Wanna one ; Warm Embrace ( nielong ) - mpreg

ตอนที่ 2 : :: 02 :: (115%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 251 ครั้ง
    23 มี.ค. 61

:: 02 ::


     มันคงจะดีกว่านี้ ถ้าอีกคนเอ่ยอะไรกับซองอูสักอย่างสองอย่าง หรือถามคำถามอะไรก็ได้ที่อยากรู้ แต่นี่คังแดเนียลนั่งเงียบอยู่ภายในบ้านมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว

     “พรุ่งนี้เราขอกลับไปทำงานที่มินิมาร์ทนะคุณ”

     “ไม่ได้”

     ประโยคที่ซองอูตั้งใจจะเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบถูกปฏิเสธกลับมาในทันที

     แม้จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบปกติ แต่มันกลับดูน่ากลัวเหมือนคำสั่งอันเด็ดขาด

     “เราไม่อยากเป็นภาระคุณ ให้เราไปทำเถอะนะ”

     ซองอูยังคงขอร้องคนตรงหน้าอีกครั้ง

     “ฉันไม่เคยคิดว่านายเป็นภาระ”

     “แต่คุณไม่พูดอะไรออกมาเลย แถมยังทำหน้าเครียดตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล…”

      เป็นความจริงที่คังแดเนียลเครียด และตอนนี้ความคิดในหัวของเขามันกำลังตีกันไปหมด

      “ฉันแค่มีเรื่องให้คิด”

      “เรื่องที่เรามาเป็นภาระใช่มั้ย?”

      ซองอูถามกลับไปคำเดิม เอาจริงๆถ้าเป็นองซองอูเองที่เจอสถานการณ์แบบนี้ เขาก็คงเครียดไม่ต่างกัน

       “เปล่า ฉันกำลังคิดว่าจะดูแลนายกับลูกยังไงดี”












      เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมงนับตั้งแต่ที่พวกเขาปิดไฟและล้มตัวลงนอน แต่ทว่าความคิดของแดเนียลมันยังไม่หยุด ทำเอาชายหนุ่มตาค้างมาจนถึงตอนนี้

      ร่างหนาพลิกตัวหันกลับมาอีกทางที่ซึ่งมีคนตัวเล็กกว่านอนหลับอยู่ ลมหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกว่าอีกคนเข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว

      เป็นคังแดเนียลหรือเปล่า ที่เป็นพ่อในท้องของลูกขององซองอู

      เขาไม่อยากที่จะถามคำถามนี้ออกไป แม้ในใจจะอยากรู้มากแค่ไหน

     องซองอูที่คังแดเนียลรับรู้ผ่านคนอื่นมาคือคุณหนูที่มีชีวิตอันเพียบพร้อม ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ มีเพื่อนที่อยู่ในฐานะเดียวกัน แต่กับเรื่องคนรัก เขาไม่รู้ว่าอีกคนมีแฟนอยู่แล้วหรือเปล่า เพราะองซองอูค่อนข้างเป็นที่สนใจของใครหลายคน

      แต่เมื่อนับระยะเวลาของครรภ์ตามที่หมอบอกในวันนี้แล้ว ระยะครรภ์สองเดือนมันก็พอดีกับครั้งนั้นที่พวกเขาตื่นขึ้นมาพร้อมกันในสภาพแบบนั้น

     แล้วเด็กคนนี้จะเป็นลูกของเขาหรือเปล่า












     ระหว่างทางกลับบ้านหลังเลิกคลาสในวันนี้ คังแดเนียลต่อสายถึงเพื่อนสนิทสมัยเรียนของตนเพราะต้องการที่ถามอะไรบางอย่าง

     บางอย่างที่แจฮวานน่าจะให้คำตอบเขาได้

     (ว่าไงครับ โทรมาหาผมแบบนี้คิดถึงละสิ)

     ปลายสายเอ่ยทันทีที่รับ

     “เออ มีเรื่องจะถาม”

     (เรื่องไร หางานใหม่เหรอ?) แจฮวานถามกลับมา

     “เรื่องเพื่อนในห้องตอนม.ปลาย องซองอู” แดเนียลเอ่ยออกไป พยายามทำน้ำเสียงให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่แค่ถามเรื่ององซองอูเป็นคนอื่นคงสงสัยไปแล้ว แต่กับแจฮวานคงต้องวัดดวงกันว่าจะรู้ทันเขาไหม

     (อ่อ องซองอูอ่ะนะ เมื่อเช้ากูเห็นพ่อกับแม่เขาสัมภาษณ์ทางโทรทัศน์ด้วย เห็นว่าไปเรียนเมืองนอกแล้ว ทำไมวะ?)

       ไปเรียนเมืองนอก?

