Wanna one ; Warm Embrace ( nielong ) - mpreg

ตอนที่ 6 : :: 06 :: (109%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 224 ครั้ง
    22 เม.ย. 61

:: 06 ::
#อ้อมกอดเนียลอง


     แดเนียลว่าเขาอาจจะมีอาการเบลอนิดหน่อยที่เป็นผลข้างเคียงจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่ก็ไม่น่าถึงขนาดพาตัวเองกับองซองอูมาผิดที่ขนาดนี้

  แล้วคนที่อยู่ข้างๆเขายังไม่ทักทวงอะไรซะด้วยสิ เพราะตลอดการเดินทางแดเนียลดันหลับไปตลอด

   อย่างน้อยซองอูก็ต้องรู้สิว่าถ้าจะลงป้ายนี้มันไม่ใช่ป้ายหน้าโรงพยาบาล

   “รถเมล์สายนี้มามหาลัยฉันเหรอ?”

     เอ่ยถามคนข้างๆอย่างงงๆ แต่ซองอูกลับไม่ได้ดูตกใจเลยสักนิด

   “ตื่นแล้วเหรอ”

    กลับถามแดเนียลด้วยน้ำเสียงที่นิ่งผิดปกติ

   ชายหนุ่มมองหน้าอีกคนด้วยความสงสัย วันนี้องซองอูดูจริงจังกว่าทุกวัน

   “อ่า ฉันเบลอจนพานายนั่งรถผิดสายเลยเหรอเนี่ย งั้นเรานั่งแท็กซี่ไป—”

    “เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าคุณจะสอบเสร็จ”

    “สอบ?”

    คำพูดของซองอูทำให้แดเนียลทวนคำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะมองหน้าอีกคนด้วยความตกใจ

    ทำไมองซองอูถึงรู้ว่าเขามีสอบ?

    “เมื่อคืนเพื่อนของคุณส่งข้อความมา เราไม่ได้ตั้งใจจะอ่านแต่มันเห็นพอดี”

    ซองอูว่าพร้อมกอดอกเงยหน้ามองอีกคน ตอนนี้คังแดเนียลเหมือนจะเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว

    “แต่ว่ามันไม่สำคัญหรอก เดี๋ยวฉันค่อยมาแก้—”

   “อนาคตของคุณมันไม่สำคัญเหรอ ทำไมถึงได้ขาดเรียนจนจะติดเอฟแบบนี้?”

   “ซองอู”

   “คุณไปสอบเถอะ เดี๋ยวเราไปหาหมอเอง แล้วก็ห้ามขาดเรียนอีก เราไม่ให้คุณขาด”

    “แต่ว่า—”

    “ไม่มีแต่”

    “แต่ถ้าฉันไม่ทำงานเราจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าหมอละ”

    “…..”

   “ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเรียนนะ แต่ตอนนี้นายกับลูกสำคัญที่สุดสำหรับฉันองซองอู”

    แดเนียลเอ่ยออกไปตามตรงถึงเหตุผลที่เขาเลือกที่จะทำแบบนี้ แต่คนตรงหน้ากลับเลือกที่จะเบนหน้าหนีไปทางอื่น

    “แต่สำหรับเรากับลูกคุณก็สำคัญที่สุด เรายังไม่ไปหาหมอก็ได้ เราจะดูแลตัวเองดีๆ ดูแลลูกดีๆ ช่วยลดค่าใช้จ่ายคุณ”

    ซองอูเอ่ยออกไปอย่างรู้สึกผิดเต็มอก ทั้งที่คิดเรื่องนี้ในใจลึกๆอยู่แล้วทุกครั้งและพยายามกดมันเอาไว้ แต่พอได้มาฟังเหตุผลที่อีกคนทิ้งการเรียนเพราะเขาแบบนี้กลับยิ่งรู้สึกผิดจนเก็บอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่

  น้ำเสียงที่พยายามเอ่ยออกมาจึงสั่นเบาๆ

   “เราจะไม่กินอาหารที่ไม่มีประโยชน์ จะกินอาหารบำรุงที่พี่ชองฮาทำมาให้ จะเข้านอนเร็วๆ…”

   “ซองอู ฉันขอโทษ”

