ตอนที่ 15 : The Deterview [[ 14 ]] ►::Friend::◄

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 897
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    19 ก.ค. 58

 

[[ 14 ]]

…. Friend….


 


ฟุ่บ

!!

ยุนกิทิ้งล่างลงนอนกับเตียงของตัวเองแล้วเอาแขนก่ายหน้าผากบ่งบอกว่าตอนนี้ร่างบางที่นอนอยู่กำลังเครียด

“ผู้หญิงที่บอกว่าเป็นเพื่อนของโฮซอก ทำไมฉันเหมือนจะคุ้นๆหน้า เคยเจอที่ไหนน่ะ”ยุนกิว่าพรางขมวดคิ้ว

“ทำไมนึกไม่ออกน่ะ….”ยุนกิว่าแล้วก็ขย้หัวตัวเอง

ตริ๊ง!!

เสียงข้อความเข้ายุนกิรีบยิบมาดูเพราะคิดว่าต้องเป็นข้อความลึกลับนั่นและก็เป็นอย่างที่คิด

คนแปลหน้า Y :ครั้งนี้เธอรอดไปได้แต่ครั้งหน้าเธอจะเป็นเหมือนของขวัญที่ฉันให้เธอในวันนั้น หลับให้สบายน่ะคืนนี้ แล้วคืนหน้ามันไม่ใช่แน่!!!’

“นี่คิดจะฆ่ากันเลยหรอ ฉันไปฆ่าครอบครัวแกรไงไอ้ข้อความบ้า โอ๊ย!!”ยุนกิว่าพรางโยนโทรศัพไปที่หมอนแล้วนอนลงไปในท่าเดิมแต่เครียดกว่าเดิม

“ของขวัญในวันนั้นหรอ….”ยุนกิว่ากับตัวเอง

“อ่อ..นึกออกแล้วผู้หญิงคนนั้นฉันเคยเห็นที่โรงเรียนเธอดึงมือฉันเข้าไปในฝูงชนเพื่อไปดูของขวัญที่น่ากลัวจากคนแปลกหน้า”ยุนกิที่นึกถึงภาพในวันนั้นที่หญิงสาวตัวอาบเลือดในห้องล็อกเกอร์ ก็รู้สึกเหมือนจะเปนลมไปชั่วขณะ

“แล้วไปเป็นเพื่อนกันตอนไหนเพราะผู้หญิงคนนั้นเรียนอยู่ที่เดียวกับเรา”ยุนกิว่าอย่างไม่เข้าใจและสับสน

“ถ้าจะเป็นของโซอันไม่น่าจะใช่ เพราะโซอันไม่คบพื่อนคนไหนเลยแม้กระทั่งฉัน” เหมืนว่าทุกอย่างมันจะดูไม่เข้าท่ายังไงแล้วสิ

 

 

รุ่งเช้า

ยุนกิที่ตื่นขึ้นเพราะแสงแดดอ่อนๆยามเช้าส่องมาจากทางหน้าต่างร่างบางลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวใกล้หน้าต่างก่อนจะมองลงไปด้านล่างและนึกถึงใครบางคนที่มารับเค้าไปโรงเรียนแต่วันนี้ไม่มีผู้ชายคนนั้น

“โฮซอก….ฉันจะไปเยี่ยมนายเดี๋ยวนี้แหละน่ะ”ยุนกิพูดคนเดียวและยิ้มสู้แต่ในใจรู้สึกเจ็บยังไงไม่รู้ทั้งๆที่ไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลยแม้แต่นิดคนที่เจ็บคือโฮซอกด้วยซ้ำไป

ติ๊งดิง ๆ

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นยุนกิรีบวิ่งลงไปดูคนที่มาเยืนอคือจองกุกชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียน

“นายรู้จักบ้านฉันไปยังไงเนี่ย!!”ยุนกิว่าขณะที่เดินไปเปิดประตู

“ฉันก็ดูข้อมูลจากหนังสือของโรงเรียนที่ฉันได้มาเรื่องแค่นี้ง่ายๆเองน่ะ”จองกุกว่า

“แล้วนายมาหาฉันมีเรื่องอะไรหรอ”