       “ข่าวเมื่อเช้าเหรอวะ?” แดเนียลถามกลับไป

       (อือ แต่น่าจะงานผ่านมาสองสามวันละ ละมึงถามถึงซองอูทำไมเนี่ย อย่าบอกว่าตกหลุมรักเขาแล้ว)

       “เปล่าๆ กูก็แค่เห็นข่าวผ่านๆอ่ะ แล้วนึกขึ้นได้พอดี”

       (แล้วไป เออนี่วันไหนมึงว่างบ้างอ่ะ กูว่าจะเข้าไปหาพอดี)

        แจฮวานเอ่ยถามขึ้นมา ความจริงแจฮวานก็นานๆทีจะมาหาแดเนียลเป็นปกตินั้นแหละ แต่ช่วงนี้คงจะไม่ได้

        “ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลยว่ะ ทั้งเรียนทั้งงาน ไว้กูว่างวันไหนจะบอกล่ะกัน” รีบปฏิเสธกลับไป ไม่งั้นแจฮวานคงมาเจอคนที่อยู่บ้านเขาแน่ๆ

        แต่จุดประสงค์หลักที่แดเนียลโทรหาเพื่อนของเขายังไม่ถูกพูดถึงเลย ถ้าถามเข้าเรื่ององซองอูอีกมันจะดูน่าสงสัยเกินไปหรือเปล่า

        (เห็นมึงพูดถึงซองอูขึ้นมาแล้วกูก็คิดขึ้นได้)

        อยู่ๆแจฮวานก็วกกลับมาเรื่องซองอูเอง

         “อะไรวะ?” แดเนียลถามกลับไปด้วยความสงสัย

         (มึงจำวันที่กูบอกว่ามึงเมาละขึ้นห้องกับเขาไปได้ป่ะ วันนั้นก่อนเข้างานกูเห็นเขายืนทะเลาะกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ด้วย แบบทะเลาะกันแรงด้วยนะ เห็นว่าซองอูร้องไห้ด้วย)

        “จริงดิ แต่วันนั้นมันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วมึงยังจำได้อีกนะ”

        (จำได้ดิ ภาพติดตาเลย เสียงตบหน้าผู้ชายคนนั้นดังเพี๊ยะ! ผมนี่เจ็บแทนเลยครับ)

       “แฟนของซองอูเหรอวะ?” 

      (คงใช่ แต่ก็ไม่รู้ว่าทะเลาะกันขนาดนั้นจะเลิกกันยัง ละนี่สรุปมึงโทรมาแค่นี้?)

       “เอาจริงๆก็คิดถึงเพื่อนอ่ะครับ เลยโทรมา”

       แดเนียลเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง ถ้าถามมากกว่านี้เดี๋ยวได้ความแตกกันพอดี ยังดีที่แจฮวานตามเขาไม่ทันเท่าไร

       (ปากหวานขนาดนี้ได้สักคนหรือยังครับ?)

       “สักคนอะไร?”

       (เด็กมหาลัยเด็ดนะเว้ย กูยังอยากมีเลย)

       “พอสักทีเถอะมึงเรื่องแบบเนี้ย กูไม่สนใจเว้ย” แดเนียลว่า 

        (ผมก็แค่แนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนอ่ะครับ)

        “ส่วนผมก็เกรงใจนะครับ เดี๋ยวได้ดีกว่าเพื่อนเกินไป งั้นกูวางละ เดี๋ยวต้องไปทำงานกะดึกอีก”

        แดเนียลว่าก่อนจะบอกลาเพื่อนสนิทพร้อมกดตัดสาย ซึ่งในตอนนี้เขาก็กลับมาถึงที่บ้านของตนเองพอดี

        แต่ว่าทำไมมันเงียบแปลกๆ ไฟในบ้านก็ยังปิดสนิทอีก

       หรือองซองอูจะหลับอยู่ข้างในบ้าน เพราะอีกคนโดนแดเนียลห้ามไปทำงานซะด้วยสิ

       ถึงจะเพิ่งได้ทำความรู้จักกันแต่แดเนียลก็พอจะดูออกว่าองซองอูนะดื้อไม่เบา

       “ซองอู”

       แดเนียลเอ่ยเรียกชื่ออีกคนทันทีที่เปิดประตูเข้าในบ้านพร้อมเปิดไฟ แต่ทว่าภายในบ้านดาดฟ้าของเขากลับว่างเปล่า

      สายตาของชายหนุ่มกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะเริ่มรู้สึกลางไม่ค่อยดี เพราะกระเป๋าเสื้อผ้าที่ติดตัวขององซองอูก็ไม่อยู่ด้วย

      ไม่ใช่ว่าองซองอูหนีเขาไปแล้วใช่ไหม
 











     ขายาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังร้านมินิมาร์ทเพื่อตามหาอีกคนที่หายไป อย่างน้อยให้ซองอูดื้อหนีเขามาทำงานที่นี่ยังดีกว่าทิ้งเขาไปโดยไม่บอกแบบนี้ แต่สุดท้ายคังแดเนียลก็พบกับความว่างเปล่า

     องซองอูไม่อยู่ที่นี่

     และเขาไม่รู้เลยว่าซองอูจะไปอยู่ที่ไหนในตอนนี้

     ชายหนุ่มตัดสินใจโทรไปลางานรอบดึกของคืนนี้ก่อนจะออกเดินตามหาองซองอูในระแวกนั้นก่อน โดยหวังว่าโชคจะเข้าข้างเขา ขอให้อีกคนยังไปไม่ไกลจากที่นี่

     เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงจากพลบค่ำกลายมาเป็นกลางคืนที่เงียบสงัด พลังงานครึ่งหนึ่งในร่างกายของแดเนียลหมดไปกับการตามหาองซองอูและสอบถามจากผู้คนมากมาย แต่ก็ไม่ได้ความคืบหน้าหรือมีใครให้ข้อมูลได้เลยสักนิด

     หายไปไหนนะองซองอู ตัวเองกำลังท้องอยู่แท้ๆ 

     “ฮึก”

      หือ?

      เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นมาเบาๆจากที่ไหนสักแห่งในสนามเด็กเล่นแห่งนี้ทำเอาแดเนียลที่นั่งพักเงียบๆต้องหันซ้ายหันขวามอง

      แต่เขาก็ยังไม่เห็นว่ามีใครสักคนอยู่ที่นี่นอกจากเขา

     “ฮึก”

     เสียงนั้นยังคงดังอยู่เรื่อยๆ มันดังพอที่แดเนียลจะเดินตามหาต้นเสียงได้ เขาหวังว่างเสียงนั้นจะเป็นเสียงของคน และถ้าโชคดีขึ้นมาอีกนิดถ้าเป็นคนที่เขากำลังตามหาอยู่

      “ฮึก”

      และดูเหมือนว่าคังแดเนียลจะโชคดีเอามากๆ

      “องซองอู”

      เสียงทุ้มเรียกชื่ออีกคนก่อนที่เจ้าของชื่อจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาแดเนียลทั้งน้ำตา แม้ว่าจะดูตกใจอยู่ไม่น้อย

      “นายกำลังจะทิ้งฉันเหรอ?”

      แดเนียลถามอีกคนออกไป แต่ซองอูกลับก้มหน้าและร้องไห้หนักมากกว่าเดิม

      “ฮึก เราขอโทษ เราไม่อยากอยู่เป็นภาระคุณ ฮึก”

      คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตอบกลับมาเสียงสั่น แถมร่างขององซองอูยังสั่นเพราะร้องไห้ไม่หยุด

      “ฉันบอกไปแล้วว่านายไม่ใช่ภาระ หรือนายคิดว่าฉันดูแลนายไม่ได้?”

       ชายหนุ่มถามออกไปพร้อมย่อตัวลงให้นั่งอยู่ในระดับเดียวกันกับคนตรงหน้า ตาขององซองอูทั้งบวมและแดงกล้ำ ไม่รู้ว่าร้องไห้มานานมาแค่ไหนแล้ว

       องซองอูส่ายหน้าแทนคำตอบก่อนจะเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา

      “เราไม่เคยคิดว่าคุณดูแลเราไม่ได้ แต่คุณไม่ต้องดูแลเราเลย เราไม่เกี่ยวอะไรกับคุณอยู่แล้ว ฮึก”

      “เกี่ยวสิ ถ้าลูกในท้องนายคือลูกของฉัน มันก็แปลว่าฉันคือพ่อของเด็ก เพราะแบบนี้นายถึงมาหาฉันทั้งๆที่เราไม่เคยรู้จักกันเลยใช่มั้ย?”

      คำตอบของแดเนียลทำเอาองซองอูที่ร้องไห้อยู่ถึงกับชะงัก

      “หรือนายจะบอกว่าฉันไม่ใช่พ่อของเด็กในท้องนาย ก่อนหน้านี้นายมีแฟนอยู่แล้วงั้นเหรอ?”

      แดเนียลจ้องหน้าซองอูพร้อมถามออกไปตรงๆ แต่ในใจลึกๆเขาหวังว่าอีกคนจะตอบกลับมาว่าไม่ใช่ มันดูไร้เหตุผลเกินไปที่ซองอูจะมาหาเขาในวันที่ตัวเองท้องทั้งๆที่เรื่องวันนั้นมันผ่านมาสองเดือนแล้ว

      “ใช่ เรามีแฟนอยู่แล้ว”

      “…..”

      “แล้วแบบนี้คุณยังจะคิดว่าตัวเองเป็นพ่อของเด็กในท้องเราอยู่หรือเปล่า?”









     
     สุดท้ายองซองอูก็ถูกพาตัวกลับมาที่บ้านของคังแดเนียลเหมือนเดิม กลับมาแบบไม่มีเหตุผล กลับมาพร้อมความมึนงง และไม่มีคำตอบออกมาจากปากของคนตัวสูงกว่าที่จูงมือเขาตลอดการเดินกลับมาบ้านหลังนี้

      คังแดเนียลยังเชื่อว่าตัวเองเป็นพ่อของเด็กในห้องเขาอยู่เหรอ ในเมื่อซองอูพูดออกไปขนาดนั้นแล้ว

      “นายควรจะพักผ่อนได้แล้ว หมอบอกว่าถ้านายพักผ่อนไม่พอมันจะไม่ดีกับเด็กในท้อง”

      คนตัวสูงกว่าเอ่ยขณะที่กำลังปูที่นอนให้เขา ไม่สิ เหตุการณ์มันไม่ควรเป็นอย่างนี้ คังแดเนียลไม่ควรทำดีกับเขาขนาดนี้ เพราะแม้แต่คนในครอบครัวยังไม่มีใครตามหาเขา แถมยังทำเหมือนเขาไม่อยู่ในประเทศนี้แล้ว

      รู้ตัวอีกที่ขอบตาของซองอูก็เริ่มร้อนผ่าว เขาไม่ใช่พวกอารมณ์อ่อนไหว แต่พักนี้รู้สึกว่าตัวเองร้องไห้ง่ายชะมัด

      “นายไปล้างหน้าแล้วมานอนเถอะ ฉันเตรียมที่นอนให้แล้ว”

       มือบางจับชายเสื้อของอีกคนไว้ ขณะที่แดเนียลกำลังจะเดินไปทำอย่างอื่นต่อ

      “ขอบคุณนะ ขอบคุณมากๆ” 

      องซองอูไม่ชอบตัวเองในตอนนี้เลย เขาดูร้องไห้ง่ายชะมัด แม้กระทั่งแค่พูดขอบคุณออกไปยังมีน้ำตา

