Wanna one ; Warm Embrace ( nielong ) - mpreg

ตอนที่ 9 : :: 09 :: (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 294 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

:: 09 ::
#อ้อมกอดเนียลอง


     ฮวังมินฮยอนพอจะเข้าใจแล้ว ว่าทำไมคังแดเนียลถึงดูไม่ค่อยชอบเขานัก

     ก็ใครจะไปชอบคนที่พ่อตาอยากให้มาแต่งงานกับเมียตัวเองละ ถูกไหม

     ยิ่งในตอนนี้ที่เขารู้ความจริงทั้งหมด ก็ยิ่งเห็นได้ชัดว่าคังแดเนียลนะหวงองซองอูมากแค่ไหน

     ดูได้จากมือข้างขวาที่โอบเอวของคนตัวเล็กกว่าข้างกายนั่นแหละ

     “เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นอย่างที่อาบอกไปนั่นแหละ หวังว่าหลานจะเข้าใจ”

     “ผมเข้าใจครับ เรื่องแบบนี้ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น แต่ถ้ามันเกิดขึ้นแล้วก็ต้องรับผิดชอบให้ได้” มินฮยอนตอบกลับไปก่อนจะหันไปมององซองอูที่เอาแต่นั่งก้มหน้า

     ในขณะที่คังแดเนียลนั้นจ้องหน้าเขาโดยตรงอย่างเห็นได้ชัด

     “ซองอู จะไม่พูดอะไรกับพี่หน่อยเหรอ?” ชายหนุ่มถามออกไปเบาๆพร้อมขยับไปใกล้อีกคน แต่ทว่าเมื่อเห็นสายตาของคังแดเนียลเขาว่าเขาหยุดอยู่แค่ตรงนี้ดีกว่า

     ถึงอย่างนั้นองซองอูก็ยอมที่จะเงยหน้ามาสบตากับมินฮยอน ชายหนุ่มส่งยิ้มบางให้อีกคน ยอมรับว่าตอนที่เห็นสภาพของซองอูครั้งแรกเขาตกใจอยู่ไม่น้อย น้องชายที่โตมาด้วยกันทั้งคน กลับต้องมาท้องก่อนวัยอันควรแบบนี้ ถามว่าโกรธไหมก็โกรธ ถึงจะเป็นคังแดเนียลที่ยอมรับได้เขาก็ยังโกรธ แต่ความเป็นห่วงและความรักที่มีให้มันมากกว่า

     มินฮยอนเลยโกรธองซองอูไม่ลงนี่สิ

     “ถ้าอย่างนั้นอาขอตัวก่อนละกัน ต้องออกไปทำงานแล้วด้วยสิ” ผู้เป็นนายของบ้านเอ่ยเมื่อทุกอย่างจบลงด้วยความเข้าใจก่อนจะเดินออกจากห้องรับแขกไป เหลือเพียงทั้งสามคนที่ยังอยู่ที่เดิม

     “พี่มินฮยอนโกรธน้องใช่มั้ย”

      คำถามแรกที่ออกมาจากปากของซองอูไม่ต่างจากที่มินฮยอนคิดเท่าไรนัก

     “โกรธสิ แต่พี่เป็นห่วงเรามากกว่า ต้องท้องตั้งแต่อายุยังน้อยแบบนี้” 

     “ขอโทษคุณมินฮยอนด้วยนะครับ ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้” คังแดเนียลเอ่ยกับคนตรงหน้า แต่มินฮยอนกลับส่ายหน้าเบาๆ

     “เอาจริงๆนายไม่ใช่คนที่พึ่งพาไม่ได้นะ ฉันว่าที่คุณอาอยากให้นายฝึกงานในบริษัทคงเพราะองซองอูด้วย” มินฮยอนเอ่ยกับทั้งคู่