“ก็มารับเธอแทนโฮซอกไง โฮซอกมารับเธอเพราะไม่อยากให้เป็นอันตรายแต่ไอ้หมอนั่นนอนอยู่โรงพยาบาลฉันก็เลยมารับหน้าที่แทนไง ถึงโฮซอกไม่ได้บอกก็เถอะ ป่ะไปโรงเรียนกันเดี๋ยวไปเยี่ยมมันด้วย”จองกุกว่าก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถแล้วผายมือไปข้างในรถ

“ขอบใจมากน่ะ”ยุนกิว่าก่อนจะเดินขึ้นรถไป

ณ โรงพยาบาล

“อ่อคือเข้าเยี่ยมคนไข้ไม่ได้จริงๆค่ะ ญาติของคนไข้สั่งไว้ค่ะ”พยาบาลคนหนึ่งพูดพรางใช้แขนกันประตูไว้

“หลีกไป”คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าของพยาบาลพูดอย่างเรียบๆ

“ขอร้องหละค่ะว๊ายยย”พยาบาลที่พยายามห้ามร้องเสียงหลงเมื่อโดนคนที่จะเข้าไปเยี่ยมโฮซอกผลักอย่างแรง

จองยูอัน….”จองกุกที่เดินมาถึงพร้อมกับยุนกิเรียกคนที่ผลักพยาบาลจนล้มอย่างแผ่วเบา ยูอันค่อยๆหันไปตามเสียงเรียกชื่อ

“จองกุก”เธอดูตกใจที่เมื่อหันไปแล้วรู้ว่าเป็นใคร

“เธอกลับมาตั้งแต่….

“วันนี้ฉันมีธุระหวังว่าคราวหน้าคงไม่เห็นเธอมาขวางทางฉันอีก”ยังไม่ทันที่จองกุกจะได้พูดอะไรเธอก็หันไปพูดกับพยาบาลแล้วรีบเดินหนีไป

“ดะ เดี๋ยว ยูอัน”จองกุกพยายามจะเรียกไว้แต่ยูอันไม่แม้จะหันมามอง

“นายรู้จักเธอหรอ..”ยุนกิถามขึ้น

“ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอก”จองกุกว่าเหมือนไม่ใส่ใจแต่ก็ยังมองไม่ล่ะสายตา

“อ่อ คือผมเป็นเพื่อนของโฮซอก ขอเค้าไปเยี่ยมน่ะครับ”จองกุกหันไปว่ากับคุณพยาบาล

“ค่ะ ฉันไม่อยากขัดใจครอีกแล้ว เชิญตามสบาย”คุณพยาบาลว่าก่อนจะรีบวิ่งหนีไป

“โฮซอก….”ยุนกิเอ่ยชื่อของคนที่นอนอยู่ตรงหน้าเบาหลังจากที่ยุนกิและจองกุกเข้ามาในห้อง

“นี่ไอ้เพื่อนบ้าแกนี่มันอ่อนแอจริงๆเลย ลุกขึ้นมาสิลุกมาเตะฉันให้ได้สิโว้ย”จองกุกว่า

“ฉันควรจะทำยังไงดี ฉันควรจะอยู่ห่างๆเค้าใช่ไหม นายคิดว่าไง”ยุนกิถามความเห็นจองกุก

“อ่อมันไม่ใช่ควาผิดของเธอหรอกน่ะ”จองกุกว่า

ตื๊ดดดด ตื๊ดดดดด

“ฉันขอไปรับโทรศัพท์ก่อน่ะ”ยุนกิว่าก่อนจะเดินออกไป

เมื่ออกมานอกห้องยุนกิก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเบอร์ที่ไม่ได้โทรมานานมากแล้ว เบอร์ที่รู้ว่าเป็นใครแต่ก็ไม่เคยคุ้นกับเบอร์นี้

เบอร์ที่ยุนกิรอให้โทรมาตั้งแต่แรกแต่กลับโทรมาในตอนที่มันสายตอนที่ยุนกิไม่ต้องการเค้าแล้ว….ยุนกิดูเบอร์ที่โชว์ตรงหน้าพรางลังเลใจว่าจะรับหรือไม่รับและสุดท้ายยุนกิก็กดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไป

“สวัสดี คิดยังไงโทรมา นึกว่าไม่มีชีวิตอยู่แล้วสะอีก”ยุนกิที่โกรธคนในสายอยู่พูดโดยไม่ต้องคิด

“ยุนกิคือ”คนปลายสายถึงกับเสียงอ่อนเมื่อยุนกิพูดแบบนั้น

“ฉันสบายดี ฉันอยู่ของฉันได้ ฉันไม่รับเบอร์นี้ฉันก็มีคนให้คุยตั้งเยอะแพราะฉนั้นไม่ต้องโทรมาฉันไม่อยากได้ยินเสียงของนาย นายมันเลว….”ยุนกิพูดรวดเดียวจบก่อนจะรีบกดตัดสายและหลังจากนั้นสิ่งที่ใครๆก็ต้องมี มันคือน้ำตาน้ำตาที่มันไหลไม่เคยหยุดของยุนกิความเจ็บปวดมันเกิดขึ้นแทบจะทุกวัน จนทำให้ยุนกิอ่อนแรงก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างประตู

“คุณค่ะเป็นอะไรไหมค่ะ”พยาบาลคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นยุนกิกำลังร้องให้จึงถามด้วยความเป็นห่วง

ยุนกิไม่พูดอะไรได้เพียงแค่ส่ายหัวแล้วรีบเดินหนีออกไปจากตรงนั้นก่อนจะไปขึ้นแท็กซี่ที่หน้าโรงพยาบาลโดยไม่บอกจองกุกซักคำ

 

“คุณหนูครับนี่จะเข้าเรียนแล้วน่ะครับ”คนขับรถคนหนึ่งว่าขึ้น

“ตามรถแท็กซี่คันนั้นไป”คนที่อยู่ในรถบอก

“ครับ”คนขับรถรับคำสั่งและขับตามรถแท็กซี่ที่ยุนกินั่งไป

“ถ้าฉันมีโอกาสเธอไม่รอดแน่ยุนกิ”คนในรถผู้ที่มีหน้าตาหวานแหววแต่พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูแตกต่างกันสิ้นเชิง……..


 

ยุนกิกลับมาถึงบ้านแล้วเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแล้วนั่งลงที่เตียงอย่างเหนื่อยล้านี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ยุนกิไม่อยากไปโรงเรียนเพราะสายที่โทรมาหาที่โรงพยาบาล ในระหว่างที่นั่งรถกลับมาที่บ้านของตัวเองสายที่ยุนกิไม่ยอมรับก็ยังโทรมาอย่างต่อเนื่องจนถึงขณะนี้

ตริ๊ง!!

เสียงข้อความเข้ามาในโทรศัพท์ของยุนกิมันเป็นข้อความสียงยุนกิหยิบมันขึ้นมาเปิดดู

ยุนกิ ได้โปรดรับโทรศัพท์ฉันทีฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย คือ….ฉันคิดถึงนายน่ะกลับมาอยู่กับฉันน่ะ

ยุนกิที่ฟังข้อความแล้วก็รู้สึกเจ็บปวด พรางคิดว่าทำไมถึงใช้คำว่ากลับมาอยู่กับฉันทั้งๆที่เค้าเป็นคนจากยุนกิไปแท้ๆและที่นี่ก็เป็นบ้านของยุนกิยุนกิเองก็จะไม่ยอมไปจากที่นี่เด็ดขาด

“คิดถึงหรอ….ที่ผ่านมาฉันเจ็บปวดมามาก แล้วทำไมถึงทำกันแบบนี้”ยุนกิว่าเบาพรางน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย

ตริ๊ง!!