      คนตัวสูงกว่ามองภาพตรงหน้าโดยอดที่จะรู้สึกสงสารไม่ได้ ในตอนนี้คังแดเนียลไม่สนด้วยซ้ำว่าใครคือพ่อเด็กในท้องขององซองอู แต่สำหรับหนึ่งชีวิตที่จะเกิดมาอย่างน้อยก็ไม่ควรกำพร้าแบบที่เขาเป็น

      และถ้าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาจริงๆ เขาก็อยากที่จะให้เด็กเติบโตมาด้วยความรักอย่างที่แดเนียลไม่เคยได้รับ

      “พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะพานายไปที่ๆหนึ่งแต่เช้า” แดเนียลว่าพร้อมกับลูบศีรษะอีกคนเบาๆ ก่อนจะได้สบตากับใบหน้าที่เงยขึ้นมาด้วยความสงสัย

      “ไปไหนเหรอ?”

      “ไปโบสถ์แล้วก็ไปบ้านฉัน” แดเนียลว่า

      “ไปโบสถ์? ไปทำไมเหรอคุณ? แล้วนี่ไม่ใช่บ้านคุณเหรอ?” ดูเหมือนองซองอูจะขี้สงสัยจนลืมร้องไห้ไปแล้ว

       “บ้านที่ฉันโตมาตอนเด็กๆ คนที่เลี้ยงฉันอยู่ที่นั้น ส่วนไปโบสถ์ก็ไปแต่งงาน”

       “แต่งงาน?” ซองอูทวนค่ำพูดของแดเนียลอย่างงงๆ

       “อือ ฉันจะไปแต่งงานกับนาย”
     
      




50%





     เรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องที่ไกลตัวสำหรับซองอูมากๆถ้าพูดถึงเมื่อก่อน แต่ในตอนนี้มันกลายเป็นว่าเขาแต่งงานกับคังแดเนียลแล้ว ถึงแม้จะมีเพียงบาทหลวงผู้เดียวที่เป็นพยาน

      ไม่มีแหวน ไม่มีชุดแต่งงาน มีเพียงแค่ช่อดอกไม้ และสร้อยคอของคังแดเนียลที่อยู่บนคอขององซองอูเท่านั้น และเจ้าตัวก็ยังเอาแต่จับมันไม่หยุดตลอดทาง

      “เราขอโทษที่ไม่มีของให้คุณ” ซองอูเอ่ยระหว่างที่พวกเขากำลังเดินไปสถานที่แห่งหนึ่งที่คังแดเนียลเรียกมันว่าบ้าน

      “ไม่เป็นไร นายไหวหรือเปล่า เหนื่อยหรือยัง?” คนตัวสูงกว่าไม่ได้สนใจเรื่องนั้นนัก แดเนียลห่วงคนที่กำลังตั้งครรภ์อย่างองซองอูมากกว่า

      รถเมล์ไม่ขึ้นมาถึงที่นี่ พวกเขาต้องเดินต่อเกือบกิโลบนทางที่ชันเล็กน้อย เพื่อไปบ้านของแดเนียล

      บ้านเด็กกำพร้าที่เขาเติบโตมาตั้งแต่จำความได้

      “เราไหว แต่คนในบ้านคุณจะต้อนรับเรามั้ย?” องซองอูแค่รู้สึกไม่มั่นใจ เขาไม่เคยที่จะต้องเข้าหาหรือทำความรู้จักใครมาก่อน

      “คนรอบตัวฉันใจดีทั้งนั้นแหละ เชื่อเถอะ” 

      มือหนาถูกยื่นมาให้คนที่เดินอยู่ข้างๆ องซองอูมองมือของอีกคนอย่างชั่งใจ แต่ก็เลือกที่จะวางมือของตัวเองลงบนมือของคังแดเนียล

      ทำไมแค่จับมือมันถึงให้ความอบอุ่นได้ขนาดนี้

      อุ่นจนซองอูไม่อยากจะปล่อยเลย

      “ถึงแล้ว เข้าไปกันเถอะ” 

      คนตัวสูงเดินนำเข้าไปก่อนที่ซองอูจะได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เป็นครั้งแรกที่องซองอูมาบ้านเด็กกำพร้า จึงไม่แปลกที่เขาจะทำตัวไม่ถูก

      “แดเนียล!”

      น้ำเสียงที่ดังขึ้นด้วยความดีใจทำให้ทั้งสองหันไปทางต้นเสียง จนเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่น่าจะวัยไล่เลี่ยกับพวกเขากำลังรีบเดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มกว้าง

      “พี่ชองฮา สบายดีนะครับ”

      คังแดเนียลเอ่ยทักทายคนตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มกว้างเช่นเดียวกัน หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนจะหันมามองที่องซองอู

      “สวัสดีครับ ผมองซองอู”

      “แฟนผมเองครับ”

      ยังไม่ทันที่ซองอูจะได้หันไปถามอะไรเพิ่ม แดเนียลก็เพิ่มสถานะให้กับเขาในทันที

       “แฟน?” หญิงสาวทวนคำพร้อมทำหน้าประหลาดใจ “นายเพิ่งจบม.ปลายไปหยกๆ ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้สนใจใครที่ไหน เพิ่งรู้จักกันเหรอ?”