     “เพราะน้องเหรอครับ?” ซองอูถามออกไปด้วยความสงสัย

     “ใช่ พี่คิดว่าคุณอาคงวางแผนเรื่องนี้มาดีแล้ว มันคงยากที่จะบอกคนอื่นว่าลูกชายของตัวเองท้องกับใคร ยิ่งพื้นฐานจากที่แดเนียลมามันค่อนข้างทำให้คนอื่นพูดถึงในทางที่ไม่ดีได้ง่าย คุณอาเลยเลือกที่จะให้แดเนียลสร้างความสามารถไงละ” 

     “ขนาดนั้นเลยเหรอครับ คุณพ่อไม่เคยบอกอะไรกับน้องเลยด้วยซ้ำ พี่มินฮยอนคิดว่าคุณพ่อยอมรับแดเนียลแล้วจริงๆเหรอครับ” องซองอูถามออกไปอย่างกังวลพร้อมกับมองมินฮยอนและแดเนียลสลับไปมา

     เอาเข้าจริงแล้วแดเนียลก็ยอมรับว่าตั้งแต่ได้รับการสอนงานสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ เขาได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างมากนอกเหนือจากที่ตำราสอน มันทำให้เขาได้ดึงความรู้และความสามารถของตัวเองออกมาใช้ได้จริงๆ

  พ่อตาของเขาไม่ได้ใจร้ายกับเขานักหรอก

  “จริงสิ เราคิดว่าพ่อของเราจะยอมให้ใครก็ได้เข้าไปยุ่งกับงานในบริษัทได้ขนาดนั้นเลยเหรอ พี่ว่าท่านคงอยากให้เราสองคนอยู่ในสายตา คอยช่วยเหลือห่างๆแล้วก็วางอนาคตที่ดีให้ต่างหาก” มินฮยอนว่าพร้อมยิ้มบางให้ทั้งคู่

   “ขนานนั้นเลยเหรอครับ น้องไม่คิดไปถึงขนาดนั้น” 

   “ขนาดนั้นเลยแหละ แต่ก็อย่างว่าที่เรื่องนี้มันค่อนข้างที่จะพูดยากเกินไปหน่อยถ้าต้องอธิบายกับคนนอก ยิ่งครอบครัวของเราค่อนข้างมีชื่อเสียง…”

    องซองอูรู้ดีว่าสุดท้ายทุกคนก็จะรู้เรื่องของเขาอยู่ เพียงแต่ว่ามันจะออกมาในทิศทางไหนนี่นะสิ













   หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่ทว่าความคิดขององซองอูนั่นยังคงอยู่กับเรื่องเดิมที่ผ่านมา แม้ว่าพี่มินฮยอนจะรับรู้และเข้าใจเขาอย่างดีแล้ว แต่ทว่าสิ่งที่ค้างอยู่ในใจมันยังไม่ได้รับความกระจ่าง

   แม่ของเขายังไม่กลับบ้านในวันนี้ โดยให้เหตุผลว่าต้องจัดการธุระบางอย่างให้เรียบร้อยก่อน ไม่เคยเลยสักครั้งที่ซองอูจะมองแม่ของตนเองแปลกไปจนกระทั่งวันนี้

   เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นมาทำให้คนตัวเล็กท้องนู่นน้อยๆหันกลับไปมอง ก่อนจะพบกับความประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเป็นสามีของตน

    “เดี๋ยวนี้คุณแหกกฏด้วยตัวเองแล้วเหรอ?” ซองอูว่าเมื่อคังแดเนียลนั่งลงข้างเขา ก่อนที่คนตัวหนาจะใช้มือกดศีรษะของเขาให้ซบลงที่ไหล่ของตน

   “พ่อนายอนุญาตแล้วต่างหาก ไม่อย่างนั้นฉันไม่ขึ้นมาได้ง่ายขนาดนี้หรอก”

    แน่นอนว่าคำตอบของคังแดเนียลทำเอาซองอูถึงกับผงกศีรษะขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง

   “จริงเหรอคุณ? พ่อเราอนุญาตแล้วจริงเหรอ?”

