Wanna one ; Warm Embrace ( nielong ) - mpreg

ตอนที่ 7 : :: 07 :: (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 276 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

:: 07 ::
#อ้อมกอดเนียลอง


         คุณซองอูจะให้ผมช่วยเก็บของมั้ยครับ?” เสียงของพี่จงฮยอนที่ดังถามขึ้นมา แต่ทว่าซองอูเลือกที่จะปฏิเสธไป

     “พี่รอข้างนอกเถอะ เดี๋ยวเราเสร็จแล้วจะเรียก” ซองอูบอกกับอีกคนก่อนจะปิดประตูและเดินเข้าไปหาอีกคนที่กำลังจัดของอยู่ “คุณจะไปอยู่จริงๆเหรอ?”

     แดเนียลหันกลับมามองอีกคนที่ตั้งคำถามกับเขา ทั้งๆที่จะได้กลับบ้านของตัวเอง แต่ซองอูกลับดูไม่อยากกลับไปซะงั้น

     “จริงสิ นายไม่อยากกลับไปอยู่บ้านตัวเองเหรอ?” แดเนียลถามกลับไป

     “เราอยากกลับ แต่เราอยากอยู่กับคุณมากกว่า” 

     “ฉันก็ไปอยู่กับนายด้วยไง”

     “หมายถึงอยู่แบบสบายใจ เราไม่สบายใจเลยตอนนี้ คุณไม่ยอมบอกเราเลยว่าคุณคุยอะไรกับพ่อ คุณไม่ได้ไปทำข้อตกลงอะไรกับพ่อของเราไว้ใช่มั้ย?”

     ซองอูถามออกไปตามตรงพร้อมเอียงคอมองคนตรงหน้าที่ดูเหมือนว่าจะพยายามหลบสายตาของเขา

     “เปล่า ฉันแค่อยากให้นายได้กลับไปอยู่กับครอบครัว ได้ใช้ชีวิตที่ดีเหมือนเดิม”

     “กับคุณตอนนี้เราก็ดีแล้ว เราบอกคุณแล้วว่าจะดูแลตัวเองดีๆ ไม่เป็นภาระคุณ คุณก็กลับไปเรียนเหมือนเดิม” ซองอูว่า แต่จู่ๆคนตรงหน้ากลับนิ่งแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

     สายตาของแดเนียลตอนนี้เหมือนซองอูทำอะไรผิดไปเลย จ้องจนซองอูไม่กล้าสบตาแล้ว

     “ฉันเคยบอกแล้วไงว่านายไม่ใช่ภาระ แล้วก็ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ จำเอาไว้ว่าฉันจะไม่ทิ้งนายไปไหน”

    “…..”

     “ต่อให้พ่อของนายต้องการหรือมีแผนจะทำอะไร ฉันคนนี้จะทำให้เขาเห็นว่าฉันดูแลนายได้” แดเนียลบอกกับคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกจากใจจริงของเขา

  “คุณ…”

    ซองอูไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกมานอกจากเรียกอีกคนเบาๆ ประโยคเมื่อกี้เขารู้ดีว่าแดเนียลไม่ได้พูดแค่ให้มันผ่านๆไป 

    “แล้วก็อีกเรื่อง”

    “อะไรเหรอ?”

    “ที่บอกว่าวันนั้นนายเป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมดเองมันหมายความว่ายังไง?” คราวนี้คนตัวสูงกว่าก้าวเข้ามาแทบประชิดตัวของซองอู เจ้าตัวนึกความหมายของคำถามแดเนียลอยู่ครู่ก่อนจะทำหน้าอ่อ

    ที่ซองอูแก้ตัวออกไปว่าเขาเป็นคนเริ่มเรื่องคืนนั้นเองนะน่ะ

     คนตัวเล็กกว่าช้อนตามองอีกคนอย่างรู้สึกผิด จำได้ว่าเคยโกหกไว้ว่าตนเองก็จำอะไรไม่ได้ เพราะไม่อยากจะนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดก่อนหน้านั้นอีก

     “คุณอยากรู้จริงๆเหรอ?”