   แดเนียลเอ่ยขึ้นมาเบาๆเหมือนองซองอูเริ่มสะอื้น เขาไม่ได้อยากจะโทษหรือว่าอะไรซองอูเลย เพียงแต่ว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เขาคงปิดไว้ไม่ได้แล้ว ทั้งหมดที่เขาทำก็เพื่อซองอูกับลูกทั้งนั้น

   มือหนาเอื้อมไปปาดน้ำตาให้อีกคนเบาๆด้วยความรู้สึกผิด

   “เราจะไม่ใช่โทรศัพท์แล้ว คุณเอาไปขายจะได้มีเงินใช้ดีกว่า อีกอย่างคลื่นแม่เหล็กอะไรพวกนี้ยิ่งไม่ดีกับเด็กในท้องอยู่ด้วย”

   ทั้งพยายามพูดไปกลั้นน้ำตาไป แต่คังแดเนียลก็เข้าใจความหวังดีของซองอูดี

   “นายไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ ฉันโอเคที่เป็นแบบนี้ ถ้าไม่มีโทรศัพท์เวลาคิดถึงนายฉันจะทำยังไง เวลาอยากได้กำลังใจฉันจะไปหาได้ที่ไหน”

    “แต่เราไม่โอเคเลย นั้นมันอนาคตคุณ เรารู้สึกว่าเราเป็นภาระ”

    “ไม่ นายไม่ใช่ภาระสำหรับฉัน อย่าคิดแบบนั้นอีกองซองอู” 

    ชายหนุ่มรีบอธิบายเมื่อดูเหมือนว่าองซองอูจะเริ่มร้องไห้หนักขึ้นจนคนที่เดินผ่านไปมาหันมามอง แดเนียลจึงดึงอีกคนเข้ามากอดปลอบเบาๆ

    ถ้าจะทำให้องซองอูดีขึ้นได้และเลิกโทษตัวเอง คงจะมีอยู่วิธีเดียว

    “งั้นตกลงฉันจะไปสอบ”

    “…..”

    “จะไม่ขาดเรียน”

    ประโยคแรกแค่หยุดร้องไห้ แต่ประโยคที่สองคนในอ้อมกอดถึงกับเงยหน้ามามองเขา

    ร้องไห้จนตาแดงไปหมดแล้ว

    “จริงเหรอ?”

    “จริงครับ” 

    คราวนี้ถึงขั้นชูนิ้วก้อยขึ้นมาด้วย แดเนียลจึงเอานิ้วก้อยของตัวเองไปเกี่ยวเบาๆ เจ้าตัวจึงยิ้มบางๆออกมาได้

    “แต่ว่า”

    “แต่อะไรคุณ ห้ามมีข้อแม้สิ”

    ยังไม่ทันแต่คุณแม่ก็งอแงอีกแล้ว

    “แต่ว่าฉันจะไม่ให้นายไปหาหมอคนเดียวหรอก รอฉันสอบเสร็จก่อนได้หรือเปล่า” 

    ซองอูพยักหน้าหงิกๆเบาๆหลังจากที่ฟังแดเนียลเอ่ยและไม่ใช่เรื่องที่ตนกังวล

    อย่างน้อยการหลอกล่ออีกคนมามหาวิทยาลัยวันนี้ของซองอูก็ไม่ศูนย์เปล่า

    เขาไม่อยากรู้สึกผิดมากไปกว่านี้

    อะไรที่ช่วยให้แดเนียลดีมากกว่าเดิมได้องซองอูจะทำ

    “หรือว่าเอานายเข้าห้องสอบด้วยดี?” อยู่ๆอีกคนก็เอ่ยพร้อมยักคิ้วเหมือนใช้ความคิด

    “เราเข้าห้องสอบกับคุณได้ด้วยเหรอ?” ซองอูถามอย่างงงๆ

    “ได้สิ เพราะนายคือคำตอบของฉันไง” แดเนียลว่าพร้อมยิ้มกว้าง เอาจริงๆก็อายนิดหน่อยที่เอ่ยออกมาแบบนี้ ยิ่งเห็นสีหน้าของซองอูตอนนี้แล้วมันก็…

   “คุณ เราจะอ้วก”

   “มันเลี่ยนขนาดนั้นเลยเหรอ?”

