คัดลอกลิงก์เเล้ว

รอคอย [EXO] hunhan

ถึงแม้ว่าตัวเราจะห่างไกลกันมากแค่ไหน แต่ผมก็อยากให้พี่รู้ไว้นะ ว่าหัวใจของผมมันจะยังอยู่กับพี่ตลอดไป

ยอดวิวรวม

233

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


233

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 ต.ค. 57 / 12:47 น.
นิยาย ͤ [EXO] hunhan รอคอย [EXO] hunhan | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

                                                            


SeHun : ถึงแม้ว่าตัวเราจะห่างไกลกัน แต่ผมอยากให้พี่รู้ไวนะ ว่าหัวใจของผมมันจะอยู่กับพี่ตลอดไป
                                            
LuHan : พี่จะรอวันที่เราจะกลับมารักกันเหมือนเดิมนะ พี่จะรอแค่นายคนเดียว และตลอดไป
                                                                   

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ต.ค. 57 / 12:47


   
    "เสี่ยวลู่ กลับบ้านกัน"เลย์ เพื่อนสนิทของผมพูดขึ้น
"วันนี้ชั้ีนกลับพร้อมนายไม่ได้อ่าเลย์ขอโทษทีนะ"พูดอย่างอ้อนๆใส่เพื่อนสนิท หวังว่าเลย์จะไม่โกรธผม
"อืมๆไม่โกรธหรอก รู้หรอกน่า ว่าเซฮุนสำคัญกว่า"เลย์พูดเหมือนจะน้อยใจนิดหน่อย
"อ่าๆ เดี๋ยววันหลังจะเลี้ยงข้าวนะเพื่อเป็นการไถ่โทษ กลับบ้านดีๆนะ"ผมพูดแล้วเก็บของที่เหลือใส่กระเป๋าทันที

    ตอนนี้ผมออกมานั่งรอเซฮุนอยู่ที่ร้านเค้ก สงสัยใช่มั้ยหล่ะว่าทำไมผมถึงมาร้านเค้ก ก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันครบรอบของผมกับเซฮุนยังไงหล่ะ เราคบกันมาจะ 1 ปีแล้ว ภายนอกเซฮุนอาจจะดูเป็นคนเงียบๆ แต่จริงๆแล้ว ผมว่าเซฮุนเป็นคนที่น่ารักนะ (นี่ในความคิดผม)ถึงแม้ว่าคนอื่นจะมองว่าเซฮุนน่ากลัวก็ตาม ก็ทั้งใบหน้าที่เรียบเฉยบวกกับพูดน้อยนั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ไม่ค่อยมีคนเข้าใกล้เซฮุน เฮ้! นี่ผมพูดเยอะไปมั้ยเนี่ย 555+ เอาหล่ะๆ มาเข้าเรื่องกันดีกว่า
ตี๊ด...ตี๊ด...
"มีข้อความเข้าหรอเนี่ย"ผมไม่รอช้าที่จะเปิดดูว่าข้อความนี้มันคืออะไร และทันทีที่ผมอ่านผมก็ยิ้มออกมาทันที ก็คนที่ส่งมา ก็คือเซฮุนยังไงหล่ะ
                                                                   
                                                                  ผมจะรอพี่อยู่ที่สวนสาธารณะหลังโรงเรียนนะ ผมมีเรื่องจะบอก'
                                                                                                                                 รักนะครับ เซฮุน


