สาปเลือดสังเวยจันทร์

ตอนที่ 7 : หายตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 มิ.ย. 58

                                                                       7
                                                 หายตัว


    วันนี้เป็นที่ฟ้าสดใสเหมือนกับเมื่อวาน ฉันรีบไปทำงานแต่เช้า ก่อนเข้าห้องบัวแก้วแอบชะเง้อดูห้องผ่าตัดเก่าแวบๆ


สวัสดีจ้ะสาวน้อย

สวัสดีค้ะสาวน้อยทักทายเสียงใสกิ๊งฉันวางถุงข้าวต้มลงบนโต๊ะของเธอ

นี่อะไรเหรอคะ สาวน้อยถามอย่างสงสัย กำลังจะเอานิ้วไปแตะมัน

อย่าเพิ่งแตะนะจ้ะ!” ฉันตะโกนห้ามบัวแก้วขณะที่เดินไปเอาถ้วยช้อนที่ล้างวางไว้ในห้องน้ำ 

นั่นข้าวต้มปลา พี่อุตส่าห์ตื่นไปซื้อมาให้บัวแก้วตั้งแต่เช้าตรู่เลยน้า

ว้าวจริงเหรอคะ ขอบคุณคะพี่แพร รักพี่แพรที่สุดเลยบัวแก้วปากหวานใส่ฉัน

มาเดี๋ยวพี่ทำให้ นอนลงอ่านอันนี้ไปก่อนฉันยื่นหนังสือการ์ตูนเล่มสุดท้ายที่เพิ่งเอามาให้เธอ                                                            
เมื่อคืนบัวแก้วเห็นหรือได้ยินเสียงอะไรบ้างมั้ยจ้ะฉันถามเธอ

ไม่นี่คะ บัวแก้วหลับสนิทเลยเธอพูดขณะที่มีข้าวต้มอยู่เต็ม

เหรอจ้ะ” 

“พี่แพรมีอะไรรึปล่าวคะ

อ๋อๆ ปล่าวจ่ะปล่าว งั้นพี่ไปหาหมอประสิทธ์ชัยก่อนนะ เมื่อวานจนวันนี้ยังไม่พบเขาเลยฉันเดินออกมาจากห้อง แล้วก็ต้องหยุดก้าวเท้า ฉันหันไปมองห้องผ่าตัดลับนั่น.. เมื่อคืนมีแสงไฟเปิดแน่นอน ลิ่นเหม็นของอะไรสักอย่างโชยเข้ามาแตะจมูก

ตึง ตึง!” 

เสียงเคาะของอะไรสักอย่างดังมาจากในห้อง ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจฉันเดินถอยหลังไปยืนอยู่หน้าประตูที่ถูกล็อกไว้แน่นหนากลิ่นนั้นคงลอยออกมาจากให้นี้ 

ทำอะไรอยู่เหรอครับหมอแพรเสียงของหมอประสิทธ์ชัยดังขึ้นทำเอาฉันสะดุ้ง เขายืนอนู่ข้างๆฉัน

อ๋อ คือห้องนี้มันมีกลิ่นอะไรแปลกๆน่ะคะ

ไหนขอทางผมหน่อยนะครับเขาเดินแทรกเข้ามา ขยุกขยิกจมูก

ห้องนี้ก็ปล่อยร้างมานาน คงจะมีหนูตายแน่นอน เดี๋ยวไม่นานกลิ่นก็หายไปเองแหละครับ

แล้วทำไมไม่เข้าไปทำความสะอาดล่ะคะ

ห้องร้างสกปรกแบบนั้น ทิ้งๆมันไปเลยเถอะครับ.. คุณมีคนไข้ต้องตรวจต่อน่ะครับ ผมกำลังเดินมาตามคุณพอดี

อ๋อ ค่ะฉันว่าจะถามเรื่องแสงเมื่อคืนกับเขา แต่ก็ต้องรีบไปที่ห้องตรวจวันนี้ผู้ป่วยก็ไม่ค่อยมีเหมือนวันอื่นๆ ฉันจึงเลิกตั้งแต่บ่ายโมง  จะว่าไปฉันไม่เคยซื้ออะไรไปฝากป้าแช่มเลย แถมต้องไปขอโทษคุณป้าเรื่องเมื่อคืน

ลุงคะ ขอบะหมี่กระดูกหมูหนึ่งถุงด้วยคะฉันพูดกับลุงช้อยร้านบะหมี่ หลังจากเพิ่งทานบะใหมี่ของตนเองหมดไปสองชาม