     “อยากรู้สิ นายจะจำความรู้สึกตอนนั้นได้คนเดียวโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยแบบนี้ก็ได้เลย”

     แต่จากประโยคข้างต้นก็ทำเอาซองอูถึงกับต้องเงยหน้าแดเนียลอีกครั้ง เขาว่าเขาเห็นอีกคนยิ้มมุมปากด้วย

     ที่แท้ก็วกเข้าเรื่องแบบนั้น

     “เราไม่รู้ เราจำไม่ได้ จำได้แค่ดึงคุณเข้าห้อง”

     ถึงความจริงจะจำได้ แต่นึกแล้วมันก็ทั้งรู้สึกผิดแล้วก็รู้สึกอายที่อีกคนมาถามแบบนี้ ยังไงก็ไม่ยอมบอกหรอก

     “จริงเหรอ?” แดเนียลถามย้ำอีกรอบ แค่น้ำเสียงก็รู้แล้วว่าคนตัวสูงไม่เชื่อ

     “จริงสิ” ซองอูเองก็ยืนยันคำตอบกลับไปก่อนจะโดนอีกคนใช้ปลายนิ้วเขี่ยจมูกเบาๆ

     “ร้ายนักนะองซองอู”

     ร้ายที่ไหนกัน ซองอูน่ะไม่ได้ร้ายเลยสักนิด













     อยู่ด้วยกัน อยู่บ้านเดียวกัน แต่ไม่ได้แปลว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกัน

    “อะไรนะครับ?! ให้ไปอยู่ห้องเล็กหลังบ้านงั้นเหรอ?!”

     ซองอูถึงกับโพล่งขึ้นมาหลังได้ยินคำพูดของผู้เป็นพ่อ

    “ทำไม? หรือจะกลับไปอยู่บ้านตัวเองก็ได้นะ แต่ลูกต้องไปอยู่ต่างประเทศ” คราวนี้เป็นองนัมอูที่บอกกับลูกชายของตน

     สำหรับแดเนียลนะมันไม่มีปัญหาหรอก เพราะเขาทำใจมาก่อนแล้ว เพียงแต่ว่าซองอูไม่รู้เพราะถ้ารู้ก็จะไม่ยอมนะสิ

    “ผมไม่ยอม พ่อจะให้แดเนียลไปอยู่ที่นั้นได้ยังไง”

    เพราะมันก็ห้องคนใช้ดีๆนี่เอง

    “พ่อก็ให้ตัวเลือกแล้วไง”

    “แต่ตัวเลือกของพ่อมันทำให้ผมกับแดเนียลไม่ได้อยู่ด้วยกัน”

    “งั้นลูกจะเอายังไง?”

    “พอเถอะ ฉันอยู่ได้ นายพูดกับท่านดีๆดีกว่า” แดเนียลปรามซองอูเอาไว้ เพราะยิ่งซองอูออกตัวปกป้องเขามากเท่าไรพ่อของอีกคนก็ยิ่งมีอคติกับเขามากขึ้นเท่านั้น

    “แต่ว่า—”

    “อย่างน้อยพวกเราก็ได้อยู่ด้วยกัน” แดเนียลเอ่ยพร้อมยิ้มให้อีกคน

   “ถ้าอย่างนั้นแม่พาลูกไปดูห้องดีกว่าซองอู ไปกันเถอะ” ผู้เป็นแม่เห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนจะจูงแขนลูกชายของตนเดินออกไป

    “ให้แดเนียลไปด้วยสิครับ” แต่ซองอูกลับมองตามแดเนียลไม่หยุด ทั้งยังอ้อยอิ่งไม่ยอมไปกับแม่ของตน ก่อนจะได้ยินผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นมาเสียงดัง

    “เอาล่ะ กฏข้อที่หนึ่งของการอยู่ที่นี่ของพวกเธอสองคน ห้ามเธอขึ้นไปที่ชั้นบนเด็ดขาดยกเว้นว่าฉันเรียกและห้ามเข้าห้องขององซองอู เข้าใจนะคังแดเนียล”












     ( สงครามกับพ่อตาครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก คิมแจฮวานคนนี้จะคอยเอาใจช่วยนายเองเพื่อน )

     คำพูดของปลายสายทำให้แดเนียลหัวเราะอยู่ลำคอเบาๆ จะขำก็ขำไม่ได้เต็มที่ เพราะคิดดูอีกทีนี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ชายหนุ่มจะขำออก

     เพราะหลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้วต้องแยกกับซองอูมาพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง เขาก็เจอทั้งคำพูดและบททดสอบไปหลายอย่าง