     ผมเดินมาเรื่อยๆพร้อมกับเค้กที่อยู่ในมือของผม ข้อความข้างในเขียนว่า 'เสี่ยวลู่จะรักเซฮุนตลอดไป' มันดูลี่ยนใช่มั้ยหล่ะ แต่สำหรับผม ทุกๆคำที่ผมเขียนผมเขียนออกมาจากใจจริงๆ
พอผมมาถึงสิ่งแรกที่ผมจะทำก็คือมองหาเซอุน แล้วผมก็เจอเค้า ผมไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหา แต่สิ่งที่ผมเห็นก็ทำให้ผมหยุดเดินทันที เซอุนไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว แต่เซฮุนนั่งอยู่กับใครอีกคน คนที่ผมรู้จักเป็นอย่างดี และเค้าสองคนก็กำลัง 'จูบกัน'
 ตุ้บ!!!  เค้กที่อยู่ในมือของผมหล่นลงพื้นจนทำให้เกิดเสียง
 เสี่ยวลู่/พี่ลู่หาน >>> เลย์/เซฮุน
ผมค่อยๆเดินเข้าไปหาคนสองคนที่อยู่ตรงหน้าผม
"เพื่อนกันเค้าทำกันอย่างนี้หรอเลย์"ผมพูดทั้งน้ำตา ถามคนที่เป็นเพื่อนกันมานานกว่า 7 ปี
"......"สิ่งที่ผมได้รับคือความเงียบ
"และนี่ใช่มั้ยเซฮุน ที่นายอยากจะบอก"เมื่อไม่ได้คำตอบจากเลย์ ผมจึงหันไปถามเซฮุน
"ใช่!!  นี่แหละคือสิ่งที่ผมจะบอกพี่ เสี่ยว ลู่หาน"และคำตอบของเซฮุนก็ทำให้ผมทรุดลงกับพื้นทันที ผมไม่เคยคิดว่าเราสองคนจะมีวันนี้ วันที่เราสองคนต้องเลิกกัน ผม..ไม่เคยคิดเลยจริงๆ
"เรา..เรารักกันไม่ใช่หรอ..ฮึก..เซฮุน"ผมถามทั้งน้ำตา แต่สิ่งที่ผมได้รับก็คือใบหน้าที่เรียบเฉยและเย็นชา
"พี่คนเดียวต่างหาก...ไม่ใช่เรา..ที่รักกัน"น้ำตาผมไหลยิ่งกว่าเดิมเมื่อคำตอบของเซฮุนออกมาจากปากของเจ้าตัว
"ที่ผ่านมา..นายเคยรักพี่มั้ยเซฮุน..."ผมถามอีกครั้ง หวังว่าสิ่งที่ผมจะได้รับ ไม่ใช่สิ่งเดียวกันกับที่ผมคิด
"ฮึ!!  ไม่เลย...ผมไม่เคยรักพี่เลย"และนั่นก็คือคำพูดสุดท้าย ที่ผมได้ยิน และพอเซฮุนพูดจบก็เดินออกไปพร้อมกับเลย์ทันที โดยที่ไม่ได้หันกลับมามองผมเลย...


   ผมเดินมาเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย และพอมารู้ตัวอีกที ผมก็มาอยู่ที่หน้าบ้านของตัวเองแล้ว ผมเดินเข้าไปในบ้านอย่างเลื่อนลอย มองไปตรงไหนก็เห็นแต่ความทรงจำของผมกับเซฮุน ทั้งรูปคู่ที่ถ่ายด้วยกัน ตุ๊กตากวางที่เซฮุนซื้อให้ในวันเกิด พอผมเห็นน้ำตาของผมก็ไหลลงมาอีกครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันหยุดไหลไปแล้ว
"ฮึก!! เซฮุน...นายไม่เคยรักพี่จริงๆใช่มั้ย..ฮึก.."