    หรือมันเป็นอะไรที่เชยไปแล้ว

    “หึ เราจะอ้วกเพราะแพ้ท้องลูกของคุณนั้นแหละ พาเราไปห้องน้ำเร็ว”

    สรุปคือไม่หวานไม่เลี่ยนไม่อะไรทั้งนั้น เพราะคุณแม่เขารู้สึกแพ้ท้องจนไม่ได้สนใจไปแล้ว คังแดเนียลเลยได้แต่รีบพาอีกคนไปเข้าห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดในทันที












   สภาพหลังออกมาจากห้องสอบของแดเนียลดูไม่ค่อยจะได้เท่าไร นั้นเพราะเขาไม่มั่นใจในคำตอบของตัวเองเลยสักนิด ในเมื่อเพิ่งได้อ่านเนื้อหาอีกรอบแค่ครึ่งชั่วโมงก่อนเข้าสอบเท่านั้น แน่นอนว่าชายหนุ่มไม่มีทางจำมันได้หมดหรอก

   เพราะตอนแรกคิดว่าจะไม่เรียนแล้วนั่นแหละจึงไม่ใส่ใจ แต่องซองอูเอ่ยปากขอมาขนาดนี้

   “มึงไปไหนต่อวะ ไปโรงอาหารกัน” เสียงของฮาซองอุนดังขึ้นมาพร้อมตบบ่าเขาเบาๆ

   “ไปเถอะ กูมีธุระต่อ” แดเนียลตอบกลับไปพร้อมกดต่อสายหาอีกคนที่บอกว่าจะรอเขาสอบจนเสร็จ

   “ไม่เจอกันตั้งสามวัน พวกกูก็นึกว่ามึงจะไม่มาสอบซะแล้ว” จีซองว่า

   “มันก็ไปทำงานอย่างกับหาเงินมาใช้หนี้ไง ไม่มีเวลาให้พวกเราละ ยังไงก็อย่าขาดเรียนอีกละมึง” ซองอุนว่าพร้อมโบกมือลาแดเนียล ชายหนุ่มจึงพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะที่ซองอูจะรับสายโทรศัพท์เขาพอดี

    “นายอยู่ไหน ฉันสอบเสร็จแล้ว”

    ( เราอยู่ลานจอดรถ คุณมาหาเราที่นี่ได้มั้ย )

    แดเนียลขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะสงสัยว่าอีกคนไปทำอะไรที่นั่น

    “ทำไมไม่รอในอาคารล่ะ ไปรอทำไมที่นั่น?”

     ( เรากลัวเจอคนรู้จัก… )

     แดเนียลว่าเขาเข้าใจองซองอูแล้ว

    “โอเค เดี๋ยวฉันจะรีบไปหานะ”













   ขายาวเดินมาด้วยความรวดเร็วเพราะกังวลว่าอีกฝ่ายจะต้องรอเขานาน ช่วงนี้เป็นฤดูฝนสภาพอากาศก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไรจึงไม่อยากให้ซองอูไม่สบายเขา

  แดเนียลมองหาคนที่คิดว่าจะอยู่ในบริเวณนี้แต่ทว่ากลับไม่เจอองซองอู จึงต่อสายหาอีกคนอีกรอบ

   เสียงโทรศัพท์ที่ดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆจากข้างหลังทำให้แดเนียลต้องหันหลังกลับไปมอง ก่อนจะต้องตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า

   องซองอูอยู่ตรงนั้น แต่กลับถูกจับแขนไขว้หลังไว้ด้วยสีหน้าที่ต้องการความช่วยเหลือ และตอนนี้ทั้งคู่ก็ถูกชายฉกรรจ์หลายคนล้อมเอาไว้

   “พวกแกเป็นใคร?!” แดเนียลถามออกไปเสียงดังทั้งยังมองซ้ายมองขวาตลอดเวลา แต่ก็ไม่วายพลาดท่าโดนจับให้อยู่ในท่าเดียวกับซองอู

   “คุณเราขอโทษ พวกเขาบังคับให้เราบอกให้พาคุณมาที่นี่” องซองอูที่เอ่ยพร้อมน้ำตาอาบแก้มถูกพาตัวขึ้นรถมาพร้อมกับเขา

   “ไม่เป็นไรนะ ไม่ใช่ความผิดของนาย เราจะไม่เป็นอะไร” แดเนียลเอ่ยเพื่อปลอบอีกคนเบาๆ แปลกที่พอขึ้นมาบนรถตู้คันนี้พวกเขาก็ได้รับอิสระ ชายหนุ่มจึงรีบเข้าไปโอบอีกคนเอาไว้

   “ฉันถามว่าพวกแกเป็นใคร?! ต้องการอะไร?!”

