ตอนที่ 29 : The Deterview [[ 27 ]] ►::At the Park::◄

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    19 ก.ค. 58

[[ 27 ]]

….At the park….

 


 

โฮซอกเดินกลับมาที่ห้องผ่าตัด และยังคงเห็นโซอันในสภาพที่ร้องไห้อย่างหนัก

และคุณหมอได้ออกมาจากห้องผ่าตัดเพื่อมาบอกอาการของยูอัน  ทำให้โฮซอกชะงักเท้าหยุดเดินและรอฟังผลจากคุณหมอที่ออกมาบอกโซอันอยู่ห่างๆ

 

“คุณหมอเพื่อนของฉันปลอดภัยแล้วใช่ไหมค่ะ!!” โซอันเมื่อเห็นคุณหมอเดินออกมาจากห้องผ่าตัดก็รีบลุกขึ้นยืนและวิ่งเข้าไปถามคุณหมอทันที

 

“ผมพยายามเต็มที่แล้วครับ..” คุณหมอว่า  ทำให้โซอันเข่าอ่อนและทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง

“ไม่จริง” โซอันว่าทั้งน้ำตา พรางกำมือแน่น และปล่อยให้น้ำตาหยดลงพื้น

“ผมเสียใจด้วยน่ะครับ” คุณหมอว่าและพยายามนั่งลงปลอบใจโซอัน ก่อนจะเหลือบมองไปเห็นโฮซอกที่ยืนมองโซอัน ด้วยความสงสาร

 

เมื่อคุณหมอเดินจากไป โฮซอกก็เดินเข้าไปหาโซอันก่อนจะพยุงตัวโซอันขึ้นไปนั่งไว้ที่เก้าอี้เหมือนเดินและยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ก่อนนั่งลงข้างๆเธอ

 

“ฉันเสียใจด้วยน่ะยูอันเธอไปที่ๆไม่มีความเจ็บปวดอย่างที่เธอต้องการแล้ว” โฮซอกว่าขึ้น ในขณะที่โซอันเอาแต่นั่งร้องไห้

“ถึงเพื่อนสนิทของเธอจะไม่อยู่แต่เธอก็ยังมีเพื่อนอย่างฉัน….  โฮซอกว่าปลอบใจโซอัน และแต่ที่บ่าโซอันเบาๆ

“ฉันขอโทษ..ยูอัน ฉันขอโทษ” โซอันว่าและใช้หมัดของตัวเองทุบไปที่ขาของตัวเองทั้งสองข้างและพยายามทำร้ายตัวเอง

โฮซอกที่นั่งอยู่ข้างๆรีบห้ามโซอันไว้ด้วยการจับมือทั้งสองข้างของโซอันไว้อย่างแน่นเพื่อไม่ให้ทำร้ายตัวเอง

“มันไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกน่ะอย่าทำแบบนี้เลย” โฮซอกว่า

“ปล่อยมือฉันน่ะ  ฉันไม่ควรได้รับการให้อภัยเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่สามารถช่วยใครได้เลยมีแต่จะทำให้คนๆนั้นได้รับอันตราย ปล่อย!!” โซอันพูดเสียงดังและสะบัดมือของโฮซอกออกอย่างแรง

 

พลึ่บ!!

 

โฮซอกดึงร่างโซอันเข้ามากอดไว้และว่าปลอบ

“เธอเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับฉันน่ะเธอช่วยฉันกับยุนกิไว้ เธอช่วยคนอื่นได้ดีเลยหละ”

“โซอัน..ขอบคุณมากน่ะ” โฮซอกว่า

โซอันได้แต่ปล่อยโฮออกมา น้ำตาของโซอันเปื้อนเต็มเสื้อโฮซอกไปหมด โฮซอกได้แค่กอดโซอันไว้อย่างนั้น และพยายามปลอบใจโซอัน

 

 

 

 

“ฉันสงสารโซอัน” จีมินที่ยืนอยู่กับยุนกิที่แอบมองโฮซอกกับโซอันอยู่ห่างๆพูดขึ้น

“การที่ต้องเสียเพื่อนไป มันเจ็บมากเลยหล่ะ เด็กห้องพิเศษอย่างเราไม่มีเพื่อนเลยด้วยซ้ำการที่ได้มีเพื่อนมันดีมากเลยนะ แต่ต้องมาสูญเสียเพื่อนคนเดียวไปมันยากที่จะรับได้ฉันเข้าใจเธอ” ยุนกิว่าและนึกถึงตอนที่ยุนกิได้มาอยู่ห้องเรียนอันดับหนึ่งนี้เพราะโซอันที่เป็นคนช่วยติวเรื่องเรียนให้โซอันเป็นเหมือนเพื่อนคนแรกที่เป็นคนจริงๆไม่ใช่หนังสือที่คอยเป็นเพื่อนยุนกิ และที่ยุนกิอ่านหรือเขียนมันเวลาว่างกิ

 

“งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ” จีมินว่ากับยุนกิ

ยุนกิหันไปมองจีมินก่อนจะยิ้มออกมา…..