     พูดง่ายๆก็เหมือนตอนนี้แดเนียลเป็นลูกไก่ในกำมือของพ่อซองอูนั่นแหละ แต่เขาก็ต้องยอมเพื่อแลกกับการได้อยู่ด้วยกันและอีกคนไม่ต้องหอบตัวเองกับลูกไปอยู่ต่างประเทศ

    “เออ งั้นกูนอนละ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีก” แดเนียลตอบเพื่อนของตนกลับไปก่อนจะวางสาย

     ชายหนุ่มจัดเตียงได้ไม่นานเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นมา

    บททดสอบของเขามันวันนี้มันยังไม่หมดอีกหรือไงนะดึกดื่นขนาดนี้

     ขายาวก้าวไปเปิดประตูเบาๆก่อนจะพบกับป้าแม่บ้านที่เคยพบกับเขามาก่อนครั้งหนึ่ง

     “คุณจำป้าได้มั้ยคะ?” หญิงสูงวัยเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

     “จำได้ครับ”

     ก็วันนั้นเธอคือคนที่แดเนียลเจอหน้าบ้านซองอูตอนที่จะเอาสร้อยมาคืน พูดถึงสร้อยเขาก็ยังเก็บเอาไว้แต่ลืมบอกอีกคนอยู่ดี

     “ป้ามีเรื่องอยากจะให้คุณช่วย ช่วยตามมาหน่อยได้มั้ยคะ”

     ดึกขนาดนี้ยังหาเรื่องใช้งานเขาได้อีก แดเนียลยอมพ่อตาของเขาจริงๆ

     ชายหนุ่มเดินตามหญิงสูงวัยไปจนถึงกลางตัวบ้าน แยกไปทางหลังบ้านเองก็มีบันไดขึ้นไปชั้นสอง แต่เป็นคนละโซนกับที่ครอบครัวซองอูอาศัยอยู่

     “ช่วยเข้าไปดูหลอดไฟในห้องนี้ให้หน่อยได้มั้ยคะ พอดีมันติดๆดับๆมาสักพักแล้ว”
เอาล่ะ คราวนี้ถ้าจะให้เป็นช่างไฟก็ต้องเป็นได้

    “ห้องใครเหรอครับ?”

    “ไม่มีคนอยู่หรอกค่ะ เอาไว้รับแขก”

      แดเนียลพยักหน้ารับอย่างเข้าใจเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง มือหนากดปุ่มเปิดสวิตช์ไฟแต่ก็พบว่ามันก็ใช้งานได้ตามปกติ

     “ผมว่ามันก็ใช้ได้ปกตินะครับ”

      เอ่ยจบก็หันกลับไปทางประตูแต่ทว่ามันกลับปิดลงเสียสนิท

     เขาว่ามันชักแปลกๆแล้วนะสิ

    “คุณ”

     หือ?

    เสียงเรียกที่ดังขึ้นมาทำเอาแดเนียลหันขวับกลับไปมอง ก่อนจะต้องถอนหายใจออกมาเมื่อพบว่าคนที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ตรงหน้าเขาคือองซองอู

   ชายหนุ่มยิ้มตอบกลับไปเบาๆก่อนจะต้องประหลาดใจเมื่ออีกคนเล่นเข้ามากอดเขาแน่นจนแดเนียลต้องเอ่ยถาม

    “เป็นอะไรครับ? นี่ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”

    สรุปนี่คือแผนขององซองอูสินะ

    “คุณไม่ชอบเหรอ? หรือคุณกลัวพ่อเรา” ซองอูเอ่ยถามพร้อมเงยหน้าเอาคางเกยที่อกของเขา แดเนียลจึงกอดตอบอีกคนเบาๆ

    “ไม่ได้กลัวครับ แค่เคารพ”

    “แปลว่าคืนนี้คุณนอนกับเราที่นี่ได้ใช่มั้ย?” 

    “แล้วไม่กลัวพ่อกับแม่ของนายรู้เหรอ?”

    “รู้แล้วยังไง คุณเป็นสามีเรานะ”

     เอ่ยออกมาพร้อมเบะปากอย่างงอนๆ บทจะอ้อนก็เล่นเอาแดเนียลตั้งตัวไม่ทันเลยทีเดียว

     ความจริงสามีนอนกับภรรยาตัวเองมันก็ไม่มีอะไรผิดเลยนี่หน่า

    “ถ้าอย่างนั้นฉันขออะไรอย่างหนึ่งก่อนได้หรือเปล่า?”