เอ้อคุณลุงคะ วันนี้ป้าแช่มออกไปไหนบ้างไหมคะ

ไม่หรอก ปกติป้าแกจะอยู่บ้านทอผ้านะเวลานี้ มีอะไรหรือเปล่า

เปล่าคะ ไม่มีอะไร เท่าไหร่คะ

หกสิบบาทฉันยื่นแบงก์ยี่สิบสามใบให้ลุงช้อยแล้วเดินออกจากร้านไป และเดินกลับบ้าน ในมือถือถุงหมี่ที่จะเอาไปฝากป้าแช่มตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าบ้านป้าแช่มแล้ว บ้านของป้าปิดประตูเงียบสงัด

ป้าแช่มคะฉันเรียกชื่อป้า พลางเคาะประตู  แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

ป้าแช่ม!” ฉันตะโกนดังขึ้นพร้อมทั้งเคาะประตูถี่ๆ แต่ก็ได้แต่ความเงียบงันกลับมา ฉันทำอย่างนี้อยู่หลายรอบ จนตัดใจในที่สุด สงสัยป้าแช่มจะยังโกธรฉัน มันเป็นความผิดฉันเองที่ตะโกนเรียกชื่อท่านจันทราเทพพร่อยๆแบบนั้น ทั้งๆที่รู้ดีว่าทุกคนในหมู่บ้านศรัทธาอย่างมาก

เรื่องเมื่อคืนหนูขอโทษจริงๆนะคะคุณป้า นี่หนูซื้อบะหมี่มาฝากคุณป้าด้วยคุณป้ายังไม่ยอมพูดด้วย  “งั้นหนูแขวนบะหมี่ไว้หน้าประตูนะคะ

ฉันเดินหงอยๆกลับบ้าน ปล่อยตัวให้ล่นลงบนเตียงเบาะแข็ง เสียงของไม้เก่าๆดังเอี๊ยดและแล้วฉันก็หลับไปอย่างไม่รู้ตัว ตื่นมาอีกที่ก็เป็นกลางค่ำแล้ว ฉันลุกขึ้นมาอ่านหนังสือการ์ตูนที่อ่านซ้ำไปหลายรอบแล้ว จากนั้นก็เปลี่ยนไปชงกาแฟ ปกติฉันก็ไม่มีพรสวรรค์ทางด้านนี้อยู่แล้ว แต่คืนนรสชาติของกาแฟกลับขมมากกว่าปกติ ฉันพ่นมันออกมาจากปากตั้งแต่จิบแรก และเทมันทิ้งลงซิงก์น้ำ เห้อ จะทำยังไงดี ป้าแช่มดีกับฉันมาก แต่ตอนนี้ท่านโกธรฉันจนแค่พบหน้ายังยอมเลย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของฉัน
ป้าแช่ม!” ฉันกระโดดดีใจ ต้องเป็นป้าแช่มแน่ๆ ท่านคงยอมมาพบฉันแล้ว 

สักครู่นะคะ หนูกำลังไปแล้ว!” ฉันรีบวิ่งตรงไปยังประตู
ทันทีที่ประตูเปิดออก ภาพตรงหน้าก็ปรากฏ ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ป้าแช่ม


อธิศ…” 
     ชายร่างใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาในมุมของเขา ฉันสัมผัสได้ถึงไออุ่นของเขาทั้งๆที่อยู่ห่างกันถึงหนึ่งเมตร น้ำตาฉันเอ่อนองออกมาอย่างไม่รู้ตัว พยายามควบคุมการหายใจ 

อธิศ คุณจริงๆด้วย!” 
     ฉันรีบโผเข้ากอดเขา กลิ่นของเขายังเป็นเหมือนเดิม รับความอบอุ่นจากเข้าให้เข้ามายังร่างกายฉัน ปล่อยให้มันซ่อมแซมบาดแผลในใจที่มี เขายกมือขึ้นมาลูบหัวฉัน

อย่าร้องสิคนดีเขาปลอบ

ฉันดีใจจริงๆที่ได้พบคุณฉันซุกหน้าเข้าไปในหน้าอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา

ทำไมคุณไม่โทรมาหาผม เสียงเขาเปลี่ยนเป็นดุกะทันหันฉันส่ายหน้าไม่ตอบเขา เข้ามาก่อนสิคะ

เรานั่งอยู่บนเบาะโซฟา ฉันนั่งติดเขาจนเกือบจะขึ้นไปอยู่บนเขาเสียแล้ว มือกอดเขาไว้แน่น กลัวว่าอยู่ดีๆเขาจะหายตัวไป

ไหนคุณบอกผมมาก่อน ว่าทำไมไม่โทรรายงานผมบ้างฉันยื่นโทรศัพท์มือถือที่ตั้งรูปเขาเป็นภาพหน้าปกเพื่อเอาไว้ดูเวลาเหงา 