    “จริงสิ ฉันจะโกหกนายไปทำไม ท่านเพิ่งพูดกับฉันวันนี้เลย แล้วก็ให้เรานอนห้องเดียวกันได้แล้วด้วย” คังแดเนียลเอ่ยพร้อมยิ้มกว้าง เช่นเดียวกับซองอู แต่ชายหนุ่มรู้ว่าอีกคนยังดีใจไม่สุด “นายมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?”

    เขาจึงตัดสินใจถามออกไป

    ให้คังแดเนียลเดา มันต้องไม่ใช่เรื่องพ่อหรือเรื่องของฮวังมินฮยอนที่รู้เรื่องเมื่อเช้านี้แน่นอน

    คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะใช้สองแขนโอบเอวเขาแล้วเอาหัวกลมๆมามุดที่อก

    “คุณว่าถ้าคนอื่นรู้เรื่องของเรา พวกเขาจะพูดกันยังไง”

    ที่แท้ก็เรื่องนี้เองสินะ

    มันไม่แปลกที่ซองอูจะคิดมาก ในเมื่อครอบครัวของอีกคนมีฐานะทางสังคมขนาดนั้น ส่วนแดเนียลกลับเป็นแค่เด็กกำพร้า

    มือหนาลูบศีรษะกลมอย่างเบาๆก่อนจะเอ่ยออกมา

    “ความจริงในใจฉันอยากจะบอกให้นายไม่ต้องไปสนใจคำพูดของคนพวกนั้น”

     “….”

     “แต่ถ้ามันทำได้ง่ายนายก็คงไม่กังวลใจอยู่แบบนี้หรอกใช่ไหมละ”

     “….”

     “ฉันโชคดีนะที่พ่อของนายเข้าใจแล้วก็ให้โอกาสฉัน อย่างน้อยก็ให้ฉันได้ทำให้เห็นว่าฉันดูแลนายได้”

     “….”

     “เพราะฉะนั้นไม่ต้องไปสนใจคำพูดของคนอื่นหรอก แค่พวกเราเข้าใจกันก็พอ”

    แขนยาวกระชับกอดคนตัวเล็กกว่าที่อยู่ในอ้อมกอดพร้อมจุมพิตลงบนหน้าผากเบาๆ 

    “ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ดีกับเราขนาดนี้ ทั้งๆที่คุณไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย” ซองอูว่าพร้อมเงยหน้ามองอีกคน

    “ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิดขึ้นป่านนี้ฉันคงยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่นายไม่รู้จัก และเราก็คงไม่รู้จักกันต่อไป แล้วฉันก็คงไม่รู้เลยว่านายน่ารักกว่าที่คนอื่นพูดกันขนาดไหน”

     “เราน่ารักเหรอ? คนอื่นพูดถึงเราแบบไหนกัน นี่คุณก็ไปฟังมาด้วยเหรอ?” ซองอูถึงถามออกมาด้วยความสงสัย

     “ฉันไม่ได้อยู่ในกลุ่มซุบซิบอะไรพวกนั้น แค่ได้ยินมาว่าคนอื่นชอบพูดถึงนายอยากจะจีบแค่นั้นเอง” แดเนียลตอบกลับไป

     “แล้วคุณไม่อยากจีบเราบ้างเหรอตอนนั้น?” 

     “ผมจะเอาอะไรไปมัดใจคุณหนูละครับ เรามันคนละชั้นกันขนาดนี้” แดเนียลว่าพร้อมใช้นิ้วเขี่ยจมูกอีกคนเบาๆ

     “ความจริงใจไง แล้วก็ลูกในท้องของเรา”

     ไม่ว่าเปล่าองซองอูยังยื่นท้องของตัวเองมาให้คังแดเนียลอีก นี่คงเป็นครั้งแรกของวันที่ทั้งสองหัวเราะออกมาได้

     “เราถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม เกี่ยวกับเรื่องของคุณที่บ้านเด็กกำพร้า” จู่ๆซองอูก็เปลี่ยนเรื่องและถามขึ้นมา

    แดเนียลมองอีกคนอย่างงงๆก่อนจะพยักหน้ารับ

    “ได้สิ”

    “พี่ชองฮาเคยบอกว่ามีคนอุปการะคุณ คุณเคยเจอเขาบ้างหรือเปล่า หรือรู้จักชื่อเขาบ้างไหม?”

