ตอนที่ 6 : markbam ผิดที่ไว้ใจ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    31 ธ.ค. 60


#ขออนุญาติขัดอรรถรสในการอ่านค่ะ


สวัสดีแฟนฟิค #mb ทุกคนค่า 

วันนี้เรามีกิจกรรมมาเสนอส่งท้ายปี

เราเปิดซองสุ่ม  #ทอง ให้ลูกค้าได้ลุ้นยาวๆข้ามปี #mb คนไหนสนใจ แอดไลน์ถามรายละเอียดได้ที่ 

  • lucky_start99


มาร่วมสนุกลุ้นรางวัลใหญ่ไปพร้อมๆกันนะคะ 











mart part

"กูไม่เป็นไร เจอกันพรุ่งนี้"  แบมแบมพูดเเสร็จก็เดินออกไป ผมก้าวขาจะเดินไปห้ามแบมแบม

 ตือดึง เสียงไลน์ดังขึ้นเรียกความสนใจจากผม ผมหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะวางไว้ที่เดิม ผมนั่งนึกถึงเรื่องที่มันยังวนเวียนอยู่ ผมยอมรับว่าผมโมโหแบม และเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป ผมไม่คิดว่าผมจะโกรธแบมแบมมันได้ขนาดนี้ 
ย้อนไปเมื่อเดือนก่อน 
"มาร์คแข่งบาสกัน ใครชูตไม่เข้าก่อนแพ้ ต้องตามใจคนชนะ"
"มึงเตรียมคานเป็นหมาได้เลยแจ็ค" มันหัวเราะน้อยๆ ก่อนเราจะเดินไปที่สนามและแข่งกัน
"พริบ" ลูกแรกแจกสันเข้าห่วงไปสบาย
"พริบ"  เช่นกันผมเองก็ไม่พลาด เราเล่นกันไปเรื่อยๆจนลูกที่ 5 ซึ่งแจคสันมันยิงเข้าเรียบร้อย 
"   พริบ  เจบี "  เสียงร้องเรียกเจบีดังจนผมจับจังหวะการโยนพลาดไปนิดนึง ลูกบอกตกลงสู่พื้น แน่นอนมันไม่เข้าห่วง ผมแพ้
"เชี่ยมาร์ค มึงแพ้วะ ฮะๆฮ่าาาาา นี่ขนาดกรูเตรียมแพ้มึงมานะเนี่ย" มันหัวเราะห์ผมสะใจสุดๆ
."จะเอาไงว่ามา"
"อืมมม มึงไปเป็นแฟนไอ้เด็กที่กวนตีนเมื่อวันก่อนให้ได้และจนกว่ากูจะพอใจ มึงถึงเลิกได้"
"มึงอย่าบ้า หน้าเขากูยังจำไม่ได้เลย"
"ไม่ต้องห่วง เด่ลกูสืบเอง" แจคสันเดินแยกออกไปหากลุ่มสาวๆที่ชอบมานั่งกรี๊ดพวกผม คุยไรไม่รู้ ไม่นานมันก็เดินกลับมา
"แบมแบม เด็กนั่นมันชื่อแบมแบม"
"มีเรื่องไรกันพวกมึง" เจบี พูดขึ้นเมื่อมาเดินมาถึงคนพวกผม
"มาร์คจะมีแฟน และเรื่องนี้มึงช่วยมันได้ซะด้วย" แจคสันหยักคิ้ว พร้อมหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆเจบี
"เอ่อ หวัดดี ผมเนียร์ เพื่อนเจบี" มาร์คและแจ็คสันหันไปมองคนหน้าสวยตรงหน้า
"แบมแบมหนะ เพื่อนนายใช่ไหม"
"แบม เหรอ  เอ่อ ก็ใช่มีไรเหรอ"
"ไอ้มาร์คมันชอบ ขอเบอรืหน่อยดิ"

"แจ็คสัน" มาร์คว่าขึ้น
"มึงแพ้ อย่ามาขัดกู"

"เจบี จัดการ" แจคสันบอกเจบีพร้อมเบหน้าไปทางเนี่ย

"เนียร์ว่าไง"