     “หือ? อะไรเหรอ?”

     องซองอูถามคนตรงหน้าด้วยความอยากรู้ ถ้าขอแล้วทำให้ได้คังแดเนียลก็ต้องยอมนอนกับซองอูที่นี่คืนนี้

     เพราะซองอูมั่นใจว่าถ้าไม่มีแดเนียลนอนอยู่ข้างๆเขาต้องนอนไม่หลับแน่ๆ

    “ขอจูบหน่อยได้มั้ยครับ”

     แดเนียลเอ่ยพร้อมจ้องหน้าอีกคนอย่างรอคำตอบ

    “เราให้คุณได้มากกว่าจูบอีก”








54%






      หลังจากที่ค่ำคืนแรกของแดเนียลต้องอยู่อาศัยในบ้านของซองอูนั้นเวลาได้ผ่านเร็วกว่าที่คิด แม้ว่าจะรู้สึกเหมือนกำลังเข้าถ้ำเสือแต่เมื่อคืนพ่อเสือก็ไม่ได้รู้ว่าลูกเสือของตนนั้นร้ายขนาดไหน

     เพราะเป็นองซองอูที่กำลังท้องอยู่หรอกนะแดเนียลถึงยอม

     ชายหนุ่มเดินออกมาพร้อมกระเป๋าเพื่อที่จะออกไปเรียนตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับซองอู แต่ทว่าเพียงแค่ถึงห้องนั่งเล่นของบ้านก็ถูกเรียกเอาไว้ซะก่อน

     “คุณมากินข้าวเช้าเร็ว”

      องซองอูที่ดูร่าเริงกว่าปกติเดินเข้ามาเกี่ยวแขนพร้อมลากเขาไปที่โต๊ะกินข้าวที่อยู่กับพร้อมหน้าพร้อมตา

     “ฉันว่าฉันไปเรียนเลยดีกว่า นายสิต้องกินเยอะๆ แล้วก็อย่าลืมกินยาด้วยเข้าใจมั้ย?” เอ่ยออกไปเบาๆจนคนที่อยู่ข้างๆพยักหน้ารับ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยลา ผู้เป็นนายของบ้านก็เอ่ยขึ้นมาซะก่อน

     “นั่งซะสิ กินข้าวแล้วจะได้ไปเรียน เห็นว่าซองอูบอกว่าวันนี้เธอมีเรียน”

     แดเนียลแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน คุณหญิงของบ้านเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย แต่กับซองอูที่อยู่ข้างๆถึงกับยิ้มกว้าง

     “ครับ?”

     “นั่งเร็วคุณ นั่งข้างเรา”

     สุดท้ายก็นั่งลงที่ข้างๆซองอูและลงมือทานมือเช้าจนได้
 
     “คุณวันนี้เราไปหาหมอกับคุณแม่นะ แม่บอกว่าจะเปลี่ยนหมอแล้วก็โรงพยาบาลด้วย อยากให้คนที่ไว้ใจดูแลเรามากกว่า” ซองอูเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

     “คนที่ไว้ใจ?” แดเนียลทวนคำพร้อมหันไปมองอีกคน

     “คุณก็รู้ว่าพวกเขาบอกคนอื่นไปว่าเราไปต่างประเทศ คุณแม่เลยไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้”

     “แล้วนายโอเคหรือเปล่า? ไม่เป็นไรใช่มั้ย?” ชายหนุ่มถามอีกคนด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะได้รอยยิ้มบางๆพร้อมการส่ายหน้าเบาๆกลับมาเป็นคำตอบ

     “เราไม่เป็นไร”

     “ถ้านายรู้สึกว่าไม่โอเครีบบอกฉันเลยนะ”

     “อือ คุณก็ตั้งใจเรียนละ”

     “ครับ แล้วฉันจะรีบกลับมาหานะ”

     แดเนียลว่าพร้อมยิ้มกว้างให้กับซองอู เหมือนทั้งคู่จะลืมไปว่าทั้งโต๊ะอาหารไม่ได้มีแค่พวกเขา

     “เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้วซองอูก็ไปเตรียมตัวนะลูก แม่จะได้บอกคนขับเตรียมรถไว้” คุณหญิงของบ้านเอ่ยแทรกขึ้นมา

     ความจริงแล้วแดเนียลเองก็คิดว่าหมอที่เขาพาซองอูไปฝากครรภ์คนเดิมก็ดีอยู่แล้ว แต่ถ้าแม่ของซองอูต้องการแบบนั้นเขาก็คงขัดอะไรไม่ได้

     อีกอย่างคือซองอูก็คงจะรู้สึกโอเคแล้วก็สบายใจกว่าด้วย

     จากการที่แดเนียลเห็นอีกคนสดใสขึ้นหลังจากที่กลับมาอยู่บ้านได้เพียงวันเดียวอย่างนี้

     “แล้วปกติไปเรียนยังไง?”