       แล้วก็ตามมาด้วยคำถามอันยาวเหยียด

       “เรื่องมันยาวนะครับ ไว้ผมเล่าให้ฟังหลังกินข้าวนะ ตอนนี้เที่ยงแล้วผมไปช่วยตักข้าวให้น้องๆดีกว่า”

      คนตัวสูงเอ่ยปากบอกกับหญิงสาวก่อนจะพาซองอูเดินเข้าไปในห้องถัดไป

      การมาที่นี่เป็นครั้งแรกทำให้องซองอูได้เปิดโลกใหม่หลายอย่างมากกว่าที่คิด เด็กที่นี่มีตั้งแต่กำลังหัดเดินไปจนถึงม.ต้น ส่วนม.ปลายก็มักจะออกไปหางานทำและอยู่ด้วยตัวเอง จะมีบ้างที่กลับมาเยี่ยมที่นี่อีกครั้ง

      ส่วนการรับประทานอาหารก็จะต้องเป็นเวลาและช่วยเหลือตัวเองเมื่อทานเสร็จแล้ว อาหารที่นี่เป็นเมนูที่ง่ายๆและไม่ใช่วัถตุดิบอะไรมากมาย เพราะจากจำนวนเด็กยี่สิบสามสิบคนนั้นคงจะต้องใช้ค่าใช้จ่ายเยอะมากพอสมควร

      “เอามาให้ฉันเถอะ เดี๋ยวฉันยกไปเก็บเอง”

      แดเนียลที่เดินเข้ามาแย่งหม้อใบใหญ่ไปจากมือของซองอู วันนี้ตั้งแต่ที่เขาพยายามจะช่วยอะไรก็ดูเหมือนว่าคนตัวสูงจะไม่ยอมให้ทำไปหมด มันเลยกลายเป็นว่าซองอูดูทำอะไรไม่เป็นไปเลย

     “มายืนทำอะไรตรงนี้ละ ไม่ไปช่วยแดเนียลเหรอ?” เสียงของบุคคลที่สามเอ่ยขึ้นมาซองอูจึงต้องหันไปมอง

      “คือผมเพิ่งเอาหม้อให้แดเนียลไปครับ”

      พูดจริงๆคือแดเนียลแย่งหม้อเขาไปมากกว่า

      “งั้นก็แปลว่าว่างนะสิ งั้นก็ไปช่วยฉันยกถังน้ำละกัน”

       พี่ชองฮาว่าก่อนจะเดินนำไป ซองอูเองก็ไม่อยากอยู่เฉยๆจึงรีบเดินตามอีกคนไปเพื่อช่วยเหลือ











         
       ตอนแรกก็คิดว่าจะมาเยี่ยมแล้วก็ขอคำปรึกษาจากคนในบ้าน แต่กว่าแดเนียลจะช่วยงานทุกคนที่ต่างเรียกใช้เขาเสร็จองซองอูก็หายไปจากสายตาแล้ว

      ชายหนุ่มสอบถามเด็กๆทั้งคนอื่นๆในบ้านก่อนจะได้ความว่าอีกคนโดนพี่ชองฮาเรียกตัวไปช่วย

       องซองอูวันนี้พยายามจะช่วยแดเนียลทำทุกอย่างที่ทำได้จริงๆ ทั้งๆที่แดเนียลไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นซองอูในมุมนี้ด้วย

      “จะรีบไปไหนละแดเนียล พ่อมีเรื่องจะคุยด้วยพอดี” เสียงของชายสูงวัยเอ่ยขึ้นมา ก่อนที่แดเนียลจะรีบหันไปทำความเคารพ

       “พ่อหายแล้วเหรอครับ? เห็นป้าเฮจองบอกว่าพ่อไม่สบาย” 

       คังชินดง บุคคลที่เปรียบเสมือนพ่อของคังแดเนียล ผู้ที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่จำความได้ทั้งยังเลี้ยงดูเด็กคนอื่นๆที่บ้านเด็กกำพร้าแห่งนี้ด้วย

       “ก็ป่วยตามประสาคนแก่นั่นแหละ แล้วขึ้นมหาลัยเป็นยังไงบ้าง สบายดีใช่มั้ย? คงไม่ได้ทำงานหนักเหมือนเดิมหรือเปล่า?” 

      ชายสูงวัยถามด้วยความเป็นห่วง ความจริงแล้วที่บ้านเด็กกำพร้าแห่งนี้มีเงินพอที่จะส่งคังแดเนียลเรียนมหาวิทยาลัย แต่อีกคนกลับเลือกที่จะทำงานหาเงินเองตั้งแต่ม.ปลาย และขอให้ชินดงเก็บเงินนั่นไว้ให้กับน้องๆคนอื่นๆ

       “ผมก็เหมือนเดิมครับ ความจริงวันนี้ผมมีเรื่องบางอย่างจะบอกกับพ่อด้วย” แดเนียลเอ่ยออกไปตามตรง ก่อนจะได้สายตากับใบหน้าพร้อมเครื่องหมายคำถามกลับมา

       “เรื่องอะไรล่ะ?”

      “แต่ผมต้องรอให้พ่อเจอกันคนๆหนึ่งก่อน” แดเนียลว่า

       “ใครงั้นเหรอ?”

        ยังไม่ทันที่แดเนียลจะได้เอ่ยปากบอกชื่อซองอูกับพ่อของเขา เสียงของป้าเฮจองที่ร้องดังขึ้นมาด้วยความตกใจก็ดึงความสนใจของทั้งคู่ไปซะก่อน

        “แย่แล้วๆ มีคนเป็นลม!”