ขีดสัญญาณไม่มีสักขีดเขาพ่นลมออกมาทางจมูกฉันพยักหน้างึกงัก 

ฉันก็อยากโทรหาคุณ แต่สัญญาณมันไม่มีจริงๆ จะให้ฉันทำยังไงฉันพูดออกมาเสียงอู้อี้ ตอนนี้น้ำตายังไม่หยุดไหล

โอเค ผมเข้าใจแล้ว คุณไม่ต้องร้องเขาปลอบ เอานิ้วขนาดใหญ่ปาดน้ำตาจากหน้าฉัน มือของเขามีขนาดใหญ่กว่าใบหน้าของฉันอีก

แล้ววันนี้คุณไม่มีงานหรือ

พ่อคุณส่งผมมา ผมเองก็อยากมาเช่นกัน

แล้วพรุ่งนี้คุณมีงานรึปล่าว

มีครับ ผมคงต้องกลับพรุ่งนี้เช้าฉันดีใจที่คืนนี้เขาจะอยู่กับฉัน

คุณอยู่นี่เป็นไงบ้างเขาถาม

ก็ดีค่ะฉันเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง ตั้งวินาทีที่เขาจากไปจนถึงวินาทีตอนนี้

จันทราเทพอะไรกัน แค่เรื่องแบบนั้นต้องทำให้ทุกคนไม่ชอบหนาคุณด้วยเหรอเขาบ่น

อย่าพูดดังสิคะ เดี๋ยวใครก็มาได้ยินเข้าหรอก อันที่จริงตอนนี้ทุกๆก็เริ่มยอมรับฉันแล้วละคะ

อื้มดีแล้ว ว่าแต่เรื่องหน้าปีศาจนั่นผมว่าต้องเป็นคนใส่หน้ากากแน่นอน

ใส่หน้ากากเหรอคะ

ใช่ฟังจากที่คุณเล่า มันคือหน้ากากโอนิหละ ตอนเด็กๆผมเคยอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นนะ คงจะเป็นใครมาแอบฟังคุณคุยกับป้าแช้มแน่

ป้าแช่มค่ะฉันแก้ 

แล้วไอเรื่องคำสาปนั่น จริงเหรอที่มีคนตายหนึ่ง หายสาบสูญหนึ่งทุกปีนะ

แน่สิคะ ฉันไม่เชื่อว่าป้าแช่มจะโกหก

คุณนี่เชื่อคนง่ายจริงๆเขาว่าฉัน

เอ๊ะคุณนี่ ป้าแช่มดีกับฉันขนาดนี้ คุณยังพูดแบบนี้อีกเหรอฉันใช้มือตีเขา เขานิ่วหน้ากลับมา

ตอนนี้ดึกมากแล้ว คุณไปอาบน้ำเข้านอนกันเถอะครับ

ไม่นะคะ ฉันยังไม่อยากนอน ฉันอยากคุยกับคุณต่อฉันไม่อยากเสียว่าอันมีค่าที่จะได้อยู่กับเขา

ไม่ได้ คุณลืมแล้วเหรอว่าพรุ่งนี้ต้องทำงานน่ะเป็นเรื่องที่แปลกมากที่อธิศเป็นฝ่ายพูดประโยคแบบนี้

งั้นผมสัญญาว่าจะมาหาคุณอีกไม่กี่วันหลังจากนี้แล้วกันเขายื่นคำสัญญา

งั้นก็ตกลงคะฉันยอมตกลงและเชื่อเขา อย่างน้อยถ้าเขายอมพูดแบบนี้ เดี๋ยวอีกไม่นานเขาคงจะมาจริงๆ อย่างน้อยก็ยังมีครั้งต่อไปที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน

ให้ผมนอนบนพื้นเถอะเขายืนกรานในขณะเราสองคนกำลังโต้เถียงกัน ฉันอยากให้เขามานอนบนเตียง แต่เตียงมันเล็กมาก เขากลัวจะเบียดฉันตกเตียงดึกๆได้เพราะเขาเป็นคนนอนร้าย.. มากๆ

ไม่คะ ฉันจะนอนกับคุณ นอนที่พื้นมันเย็นไป

งั้นก็โซฟาด้านล่าง

ไม่ฉันปฏิเสธสายตาออดอ้อนเต็มที่

งั้นก็โอเคเขายอมแพ้
เรานอนเบียดกันอยู่บนเตียง เตียงนั้นมีขนาดเล็กไปเลยเมื่อเทียบกับขนาดตัวเขา เรานอนตะแคงกอดกันเพื่อลดพื้นที่ ฉันกอดเขาแน่น สูดกลิ่นความอบอุ่นจากอกของเขา และหลับใหลไปอย่างไม่รู้ตัว

2 ความคิดเห็น