 "เอ่อ แค่เบอรืคงไม่เป็นไร ก็ได้ๆ" เนียร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วยื่นให้แจคสันดู

"โอเคร มึงเป้นแฟนเด้กเวรนั่นเมื่อไหร่ กูให้เบอร์มันเลย"

"มึงไรของมึงแจคสัน มึงจะให้มาร์คไปยุ่งยากกับคนอื่นเพื่อ " 

"ก็ช่วยไม่ได้ ไอ้เด็กนั่นเมินกูเอง หมั่นไส้ ส่วนไอ้มาร์คมึงผิดที่ไม่ยอมจับตัวมันให้กู เพราะฉะนั้นรับกรรมไปซะ"

"แค่นี้ใช่ม๊ะ ได้ ไม่พลาด" ผมตอบตกลงไปไม่คิดไร เพราะยังไงไอ้เด็กนั้นคงไม่ยอม

"5555 กุจะรอดู ไอ้เด็กบ้านั้นไม่ยอมเป็นแฟนมึงง่ายแน่ๆ" ดูแจคสันจะมั้นใจมาก " มึงเหนื่อนแน่เพราะถ้ามึงไม่ได้เป็นแฟน เกมส์ก็ไม่จบ เพราะกูก็ไม่รู้อะนะ ว่าจะพอใจที่พวกมึงคบกันเมื่อไหร่ 5555"
 
"เชี่ย แจคสัน" ผมด่ามัน ก่อนที่พวกเราจะแยกย้ายกันไปเตรียมตัวเพื่อเล่นบาสต่อ เราเล่นกันจนเสร็จแล้วเตรียมตัวจะแยกย้ายกันกลับกันก่อนแจคสันจะพูดขึ้น

"เชี่ยร์ นั่นไง แฟนมึง"  ผมหันไปมองก็เห็นไอ็เด็กแก้มพองหน้าตาใส้ซื่อจืดชืดฉิปหายแต่มันก็โคตรน่ารักเลย ผมไม่ลังเล รีบเดินตรงดิ่งไปหาไอ้เด็กนั่น ไอ้เกมส์บ้าๆนี่จะได้จบเร้วๆ

ก็อย่างที่ทุกคนเห้นเด็กบ้านั้นตอบตกลงเป้นแฟนโดยง่าย ขนาดแจ็คสันยังอิ้ง มันไม่คิดด้วยซ้ำว่าไอ้บ้านี้จะยอมตกลง แต่พอยิ่งเป็นแบบนี้มันยิ่งแค้นใจ มันไม่ยอมให้ผมเลิก มันบอกต้องครบต่อ มันยังไม่พอใจ ความจริงผมจะขัดขืนก็ได้นะ แต่หลังจากที่ใกล้เด็กนั่น มันก็ดีไปอีกแบบ ผมเองก็ได้อยู่ใกล้ๆคนน่ารักๆก็ดีออก ผมเลยตกลงตามที่มันว่า ก๋ไม่มีอะไรเสียหาย ถึงจะรำคาญไปหน่อย แต่ชีวิตก็มีสีสีนดี ก็เนี่ยแหละ แพ้พนันกลายเป็นว่าผมได้ซะงั้น เฮ้อ



ปัจจุบัน


วันนี้ผมตื่นเช้าแต่งตัวอาบน้ำเตรียมตัวปกติ วันนี้แบมแบมคนเดิมต้องกลับมา ผมยิ้มให้กับกระจก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ส่งไลน์หายูคมัน วันนี้ผมนัดไปโรงเรียนพร้อมกัน ผมรอหน้าห้องไม่นาน ยูคมันก็ออกมา เราเดินกันไปเรื่อยๆไม่คิดอะไร 

"มึงโอเครไหม" ยูคถามขึ้นเมื่อเรามาถึงโรงเรียนกัน

" อืม " ผมยิ้มบางๆให้มัน

" ป๊ หิวโว้ย" มันคว้าคอไปกอด พร้อมขยี้หัว มันเป้นภาพปกติที่ผมกับจะเล่นกับมันแบบนี้

"อ๊ ยูค หยุดๆ ฮะๆฮ่า"  ผมกับมันยังหยอกล้อกันไปมา รู้ว่าผมมันชอบมันยังจะแกล้ง มันเป้นภาพปกติที่ผมกับจะเล่นกับมันแบบนี้ แต่สำหรับบางคนมันคงไม่ปกติสักเท่าไหร่
 

