สเปเชียลลูกชายยอนิม [Yaoi]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 42,267 Views

  • 357 Comments

  • 1,181 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    79

    Overall
    42,267

ตอนที่ 1 : ตอนพิเศษ โอปัง (แรงปะทะร้าย...สุดท้ายก็??)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    29 ก.ค. 57




สเปเชียลโอปัง

Author :   (ยอนิม)

                        

                                              

 

         

 

“มาเลยปัง มาเก็บซากไอ้โอเข้าห้องไปเลย” พีมพูดขึ้นอย่างขำๆ  เมื่อขนมปังเปิดประตูห้องพักออกมาในช่วงดึก หลังจากที่พีมกับข้าวโอ๊ตต้องช่วยกันแบกโอในสภาพเมามายมาส่งที่คอนโด

 

 

“มันน่าปล่อยทิ้งให้นอนหน้าห้องนัก” ขนมปังพูดบ่นออกมาเมื่อเห็นสภาพคนรักของตัวเอง ก่อนจะหลีกทางให้พีมกับข้าวโอ๊ตพาโอไปนอนบนโซฟา ในห้องรับแขกเสียก่อน

 

 

“แล้วนี่งานมึงเสร็จแล้วเหรอ” ข้าวโอ๊ตถามขึ้นเมื่อวางโอนอนลงแล้ว

 

 

“อืม ส่งไฟล์เข้าโรงพิมพ์ เมื่อสักพักนี่เอง กำลังจะอาบน้ำนอนเหมือนกัน” ขนมปังตอบกลับไป เพราะตอนนี้ก็เกือบตี 2 แล้ว

 

 

“หึหึ กูล่ะขำไอ้คนน้อยใจเมีย มึงรู้ไหม ว่ามันเอาแต่นั่งพร่ำ หาว่ามึง   ไม่สนใจมัน ทำแต่งาน” ข้าวโอ๊ตพูดบอกขำๆ

 

 

“เออ รู้ ก่อนมันจะออกมาแดกเหล้าจนเมา มันก็ทะเลาะกับกูเรื่องนี้แหละ พอเข้าช่วงกูส่งงานทีไร มันต้องหาเรื่องบอกให้กูเลิกทำงานแล้วอยู่บ้านเฉยๆ ทุกที ตอนปกติก็ไม่พูดถึงหรอกนะ ชอบมาโวยวายตอนกูจะส่งงาน มึงก็รู้ ว่าเวลากูปั่นงานกูมีเวลามาดูแลใครที่ไหน” ขนมปังพูดบอก ก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่างของโซฟา ที่เท้าของโอเหยียดมาไม่ถึง

 

 

“เอาน่า ปังก็รู้ว่ามันติดปังยิ่งกว่าอะไร ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับมันมา ก็เห็นมีปังเนี่ยแหละที่ทำให้มันติดมากขนาดนี้” พีมพูดบอกออกมาตามตรง ขนมปัง  ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาเข้าใจคนรัก แต่ก็อยากให้คนรักเข้าใจเขาบ้าง     ขนมปังตีไปที่ขาของโอไม่แรงมากนัก

 

 

“โอ ตื่น ลุกไหวไหม จะนอนในห้องหรือจะนอนตรงนี้หะ” ขนมปังปลุกคนรักที่เมาหลับไม่รู้เรื่อง โอขยับตัวนิดๆ แล้วปรือตาขึ้นมามอง พอเห็นว่าเห็นว่าเป็นขนมปัง โอก็ขยับตัวลุกแล้วพลิกด้านมานอนหนุนตักขนมปังในทันที ด้วยสภาพเมามาย

 

 

“ปางงง มึงมานนนจายร้ายยย ม่ายยย ยอมโสนจายยกูเลยยยย” เสียงอ้อแอ้ของโอดังขึ้น พีมกับโอ๊ตนั่งยิ้มขำ ขนมปังมองหน้าคนรักที่ซุกอยู่กับหน้าท้องของตนเองอย่างเหนื่อยใจ

 

 