      จู่ๆคำถามที่ไม่เจาะจงก็ถูกเอ่ยขึ้นมาจากชายวัยกลางคน

      ก็น่าจะไม่ได้ถามซองอูกับนายหญิงของบ้านหรอก แดเนียลจึงตอบกลับไปอย่างสุภาพ

     “รถไฟใต้ดินกับรถเมล์ครับ”

     “เอารถที่บ้านไปใช้สักคันสิ มีใบขับขี่ใช่มั้ย”

      แดเนียลถึงกับหันไปจ้องมองพ่อของซองอูด้วยความแปลกใจ แต่ไม่ใช่แค่เขา ทั้งซองอูและแม่ก็ค้างไปด้วยความแปลกใจไม่ต่าง

     “มีครับ แต่ว่าไม่เป็นไรครับ ผมไปเรียนด้วยวิธีเดิม—”

     “กฏข้อสองของการอยู่บ้านหลังนี้คือฉันบอกให้เธอทำอะไรเธอก็ต้องทำ”
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปฏิเสธจนจบชายหนุ่มก็ถูกต้อนจนมุมซะแล้ว

     “คุณเอารถไปใช้เถอะ พ่อเราอุตส่าห์บอกแล้ว” เป็นซองอูที่เอ่ยกับเขาเบาๆ

     “แต่ว่า—”

     “พ่อเราบอกว่ามันเป็นกฏไง คุณจะทำผิดกฏเหรอ”

      โธ่คุณหนูครับ เมื่อคืนเราก็ผิดกฏกันทั้งสองคนเลยนะ คุณหนูนะเริ่มก่อนเลยด้วย
ก็ได้แค่คิดเท่านั้นแหละ แดเนียลไม่กล้าเอ่ยออกไปหรอก

     “ครับ ผมจะเอารถไปใช้ก็ได้ครับ”

     ท้ายที่สุดแดเนียลก็ตบปากรับคำอย่างปฏิเสธไม่ได้

     “จงฮยอน เอากุญแจรถให้คังแดเนียลไป”

     เมื่อผู้เป็นนายเอ่ยจบ จงฮยอนจึงส่งกุญแจรถให้กับคังแดเนียลทันที

      “แล้วก็เอาบัตรเครดิตให้คังแดเนียลไปใช้ด้วยสิ เผื่ออยากจะใช้อะไรจะได้ซื้อได้”
คราวนี้คังแดเนียลถึงกับชะงักไปด้วยความตกใจ แต่หน้าที่ของจงฮยอนก็เพียงแค่ทำตามคำสั่งโดยการให้ทั้งหมดกับคนที่อยู่ตรงหน้าไปเท่านั้น

     ก็ได้แต่หวังว่ามันจะไม่เป็นไปตามแผนของคุณองนัมอูเจ้านายของเขาหรอกนะ เพราะจงฮยอนคิดว่าคนอย่างคังแดเนียลคงไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอกนักหรอก














     “ดูเหมือนวันนี้จะมีคนต้องเลี้ยงข้าวกูแล้วล่ะสิ” เสียงของฮาซองอุนที่ดังขึ้นมา แดเนียลจึงมองไปที่อีกคนที่กำลังทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเขาในชั้นเรียน อีกทางก็เป็นยุนจีซองที่มาด้วยกัน

     “เลี้ยงข้าวอะไรกัน?” ชายหนุ่มถามออกไปอย่างงงๆก่อนจะได้คำตอบกลับมา

     “กูนี่ไงต้องเลี้ยงข้าวฮาซองอุนมัน ก็ใครจะไปคิดว่าวันนี้มึงจะมาเรียนวะ” ยุนจีซองเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ ความจริงถ้าเป็นตอนที่ยังไม่เรื่องนี้ขึ้น แดเนียลก็คงจะไม่มาเรียนแล้วล่ะ