    “ถ้าถามว่าเคยเจอไหมฉันยังไม่เคยเจอเธอสักครั้ง แต่ว่าฉันรู้จักชื่อผู้อุปการะนะ พยายามหาในอินเทอร์เน็ตแล้วแต่ก็ไม่เจอรูปหรืออย่างอื่นเลย” แดเนียลตอบกลับไป

     หมายความว่ายังไงที่หาไม่เจอ ถ้าคนอุปการะแดเนียลคือแม่ของซองอู ชื่อก็ต้องตรงกันและแดเนียลก็ต้องรู้หลังจากรู้จักแม่ของเขาแล้วสิ

    “คุณบอกว่ารู้จักชื่อเธอ แปลว่าเป็นผู้หญิงเหรอ?” ซองอูถามต่อ

    “ใช่ เธอชื่อเหมือนแม่ของนายแต่แค่คนละนามสกุล เธอชื่อคังนารา”






51%
 





    เมื่อย่างเข้าเดือนตุลาคม ลมหนาวก็เริ่มหวนกลับมาอีกครั้ง แต่มันก็ไม่ได้หนาวมากถึงขั้นทำให้คังแดเนียลนั่งสั่นขาจนไม่หยุดแบบนี้ ที่ชายหนุ่มเป็นแบบนี้เพราะองซองอูกำลังอัลตราซาวด์ลูกในท้องของเขากับหมออยู่ภายในห้องตรวจ

    “คุณคังแดเนียลคุณหมอเชิญเข้าไปด้านในค่ะ”

    เสียงของพยาบาลเอ่ยเรียกชื่อเขา แดเนียลจึงรีบเดินเข้าไปในห้องตรวจทันที

    รอยยิ้มแรกที่ได้รับจากองซองอูนั้นทำให้หัวใจชายหนุ่มเต้นแรงมากกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นหรืออะไรแต่แค่วันนี้จะได้รู้ว่าตัวเองได้ลูกสาวหรือลูกชายก็รู้สึกไม่เป็นตัวเองแปลกๆ

    เขาก็ไม่คิดเหมือนกันว่าการมีองซองอูกับลูกเข้ามาในชีวิตจะทำให้เขาเป็นได้ขนาดนี้

    “คุณซองอูจะให้หมอบอกเลยหรือเปล่าครับ?”

     แดเนียลมองหน้าอีกคนที่อยู่ข้างๆก่อนจะเข้าใจว่าที่แท้ซองอูก็อยากจะให้เขารู้พร้อมๆกัน

     ใบหน้าเล็กพยักหน้าเบาๆก่อนจะบีบมือของแดเนียลแน่น อย่าว่าแต่ซองอูเลย แดเนียลเองก็ตื่นเต้นไม่ต่าง ตอนนี้เขาแทบจะมองปากของหมอเวลาพูดเป็นภาพสโลโมชั่นแล้ว

    “ยินดีด้วยนะครับ คุณได้ลูกสาว”

    องซองอูไม่ได้คาดหวังเอาไว้ว่าจะได้ลูกสาวหรือลูกชาย แต่คุณพ่อเขานี่สิ

    “ลูกสาวเหรอครับหมอ? แบบนี้ก็ต้องชื่อดารินนะสิ”

    ประโยคแรกเอ่ยกับหมอแต่ประโยคหลังคังแดเนียลหันมาเอ่ยกับซองอู เจ้าตัวจึงพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะถูกคนตัวใหญ่กว่ากอดแน่น