“พีม โอ๊ต ขอบใจมากนะที่เอาซากมันมาส่ง” ขนมปังพูดขอบคุณเพื่อนทั้งสอง

 

 

“เออๆ ไม่เป็นไร มึงก็คุยกับมันดีๆ ล่ะ อย่าเพิ่งเหวี่ยงมันตกคอนโดไปซะก่อน” ข้าวโอ๊ตบอกออกมาอย่างขำๆ

 

 

“กูคงเดินไปส่งไม่ได้ว่ะ วานมึงล็อคประตูให้กูด้วย” ขนมปังบอกกลับเมื่อเห็นว่าโอนอนกอดเอวขนมปังแน่น

 

 

“หึหึ กูเข้าใจ ไปล่ะ” ข้าวโอ๊ตบอกทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกไปจากห้องพักของโอกังปัง พร้อมกับพีม ขนมปังก้มมองคนรักที่นอนหนุนตักตนเองหลับ โดยที่แขนก็กอดเอวของขนมปังไว้ด้วย ขนมปังดันหัวของโอให้นอนหนุนหมอนอย่างทุลักทุเล ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำ มานั่งเช็ดหน้าให้คนรัก

 

 

“เมาก็ลำบากกูอีก ยังดีที่ไม่เมาเผื่อหมา ไม่งั้นกูจะปล่อยให้นอนจม  กองอ้วกเลยคอยดู” ขนมปังพูดบ่นอุบ แต่ก็เป็นห่วงคนรักไม่น้อยเช่นเดียวกัน พลางนึกถึงเรื่องที่ตนเองทะเลาะกับโอเป็นประจำ คือเรื่องที่โออยากให้ขนมปังเลิกทำงานเขียนนิยายสักที เพราะโอหาว่าเวลาที่ขนมปังต้องปั่นนิยายเข้าโรงพิมพ์ ทำให้ขนมปังไม่มีเวลาให้โอ ไม่ยอมสนใจโอเหมือนทุกที

“มึงมันเอาแต่ใจชะมัด” ขนมปังว่าคนรัก ก่อนจะก้มไปจุ๊บที่ริมฝีปาก  ของโอเบาๆ แล้วถอนออกมาในทันที พอเช็ดหน้าเช็ดตัวให้โอแล้ว ขนมปังก็มา  นั่งคิดว่าตนเองจะพาโอเข้าไปในห้องได้ยังไง แต่ในที่สุดขนมปังก็เดินไปหอบหมอนกับผ้าห่ม มาปูนอนที่พื้นข้างโซฟาที่โอนอน พร้อมกับเอาผ้าห่มมาห่มให้โอด้วย

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“อือออ” ความรู้สึกหนักๆ คล้ายถูกผีอำเกิดขึ้นในช่วงเช้า ทำให้ขนมปังต้องค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก่อนจะรับรู้ว่าถูกร่างสูงลงมานอนทับเอาไว้ทั้งตัว เมื่อคืนขนมปังให้โอนอนบนโซฟา ส่วนตัวเองก็นอนที่พื้นห้อง แต่พอเช้า โอกลับลงมานอนกับขนมปังซะงั้น

“โอ หนัก” ขนมปังพูดขึ้น พร้อมกับจะผลักโอให้ลงจากตัวของตนเอง  แต่โอกลับกอดขนมปังเอาไว้แน่นและไม่ยอมขยับลงแต่อย่างไร ใบหน้าคมก็ซุก อยู่กับซอกคอของขนมปัง กลิ่นแอลกฮอล์คละคลุ้ง

“โอ ลงไปเดี๋ยวนี้ กูหนักนะ เหม็นกลิ่นเหล้ามึงด้วย ถ้าตื่นแล้วก็ลุกไปอาบน้ำ” ขนมปังโวยขึ้น

 

 

“ไม่” เสียงโอตอบกลับมา

 

เพียะ เพียะ

ขนมปังขยับมือซัดไปที่ไหล่แกร่ง ทำให้โอผงกหัวขึ้นมามองในสภาพ  ผมฟูยุ่งเหยิง แต่ก็ยังดูหล่ออยู่ดีในสายตาของขนมปัง