     “เออว่าแต่เมื่อเช้ามีเด็กสาขาเราขับเบนซ์มาเรียนจริงเหรอวะ” อยู่ๆฮาซองอุนก็เปิดประเด็นนี้ขึ้นมา ทำเอาคนขับเบนซ์มาเมื่อเช้ารู้สึกร้อนตัวขึ้นมานิดๆ

     ก็แค่ขับเบนซ์มาเรียน…

     เด็กมหาลัยส่วนใหญ่ที่ไหนเขาทำกัน

     แดเนียลว่าเขาแอบแบบสุดๆแล้วนะ

     “ไม่รู้วะ แต่เอกเราก็ฐานะดีกันหลายคนนะ ไม่แปลกหรอก” จีซองตอบกลับไป

     “เออแล้วนี่เรียนเสร็จมึงต้องไปทำงานต่อปะ?” ฮาซองอุนหันมาถามคังแดเนียล

     “ไปดิ”

      เพราะแดเนียลยังไม่ได้บอกเจ้าของร้านเลยว่าเขาย้ายที่อยู่ใหม่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังจะทำงานพาร์ทไทม์เช่นเดิม

     “มึงๆ นั่นฮเยมีดาวเอกนี่หว่าๆ” 

      แต่เหมือนว่าฮาซองอุนจะถามไปงั้น เพราะเจ้าตัวดันไปสนใจผู้หญิงที่เพิ่งเดินเข้ามาในชั้นเรียนพร้อมกับคนอื่นๆซะแล้ว

     “เห้ยๆ มองมาทางนี้ด้วยวะ” เป็นยุนจีซองที่มองตามไปอีกคน แต่แดเนียลไม่ได้สนใจทั้งคู่มากนักเพราะเขากำลังตอบข้อความที่ซองอูส่งมาให้อยู่

     “มึงว่าเขามองใครวะ กูหรือมึง” ซองอุนว่า

     “ไม่ทั้งมึงและกู เขามองไอ้นี่” จีซองว่าพร้อมใช้นิ้วชี้ไปที่แดเนียล

     ผู้ซึ่งไม่ได้สนใจดาวเอกอย่างพวกเขาเลย

     “จะว่าไปฮเยมีนี่ก็ดูเหมือนจะมองมึงบ่อยๆนะ เพราะตอนพวกกูอยู่กันแค่สองคนไม่เห็นมองมาทางนี้เลย” ซองอุนว่า

     “แล้ว?” แดเนียลจึงถามกลับไปเบาๆ

     “โว๊ะ! อย่ามาหล่อเลือกได้แถวนี้ได้ปะวะ” จีซองเอ่ยพร้อมดันไหล่เขาเบาๆ ชายหนุ่มถึงกับหัวเราะออกมาก่อนจะตอบกลับไป

     “มองก็มองไปดิ ทำไมจะมองไม่ได้”

     “ก็เขามองมึงเพราะสนใจไง มึงจะไม่มีรีแอคชั่นตอบกลับหน่อยเลยหรือไง” จีซองบอกกับเพื่อนของตน

     “ไม่เหอะ ไม่อยากยุ่งด้วย”

     “ไม่อยากยุ่งด้วยเพราะมีคนในใจแล้วหรือเปล่าอ่ะเรา เห็นนะว่าคุยกับใคร วันนั้นกูก็เห็นว่าเขามาที่มอกับมึงด้วย” ฮาซองอุนว่าพร้อมยกยิ้มมุมปาก 

     แดเนียลว่าวันนั้นเขาไม่ได้บอกใครว่าพาซองอูมาด้วย แถมซองอูเองก็ระวังตัวเองเป็นพิเศษ

       “แล้วมาบอกเป็นเพื่อนกัน กูไม่เชื่อแล้ว” ซองอุนเห็นสีหน้าของแดเนียลแล้วก็พอจะเดาออกอยู่หรอก ว่าแล้วว่าเซ้นส์ของเขานะไม่ผิดจริงๆ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรอีกอาจารย์ประจำวิชาก็เดินเข้ามาในห้องซะก่อน บทสนทนาของพวกเขาจึงจำต้องหยุดลง















     ความจริงคือตอนนี้แดเนียลต้องอยู่ที่ทำงานพาร์ทไทม์ของเขาแล้ว แต่ความจริงที่เป็นในตอนนี้ก็คือเขาถูกตามมาที่บริษัทแห่งหนึ่งใกล้ริมแม่น้ำโดยไม่สามารถที่จะขัดคำสั่งนั้นได้
  
     “คุณท่านให้ผมมาที่นี่ทำไมเหรอครับ” ระหว่างที่ก้าวตามคุณเลขาจงฮยอนไปก็อดที่จะเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้

     “มาสอนงานครับ”

     หืม?