   เขาเอ่ยออกมาอีกรอบ แม้บนรถคันนี่จะมีเพียงชายฉกรรจ์ไม่กี่คนที่จับตามองพวกเขา

   “สวัสดีครับคุณแดเนียล”

   “…..”

   “สวัสดีครับคุณซองอู”

   น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้องซองอูนิ่งไป ก่อนที่ชายหนุ่มผู้เอ่ยชื่อของพวกเขาทั้งสองคนจะหันหน้ามาพบกับพวกเขา

   “พี่จงฮยอน!”






53%





   แม้จะเป็นบ้านที่ตนอยู่อาศัยมาตั้งแต่เกิดขององซองอู แต่การกลับมาบ้านในคราวนี้นั้นกลับทำให้เขารู้สึกกังวลใจมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

   คงจะมีเพียงแค่มือที่ใหญ่กว่าที่กำลังกุมมือของเขาอยู่ในตอนนี้ที่ทำให้ซองอูรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา

   มือของคังแดเนียล

   และดูเหมือนว่าอีกคนเองก็คงจะกังวลใจไม่ต่างกัน และรู้ด้วยว่าซองอูในตอนนี้กังวลมากขนาดไหน

   มือที่ประสานกันด้วยนิ้วทั้งห้ายังคงจับกันเอาเอาแน่นไม่ยอมปล่อย แม้ว่าตอนนี้เหงื่อที่มือจะชื้นสักแค่ไหน

   พวกเขาทั้งคู่ต่างก็กลัว

   กลัวว่าถ้าหากปล่อยมือจากกันและกันแล้ว จะไม่ได้จับมือกันเช่นนี้อีก

   จงฮยอนมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ เพราะโดยปกติแล้วคุณหนูของเขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครเข้าถึงเนื้อถึงตัวได้ง่ายๆ แต่กับคังแดเนียลคนนี้กลับตัวติดกันซะยิ่งกว่า

   ถึงยังไงเขาก็ต้องแยกทั้งสองคนให้ออกจากกันตามคำสั่ง

   “พี่พาเรามาที่นี่ทำไม” ซองอูถามคนตรงหน้าที่มีตำแหน่งเป็นเลขาของผู้เป็นบิดา

    พาซองอูกลับมาบ้านตัวเองมันไม่แปลก แต่มันแปลกในเมื่อพ่อกับแม่เลือกที่จะทิ้งเขาแล้ว

    “คุณท่านให้ผมพามาครับ ท่านตามหาคุณซองอูตลอดตั้งแต่ที่คุณซองอูหายไป…”

    “ไม่จริง พ่อไม่เคยตามหาเรา ถ้าพี่บอกว่าเป็นแม่เรายังจะเชื่อมากกว่า”

    จงฮยอนได้แต่รับฟังคำพูดของซองอูอยู่เงียบๆ หลายอย่างที่เขารู้แต่กลับพูดออกไปไม่ได้

    “คุณหญิงก็รอคุณซองอูกลับมาอยู่ครับ ผมเพิ่งให้คนไปรายงาน”

    “เราขอเจอแม่ได้มั้ย?”

    “ได้แน่นอนครับ”

    “หลังจากนั้นเราจะกลับไปอยู่กับแดเนียล”

    “ไม่ได้ครับ”

    “ทำไม?”

     ซองอูถามกลับไปด้วยความกังวล กลัวจะเป็นอย่างที่ตนคิด ก่อนจะเงยหน้ามองอีกคนที่อยู่ข้างกาย

    “เพราะคุณแดเนียลต้องไปพบคุณท่านตอนนี้ครับ”

    “เราจะไปด้วย”

    “คุณท่านจะคุยกับคุณแดเนียลเพียงลำพังเท่านั้นครับ” จงฮยอนยืนยันคำเดิม

    “ไม่ เราจะไปด้วย”

    ซองอูว่าก่อนจะมายืนข้างหน้าของแดเนียล ถ้าอีกคนไปไหนเขาก็จะไปด้วย

    “ขอโทษนะครับที่ให้คุณซองอูไปด้วยไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องออกคำสั่ง”

    “อย่านะพี่จงฮยอน!”

