหน้านิ่งๆนั้นยิ่งทำให้ซองอูรู้สึกกลัวมากกว่าเดิมอีก

    “คุณมีอะไรจะถามเหรอ?”

    แต่ก็กลั้นใจตอบกลับไปจนได้

    “นายท้องใช่มั้ย?”

    
      






110% 
เป็นยังไงกันบ้างช่วยคอมเม้นท์บอกได้นะคะ หรือเจอคำผิดก็บอกเราได้ 
ส่วนใครถนัดทวิตก็เข้าไปบอกเราในแท็ก #อ้อมกอดเนียลอง ได้นะคะ <3
   
    


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 254 ครั้ง

463 ความคิดเห็น

  1. #459 RamidaJumnongnit (@RamidaJumnongnit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 13:28
    เรากลับมาอ่านเรื่องนี้อีกครั้ง อยากให้ไรท์มาต่อค่ะ เราชอบ เรื่องนี้มากๆ
    #459
    0
  2. #446 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 08:59
    สัมผัสได้ถึงความน่ารักของคู่นี้ มันต้องมุ้งมิ้งแน่ๆ
    #446
    0
  3. #434 noonafy (@noonafy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 10:50
    รู้สึกถึงความน่ารักกก
    #434
    0
  4. #424 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 16:39
    น้องซองอูววว น่ารักกกก ;&#8212;;
    #424
    0
  5. #399 RamidaJumnongnit (@RamidaJumnongnit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 00:55
    แง่งงงง น้องท้องหรออออ ชอบที่ซองอู พูดเพราะๆอะ งื้ออออ ละมุน
    #399
    0
  6. #398 jokepatoo (@fernzy_bahbah) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 00:45
    ตามมาจากรีวิวฟิคค่าพล็อตเรื่องน่าสนใจมากค่ะ
    #398
    0
  7. #333 Jawalk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 22:44

    ตามมาจากทวิตแนะนำฟิคเนียบองจ้า

    ออ่าาา มีค.ดราม่าสูงมาก จะเอายังไงต่อดีทีนี้ เฮ้ออ ชอบภาษาที่ใช้นะ เรียบง่ายดี อ่านลื่น ไม่ต้องสร้างเหตุการณ์มากมายหรือพรรณณาอะไรเยอะ กดเฟบไว้ละตจ้า

    #333
    0
  8. #327 tweedle.dum (@j-jneji) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 23:31
    คุณองงงงง T_T
    #327
    0
  9. #315 aomhhkd (@aomhhkd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 21:30
    โง้ยย ยัยหนูของแม่T....T ทำไมนุ่มนิ่มจังเลย
    #315
    0
  10. #243 Kimryeokam (@kamteuk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 00:49
    งือออออออ เอ็นดูคุณหนูซองอูจัง
    #243
    0
  11. #206 hyuknok (@hyuknok) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 14:47
    พ่อไล่ออกจากบ้านหรอคุณหนู โธ่วๆๆๆ
    #206
    0
  12. #205 Titaya Siri (@pukbunk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 23:46
    ชอบอิมเมจเน่วแบบนี้จังเลยค่ะ555555 สู้ชีวิตมากเว่อ แต่ก็ยังใจดีให้ซองอูมาอยู่ด้วย &#9825;
    #205
    0
  13. #195 atmosphere_ (@fahc1993) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 20:51
    ชอบแดนจังเลยฮือ ดูสู้ชีวิตดีค่ะ555555 ซองอูก็น่ารักมากก เอ็นดูๆ พล็อตน่าสนใจมากๆเลยยย ชอบมากค่ะ&#10084;&#65039;
    #195
    0
  14. #178 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 12:52
    โอ๊ยย คุณแดนสู้ชีวิตมากเวอร์ คุณองเวอร์ชั่นนี้น่าทะนุถนอมจังเลยอะ ท้องแล้วด้วยอะ งื้อออ
    #178
    0
  15. #161 mindachyyy3 (@mindachyyy3) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 20:25
    ดีใจที่ได้เจอเรื่องนี้ ปกติจะเจอแต่แดนอิมเมจรวยเว่อวัง นี่เจอแดนสู้ชีวิต ชอบจัง
    #161
    0
  16. #140 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 01:48
    เหย ทำไมชอบแดนลุคนี้ ลุคแบบสู้ชีวิต และแบดนิดๆ ขอกรี๊ดนะคะ /กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #140
    0
  17. #111 พิแบคจ๋า (@nnn412) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 16:59
    ที่ทะเลาะกับครอบครัวเพราะเรื่องท้องรึเปล่า ฮือออ แดเนียลดูแลยัยน้องดีๆนะ เป็นกำลังใจให้ค่ะภาษาดีนะคะชอบค่ะอ่านง่ายมากๆ
    #111
    0
  18. #80 mnk// (@xninety8) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:28
    เปิดเรื่องบทแรกได้น่าสนใจมากเลยค่ะ เราอ่านแล้วรู้สึกชอบการดำเนินเรื่อง ไม่ยืดเยื้อดี แล้วแบบเป็นเรื่องแรกด้วย ที่อ่านแล้วเจอคุณองรวย แล้วคุณแดนจน ปกติจะเจอแต่เรื่องที่คุณแดนรวย555555555 น่าสนใจมากกก
    #80
    0
  19. #48 satohara (@mailo1234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 17:07
    รอติดตามนะคะ เป็นกำลังใจให้ทั้งแดนและซองอูในเรื่อง ละก็เป็นกำลังใจให้คนแต่งด้วย สู้ๆค่า
    #48
    0
  20. #30 ดะเน่ว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 19:50
    แง้ ชอบเรื่องนี้จังง
    #30
    0
  21. วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 22:55
    โง้ยยย แล้วแบบนี้ทางบ้านคุณหนูจะว่ายังไง แดนจะดูแลองได้มั้ย แงงง
    #14
    0
  22. #13 wang nai (@jiradchayajc16) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 22:21
    คนสู้ชีวิต เพื่อลูกและเมีย
    #13
    0
  23. วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 04:10
    เอ็นดูคุณหนู แดนจะดูแลลูกและภรรยาไหวใช่ไหมคะ
    #12
    0
  24. #11 alice23 (@taotaokisiki) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:14
    กรีดดดด รอจ้าาาา
    #11
    0
  25. #10 dreamnotdhim (@dreamnotdhim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 21:00
    อรั้ยยยนน นุชอบบบๆๆ
    #10
    0