[ Fic BTS] The Deterview [END ] Hope X Ga

ตอนที่ 36 : The Deterview [[ 33 ]] ►::Nightmare::◄

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    15 พ.ย. 58

[[ 33 ]]

... Nightmare…






“โฮซอก….

เสียงแหลมเล็กๆเรียกชื่อของโฮซอกที่ข้างๆหูของเขาอย่างแผ่วเบา

 

“โฮซอกนายได้ยินฉันไหม….

 

“โฮซอกนายได้ยินฉันรป่าว

 

เสียงนั่นยังคงเรียกชื่อของโฮซอกไม่หยุด

 

“งืม” โฮซอกที่ค่อยๆลืมตาเพราะเสียงเล็กแหลมนั่นเรียกชื่อของเขา

“ขอโทดน่ะฉันทำให้นายตื่นหรอ”

“อืมแล้วเรียกฉันทำไมนายเปนใคร” โฮซอกค่อยๆพลิกตัวหันไปทางต้นเสียงแล้วลืมตาขึ้นมองเจ้าของเสียงที่ปลุกเค้าตื่นจากนิทรา

 

“ฉันเอง

โฮซอกมองหน้าคนตรงหน้าที่เรียกชื่อเค้า ก่อนจะเบิกตาโพรงกับภาพที่เห็นตรงหน้า มันเหมือนกับความฝันที่ไม่มีวันจะเปนจริง

 

 

“ยุนกิ!!…

 

ภาพตรงหน้าโฮซอกคือภาพที่ร่างบางที่เอาแต่นอนหลับใหลมานานเป็นเวลาเกือบ 2 ปีได้ กลับมานั่งส่งยิ้มให้โฮซอกอยู่ข้างๆเตียง

 

“ทำไมต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้นด้วย” ร่างบางถามขึ้นพรางหัวเราะคิกๆ

 

“ยุนกินี่เธอจริงๆใช่ไหม?” โฮซอกไม่ว่าป่าวแต่กลับรีบลุงขึ้นไปจับไหล่ทั้งสองข้างของร่างบาง เล่นเอาเจ้าตัวตกใจ

 

“นายลุกขึ้นมาแบบนี้ได้ยังเนี่ย….หายดีแล้วหรอ” ยุนกิถามโฮซอกก่อนจะเอามือไปแตะที่หน้าผากโฮซอกเหมือนจะวัดไข้

 

“หะ หายดี?”  โฮซอกว่าอย่าง งงๆ

 

“ก็นายไข้ข้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้วตัวร้อนมากเลยนายนอนสั่นทั้งคืนเลยน่ะ” ร่างบางว่า

 

“แล้วเธอตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ตอนไหนยุนกิฉันคิดถึงเธอมากเลยน่ะ” โฮซอกรัวคำถามพร้อมกับดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น

 

“อะไรของนายเนี่ย ถะ ถามอะไรของนาย แล้วนายจะกอดฉันแน่นเกินไปไหมฉันหายใจไม่ออกแล้ว”  ยุนกิว่าขณะที่ถูกกอดไว้แน่นจนกระดูกแทบหัก

 

“นี่มันเรื่องจริงใช่ไหม….? ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมยุนกิ ตอบฉันมาสิยุนกิ ว่าฉันไม่ได้ฝันไป”  โฮซอกว่าอย่างดีใจและดูเหมือนเค้าจะกอดยุนกิไว้แน่นอย่างกับกลัวว่ายุนกิจะหนีเค้าไปอีก

 

“โฮซอกขอโทษน่ะ….นายแค่ฝันไป”

 

สิ้นสุดคำพูดนี้ร่างบางก็หายแวบไปกลับตาแม้ว่าโฮซอกจะกอดไว้แน่นแค่ไหนก็ตาม….ร่างบางของยุนกิได้หายไปพร้อมกับความดีใจของโฮซอก และความเจ็บปวดก็เข้ามาแทนที่

 

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น….ยุนกิหายไปไหน ไม่น่ะฉันไม่อยากเสียเธอไปยุนกิเธออยู่ไหน เธออยู่ที่ไหน ยุนกิ ยุนกิ……

 

 

 

 

 

 

 

“ยุนกิ….ยุนกิ….ยุนกิ”

 

 

 

 

ครืด…..ครืด…..

 

เสียงล้อรถเลื่อนที่กำลงนำร่างของโฮซอกที่พูดถึงแต่ชื่อของยุนกิโดยไม่รู้สึกตัว แล้วไข้ของโฮซอกขึ้นสูงมากเขาห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลไป

 

“เหมือนว่านายจะกำลังฝันร้ายอยู่สิน่ะโฮซอก….ยุนกิคงทำให้นายเจ็บปวดมาก” จีมินที่พาโฮซอกมาส่งโรงพยาบาลหลังจากที่เจอเค้านานนิ่งไข้สูงอยู่ที่บ้านตอนจีมินไปเยียมยุนกิ พูดขึ้นละเข้าใจโฮซอกเป็นอย่างดี

 

“สักวันนายจะฝันดี….นายต้องไม่เป็นอะไร เพราะถ้านายเปนอะไรไปใครจะดูแลยุนกิ” จีมินว่าและเดินไปนั่งรออยู่คนเดียวที่เก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน

 

“ยุนกิ….ขอร้องหละเธอช่วยกลับมาหาพวกเราได้ไหม” จีมินพูดด้วยความเจ็บปวดที่ต้องเหนเพื่อนของเค้ายุนกิที่เอาแต่นอนอย่างทรมาณและโฮซอกที่ต้องทรมานใจเพราะยุนกิ


…………………………..