   คุณพ่อเขาก็ไม่ได้เห่อเท่าไรหรอก แค่ตั้งชื่อไว้รอแล้วแค่นั้นเอง













   องซองอูออกไปรอข้างนอกแล้ว ตอนนี้ภายในห้องจึงเหลือเพียงแค่แดเนียลกับคุณหมอเท่านั้น

   “มีอะไรหรือเปล่าครับคุณหมอ?” คังแดเนียลถามออกไปด้วยความสงสัย มีเรื่องอะไรที่หมออยากจะบอกเขาแต่ให้ซองอูรู้ไม่ได้

   “พอดีหมออยากจะสอบถามอะไรนิดหน่อยนะครับ เกี่ยวกับชีวิตประจำวันทั่วไปของคุณซองอูกับคุณแดเนียล”

   “ครับ?”

   “ช่วงนี้คุณซองอูมีอาการน้อยใจหรือหงุดหงิดกับคุณแดเนียลบ้างไหมครับ?”

   “น้อยใจผมเข้าใจนะครับ เวลาอยากเดินเร็วแต่ต้องเดินช้าๆเขาก็มางอแงกับผมบ้าง แต่เรื่องหงุดหงิดไม่มีนะครับ” แดเนียลตอบออกไปตามตรงก่อนจะถามคำถามกลับ “ทำไมเหรอครับหมอ?”

    “แล้วมีอาการเบื่ออาหารหรือนอนไม่หลับบ้างไหมครับ”

    “อ่า ก็นิดหน่อยนะครับ บางครั้งก็งอแงเพราะนอนไม่หลับกับผมด้วย”

    “หมอว่าคุณซองอูมีอาการเครียดนะครับ คุณแดเนียลอาจจะยังไม่รู้ว่าถ้าคุณแม่อยู่ในภาวะเครียดระหว่างท้องอาจจะส่งผลถึงทารกในครรภ์ได้”

    “เครียดเหรอครับ? ไม่ใช่แค่งอแงหรือน้อยใจแค่นั้นเหรอครับ?” แดเนียลถามออกไปด้วยความสงสัย

    “หมอก็ไม่รู้นะครับว่าคุณซองอูเครียดเรื่องอะไร แต่คิดว่าไม่ใช่แค่น้อยใจหรืองอแงหรอกครับ วันนี้ตอนตรวจฮอร์โมนก็เปลี่ยนไปค่อนข้างมาก ยังไงคุณแดเนียลต้องดูแลคุณซองอูให้มากขึ้นนะครับ”

    “ครับ ขอบคุณมากนะครับหมอ” แดเนียลเอ่ยปากขอบคุณก่อนจะโค้งให้คุณหมอเบาๆ
 
    ถ้าจะมีเรื่องให้องซองอูเครียด เรื่องนั้นจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรกัน?











   “คุณว่าอันนี้เราเข้าใจถูกหรือยัง เราตั้งใจฟังที่คุณอธิบายแล้วนะ แต่มันก็ยากอยู่ดีอ่ะ”

   ซองอูเอ่ยถามคนข้างๆที่ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นติวเตอร์ส่วนตัวของเขา เพราะองซองอูไม่อยากอยู่บ้านโดยปล่อยให้เวลาศูนย์เปล่า แต่ทว่ากลับไร้คำตอบกลับมา เจ้าตัวเงยหน้ามองจึงได้รู้ว่าอีกคนเหม่อไปถึงไหนต่อไหน

    “คุณเหม่อเหรอ?”

    คราวนี้ถามดังกว่าเดิมพร้อมสะกิดเจ้าตัว คังแดเนียลถึงกับสะดุ้ง

    “นายว่าไงนะ?”