     แดเนียลว่าเขาอาจจะหูฝาดหรือหูแว่ว

     “สอนงาน?”

     “ครับ ที่นี่คือบริษัทของคุณนัมอู”

     ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจแม้ความจริงจะไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาจะต้องมาทำอะไรที่นี่

     สอนงานจริงๆนะเหรอ?

     ให้กับแดเนียลเนี่ยนะ?

     คิมจงฮยอนพาอีกคนมาจนถึงหน้าห้องก่อนจะเคาะประตูสองครั้งพอเป็นพิธีแล้วพาอีกคนเข้าไป โดยที่ภายในห้องมีชายสองคนนั่งรออยู่แล้ว

     “มาแล้วสินะ เด็กคนนี้แหละที่ฉันจะให้เธอสอนงานให้” องนัมอูเอ่ยขึ้นมาพร้อมมองมาที่แดเนียล

     แม้จะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์แต่ชายหนุ่มก็ทำความเคารพผู้ชายอีกคนด้วยความสุภาพ คนที่ดูน่าจะอายุมากกว่าเขา แต่ก็คงไม่มากนัก

     “ยังเด็กอยู่เลยนี่ครับ ที่คุณอาบอกก็เพิ่งเข้ามหาลัยเอง” ชายผู้ที่ยังไม่แนะนำตัวเอ่ยกับชายวัยกลางคน

     “เด็กแล้วยังไง ทีเรายังเรียนรู้งานตั้งแต่มัธยมเลยนะมินฮยอน” ชายวัยกลางคนตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี 

     “เพราะต้องช่วยครอบครัวทำงานนะครับ งั้นผมควรแนะนำตัวก่อนสินะ” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นมายืนอยู่ตรงข้ามกับแดเนียลก่อนจะยิ้มพร้อมยืนมือมาทักทายเขา “ยินดีที่ได้รู้จักนะแดเนียล ฉันฮวังมินฮยอน เราคงจะอายุห่างกันไม่มากเรียกฉันว่าพี่ก็ได้”

     “ครับ” เจ้าตัวจึงตอบกลับไปเบาๆพร้อมจับมือกับคนตรงหน้า
การที่แดเนียลมาอยู่ตรงนี้ ได้รู้จักคนๆนี้ ตอนนี้ฐานะของเขาคืออะไร

     “เสียดายที่ผมกลับมาสวนทางกับซองอูพอดี ว่าแต่น้องไปเรียนต่อที่ไหนเหรอครับคุณอา?” ฮวังมินฮยอนเอ่ยถามชายวัยกลางคนตรงหน้า

     “ความจริงแล้วอาก็มีเรื่องจะเล่าให้เราฟังอยู่เหมือนกัน เรื่องของซองอู”
เพราะแดเนียลมองทุกการกระทำของทั้งสองคนอยู่ตลอด จังหวะที่ได้ยินชื่อของซองอูทำให้เขาละสายตาจากทั้งคู่ไปไม่ได้

     “เรื่องอะไรเหรอครับ?”

     “หลานยังอยากแต่งงานกับน้องอยู่มั้ยมินฮยอน?”










110%
#อ้อมกอดเนียลอง




   
      