 

 

 

 

“ฮะ โฮซอก ตะ ตื่นแล้ว….ทุกคนโฮซอกตื่นแล้วครับ” เสียงของจองกุกตะโกนข้นด้วยความดีใจ พร้อมกับมีผู้คนมากมายมารุมล้อมเตียงของโฮซอก  โฮซอกค่อยๆลืมตาขึ้นจากภาพตรงหน้าจากที่เบลอๆมันก็เริ่มเห็นชัดขึ้นเลื่อยๆ

 

“แม่.. จองกุก  จีมิน  จินฮยอง  นัมจุน”  โฮซอกค่อยๆไล่ชื่อคนที่ยืนอยู่ข้างๆเตียงของเค้า ก่อนจะเจ็บแปลบข้นมาทันทีที่รู้ว่าไม่มียุนกิ  เจ็บที่ต้องรู้ว่าเรื่องที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอยุนกินั่งยิ้มอยู่มันเปนแค่ความฝัน…..

 

“เกิดอะไรขึ้น….” โฮซฮกถามด้วยเสียงแหบๆจากอาการป่วยที่มีไข้สูง

 

“นายตัวร้อนมากแถมไม่ได้สติอะไรเลย ฉันก็เลยรีบพานายมาส่งโรงพยาบาล” จีมินพูดขึ้นหลังโฮซอกถาม

 

“ตัวร้อนงั้นหรอ” โฮซฮกว่าพรางนึกถึงเรื่องความฝัน ที่ยุนกิบอว่าเค้าป่วยนอนตัวสั่นอยู่เมื่อคืน มันคือเองจริงหรอเนี่ย

 

“นายเอาแต่พร่ำถึงชื่อของยุนกิ…..นายฝันร้ายสิน่ะ”  จีมินว่าขึ้นอีก

“ฉันอยากอยู่คนเดียว….ขอร้องหละ”  ยุงไม่ทันทีคนอื่นจะได้พูดได้ถามโฮซฮฏก็ขัดบทตัดหน้าไล่พวกเขาสะก่อน

 

“แต่ว่าลูกยังอาการไม่ค่อย….

 

“ผมขอร้องน่ะครับแม่” โฮซอกตัดบทสนทนาของแม่เขา  และทุกคนเองก็ต้องทำตามคำขอของโฮซอก เพราะทุกคนเข้าใจดีว่าโฮซฮกรู้สึกยังไง

 

หลังจากที่ทุกคนออกไปจากห้องแล้ว น้ำตาของโฮซฮกก็ค่อยๆหยดลงผ้าห่ม ด้วยความเจ็บปวด อุส่ามีความหวังดีใจแล้วแท้ๆ แต่มันต้องกลับกลายเป็นความฝัน

 

“เธฮต้องการจะบอกฉันว่าสิ่งที่ฉันมีความหวังอยู่…..มันคงเป็นได้แค่ความฝันใช่ไหมยุนกิ”

 

โฮซอกว่าพรางน้ำตาไหลไม่ยอมหยุด แต่ถึงอย่างนั้นเค้าก็ยังคงมีความหวังว่าสักวันยุนกิจะตื่นขึ้นมาและเค้าก็จะยังคงรอยุนกิไปเรื่อยๆ เพราะเค้าเชื่อหัวใจตัวเองว่ายุนกิจะต้องกลับมา ถึงแม้จะผ่านมากือบ 2 ปีแล้วแต่เค้าก็จะยังคงรอแม้จะเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม

                      ไรท์เตอร์
***อีกนิดเดียวๆ อีกนิดเดียวก็จะจบแล้วฮึบๆๆ***


>>>>>>>>> To be continue >>>>>>>>

✄THE ORA 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #412 JANETEERAPONG (@JANETEERAPONG) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 00:07
    ไรท์กลับมาต่อเถอะ รอมาจะเป็นปีแล้วววว ยังเข้ามาอ่านทุกวันนะ
    #412
    0
  2. #410 EurngGa (@EurngGa) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 23:35
    ไรต์มาต่อเถอะะะะะะ นะะะะะ ยังรออยู่นะ สงสารซอกกก? ?
    #410
    0
  3. #407 Pim black (@winmon123) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 20:42
    ต่อเถอะนะไรท์ สงสารโฮซอก
    #407
    0
  4. #404 yoongi (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 21:50
    มาแล้ว หายไปนานมากมาย ยุนกิตื่นเร็วๆนะ
    #404
    0
  5. #403 kim_undershine (@kim_undershine) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 10:56
    เเง้้เหอๆๆๆๆทำไมมันเปนแบบนี้ล่ะเนี่ยยยยยยยุนกิฟื้นเดี๋ยวนี้น้าาาาาาาา
    #403
    0