    “เราถามว่าคุณเหม่อเหรอ เราไม่ตั้งใจเรียนเหรอคุณถึงไม่ตั้งใจสอน”

    คำพูดตัดพ้อของซองอูทำเอาแดเนียลรีบดึงสติกลับมาทันที ก็ทุกๆวันซองอูก็อาจจะงอแงบ้าง แต่ที่เขาคิดมากจนเหม่อก็คือไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ซองอูเครียดนี่สิ

   “ไม่ใช่นะ ฉันแค่ง่วงๆนิดหน่อยนะ”

   “คุณไปพักไหม เราอ่านเองก็ได้”

   “พักได้เหรอครับ? งั้นนอนตรงนี้ได้ไหม?” เอ่ยถามพร้อมชี้ไปที่ตักของอีกคน 

    องซองอูเกือบจะน้อยใจแล้ว ถ้าไม่ติดว่าคังแดเนียลเล่นยิ้มกว้างอ้อนกันขนาดนี้ เจ้าตัวจึงได้แต่พยักหน้ายอมให้อีกคนนอนหนุนตักเขาได้

    “ครูที่ไหนเขางีบตอนติวให้ลูกศิษย์กัน” ซองอูบ่นอุบอิบเบาๆ

    “ก็เมื่อคืนลูกศิษย์เล่นอ้อนคุณครูจนไม่ได้นอนเลยหนิครับ” แดเนียลที่หนุนตัดอีกคนอยู่ตอบกลับไป

    แต่เมื่อคืนองซองอูทำเขานอนดึกจริงๆนะ

    “ไม่ได้นอนที่ไหน แปปเดียวเราก็หลับแล้ว”

    “คุณหลับแต่ผมหลับไม่ได้ไงครับ”

    “แล้วทำไมคุณไม่หลับล่ะ?” ซองอูถามกลับไปด้วยความสงสัยพร้อมก้มมองหน้าอีกคน

    คังแดเนียลยักคิ้วก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วตอบออกไป

    “นายอยากรู้จริงเหรอ?”

    แต่ดูเหมือนว่าซองอูจะเข้าใจแล้วว่าเขาหมายถึงอะไร ในเมื่อเมื่อคืนเล่นทิ้งระเบิดไว้ให้แดเนียลลูกใหญ่ พวกเขาจูบกันสักพักแต่ซองอูก็หลับ ส่วนแดเนียลก็ต้องตนเป็นที่พึ่งแห่งตนไป

    “ความจริงคุณทำมันกับเราก็ได้นะ…”

    แดเนียลถึงกับเด้งตัวขึ้นมานั่งเมื่อได้ยินถ้อยคำที่ซองอูบ่นอุบอิบออกมาเบาๆ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรก็มีเสียงบุคคลที่สามแทรกเข้ามาซะก่อน

   “อยู่นี่เองเหรอลูก กำลังอ่านหนังสือกันอยู่เหรอ?”

   เป็นแม่ของซองอูที่เดินเข้ามาในห้องหาพวกเขา

   “ครับ แม่คุยกับพ่อเสร็จแล้วเหรอครับ?” ซองอูถามกลับไป

   “เสร็จแล้วล่ะ ถ้าอย่างนั้นแม่ก็ไม่กวนแล้ว ดูแลกันดีๆล่ะ” หญิงวัยกลางคนว่าจบก็ยิ้มกว้างให้พวกเขาก่อนจะเดินกลับออกไป

   แต่ว่าแดเนียลสังเกตอะไรได้อย่างหนึ่ง ไม่ใช่สิ เขาสังเกตุซองอูมาสักพักตั้งแต่วันนั้นที่โรงพยาบาลแล้ว

   คังแดเนียลว่าซองอูเปลี่ยนไป โดยเฉพาะเวลาที่อยู่กับแม่ของตัวเอง













    
   “ถึงแล้วครับ เดี๋ยวบอกให้นะ”

   ( อือ เสร็จแล้วคุณรีบกลับมาหาเรานะ )

   “ครับ งั้นแค่นี้นะ”

    คังแดเนียลอมยิ้มกับตัวเองก่อนจะกดวางสายของซองอู วันนี้เขากลับมาที่บ้านเด็กกำพร้าเพื่อธุระบางอย่าง บางอย่างที่พี่ชองฮาบอกเขาว่าต้องมาคุยกับพ่อด้วยตัวเอง

   “คังแดเนียล!”