“ขอบคุณน่ะ” ยุนกิว่าทั้งยิ้ม ก่อนจะหันกลับไปมองโฮซอกกับโซอันและพูดขึ้นต่อ

 

“นายคิดว่าฉันทำถูกไหม..?” ยุนกิถามความเห็นของจีมินเรื่องที่ยุนกิจะต้องไปให้ห่างจากโฮซอก

“ฉันก็ไม่รู้สิ….แต่ถ้าตามความเห็นของฉันแล้ว เธอมีเหตุผลที่จะทิ้งไอ้หมอนั่นไปฉันก็ไม่ห้าม แต่ถ้าจะให้โฮซอกรักโซอันฉันว่ามันยากที่จะเป็นไปได้” จีมินว่า

 

“ถ้างั้นนายหาที่พักให้ฉันได้ไหมแค่ชั่วคราวเท่านั้นเพราะฉันคงจะพักอยู่ไม่นาน” ยุนกิว่าขณะที่ยังคงมองไปที่โฮซอกและโซอัน ตอนนี้โซอันก็ยังคงนั่งร้องไห้เหมือนเดิมและมีโฮซอกที่คอยปลอบและแตะบ่าโซอันเบาๆ

 

“นานแค่ไหนดีล่ะ เดือนนึง หรือ2เดือน” จีมินว่าและคิดว่ายุนกิจะอยู่ถึง2เดือน

“แค่วันนี้กับพรุ่งนี้ก็พอ” ยุนกิว่า ทำเอาจีมินช็อกไปนิดๆ

“แล้วหลังจากสองวันนี้แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหนกัน” จีมินถามอย่างสงสัย

 

“เรื่องนั้นฉันคิดไว้แล้วหละยังไงก็ขอบคุณล่วงหน้าเลยล่ะกันน่ะ” ยุนกิว่าจบก็เดินไปรอขึ้นลิฟ  โดยมีจีมินที่เดินตามไปทีหลังอย่าง งงๆยืนรอเป็นเพื่อน

 

--------------------------------------------

 

 

 

ยุนกินั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ยาวตัวหนึ่งในตอนที่ท้องฟ้ามืดสนิทใกล้ๆกับบ่อน้ำกว้างใหญ่ที่มีแต่ความสดใสในสวนสาธารณแห่งหนึ่งที่โฮซอกเคยพายุนกิโดดเรียนแล้วพามาที่นี่ในตอนพักกลางวัน จนยุนกิเกือบจะโดนลงโทษ

มันเป็นวันที่โฮซอกไม่สามารถมาเรียนได้เนื่องจากโดนยุนกิที่นอนละเมอต่อยเข้าที่ตาจนมันเขียวไปหมด และโฮซอกก็แอบเข้าไปลากยุนกิออกมาทั้งๆที่เค้าใส่ชุดอย่างอื่นที่ไม่ใช่ชุดนักเรียนของโรงเรียน deterview

 

ยุนกิหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแล้วกดหาเบอร์ใครสักคนที่เคยโทรมาแต่ถูกยุนกิปฏิเสธไป คนที่เคยโทรมาขอให้ยุนกิไปอยู่ด้วยกัน คนที่ยุนกิมีเบอร์ไว้แต่ไม่เคยโทรไปและไม่เคยคิดจะรับสายเมื่อคนๆนั้นโทรมาหายุนกิ

แต่วันนี้จะเป็นวันแรกและครั้งแรกที่ยุนกิจะโทรไปหาผู้ชายคนนี้…..

 

(ฮัลโหล…) ปลายสายเหมือนจะกดรับโทรศัพท์โดยไม่ดูชื่อว่าใครโทรมา จึงรับสายด้วยเสียงที่เหมือนคนเพิ่งจะตื่นและหมดแรง

“นี่ เพิ่งตื่นหรือกำลังจะตาย” ยุนกิว่าเมื่อได้ยินเสียงของคนที่รับสาย

(นายเป็นใครถึงมาพูดแบบนี้กับฉันเนี่ย!!) ดูเหมือนว่าการพูดของยุนกิจะทำให้คนปลายสายรู้สกกระตือรือร้นขึ้น

(นายรับโทรศัพท์คนแปลกหน้าบ่อยเลยสิน่ะหรือนายไม่ได้บันทึกชื่อฉันไว้เลยไม่รู้ว่าเป็นใคร) ยุนกิช่วยเตือนสติคนปลายสาย