 
.............................................................................................................
Sehun Part

"ฮึ!! ไม่เลย...ผมไม่เคยรักพี่เลย"พอผมพูดจบ น้ำตาของผมก็ไหลออกมาทันที มีคนหลายๆคนบอกว่าผมไม่เคยร้องไห้ ผมจะบอกเอาใไว้ให้รู้ว่ามันไม่จริงเลย เห็นผมเป็นคนแบบนี้ แต่ผมเป็นคนอ่่อนไหวนะ ผมแค่ใช้ใบหน้าที่เรียบเฉยปกปิดความอ่ออแอในตัวผมก็แค่นั้น เดินมาได้ซักพักพอมั่นใจแล้วว่าพี่ลู่หานจะไม่ได้ยิน ผมก็หันหน้าไปหาพี่เลย์ทันที
"พี่เลย์ ผมขอโทญนะ แต่ผมจำเป็นจริงๆ"ผมพูดทั้งน้ำตา ให้พี่ชายของผมได้รู้ว่าสิ่งที่ผมทำ ผมมีเหตุผล
"ไม่ต้องขอโทษพี่หรอก พี่เข้าใจเหตุผลของนาย โอ เซฮุน"พี่เลย์พูดแล้วกอดปลอบผม ทั้งๆที่ตัวเองก็ยังไม่หยุดร้องไห้ แต่เมื่อกี้พี่เลย์บอกว่าอะไรนะ เข้าใเหตุผลของผมหรอ
"พี่...รู้"ผมพูดอย่างกลัวๆ
"ใช่..พี่รู้...พี่รู้ทุกอย่าง" ใจผมกระตุกทันที ที่รู้ว่าพี่เลย์รู้ความลับของผมมาตลอด
"พี่เลย์...พี่อย่าบอกพี่ลู่หานนะ"ผมพูดอยาอ้อนวอน
"เฮ้อ!!!  โอเค..พี่จะไม่บอกเสี่ยวลู่"พอผมไดคำตอบจากพี่เลย์ ผมก็ดึงพี่เลย์เข้ามากอดอย่างขอบคุณ แล้วเราสองคนก็เดินกลับบ้านกัน
   หลายคนคงไม่รู้ว่าผมกับพี่เลย์เราเป็นอะไรกัน แท้จริงแล้ว เราเป็นพี่น้องต้างบิดาพ่อพี่เลย์เป็นคนจีน พ่อของผมเป็นคนเกาหลี ถึงแม้เราสองคนจะคนละสัญชาติ และคนละพ่อ แต่ว่าเราสองคนก็รักกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ และแน่นอนว่าเรื่องนี้ พี่ลู่หานไม่รู้
.................................................................................................................
                                                                                                                                       
Rrrrrrr  Rrrrrrrr
เสียงโทรศัพน์ของผมดังขึ้น..ทำให้รู้ว่ามีคนโทรมา..พอผมเปิดดูก็ทำให้ผมน้ำตาแทบไหล
"ฮัลโหลครับม๊า......พรุ่งนี้หรอครับ......ได้ครับ.....ครับ.....รักม๊านะครับ"
พอผมวางสายจากผู้เป็นแม่เเล้ว ผมก็เดินขึ้นห้องไปอาบน้ำทันที เพราะพรุ่งนี้..ผมต้องเดินทาง...แต่เช้า
 อยากรู้ใช่มั้ยว่าผมคุยอะไรกับม๊า...เรื่องที่คุยกันก็คือ..ม๊าอยากให้ผมกลับปักกิ่งพรุ่งนี้...และคนอย่างผมจะทำไรได้ ผมก็คงต้องไปทั้งที่ผมก็ไม่อยากไป แต่ถ้าคิดอีกแง่หนึ่ง..มันก็ดีเหมือนกันที่ผมกลับปักกิ่ง เพราะมันจะเป็นวิธีที่ทำให้ผมลืม 'เซฮุน' ออกไปจากหัวใจของผมได้
  ตอนเช้า..
ผมเก็บของเสร็จแล้วและตอนนี้ ผมก็ยืนอยู่หน้าบ้านผมมองอยู่ซักพัก..ผมก็ปิดรั้วบ้าน แต่ยังปิดไม่สนิทดีผมก็มองเห็นซองกระดาษสีน้ำตาลวางอยู่ตรงพื้นปูนหน้าบ้าน ครั้งแรกที่เห็นผมก็คิดว่าคงเป็นของคนอื่นที่เผลอทำตก แต่ถ้ามองดีๆผมก็เห็นว่ามีกระดาษโพสต์อิทเขียนเอาไว้ว่า 'เสี่ยว ลู่หาน'มือไวกว่าความคิดผมรีบเอามาดูทันทีว่าใครส่งมาให้ แต่ก็ไม่มีเลย ไม่มีชื่อเขียนว่าใครเป็นคนส่งมาให้ ผมสงสัยได้ไม่นานก็มีรถคันหนึ่งขับมาจอดอยู่หน้าบ้าน..และรถคันนี้ก็คือรถของม๊าผมเอง