   เสียงเรียกชื่อเขาดังแบบนี้มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ

   “ครับพี่ชองฮา”

   “ซองอูละ ไม่มาด้วยเหรอ?”

   ไอ้เราก็นึกว่าจะเป็นห่วงน้อง

   “ซองอูท้องโตขึ้นทุกวันจะมาก็ลำบากนะครับ ว่าแต่พ่อล่ะครับ”

    “อยู่ในห้องนั่นแหละ จะเข้าไปหาเลยงั้นเหรอ?”

    หญิงสาวถามพร้อมมองหน้าเขา

    “ครับ ทำไมเหรอ?”

    “ซองอูได้บอกเรื่องแม่ตัวเองกับนายหรือเปล่า?” 

    คำถามของอีกคนทำให้คังแดเนียลชะงัก มีอะไรที่เกี่ยวกับแม่ของตัวเองที่ซองอูต้องบอกเขา

    “เรื่องอะไรครับ?”

    “ก็เรื่องที่แม่ของซองอูมาที่นี่ไง”

    ชองฮาเอ่ยออกไปพร้อมทำหน้าไม่อยากจะเชื่อว่าแดเนียลจะไม่รู้

    แต่ยังไม่ทันที่แดเนียลจะได้ถามอะไรต่อ เสียงพ่อของเขาก็ดังขึ้นมาซะก่อน

    “มาถึงแล้วเหรอแดเนียล”

    “ครับ พ่อบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะบอกผม เรื่องอะไรเหรอครับ?” ชายหนุ่มถามออกไป เพราะคิดว่าเรื่องแม่ของซองอูเดี๋ยวค่อยมาถามพี่ชองฮาทีหลังก็ได้

    “ความจริงมันก็สักพักหนึ่งแล้ว เคยคิดอยากจะเจอครอบครัวตัวเองบ้างหรือเปล่า?”

    คำถามที่ถูกถามออกมาทำเอาแดเนียลรู้สึกไปไม่ไป ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเจอ แต่ก็ไม่ได้ดีใจถึงขนาดนั้น

   “มะ หมายความว่ายังไงครับ?”


   “เราจะตกลงไหมถ้าแม่ของเธอจะมาพาไปอยู่ด้วย”








100%

เพิ่งกลางเดือนเอง ยังไม่กินมาม่าหรอกทุกคนนนนนน.........มั้ง


#อ้อมกอดเนียลอง
     
    
    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 294 ครั้ง

463 ความคิดเห็น

  1. #443 kor_kod1 (@kor_kod1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 22:29
    เห้ยเป็นอย่างที่คิดไม่ได้นะะ
    #443
    0
  2. #432 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:30
    ไม่ใช่แม่ซองอูใช่ไหม..
    #432
    0
  3. #411 RamidaJumnongnit (@RamidaJumnongnit) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 02:45
    แม่ของซองอูมีแฝดหรอ
    #411
    0
  4. #374 jiyg (@pannos) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 19:00
    ใช่ค่ะ ไม่อยากกินมาม่า พอดีไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ไรท์เป็นคนใจดีเพราะงั้นจะไม่ได้เรากินมาม่าใช่มั้ยคะ ได้โป่ดดดดดด ลุ้นมากตอนนี้ คือคิดมั่วไปหมด เรื่องราวกำลังน่ารัก บรรยากาศรอบๆตัวคู่แต่งงานก็ดีมากอยู่ เพราะงั้นการซดมาม่าจะเป็นการขัดจังหวะอย่างเเรงเลยค่ะ 😂
    #374
    0
  5. #366 Lalinpk (@pyds7774) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 19:29
    เดี๊ยวววววววววว ทำไมง่าไหนจะเรื่องนามสกุลเก่าแม่ซองอูอีกโอยไม่นะ ไม่นะม้ายยยยยยย
    #366
    0
  6. #364 may-twchn94 (@may-twchn94) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 20:04
    หือออ ไม่นะ 😭😭
    #364
    0
  7. #363 Snowflake_Star (@Snowflake_Star) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 10:16
    เฮ้ยยยยยยไม่เอานะะะไม่เอาอย่างนี้นะะะะ
    #363
    0
  8. #362 forusegames (@forusegames) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 05:34
    ห้ะ ยังไงเนี้ย แล้วที่แม่ซองอูเป็นผู้อุปการะแดนนั้นละ อย่าบอกนะว่าเป็นอย่างที่เราคิด....
    #362
    0
  9. #361 I AM NO ONE. (@joonkiller) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 00:34
    หื้มมมมมมมมมมมมมมมมมมม คนนามสกุลคังมีอยู่ทั่วเยอะแยะ/คิดในแง่ดี5555
    #361
    0
  10. #360 1234 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 18:19