" หึหึ ก็มีความสุขดีหนิ " ผมกับยูคหยุดชะงัก หันหน้ามองคนที่มาหใหม่

"มาร์ค" ผมพูดขึ้นเมื่อเห้นว่าคนตรงหน้าคือใคร ดอกไม้สีสวยถูกร่างสูงทิ้งลงสู่พื้น  พร้อมกับการหันหลังและเดินหนี้ไปโดยไม่ฟังคำอธิบายอะไร

"ไม่คิดจะตามไปหน่อยเหรอ" ยูคพูดขึินเมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ตามมาร์คไป

".........." ผมส่ายหน้า พร้อมเดินเข้าไปหยิบดอกไม้สีสวยที่พึ่งถูกทิ้งไปเมื่อไม่นาน ใจร้ายที่สุด นั่นคือสิ่งที่ผมคิดในใจ ก่อนจะเช็ดและจับอย่างเบาที่สุด
ดอกสีฟ้า มันสีที่ผมชอบที่สุด ผมชอบดอกไม้ที่มีสีฟ้า ผมว่ามันสวย และมีเสน่ห์จนน่าหลงไหน โดยเฉพาะดอกในมือ " ไฮเดรนเยีย " ผมพูดชื่อออกมาก่อนจะยิ้มบาง ๆ ผมชอบดอกไม้ชนิดนี้นะ ผมว่ามันเหมือนความรักของผมกับพี่มาร์คดี แต่บางทีความสวยของมันคงไม่เหมาะกับผมเท่าไหร 

หลังจากที่เหนื่อยกับการเรียนทั้งวันซึ่งแน่นอนผมไม่ได้ใส่ใจนัก ผมคิดแค่เรื่องมมาร์ค หลังเลิกเรียนผมรีบเก้บกระเป๋า ก่อนจะออกมาโดยบอกเพื่อนๆให้กลับกันไปก่อน ผมเดินตรงไปที่สนามเพื่อหามาร์ค เป้าหมายของผมคือเขา

" อ้าว ไอ้ เตี่ย มาหามาร์คเหรอ " ผมหันมองผู้ชายขาสั้นตรงหน้า ก่อนพยักหน้าแบบไม่พอใจ

" นิสัยแย่วะ พี่จะเรียกผมดีไม่ได้ใช่ไหม" ผมพูดกับคนตรงหน้าตรงๆ ไม่ได้มีความเกรงใจอะไร

" มึงพูดดีนักหนิ กูรุ่นพี่มึงนะ ดูดิยังเถียงกุคำไม่ตกฝาก เดี่ยวก็ให้ไอ้มาร์คเลิกรักซะหรอก" ผมตาโตกับคำพูดคนตรงหน้า

" ไม่เสือกดิพี่"

"ไอ้เด็กเวรนี่ เห็นมาร์คมันหนุนหลังสินะ เลยไม่กลัวกูเลย" ผมไม่สนใจคนตรงหน้า ก่อนจะมองหามาร์ค เพื่อคุยกันให้รู้เรื่อง

" อ๊     มาร์ค"  ผมเรียกมาร์คเมือเห้นเขากำลังเตรียมตัวจะลงสนาม มารืคหันมามองก่อนจะเดินหนีออกไปจากสนาม ผมไม่รอช้ารีบวิ่งตามไป

" เฮ่ยยย มึงเมินกูอีกแล้วนะ กลับมาคุยกับกูก่อน แบมแบม !!" 