ปลายสายค่อยเอาโทรศัพท์ออกจากหูเพื่อดูชื่อคนที่โทรมาก่อนจะระเบิดแตก

(อะไรเนี่ย!! ฉันฝันไปใช่ไหม? ยุนกิ ยุนกิจริงๆหรอ?) ปลายสายดูเหมือนจะดีใจและตื่นเต้นผิดปกติ

“นายเคยบอกให้ฉันไปอยู่ด้วยใช่ไหม….แต่ฉันไม่ไปเพราะฉันจะอยู่ที่บ้านของฉัน ที่เมื่อก่อนมันเคยมีครอบครัวที่สดใส พ่อ แม่ ฉัน และก็นาย….” ยุนกิเริ่มเข้าเรื่องที่จะพูดโดยไม่สนใจว่าคนปลายสายจะดีใจเพียงใดที่ยุนกิโทรไป..

(ฉันก็อยากให้มันกลับมาเป็นแบบนั้นฉันถึงได้อยากให้นายมาอยู่ด้วยกันแต่ถึงอาจจะเหลือเพียงแค่เราสองคนฉันก็ไม่สน) ปลายสายว่า

“ฉันจะไปอยู่กับนาย ส่งที่อยู่มาให้ฉันด้วยหละ..” ยุนกิว่า

(จริงๆหรอเนี่ย!! และจะมาวันหนะ!!) ยังไม่ทันที่ปลายสายจะได้ถามว่าจะมาวันไหนยุนกิก็ตัดสายทิ้งไป

“ถึงฉันจะไปอยู่กับนายแต่มันก็ใช่ว่าฉันจะให้อภัยนาย ฉันยังคงเกลียดนายเหมือนเดิ คนที่ทำลายครอบครัวของฉัน พ่อกับแม่ต้องจาฉันไปเพรานาย นายมันเป็นพี่ชายที่แย่ที่สุด!!” ยุนกิว่าหลังจากที่ตัดสายพี่ชายของตัวเองไป ยุนกิตกลงที่จะไปอยู่กับพี่ชายของยุนกิที่ต่างประเทศ….

 

“เฮ้อ….

ยุนกิถอนหานใจครั้งใหญ่ก่อนจะกลับมานึกถึงโฮซอก

 

“ฉันหาเรื่องให้นายเจ็บตัวอยู่เรื่อยจริงๆ” ยุนกิว่าขณะนั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้สีน้ำตาลแล้วในมือของยุนกิได้ถือโทรศัพท์ของตัวเองไว้

“นอกจากฉันจะต่อยนายแล้ว ยังทำให้นายเจ็บมืออีก” ยุนกิว่าและนึกถึงตอนที่ยุนกิเข้าไปเอาสมุดไดอารี่ของโซอันในห้องเก็บของ ของนักเรียน แล้วเกือบจะโดนคนร้ายเอามีดแทงแล้ว ถ้าโฮซอกไม่ใช้มือของเค้ามาจับมีดไว้จนทำให้มือของเค้าเป็นแผล

“และฉันก็ทำให้นายโดนยิงที่หลัง….แถมตอนนายโดนยิงนายยังอุส่าห์แบกฉันมา” ยุนกิว่าพรางก้มหน้าลงแล้วใช้มือปิดหน้าก่อนจะร้องไห้ออกมา

 

 

“หนีออกมาเพื่อมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้เองหรอ..” เสียงของใครบางคนที่อยู่ด้านหลังของยุนกิพูดขึ้น

 

เสียงของคนที่ยุนกิคุ้นเคยดี ทำให้ยุนกิรีบเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นเดินหนีทันที….

 

พลึ่บ!!

“เธอหนีฉันมาทำไมแล้วรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหนที่ออกมาคนเดียวแบบนี้” โฮซอกจับข้อมือยุนกิไว้ก่อนที่ยุนกิจะเดินหนีไป

“ฉันไม่ได้หนี ฉันแค่ออกมาสูดอากาศที่นี่ เพราะที่นี่อากาศดีมากเลยทีเดียวถึงจะเป็นตอนกลางคืนก็เถอะฉันชอบที่นี่น่ะ” ยุนกิว่าทั้งที่ยืนหันหลังให้โฮซอกอยู่

“ไปกันเถอะ!!” โฮซอกไม่ว่าป่าวเค้าดึงข้อมือของยุนกิที่จับอยู่ก่อนหน้านั้นแล้วให้เดินตามไป

“เราจะไปที่ไหนกัน” ยุนกิที่ถูกลากให้เดินตามไปเรื่อยๆถามขึ้นอย่าง งง?