    “จับคุณซองอูไว้!”

    ชายฉกรรจ์ชุดเดิมที่ทำท่าจะเดินเข้ามาแต่ก็ต้องหยุดเมื่อแดเนียลเอ่ยปากขอเอาไว้ก่อน

    “ผมจะไปครับ แต่อย่าจับซองอู ภรรยาผมกำลังท้องอยู่”

    ชายหนุ่มมองอีกคนที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก่อนจะพยักหน้าเบาๆเพื่อให้อีกคนเข้าใจการตัดสินใจของเขา

    แดเนียลเคยคิดอยู่แล้วว่ายังไงวันนี้มันก็ต้องเกิดขึ้นในสักวัน แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้





   หลังจากที่ยอมให้อีกคนเข้าไปหาผู้เป็นบิดา ไม่นานแม่ของซองอูก็รีบมาหาเขาทันทีที่ทราบว่าเขากลับมาที่นี่

  ซองอูเองถลาเข้ากอดแม่ของตนด้วยความคิดถึง นายหญิงของบ้านเองถึงกับร่ำไห้ด้วยความดีใจเมื่อได้พบกับลูกชายของตนอีกครั้ง

   “ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย? ลูกสบายดีใช่หรือเปล่า? แม่เป็นห่วงแทบแย่ ได้กินยาบำรุงครรภ์บ้างมั้ย?”

    เล่นถามคำถามมาพร้อมกับจนองซองอูต้องขอให้แม่ของเขาใจเย็นลง

    “ผมสบายดีครับ ดูแลตัวเองอย่างดี แดเนียลก็ดูแลผมอย่างดี ขอโทษที่ทำให้แม่เป็นห่วงนะครับ”

    ซองอูว่าพร้อมกล่าวขอโทษด้วยความรู้สึกผิด เขาเองก็คิดถึงแม่กับพ่อ แต่เพราะข่าวที่ได้รับในวันนั้น มันจึงเกิดเป็นความน้อยใจที่ข้างใน ภาพการทะเลาะกันระหว่างซองอูกับพ่อในวันนั้นยังคงอยู่ในหัวของเขาเสมอ

   “แม่ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษ ขอโทษที่พูดแบบนั้น” ผู้เป็นแม่เอ่ยทั้งน้ำตา สองมือยังคงกุมมือของลูกชายเอาไว้

    “ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ ขอโทษที่เป็นอย่างที่พ่อกับแม่หวังไม่ได้…”

    “แม่ไม่ได้หวังให้ลูกเป็นอะไรเลย ตอนนี้แม่ขอแค่ลูกของแม่ปลอดภัยแล้วก็กลับมาอยู่กับแม่ที่บ้านของเราแค่นั้น”

    “แล้วแดเนียลละครับ พ่อจะทำอะไรเขาหรือเปล่า ห้ามทำอะไรเขานะครับ” ซองอูเอ่ยขอร้องกับแม่ของตน

    “แม่ไม่รู้ เรื่องนี้พ่อเขาจัดการของเขาเองทั้งหมด…” หญิงวัยกลางคนเอ่ยก่อนจะนิ่งไป ซองอูมองหน้าแม่ของตนเพื่อรออีกคนพูดต่อ ก่อนที่คำพูดที่เอ่ยออกมานั้นจะมาเอาเขารีบปฏิเสธไปในทันที











    ห้องทำงานที่ตอนนี้มีเพียงชายสองคนอยู่ภายในห้องกับบรรยากาศที่ยากจะคาดเดา แต่ที่แน่ๆมันไม่ดีกับคังแดเนียลเท่าไร เพราะอีกคนเป็นถึงบิดาขององซองอู

   “คุณบอกว่าอยากพบผมเหรอครับ”

   แดเนียลตัดสินใจเอ่ยออกไปหลังจากที่เล่นเกมส์ห้ามหลบสายตากับคนตรงหน้ามาได้สักพัก

   จะว่ากลัวก็กลัว จะว่าเกร็งก็เกร็ง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เขายอมถอย