ผมชะงักกับการเรียกชื่อแปบเดียวแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรผมตามมาร์คดีกว่า ผมเดินมาหยุดที่สวนนั่งเล่น ผมเดินเข้าไปใกล้มัน พร้อมนั่งลงข้าง มาร์คไม่ได้ว่าอะไร แต่อึดอัดชิปหาย ก็มันเฃ่นไม่พูดกับผมหนิ

" ไม่มีอะไรในแบบที่มึงคิดหรอกนะ"  ผมพูดขึ้นโดยมองหน้าคนข้างๆถึงมาร์คมันจะมองไปข้างหน้าก็เถอนะ " เชื่อใจแบมได้ไหม" 

" ......." เงียบ

" โอเคร มึงคงไม่อยากคุยกับกู" ผมตัดสินใจลุกขึ้น เมื่อมันไม่อยากคุยกับผม ผมก็จะไม่บังคับ ผมจะไม่บังคับความรู้สึกใครหรืออะไรที่เขาไม่ต้องการ
"อ๊ ......." ผมร้องขึ้น เมื่อมาร์คฉุดแขนผมให้นั่งลง แต่ไม่ข้างๆมันนะครับ มันคือตัก ผมกำลังนั่งตักมันอยู่

" มึงจะพูดแค่นี้ ให้กูหายงอลมึงนี้นะ"

"ก็กูง้อไม่เป็นหนิ นี้ก็ตั้งใจสุดๆแล้วนะ" ผมพูดกับมันตรงๆ " มาร์ค" ผมเรียกคนตรงหน้าเบาๆ พร้อมยกมือจับที่หน้าของมาร์ค " กูไม่รู้หรอกนะ ว่ามึงจะเชื่อไหม แต่ที่มีทั้งหมด มันคือความจริงใจของกูที่มีให้มึง มันอาจจะไม่ได้เรื่อง แต่นี่ก็คือกูทั้งหมดที่กูให้ มึงเลือกจะเชื่อหรือป่าว ก็แล้วแต่มึงเลย " 

เราสองคนจ้องหน้ากัน ก่อนที่มาร์คจะค่อยจูบผมเบาๆ ไม่มีการลุกล้ำใดๆเนินนานสำหรับผม ก่อนที่มาร์คจะถอนจูบออกไป เราจ้องหน้า อยู่แบบนั้นไม่มีใครพูดอะไรออกมา

" กูเชื่อใจมึงแบม แต่กูไม่ไว้ใจใครหน้าไหนทั้งนั้น"

"ไว้ใจกูก็พอ" ผมพูดจึงจังพร้อมมองเข้าไปในตาของมาร์ค

"อืม กูเชื่อและไว้ใจมึง แบม"

"เหมือนกันนะ" ผมว่าพร้อมยิ้มตายี่ให้มาร์ค

 "หึหึ ๆ" มาร์คหัวเราะพร้อมส่ายหัวให้กับความไร้เดียงสาของผม

"ไฮเดรนเยีย หนะ กูชอบมากนะ"
 "เพราะมึงชอบไง กูถึงซื้อ"
"มึงรู้" ผมถาม เพราะมีแค่ไม่กี่คนหรอกที่รู้ว่าผมชอบอะไร เพราะส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยมีใครใส่ใจผมอยู่แล้วอะนะ
 มาร์คยิ้มแต่ก้ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ผมเอียงคอมมองมาร์คแบบงง

"ถ้ามึงยังมองแบบนี้ กูจับปล้ำแน่"

 "มาร์ค " ผมว่ามาร์คเสียงดังพร้อมตีมือไปที่อกแกร่งของมัน คนบ้าไร ลามก
 "ฮะๆ ฮ่า แกล้งมึงนี่ สนุกเป็นบ้า" มันหัวเราะสนุกกับแกล้งผม เฮ้อ ผมถอนหายใจเบาๆ นี่ผมน่าแกล้งขนาดนั้นเลยเหรอ "วันนี้กินติม ดูหนังเนอะ ป๋าเลี้ยง อยากสวีต" 
 " อือ " ผมตอบออกไปแบบเขิลๆ ก็หน้าหล่อๆกกับรอยยิ้มตรงหน้า มันละลายใจผม จนไม่รู้จะหลบหน้ามันยังไง มันคงเหมือนลูกมะเขือแล้วแหละ ผมว่า