เสียงข้อความเข้าอีกครั้งแต่ครั้งนี้เป็นข้อความจากคนแปลกหน้า Y

คนแปลกหน้า Y : เธออยากรู้รึป่าวว่าฉันเป็นใคร?? ฉันจะรอเธออยู่ด้านล่าง ฉันมีเวลาให้แค่ 10 วินาทีคิดดีๆน่ะ

10 วิหรอ ฉันต้องรู้ห้ได้”ยุนกิว่าแล้วก็รีบวิ่งลงไป

10

9

8

7

6

5

4

3

2

1

ยุนกิวิ่งลงมาถึงพอดีภายในสิบวิแต่…..

0

พรึ่บ!!

และหลังจากนั้นทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนาน

ร่างบางที่ค่อยๆลืมตาขึ้นหลังจากที่โดนยาสลบแล้วสลบไปเนิ่นนาน เมื่อลืมตาขึ้นมายุนกิยังคงอยู่ในสถานที่ๆคุ้นเคยซึ่งมันก็คือห้องนอนของตัวเองแต่ที่จำได้คือยุนกิลงไปข้างล่างเพื่อที่จะรู้ว่าใครคือเจ้าของข้อความลึกลัแต่อยู่ดีๆก็มีผ้าปิดจมูกจากด้านหลังแล้วก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย......

 

>>>>>>>>> To be continue >>>>>>>>

 
ขอโทษจริงๆเน้ออออ....T^T

....Hallo....
 
ตอนนี้ตอนที่14อัพร้อยเต็มแล้วน่ะเนื่อง
จากหายไปนานพอควรต้องขอโทษน้าาา
แต่วันนี้จะอัพลงอีกตอนวันนี้งานไม่ค่อย
เยอะและเริ่มที่จะเคลียร์งานใกล้จะหมดแล้ว
เรียนนี่ลำบากจริง อีกซักพักจะมาอัพตอนใหม่น้า
ตอนที่15อัพร้อยเลย.....

ขอโทษจริงๆเน้ออออ....T^T
 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #233 Malo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 22:25
    โปะยาสลบแล้วหายไปไส??? O-o

    มันชักลึกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนเข้าไปใหญ่แล้วเนี่ย

    สายปริศนานั่นคือใคร (เดาว่าอาจเป็นแฟนเก่ายุนกิ)

    แล้วยังคนแปลกหน้าyอีก

    สนุกมากเลยไรท์ ปมเริ่มมาเรื่อยๆแล้ว
    #233
    0
  2. #227 preaw eiei (@preawproudd) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 21:03
    อ่าวว โปะยาสลบแล้วไปหนายยย - -
    #227
    0
  3. #226 preaw eiei (@preawproudd) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 21:00
    อ่าวว โปะยาสลบแล้วไปหนายยย - -
    #226
    0
  4. #207 JAMJAM (@jamjamjiratchaya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 15:11
    สนุกง่่าาาาาา
    #207
    0
  5. #203 JAMJAM (@jamjamjiratchaya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 11:39
    รีบมาอัพน้าาาไรท์ๆๆๆๆ ^%^
    #203
    0
  6. #202 TiwBoon (@0883299691) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 08:24
    หนูงงไปหมดแล้วอ่ะ ช่วยมาอัพเร็วๆนะคะ รอออออออออออออออออออออออออออออ
    #202
    0
  7. #201 HopeSuga (@hopesuga) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 22:54
    มาอัพไวๆนะไรท์ คล่องใจมากแล้วอยากรู้แล้วอ่ะว่าใครเป็นข้อความY สู้ๆนะ
    #201
    0
  8. #198 TiwBoon (@0883299691) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 21:35
    Y แกรคือใคร? ไรท์มาอัพเร็วๆนะคะ สู้ๆ เค้าชอบฟิคเรื่องนี้มากมันลึกลับซับซ้อนดี
    #198
    0
  9. #197 army prani (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 21:14
    หนุกๆๆๆๆ อ่ะค่ะไรท์...อัพต่อไวไวนร้าาา หนูจะมาเฝ้า5555+
    #197
    0
  10. #196 Malo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 18:22
    ปริศนาเริ่มมาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแล้ว

    อยากรู้ว่าคนแปลกหน้า y คือใคร ทำไมต้องถึงขั้นฆ่าแกงกันเลย

    รอไรท์มาต่อ สนุกมากๆเลยงับ ^^
    #196
    0