   “ใช่ เธอเองก็คงรู้ว่าที่ฉันพาพวกเธอสองคนมาที่นี่เพราะอะไร”

   “ผมกับซองอูเราไม่ได้ต้องการมาที่นี่” 

   “แน่ใจเหรอ เพราะยังไงนั่นก็ลูกชายของฉัน”

   “ลูกชายที่คุณผลักไสเขาเพราะกลัวคนอื่นจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นนะเหรอครับ?” แดเนียลเอ่ยพร้อมจ้องชายวัยกลางคนตรงหน้า 

   เขาไม่ได้อยากจะหยาบคายกับผู้ที่อายุมากกว่า แต่เท่าที่เขารู้มา เป็นพ่อกับแม่ของซองอูเองที่ไม่ยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้น 

   “ก็เพราะเธอไม่ใช่เหรอลูกชายฉันถึงเป็นแบบนี้”

   ชายวัยกลางเอ่ยเสียงแข็ง แดเนียลยอมรับว่าเรื่องนี้เขาผิดเต็มๆ

   “ขอโทษครับ แต่ผมยินดีที่จะรับผิดชอบองซองอูทุกอย่าง มากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้”

   “จากที่ฉันรู้มา ฉันไม่คิดว่าคนอย่างนายจะดูแลลูกชายของฉันแล้วก็เด็กในท้องได้หรอกนะ”

    “….”

    “เพราะฉะนั้น เลิกยุ่งกับลูกชายของฉันซะ”

    “ไม่ครับ ซองอูคือครอบครัวของผม”

    แดเนียลปฏิเสธออกไปในทันที เขาไม่ยอมทิ้งซองอูแน่นอน เพราะเขาเข้าใจดีว่าการโดนทอดทิ้งจากคนในครอบครัวที่ตนไว้ใจนั้นมันเป็นอย่างไร ทำให้ตอนนี้ทั้งคู่ต่างก็ไม่มีใครยอมใคร

   “เธอคิดว่าคนอย่างเธอเป็นใครถึงมีจะมามีสิทธิ์ในตัวลูกชายของฉันได้”

   “เป็นสามีครับ ผมเป็นสามีของลูกชายคุณ”








   “ผมไม่ไปครับ ผมจะอยู่กับแดเนียล!”

   เสียงพูดที่ดังในระดับที่พอจะทำให้แดเนียลได้ยินแม้จะยังไม่เห็นผู้พูดทำให้เขาต้องรีบเดินออกจากห้องเพื่อมาหาอีกคน ซึ่งเจ้าของเสียงที่เอ่ยเมื่อกี้ก็คือองซองอูนั่นเอง

   “แต่ถ้าลูกไปอยู่ที่นั่นเรื่องทุกอย่างจะง่ายกว่า—”

   “ง่ายกว่าของแม่คือสำหรับธุรกิจของพ่อแล้วก็หน้าตาของครอบครัวใช่มั้ยละครับ?”

   องซองอูดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร นั้นคงเป็นเพราะเจ้าตัวมีความคิดเห็นไม่ตรงกับแม่ แดเนียลที่เห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปห้ามเบาๆ

   “แล้วแกคิดว่าสิ่งที่พวกแกสองคนทำมันทำให้ฉันเชิดหน้าชูตากับคนอื่นได้หรือยังไง?”

    คราวนี้เป็นเสียงของชายวัยกลางคนที่เดินออกมาจากห้องตามหลังของแดเนียล

    องนัมอูเอ่ยพร้อมมองหน้าลูกชายของตน กลายเป็นว่าตอนนี้ทุกคนมาเผชิญหน้ากันที่ห้องนั่งเล่นแล้ว

    “ผมรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันผิด ผมขอโทษครับ แต่ผมยินดีที่จะรับผิดชอบแล้วก็ดูแลซองอูอย่างที่ได้บอกคุณไปแล้ว” คราวนี้แดเนียลเอ่ยกับผู้เป็นพ่อของซองอูต่อหน้าเจ้าตัวอีกครั้ง

    “คุณไม่ผิด ถ้าจะผิดก็ผิดที่เราที่ลากคุณไปทำเรื่องแบบนั้น”

   “ซองอู! นี่ลูกพูดเรื่องอะไร!” นาราผู้เป็นแม่ถึงกับโพล่งออกมาด้วยความตกใจ

   “พูดความจริงครับ คืนนั้นผมเองที่เป็นคนทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นก่อนโดยที่แดเนียลไม่รู้เรื่องเลย”