“มันหนัก” ขนมปังบอกอีก โอจึงขยับตัวลงมานอนเบียดข้างๆ ขนมปัง และยังคงกอดขนมปังเอาไว้ ทำให้ขนมปังหายใจได้สะดวกขึ้นมาหน่อย

“โอลุกไปอาบน้ำได้แล้ว สายแล้วนะ” ขนมปังพูดบอกเมื่อมองนาฬิกา   ที่ข้างผนังห้อง

 

 

“อาบให้หน่อย” โอพูดบอก

 

 

“โตแล้วนะมึง ไม่ใช่เด็กๆ” ขนมปังว่าออกมาอย่างขำๆ

 

 

“อาบให้หน่อยไม่ได้รึไงล่ะ” โอพูดเสียงแข็ง ทำให้ขนมปังนิ่งไปนิด ก่อนจะหันหน้ามามองคนรักที่ตอนนี้กำลังนอนจ้องหน้าขนมปังอยู่

 

 

“พูดน้ำเสียงให้มันดีๆ หน่อยได้ไหมหะ” ขนมปังว่าออกมาเริ่มจะหงุดหงิดนิดๆเหมือนกัน

 

 

“ พูดดีด้วยแล้วมึงฟังกูไหมล่ะ” โอถามขึ้นมาอีก

 

 

“ตื่นขึ้นมาก็หาเรื่องทะเลาะเลยใช่ไหมโอ” ขนมปังว่ากลับพร้อมกับดิ้นออกจากอกของคนรัก แล้วลุกนั่งจ้องคนรักตาเขียวปัด

 

 

“กูก็ไม่อยากทะเลาะกับมึงหรอกปัง แต่มึงมันดื้อ กูพูดอะไร มึงไม่เคย จะฟังกูบ้างเลย” โอลุกขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ

 

 

“แล้วมึงฟังกูตายแหละโอ ถามจริง ที่มึงโกรธกูเนี่ย เพราะเรื่องที่กูไม่ยอมเลิกทำงานเขียนนิยายใช่ไหม” ขนมปังถามกลับไป

 

 

“แล้วทำไมมึงถึงไม่เลิกทำล่ะ กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าเมียคนเดียวกูเลี้ยงได้ ถ้ามึงไม่อยากอยู่เฉยๆ มึงก็ไปช่วยกูดูแลผับสิวะ” โอเสนอขึ้นมา ขนมปังถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“มึงมันเอาแต่ใจ ทำไมเราต้องมาทะเลาะกันเพราะเรื่องแบบนี้วะโอ” ขนมปังถามขึ้นพร้อมกับลุกเดินเข้าไปในห้องนอน โอรีบลุกตามไปทันที

 

 

“ปัง มึงคุยกับกูให้รู้เรื่องก่อน กูขอยื่นคำขาดให้มึงเลิกทำงานเขียนนิยายเลิกไปเลยไม่ต้องเขียนมันแล้ว” โอพูดขึ้นมาอีก

 

 

“ทำไมมึงทำตัวน่ารำคาญแบบนี้วะโอ!!” ขนมปังตวาดใส่คนรัก ก่อนที่โอจะชะงักกึก

 

 

“มึงว่ากูน่ารำคาญเหรอปัง” โอถามเสียงเข้ม

“ถ้ามึงรำคาญกูนักมึงก็ไม่ต้องทนอยู่กับคนน่ารำคาญอย่างกูก็ได้ มึงอยากจะไปไหนมึงก็ไป ไปทำอะไรก็ได้ตามใจมึงเลยไป” ด้วยความโมโห ทำให้โอพูดจาแรงๆ ใส่ขนมปัง ขนมปังอึ้งไปนิดเมื่อได้ยิน รู้ว่าตนเองก็พูดแรงไปหน่อยที่ว่าโอน่ารำคาญ แต่พอเจอโอพูดกลับมาแบบนี้ ทำให้ขนมปังถึงกับดวงตาร้อนผ่าว ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าโดยไม่พูดอะไร ร่างเล็กหยิบกระเป๋าออกมาวางแล้วหยิบเสื้อผ้าในตู้มายัดใส่ โดยมีโอยืนกัดฟันกรอดมองอยู่ ขนมปังคว้า  ของจำเป็นของตนเองมาใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว เมื่อเก็บของเรียบร้อยแล้ว    ขนมปังก็ยกกระเป๋าออกจากห้องนอนโดยไม่มองโอแม้แต่นิด