    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 276 ครั้ง

463 ความคิดเห็น

  1. #458 malichar (@malichar) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 14:49
    คุณพ่อตาคะ แผนนี้ไม่โอเค!!!!
    #458
    0
  2. #442 kor_kod1 (@kor_kod1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 22:00
    หื้มมมมม
    #442
    0
  3. #430 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:19
    กุว่าแล้ว!!!!!!
    #430
    0
  4. #408 RamidaJumnongnit (@RamidaJumnongnit) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 02:16
    คุณพ่อตาค่ะ !!!!!!!!!!!
    #408
    0
  5. #365 Lalinpk (@pyds7774) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 23:40
    เดี๋ยวเด๊อออออออ คุณตาาาาาาาาาาไม่นะ
    #365
    0
  6. #353 yp3tm (@eveviiza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 15:02
    มั่ยน้าาาาาาา!!!! คุณหนูต้องคู่กับคังแดเนียลลลลล ฮืออออออ
    #353
    0
  7. #338 forusegames (@forusegames) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 03:22
    ไม่นะ ไม่ๆๆๆๆๆ อย่าเชียว!
    #338
    0
  8. #287 mim7012 (@mim7012) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 13:38
    ทั้งตอนคือคุณพ่อบับค่ดดี ก็รู้แหละว่ามีแผนแต่ไม่คิดว่าจะเป็นอย่างงี้5555555555😂
    #287
    0
  9. #258 rapsterx_ (@ocqxn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 23:40
    บ้ะแล่ว คุณพ่อมีแผนไรปะเนี่ยยยยยยยยยย
    #258
    0
  10. #255 SaiiYC16 (@SaiiYC16) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 23:46
    รออ่านต่อนะคะ😭😭
    #255
    0
  11. #253 someonetodosth (@someonetodosth) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 03:22
    พ่อต้องมาปั่นให้แดนถอยห่างจากองแน่ๆ แบบให้เหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันรักกันได้เอาจริงๆนี่แบบโครตยาก เราเป็นพ่อแม่ก็อยากให้แต่งกับคนที่ดีไม่ใช่วันไนท์สแตน ฐานะก็ต่างกันอีก
    #253
    0
  12. #248 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 22:04
    อิพ่อ เกือบจะดีอยู่แล้ว ปั่นทำมายยยย
    #248
    0
  13. #247 ChanthikaKlao (@ChanthikaKlao) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 15:20
    ไรท์ตัดจบแบบนี้มั้ยด้ายยย
    #247
    0
  14. #246 KittiyaJunsahang (@KittiyaJunsahang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 04:21
    จะบ้าตาย
    #246
    0
  15. #245 neoyaneo (@neoyaneo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 00:54
    คุณพ่อคะ!! ปั่นมาก โคดใจร้ายอ่ะ ฮืออ แดนสู้นะ
    #245
    0
  16. #244 DeMMax_ (@Dear-Sowite2559) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 11:45
    นี่คิดว่าคุณพ่อปั่นอ่ะ แต่คุณพ่อคะทำร้ายจิตใจรีดกันเกินไปแล้วววว ไม่เอาแบบนี้ๆๆๆ;-;
    #244
    0
  17. #242 maer_c15 (@cream_1511) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:40
    โว้ยยยยยย พ่อคะะะะ ม่ายยยยยยยยย
    #242
    0
  18. #241 I AM NO ONE. (@joonkiller) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 16:06
    ม๊ายยยยยยยยย ฮืออออ ซองอูไม่ยอมแน่ๆ ไม่มีทางๆๆๆ สู้เขานะแดเนียลอย่าไปยอมทั่นพ่อ ;-;
    #241
    0
  19. #240 mymisa (@mymymisa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 15:24
    คุนพ่ออย่าปั่นนน
    #240
    0
  20. #238 พิแบคจ๋า (@nnn412) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 11:00
    ไม่ได้!!! มินฮยอนจะแต่งกับน้องไม่ได้
    #238
    0
  21. #237 MIRACLEOPAL (@princessopal) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 01:54
    ตอนแรกอ่านมากำลังอมยิ้ม เจอประโยคสุดท้ายเหมือนกำลังเดินชมวิวขึ้นเขาแล้วไม่มองทางก้าวสุดท้ายดิ่งลงเหว โอ้โหมากค่ะ โอ้โหหหหก
    #237
    0
  22. #236 pxrkpang (@pxrkpang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 23:44
    โอโหหห เลยยน มันโอโหหหเลย ทำไมทำงี้อะ นี่ลองใจหรือเอาจริง ไม่ให้โว้ยย ไม่ให้ ลูกเขยคือคังแดเนียลเท่านั้น!!!!!!!! สต็อปปปปปปป
    #236
    0
  23. #235 ppalm494 (@ppalm494) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 23:22
    <p>อ้าวววไหงเป็นงี้</p>
    #235
    0
  24. วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:17
    ฮะ!? เล่นถามกันต่อหน้างี้เลยเหรอ แผนของพ่อซองอูนี่คืออะไร
    #234
    0
  25. #233 atmosphere_ (@fahc1993) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 20:32
    คุณพ่อออออออฮือ ลองใจแดนอยู่แน่เลยอะ
    #233
    0