   คำบอกเล่าขององซองอูทำเอาทุกคนถึงกับทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ เช่นเดียวกับคิมจงฮยอนที่เพิ่งได้ยินเรื่องจริงจากปากคุณหนูของตน

   และนั่นก็ทำเอาคุณหญิงของบ้านถึงกับแข้งขาอ่อนล้มตัวลงไปบนโซฟา

   “แม่!” ซองอูเอ่ยขึ้นมาด้วยความตกใจก่อนถลาเข้าไปดูแม่ของตัวเอง

   “หึ พอกันทั้งคู่ ยังอายุเท่านี้คิดว่าจะทำอะไรได้สักเท่าไรกัน” องนัมอูเอ่ยพร้อมส่ายหน้า แม้จะรู้ว่าแท้จริงแล้วนิสัยแบบนี้ขององซองอูนั้นถอดแบบมาจากใคร

   “แปลว่าพ่อจะยอมให้พวกเราไปจากที่นี่แล้วใช่มั้ยครับ?” คราวนี้ซองอูหันไปถามพ่อของตน

   “แม่ไม่ยอมหรอก จะให้ลูกที่กำลังท้องไปอยู่ที่อื่นได้ยังไง”

   “แต่ผมก็ไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น ผมจะอยู่กับแดเนียล” ซองอูว่าพร้อมมองหน้าผู้เป็นบิดาและมารดา ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะเอ่ยออกมา

   “อยากอยู่ด้วยกันนักใช่มั้ย? ได้! จงฮยอนพาพวกเขาไปเก็บของแล้วย้ายมาอยู่ที่นี่! แต่พวกเธอทั้งคู่ต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของฉัน!”







109%

#อ้อมกอดเนียลอง

แต่งงานแล้วก็ต้องย้ายเข้าบ้านเมียใช่มั้ยละคะ55555

ช่วงนี้เราเบลอๆเน้อ พิมแก้ใหม่หลายรอบมาก ถ้ามันแปลกๆก็บอกกันได้นะคะ55555

อัพเดทตัวละครนิดนึงเผื่อมีคนงง

องนัมอู - พ่อซองอู / นารา - แม่ซองอู / คิมจงฮยอน - เลขาพ่อซองอู

    
    
    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 224 ครั้ง

463 ความคิดเห็น

  1. #429 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:13
    ถ้าม่าจะตามไปฉีกอกทุกคนเลย
    #429
    0
  2. #406 RamidaJumnongnit (@RamidaJumnongnit) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 02:05
    งง นิดนึง แม่ของซองอูไม่อยากให้จงฮยอน บอกเรื่องซองอูใช่มะ
    #406
    0
  3. #352 yp3tm (@eveviiza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 14:53
    กรี๊ด อย่าดราม่านะ คูมพ่อคูมแม่คะ เขารักกันค่ะ งื้อออออออ
    #352
    0
  4. #337 forusegames (@forusegames) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 03:02
    เฮ้อ ม่าเต็มสูบละ จากที่น่ารักมากนาน แงงง
    #337
    0
  5. #302 P-pin (@pinpin43) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 14:18
    แล้วผู้หญิงที่ไปหาแดเนียลที่บ้านเด็กกำพร้านี่ใครกันน
    #302
    0
  6. #211 hyuknok (@hyuknok) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 16:00
    คุณพ่อตาใจเย็นๆเน้อ
    #211
    0
  7. #201 atmosphere_ (@fahc1993) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 00:08
    ขอโอกาสให้แดเนียลด้วยนะคะ;-;
    #201
    0
  8. #191 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 23:01
    สู้ๆนะแดน
    #191
    0
  9. #183 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 14:05
    เอาคุณแดนเข้าไปอยู่ในบ้านแบบนี้จะโดนกลั่นแกล้งอะไรอีกรึเปล่าเนี่ย
    #183
    0
  10. #163 DecDanieL (@Kyuxx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 21:28
    อืออ ยังดีที่ได้อยู่ด้วยกัน...
    #163
    0
  11. #160 อาศัยบนดาวพลูโต (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 18:37
    <p>แต่งเข้าบ้านเมีย&nbsp;</p><p>ขอวงวารแดเนียลล่วงหน้าค่ะ 5555555</p><p>แต่อย่างน้อยก็ยังได้อยู่ด้วยกันเน๊อะ</p><p>หวังว่าคุณพ่อตาจะไม่แกล้งลูกเขยแรงไปนะคะ &gt;&lt;</p>
    #160
    0
  12. #159 🌙1995_GDM🌙 (@real_gdm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 12:28
    อย่างน้อยก็ยังได้อยู่ด้วยกัน คุณพ่อตาอย่ารังแกลูกเขยนะ /// ขอบคุณนะ
    #159
    0
  13. #158 Zircons J Equinox (@janitta) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 02:35
    ก็ยังดีกว่าแยกกันอยู่เนอะ //คุณพ่ออย่าโขกสับพี่เตาอบของรีดนะคะ มันปวดใจจจจT^T
    #158
    0
  14. #156 I AM NO ONE. (@joonkiller) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 01:17
    อยู่ดีๆก็ได้ย้ายเข้าบ้านเมีย คงโดนทดสอบอะไรหลายๆอย่างแน่แดเนียล
    #156
    0
  15. #155 Pang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:58
    ก็ยังดีที่ได้อยู่ด้วยกันนะ