พวกเรามานั่งกินไอติมกินเสร็จก็จะ ต่อด้วยการไปดูหนัง 

"อ้าวแบม" 
"มาดูเหมือนกันเหรอ" ผมว่าขึ้นเมื่อเห็นสามสหายเพื่อนรักตัวแสบของผม
"หูยดีเลย ซื้อบัตรพร้อมกัน จะได้นั่งด้วยกันเนอะๆ" ยองแจว่าอย่างดีใจ
"ไม่เอาดีกว่า ให้แบมนั่งกัับพี่มาร์คเถอะ กูว่า เนอะยูคเนอะ"  จูเนียร์ว่าขึ้นพร้อมหันไปสกิดแขนยูค
"หะห๊ อะเออ ๆยังไงก็ได้ แค่ได้ดู นั่งพื้นกูก็นั่งอะ" จุเนียรืกรอกตามองบน จองแยแจเท้าเอวมองหน้ายูค พร้อมกับการส่ายหน้าของผม

"ดูด้วยกันก็ได้ เนอะมาร์ค เลี้ยงได้ป๊"  ผมหันไปพูดกับมาร์คพร้อมแสดงสีหน้ากวนๆใสมัน

"ป๋า จัดให้ รอนี้แล้วกัน" มาร์คว่าก่อนจะเดินไปซื้อตั๋วให้พวกผม
"เยดเข้ ป๋าจริงวะ" ไอ้ยูคพูดขึ้นพร้อมกับการส่ายหน้าของพวกผม
เราข้างมานั่งโดยมี ยองแจ เนียร์ มาร์ค ผม และ ก็ยูค ผมชอบนั่งกลางๆอะ อุ่นใจดี 5555 ส่วนไอ้ยูคให้มันนั่งขอบไปครับ ในชีวิตมันไม่เคยกลัวไรอยู่แล้ว  #ยูคดูแลชีวิตกูด้วย 5555 ขำๆนะครับ

"พวกมึงกลับไงวะ ให้มาร์คไปส่งไหม" ผมถามขึ้นเพราะห่วงกลัวพวกมันจะกลับยาก

'ไม่อะ เจบี จะมารับ " เนียร์ว่าขึ้น ผมเลยพยักหน้สเข้าใจ

"ประธานนักเรียนอะนะ หืน กูไม่กลับด้วยนะ  อึดอักกันพอดี บังเอิญกูไม่ใช่คนดีอะไร " ยูคว่าพร้อมส่ายหัว แน่แหละค้ำมันมีเรื่องประจำ คงมีบ้างแหละที่มันโดนเจบีลงโทษ  " แบม " มาแหละค้ำเสียงหวาน พร้อมสายตาปริ้งๆ ผมหันมองหน้ามาร์คมัน มันพยักหน้า

"เครๆ เด่ลไปส่ง"

"มึงนอนกับกูป๊" ระหว่างขึ้นรถ ยูคมันก็ถามขึ้นมา

"อะแห่ม" เสียงมารืคแหละครับ

"ฮะฮ่าๆ โอ้ยพี่ ไว้ใจผมกับมันได้  " ผมหัวเราะนเบาๆกับความกวนตีนของยูค ก่อนจะเอื้มมือไปจับมือมาร์คไว้ มารืคหันมายิ้มให้ผมก่อนผมจะยิ้มน้อยๆกลับไป เราส่งยูคยอมเสร็จ ก็กลับหอกัน ตอนแรกมาร์คบอกอยากนอนหอผม แต่ผมบอกไม่สะดวก มาร์คเลยตามใจเพราะจะนอนไหน ผมก็นอนกับมันอยู่ดีไหม


คอนโด

มาร์คดึงผมเข้ากอดหลังจากที่พวกเราอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเรียบร้อยหมดแล่ว
 
"แบม"

"หืม"

จุ๊บ ไม่มีคำพูดอะไร ผมยิ้มนิดๆกอดจะกอดตอบมาร์คกลับไป โดยผมนอนซบอกมันอยู่


































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

932 ความคิดเห็น

  1. #889 Tam Jenjira (@tamsiiz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 07:48
    มาร์คถ้าแบมรู้จะเสียใจแค่ไหน สนุกมากหรอเล่นกับความรู้สึกคนอื่น
    #889
    0
  2. #846 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 21:11
    ทำไมวะมาร์คทำไมเอาความรู้สึกคนอื่นมาเล่นแบบนี้น่ะเหรอถ้าแบมรู้ความจริงจะเสียใจขนาดไหนเนี่ยเคยคิดกันบ้างไหมเล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ กันเลยนะ
    #846
    0