“ก็เธอบอกว่าชอบที่นี่ฉันก็พามาเดินสูดอากาศไง มีฉันไปด้วยเธอจะได้รู้สึกปลอดภัยขึ้นด้วยไง เพราะถ้าเกิดอันตรายฉันจะได้ช่วยได้ทัน” โฮซอกว่ายิ้มๆ

“ฉันบอกแล้วไงว่าเราอย่าอยู่ใกล้กันเลยมันอันตรายถ้านายกับฉะ…..!!

 

ยุนกิที่กำลังจะพูดเรื่องเดิมๆที่พูดก่อนหน้านั้นกลับกลายเป็นว่าคำพูดพวกนั้นถูกปิดผนึกไว้ด้วยริมฝีปากของโฮซอก ตอนนี้คำพูดพวกนั้นกลายเป็นโฮซอกผู้เดียวที่ควบคุมมันไม่ให้หลุดออกมาทำให้เค้าเจ็บปวดในเวลาและบรรยากาศดีๆแบบนี้

 

ยุนกิไม่ได้ขัดขืนอะไร เพราะริมฝีปากของโฮซอกที่ที่ประกบลงมาครั้งนี้ไม่ได้เหมือนครั้งก่อนๆ เพราะครั้งนี้เหมือนจะเป็นจูบที่นุ่มนวลและ ยังช่วยปลอบความเจ็บปวดของทั้งสองฝ่ายได้เป็นอย่างดี จูบที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของทั้งสองฝ่ายที่ต้องจากการเพราะสิ่งจำเป็นแม้ว่าพวกเค้าทั้งสองคนจะรักกันมากเพียงใดก็ตาม…….

 






-END-

:

:

:

อ่ะ!!ตกใจใช่ไหมล้า ล้อเล่นหน่า 555 ยังไม่จบหรอกน่ะ!!

 

 

>>>>>>>>> To be continue >>>>>>>>

 

ตกใจนิดๆใช่มั้ยล่ะ ที่อยู่ๆจะจบทั้งที่ไม่รู้เรื่อง 555ล้อเล่นน้า

ต้องขอโทษที่มาอัพช้าน่ะค่ะ ถึงไรท์จะปิดเทอมแล้วก็เถอะแต่

การบ้านตอนปิดเทอมมันก็ตามาหลอกหลอน ตอนปิดเทอมอีก

อย่างแรกที่รู้ว่าครูสั่งงานตอนปิดเทอมนั่งกุมกระหมับก่อนเลย

เฮ้อ……….อยากเป็นตัวละครในนิยายจังเลย จะแต่งให้ตัวเองฉลาด

แต่ไม่ต้องเรียน(เอิ่ม=_=)

ยังไงก็อย่าพึ่งลืมฟิคเรื่องนี้น้า แล้วก็ฝากเรื่องอื่นๆด้วยน้า

เม้น = ตอนต่อไป

 

THE ORA
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #366 Minsong (@sugakyongsoo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2557 / 02:08
    อยากอ่านแล้วอ๊าาาาาาาา TTTTTT^TTTTT
    #366
    0
  2. #358 Font Loveyou (@abcdefghiamyou) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 22:43
    เหมือนจบแล้วเลยอ้ะ. ไรท์ไม่เห็นมาอัพเพิ่มเลยอ้ะ
    #358
    0
  3. #357 Font Loveyou (@abcdefghiamyou) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 22:41
    เหมือนจบแล้วเลยอ้ะ ไรท์ไม่เห็นมาอัพเพิ่มเลยอ้ะ
    #357
    0
  4. #356 Font Loveyou (@abcdefghiamyou) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 17:52
    ไรท์จ๊า อัพนิยายหน่อยนะ นะ นะ นะ น๊ะ รออ่านอยู่จ้ะ อย่าทิ้งให้ค้างนานเลยนะ พลีสสสสส
    #356
    0
  5. #355 JAMJAM (@jamjamjiratchaya) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 17:50
    มาอัพเร็วๆน้าาา
    #355
    0
  6. #353 กอกวิ้น (@korguinn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 12:33
    เกร้ดดดดดดโฮปปปปป>< มาอัพเร็วๆนะ อิ้อิ้
    #353
    0
  7. #352 BuBee YoDyOy (@yokyoy_12) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 10:30
    อัพเร็วๆนะค้ารออยู่
    #352
    0
  8. #349 Font Loveyou (@abcdefghiamyou) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 18:21
    เย้!!อัพแล้ว มาอัพต่อนะไรท์ รี้ดรออยู่
    #349
    0
  9. #348 _SugarCat_i-tim_ (@nootnee) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 12:16
    มาต่อเร็วๆนะค้า T/T
    #348
    0
  10. #347 whisper´♡ (@manamjinki) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 23:10
    ไรท์ มาต่อเร็วววววววววว
    #347
    0