        “ใครครับป้า?” แดเนียลถามหญิงวัยกลางคนกลับไปพร้อมลางสังหรณ์ในใจแปลกๆ

       “ก็เพื่อนเรานั่นแหละแดเนียล ชองฮากำลังช่วยอยู่หลังบ้านเลย รีบไปดูเร็ว!”

       ไม่ต้องรอให้ป้าเฮจองพูดจบขาของแดเนียลก็ออกวิ่งไปในทันที ทำไมอยู่ดีๆองซองอูถึงจะเป็นลมไปได้ ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ให้อีกคนทำงานหนักอะไรสักอย่าง 




















       เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆลืมขึ้นมาหลังจากที่ถูกปิดไปสิบกว่านาที องซองอูค่อยๆขยับตัวก่อนจะเริ่มรู้สึกปวดหัวจนต้องยกมือขึ้นมากุมขมับ การกระทำนั้นอยู่ในสายตาของคนทั้งสี่ที่อยู่ในห้องเช่นเดียวกัน

      “นายโอเคมั้ย? ดีขึ้นหรือยัง?”

       แดเนียลเอ่ยถามทันทีที่พยุงซองอูให้ลุกขึ้นนั่งได้สำเร็จ 

       “เราไม่เป็นไรแล้ว ไม่คิดเหมือนกันว่าจะหน้ามืดจนเป็นลม—”

        “ถ้าท้องแล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก ปล่อยให้ฉันใช้นายทำงานหนักๆแบบนั้นได้ยังไง”

        “ชองฮา”

        คำพูดของหญิงสาวถูกหยุดเอาไว้เพราะชายสูงวัยที่ซองอูไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่ความจริงพี่ชองฮาไม่ได้ผิดหรอก ผิดที่ซองอูเองที่ลืมตัวไปว่าตัวเองท้องอยู่

        แต่ตะกี้พี่ชองฮาบอกว่าเขาท้อง แปลว่าเธอรู้แล้วอย่างงั้นเหรอ?

       ซองอูทำหน้าตกใจก่อนจะหันไปหาคังแดเนียล

       “พวกเขาเป็นคนในครอบครัวของฉัน แล้วฉันก็ตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังแล้ว” แดเนียลว่า นั่นก็หมายความว่ามีคนรู้เรื่องที่ซองอูท้องมากขึ้นแล้วนะสิ

       “แล้วพวกเขาว่ายังไงบ้างคุณ” ซองอูถามกลับไปเบาๆด้วยความหวั่นใจ

       “พวกเรารอนายฟื้นขึ้นมาก่อน จะได้ถามความเห็นไง” 

        “ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว ฉันอยากถามพอดีเลยว่าพวกนายทั้งสองคนจะอยู่ด้วยกันแบบนี้จริงๆเหรอ แล้วพ่อแม่ของนายละซองอู?” คิมชองฮาถามด้วยความสงสัย เพราะจากที่แดเนียลเล่ามาทั้งคู่พลาดไปเมื่อสองเดือนก่อนตอนเรียนจบ และตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ก็ยังเป็นแค่เด็กมหาลัย 

       แต่กับองซองอูที่เรียนโรงเรียนเดียวกับแดเนียลตอนม.ปลาย ยังไงก็ต้องเป็นลูกคนมีฐานะอยู่แล้ว เพราะคนที่ให้ทุนกับแดเนียลเรียนม.ปลายโรงเรียนนั้นก็ค่าเทอมไม่ใช่น้อยๆ

       “นั่นสิ แล้วพ่อแม่ของเธอละเขาว่ายังไงบ้าง? ลูกชายหายออกจากบ้านมาทั้งคนแบบนี้จะไม่ตามหาหน่อยเหรอ?” ป้าเฮจองเองก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย

       องซองอูไม่รู้ว่าควรจะตอบคำถามของทั้งสองคนอย่างไร ว่าในตอนนี้คนที่บ้านของเขาจะตามหาหรือไม่

       “นายจะให้ฉันบอกพวกเขาเรื่องบ้านของนายหรือนายจะบอกเอง” แดเนียลถามอีกคนเบาๆ

       “บ้านของเรา? หมายความว่าคุณรู้เรื่องเรางั้นเหรอ?” ซองอูถามออกไปด้วยความตกใจ

       “ฉันเห็นพวกท่านให้สัมภาษณ์แล้ว งานที่พ่อกับแม่ของนายไปออกงานเมื่อหลายวันก่อน” แดเนียลว่า ก่อนจะเห็นว่าสีหน้าของอีกคนนั้นเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด “ถ้าอย่างนั้นให้ฉันเล่าแทนละกัน”










      “แล้วจะเอายังไงต่อละ เรียนก็ต้องเรียน งานก็ต้องทำ ไหนจะต้องมาดูแลคนท้องอีก แล้วจะเชื่อได้ยังไงว่าเป็นลูกของนายจริงๆ”

       คิมชองฮาเอ่ยออกมายาวเยียดหลังจากที่พวกเขาทั้งสี่คนแยกตัวออกมา ให้ซองอูพักผ่อนรออยู่ในห้อง

       ความจริงที่พี่ชองฮาพูดมานั่นก็เป็นสิ่งที่แดเนียลคิดไม่ตกอยู่เหมือนกัน

       “หรือจะให้มาอยู่ที่นี่ละ ป้าจะได้ช่วยดูแลอีกแรง” ป้าเฮจองว่า

       “ไม่เป็นไรครับป้า แค่เด็กๆในบ้านก็ทำเอาป้าเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว ซองอูกับลูกคนเดียวผมดูแลได้” แดเนียลว่า