ตอนนี้ผมอยู่ที่ปักกิ่งแล้ว ผมรู้สึกเหนื่อยจากการเดินทางผมจึงเดินขึ้นห้องทันที โดยที่ไม่ได้สนใจเสียงเรียกของผู้เป็นแม่เลย แต่พอผมนึกได้ว่ามีคนส่งของมาให้ผม ผมก็ไม่รอช้าที่จะเปิดดูว่าข้างในมันคืออะไร และสิ่งที่อยู่ข้างในมันก็คือกล้องวีดิโอ เห็นอย่างนั้ผมก็เปิดดูทันทีว่าวีดิโอนี้มันคืออะไร

   "สวัสดี พี่ลู่หานนี่ผมเองเซฮุนหวังว่าพี่ยังคงไม่ลืมผมใช่มั้ย ที่จริงแล้ว ผมมีเรื่องอยากจะมาสารภาพกับพี่ เรื่องวันนั้น วันที่ผมบอกว่าผมไม่เคยรักพี่ ที่จริงแล้วผมรักพี่แทบบ้า พี่รู้มั้ยพี่ลู่หาน แต่สิ่งที่ผมทำผมมีเหตุผลนะ ก่อนวันที่ผมจะบอกว่าไม่รักพี่ ผมไปหาหมอมาเพราะผมจะต้องไปตรวจร่างกายทุกๆสัปดาห์ แต่พอสัปดาห์สุดท้ายมี่ผมไป หมอบอกว่าผมเป็นโรคชนิดหนึ่ง และผมก็อยู่ได้ไม่เกิน 2 อาทิตย์ ผมตกใจมาก ที่รู้ว่าผมจะได้เห็นหน้าพี่ ได้ยินเสียงพี่อีกแค่นั้น ผมไม่อยากให้พี่เสียใจ ผมก็เลยตัดสินใจที่จะบอกเลิกพี่และอยากจะให้พี่ลืมผมได้เร็วๆ ผมจึงใช้วิธีนี้ และอีกเรื่องที่ผมอยากจะบอก ก็คือผมกับพี่เลย์เราเป็นพี่น้องต่างบิดากัน ผมหวังว่าพี่จะไม่โกรธพี่เลย์นะ พี่ลู่หาน
    ผมรักพี่นะและถึงแม้ว่าตัวผมจะห่างไกลจากพี่ แต่หัวใจของผมจะอยู่กับพี่ตลอดไปนะ พี่ลู่หาน"
จบแค่นั้น วีดิโอของเซฮอุนจบลงแค่นั้น ตลอดวีดิโอที่ผมดูผมร้องไห้ไม่หยุด ผมไม่เคยรู้เลยว่าเซฮุนป่วย และไม่เคยรู้เลยว่าเซฮุนกับเลยเป็นพี่น้องกัน ผมนี่มัน..ฮึก!! ผมทำได้แค่นี้
"พี่ก็รักนายนะ เซฮุน พี่จะรอนายนะเซฮุน พี่จะรอวันที่เราจะได้กลับมารักกันเหมือนเดิม และพี่จะรอแค่นายคนเดียวตลอดไป"
       
THE END.......
   
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ชูก้าชูกัส จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 eun ji ji
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 22:09
    ซึ้งอ่ะ
    #1
    0