    รอต่อไปจ้า
    #155
    0
  16. #154 พิแบคจ๋า (@nnn412) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:32
    มาอยู่บ้านเมียจะน่ากลัวกว่าเดิมมั้ยอ่ะ อาจโดนพ่อเมียโขกสับ
    #154
    0
  17. #153 V.R.1 (@ninoeyycls) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:16
    รู้สึกมีเงื่อนงำ แม่ซองอูดูแปลกๆๆๆๆๆ
    #153
    0
  18. #152 Lutusss (@Lutusss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 21:12
    เอาหน่าาาาา มันคงไม่แย่มากมายหรอกมั้ง (มั้งงงงงงงงงง)555555 ฮืออเอาใจช่วยนะทั้งสองคน
    #152
    0
  19. #151 warissara9397 (@warissara9397) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 21:08
    กลัวใจคุณพ่อจังค่ะ แต่จะไม่ด่าเพราะยอมให้เค้าอยู่ด้วยกันแงงงคุณพ่อต้องเข้าใจนะคะเค้าเป็นสามีภรรยากัน เค้ารักกันค่ะคุณพ่อ เค้ารักกันว้อยย
    #151
    0
  20. วันที่ 22 เมษายน 2561 / 20:11
    ก็ดีกว่าแยกกันอยู่แหละเนอะ ไม่ใช่ซองอูหรอก เรานี่แหละจะร้องไห้
    #150
    0
  21. #149 bam9696 (@bam9696) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 20:00
    ถ้าคุณพ่อกลั่นแกล้งแดเนียลหนูจะเอาผลาร้าไปตำกินในบ้านให้คุณพ่อน้ำลายไหลจนน้ำย่อยหลังออกมามากกว่าเดิม หึ คุณพ่อก็รู้นิคะว่าส้มตำปูปลาร้าน่ะแซ่บขนาดไหน
    #149
    0
  22. #148 MiwTn (@MiwTn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 18:44
    ฮือออออ ไม่จับแยกแต่ให้ย้ายมาอยู่ด้วยกันนน พ่อน่ายะเข้าใจแต่ปากแข็ง เนียลจะเจออะไรหลังจากที่ย้ายเข้ามา สู้นะแดเนียลซองอู
    #148
    0
  23. #147 `NanELFHyuk (@nanelfhyuki) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 18:34
    คุณพ่อจะทำอะไรอ่าาาา กลัวใจ... แต่อย่างน้อยก็ได้อยู่ด้วยกันละนะ ;^;
    #147
    0
  24. #146 Minik_ (@joker8812) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 18:15
    ทำไมนี่คิดว่าเน่วจะอยู่แบบนางทาส โดนจิกหัวใช้ต่างๆนา เราคิดมากไปใช่ไหมคะไรท์&#128557;
    #146
    0
  25. #145 Glory Bower (@glory-bower) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 18:05
    เริ่ดเลยค่ะคุณพ่อ ว่าแต่แม่นี่ยังไง ดูมีลับลมคมใน
    #145
    0