       “คำก็ลูกสองคำก็ลูก นายเชื่อจริงๆงั้นเหรอ?” ชองฮาถามแดเนียลอีกครั้ง

      แดเนียลเป็นน้องชายที่รู้จักตั้งแต่เล็ก โตมาด้วยกัน เธอไม่เชื่อจริงๆว่าคนอย่างแดเนียลจะทำคนอื่นท้อง 

      “ครับ ผมเชื่อ”

      แน่นอนว่าคำตอบของแดเนียลทำเอาชองฮาถึงกับถอนหายใจออกมา

      “แล้วเราจะทำยังไงต่อไปละ ได้คิดไว้หรือยัง?” คราวนี้เป็นคังชินดงที่เอ่ยถามเด็กหนุ่ม

       แดเนียลนิ่งไปสักพักพร้อมกับใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยคำตอบที่ทำเอาคิมชองฮาถึงกับต้องค้านหัวชนฝา 

       “ผมว่าจะลาออกจากมหาลัยมาทำงานอย่างเดียวแทนครับ”












      ตลอดทางกลับบ้านมีเพียงความเงียบระหว่างพวกเขาทั้งสองคน แดเนียลเองรับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับองซองอู

      “นายคิดอะไรอยู่หรือเปล่า?” เจ้าตัวจึงตัดสินใจถามออกไป

      “ถ้าเราตอบว่าไม่ได้คิดอะไรคุณจะเชื่อมั้ย?” ซองอูถามกลับมาพร้อมสีหน้าล้า

      “อาการนายออกขนาดนี้ ไหนจะเรื่องของเราอีก คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ” แดเนียลตอบกลับไปก่อนจะลูบศีรษะอีกคนเบาๆ

       ซองอูชะงักไปเล็กน้อยเพราะการกระทำของอีกคน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ และไม่เคยคิดมาก่อนว่าแดเนียลจะกล้าทำแบบนี้กับเขาในที่สาธารณะ

       “เราถามอะไรคุณอย่างหนึ่งได้หรือเปล่า” ซองอูตัดสินใจเอ่ยขึ้นมา

       “ได้สิ”

       “ทำไมคุณถึงเชื่อว่าเป็นลูกของคุณเหรอ?”

       คำถามของซองอูทำให้แดเนียลจ้องอีกคนพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ที่แท้ก็แอบฟังพวกเขาคุยกันสินะ

       แต่ใบหน้าที่ใกล้เข้ามาก็ทำเอาซองอูต้องถอยและก้มหน้าลงคางแทบชิดคอ

      “เพราะฉันอยากให้เป็นลูกของฉันไง”

      “แต่ถ้าไม่ใช่ลูกของคุณ…”

      “ฉันก็จะทำให้เป็นลูกของฉัน”

      “แล้วถ้า—”

      “ไหนบอกถามอย่างหนึ่งไง นี่อย่างที่สามละนะ” แดเนียลถามกลับก่อนจะกลับมานั่งตัวตรงอย่างเดิม ขืนเอาหน้าเข้าไปใกล้อีกคนกว่านี้ก็กลัวตัวเองจะห้ามใจไม่อยู่

       ห้ามใจไม่อยู่ว่าความจริงแล้วองซองอูน่ารักแค่ไหน

       “ถึงป้ายแล้ว ไปกันเถอะ” แดเนียลว่าพร้อมจับมืออีกคนให้ลุกขึ้น ก่อนที่จะลงรถและเดินกลับไปที่บ้านของพวกเขา

        “คุณ เราถามอีกอย่างได้มั้ย”

       แต่จนจะถึงบ้านแล้ว ซองอูก็ยังเอ่ยถามไม่หยุด

       “ไม่ได้ วันนี้เกินโควตาแล้ว” แดเนียลว่าก่อนจะจับไหล่อีกคนให้เดินขึ้นบันไดบ้านไป ซองอูก็ยังเอาแต่ถามเขาว่าถามได้อีกหรือเปล่า แต่จู่ๆคนตัวเล็กกว่าก็ชะงักพร้อมหันมาจ้องหน้าเขา

       “จ้องแบบนี้จะถามให้ได้เลยล่ะสิ” แดเนียลถามคนตรงหน้า แต่ซองอูกลับส่ายหน้าเป็นคำตอบพร้อมเพยิดหน้าไปอีกทางจนเขาต้องมองตาม

       เอาล่ะ ดูเหมือนว่าวันนี้คังแดเนียลจะต้องตอบคำถามอีกยาว ไม่ใช่คำถามขององซองอูแต่เปลี่ยนเป็นจากคิมแจฮวานแทนนะสิ









115%

เราเดินเรื่องเร็วหรือช้าไปบอกได้นะคะ ขอบคุณทุกเฟบแล้วก็ที่ในทวิต #อ้อมกอดเนียลอง เลย 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 251 ครั้ง