    เตรียมซดมาม่า 555

    #360
    0
  11. #359 kyuhyunnn-mooo (@kyumoiiz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 00:50
    ไม่ใช่พี่น้องกันหลอกกก
    #359
    0
  12. #358 atmosphere_ (@fahc1993) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 23:22
    ไม่ใช่พี่น้องกันหรอก เราเชื่อใจคุณไรท์5555555
    #358
    0
  13. #357 Lutusss (@Lutusss) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 22:06
    ซองอูกับแดเนียลต้องมีสักคนอ่ะที่ไม่ใช่ลูกแท้ๆของคุณแม่ ถ้าทั้งสองคนเป็นพี่น้องแท้ๆเลยมันก็จะดราม่าเกินไปเพราะอาจจะมีปัญหาเรื่องกรรมพันธุ์ ไม่เอาเด้อ สงสารลูกหลาน5555
    #357
    0
  14. #356 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 19:21
    ไรท์ทิ้งระเบิดไว้อีกแล้วววว
    #356
    0
  15. #355 gtfzx (@FfahHha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 16:38
    อะโหวว ดะเน่วรักตองงูจะตาย ไม่ไปหรอกช้ะม้ะ
    #355
    0
  16. #354 yp3tm (@eveviiza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 15:19
    กลัวไปหมดแล้ว มั่ยนะ!!!!
    #354
    0
  17. #351 ᄒᄈ (@eunhan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 14:39
    หมายความว่ายังไงกันแน่
    #351
    0
  18. #349 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 14:24
    ห้ะ อย่าบอกนะว่าเป็นพี่น้องกันอะ แต่ว่าก็อายุเท่ากันอยู่รุ่นเดียวกันไม่ใช่หรอ? งงแท้
    #349
    0
  19. #348 Monkeyellow (@pxrkpang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 12:43
    ม่ายยยยยนยยยยไรท์ใจดีน้าาาาาาา
    #348
    0
  20. #347 Mayynetiya (@Mayynetiya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 10:25
    นี่ก็คิดในแง่ดีไว้ก่อนไง คือบับบบบไม่ใช่หร๊อกกกๆๆ
    #347
    0
  21. #346 SaiiYC16 (@SaiiYC16) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 07:42
    ไรท์ตงไม่ใจร้ายให้พี่น้องได้กันใช่มั้ยคะ😐😂
    #346
    0
  22. #345 Chatchaann1 (@Chatchaann1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 06:55
    ไม่นะ ขออย่าให้เป็นพี่น้องกันเลยนะ
    #345
    0
  23. #344 hyuknok (@hyuknok) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 02:19
    ปมเรื่องแม่นี่เปราะบางมากเด้อ แต่ยังไงเขาก็มีลูกด้วยกันล่ะ น่าจะไปด้วยดี
    #344
    0
  24. #343 Chatchaann1 (@Chatchaann1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 20:07
    สนุกมากกกกก. อย่ามาม่าเลยนะคะ แดเนียลเป็นสามีแห่งชาติ จริงๆๆๆ
    #343
    0
  25. #342 raatchadaa (@raatchadaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:30
    ไม่เอามาม่านะ ไม่เอางานน้ำตา please
    #342
    0