463 ความคิดเห็น

  1. #454 malichar (@malichar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 14:06
    แดนต้องเป็นพ่อที่ดีมากแน่ๆ ฮืออ อบอุ่นมากกก
    #454
    0
  2. #435 noonafy (@noonafy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 11:02
    คุณเป็นคนดีมากอ่ะ ดีทั้งคู่เลย ถ้าลูกออกมาต้องเป็นคนดีมากแน่เลย ฮือออ
    #435
    0
  3. #425 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 16:46
    แดนนนนนนนน อบอุ่นจังว้อยยยย
    #425
    0
  4. #400 RamidaJumnongnit (@RamidaJumnongnit) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 01:11
    คุณแดนดีมากจนอยาก ยัดเยียดน้องซองอูให้
    #400
    0
  5. #334 Jawalk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 06:01

    งงื้อออออ ปมเต็มไปหมด แล้วแดเนียลนจะออกมาทำงานจริงๆหรอ ครอบครัวซองอูยังไงกัน แล้วแจฮวานอีก อ่าาา

    #334
    0
  6. #328 tweedle.dum (@j-jneji) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 23:46
    ก็น่าจะลูกคุณแดนป่าว แต่ที่สำคัญที่สุดคือชั้นรักเขาคนอบอุ่นนน
    #328
    0
  7. #249 someonetodosth (@someonetodosth) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:53
    แต่คืนนั้นคือแดนจำอะไรไม่ได้เลย???
    #249
    0
  8. #207 hyuknok (@hyuknok) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 15:00
    แง คุณแดนเป็นคนหรือไมโครเวฟ อบอุ่นที่สุด
    #207
    0
  9. #196 atmosphere_ (@fahc1993) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 20:59
    ฮือคุณแดนนนน อบอุ่นมากๆๆๆๆๆโอ้ยฮือ
    #196
    0
  10. #179 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 13:05
    แงงง คุณแดนเป็นคนจนแต่รวยน้ำใจมากเวอร์ อบอุ่นกว่านี้ก็แดดประเทศไทยแล้วล่ะค่ะคุณขาา
    #179
    0
  11. #141 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 02:01
    แดนเป็นคนหรือไมโครเวฟอะคะ อบอุ่นง่ะ
    #141
    0
  12. #112 พิแบคจ๋า (@nnn412) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 17:14
    แดเนียลอย่าลาออกนะ ถ้าซองอูรู้ว่าแดนจะลาออกต้องคิดว่าตัวเองเป็นภาระอีกแน่ๆ แงง
    #112
    0
  13. #82 mnk// (@xninety8) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:44
    แง คุณแดนอบอุ่นมาก
    #82
    0
  14. วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 22:36
    งื้อชอบนิยายสู้ชีวิตมาก
    #64
    0
  15. #39 a.aum (@kihae555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 22:39
    คุณดะเนียล อบอุ่นกับตองอูมากมากเยยยยย
    #39
    0
  16. #38 Glory Bower (@glory-bower) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 20:49
    คุณแดนดีมากกก โทนเรื่องช่วงนี้ละมุนมาก ถ้าหลังจากนี้จะมีดราม่าก็อย่าหนักนักเลยน้าา
    #38
    0
  17. #37 ZhoMuna (@kreona-leader) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 06:13
    รอติดตามและให้กำลังใจทั่งว่าที่คุณพ่อคุณแม่แล้งก็ไรท์นะคะ
    ชอบเนื้อเรื่องตรงที่ค่อยๆเป็นค่อยๆไป มันทำให้เรารู้สึกผูกพันกับตัวละครไปเรื่อยๆค่ะ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #37
    0
  18. #36 phyy♡ (@byunying) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 00:48
    คุณแดนดีมากๆ ;-;
    #36
    0
  19. #35 Syn_ (@Syn_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 23:00
    ทำไมคุณแดนเป็นคนดีขนาดนี้ ละมุนอ่าาาาาาา
    #35
    0
  20. #34 warissara9397 (@warissara9397) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:01
    ยังไงก็เชื่อว่าเป็นลูกของแดน ใช่แน่ๆเรามั่นใจ!!!
    #34
    0
  21. #33 tamark (@tamark) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:38
    แจฮวานต้องช่วยเพื่อนนะ

    แดเนียลนี่ต้องเป็นคนดีเบอร์ไหนนะ หรือชอบซองอูเลยยอมรับผิดชอบ แต่ยังไงเราก็เชื่อว่าเป็นลูกของแดเนียล คือเชื่ออะไม่สนอย่างอื่นด้วย55555 ส่วนพ่อแม่ของซองอูคือแบบอยากจะกรี๊ดอัดหน้า เข้าใจอารมณ์กังวลของชองอาเลยอะ ส่วนแจฮวานนี่ลุ้นหนักมาก
    #33
    0
  22. #32 I AM NO ONE. (@joonkiller) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 20:27
    อย่าลาออกเลย ดรอปก็พอ จริงๆให้ทางที่เลี้ยงเด็กกำพร้าช่วยดูให้บางเวลาก็ดีอะ แดเนียลเอ้ย โคตรอ่อนโยนเลย รอดูรีแอคชั่นแจ้นะว่าจะเป็นไง555
    #32
    0
  23. #31 ดะเน่ว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 20:18
    คุณแดนละมุนจังงงง งื้อออออ เรื่องนี้อ่านแล้วอมยิ้มเลยค่ะ รอติดตามตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ
    #31
    0
  24. วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 15:43
    ดรอปก่อนได้ไหมเน่วววว อย่าลาออกเลย ฮืออออออ เรียนสูงๆ ต่อไปจะได้มีงานดีๆ มาเลี้ยงดูลูกเมียไง
    #29
    0
  25. #28 wang nai (@jiradchayajc16) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 13:45
    อบอุ่นจังเลยค้าบบบบ
    #28
    0