“เออ!! ไปเลย อยากไปก็ไป กูมันไม่ดี กูมันน่ารำคาญ มึงไปอยู่กับงานของมึงเลย” โอพูดออกมาอีก ขนมปังเม้มปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะเปิดประตูห้องพักออกไปอย่างรวดเร็ว ประตูห้องถูกปิดอย่างแรง

“โธ่โว้ยยยย” โอโวยวายลั่นห้อง เมื่อเห็นคนรักออกไปแล้ว ถึงแม้จะรู้สึกไม่ดีมากแค่ไหน แต่ทิฐิและความโกรธ ทำให้โอไม่คิดจะตามขนมปังไป

 

 

โครม เพล้ง พลั่ก

พอหงุดหงิด โอก็ไประบายลงกับของใช้ของตนเอง ขนมปังที่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง ยกหลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้มใส แล้วเดินไปที่ลิฟต์ทันที

..

..

..

ออดดดด

เสียงออดหน้าห้อง ทำให้โอที่นั่งดื่มเหล้าคนเดียวท่ามกลางเศษซากที่อาละวาดระบายอารมณ์ ลุกขึ้นไปเปิดอย่างรวดเร็ว เพราะคิดว่าเป็นขนมปังที่ย้อนกลับมา

“ไงมึง เพิ่งตื่นรึไงวะ สภาพดูไม่ได้เลย” พีมทักขึ้นยิ้มๆ ก่อนจะพาข้าวโอ๊ตเดินเข้ามาในห้องพักของโอ แต่ทั้งสองก็ต้องชะงักกึก

 

 

“นี่มันอะไรกันวะ เกิดอะไรขึ้น ไอ้ปังล่ะ เพื่อนกูอยู่ไหน” ข้าวโอ๊ตถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นสภาพห้องของโอ โอเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่โซฟา ข้าวโอ๊ตจึงรีบเข้าไปดูในห้องนอนและเดินตามหาขนมปังจนทั่ว

“ไอ้โอ!! เพื่อนกูไปไหน มันอยู่ที่ไหน” ข้าวโอ๊ตเดินมาตะคอกถามโออีกครั้ง

 

 

“มันไปแล้ว” โอพูดออกมาเสียงแผ่ว ดวงตาแดงก่ำ

 

 

“ไปไหน ทำไมมันถึงไป” ข้าวโอ๊ตถามอีก

 

 

“โอ๊ตใจเย็นๆ ค่อยๆ ถาม” พีมพูดกล่อมคนรัก

 

 

“ใจเย็นบ้าอะไร มึงก็เอาแต่พูดให้กูใจเย็นๆ อยู่ได้ บอกมาเดี๋ยวนี้ไอ้โอ” ข้าวโอ๊ตเหวี่ยงใส่คนรักแล้วหันมาถามโอต่อ

 

 

“กูทะเลาะกับมัน ก็เลยเผลอไล่มันไป” โอบอกออกมาอีก

 

 

“ไอ้เหี้ย! มึงนี่เลวจริงๆ เลยนะ แล้วทำไมมึงไม่ตามมันไปห้ะ” ข้าวโอ๊ตถามอีก

 

 

“อารมณ์กูไม่ปกติ ขืนกูตามแล้วกูเผลอทำอะไรเพื่อนมึงล่ะ มึงก็รู้ว่าเพื่อนมึงเองยอมใครง่ายๆ ซะที่ไหน” โอบอกออกมาอีก ข้าวโอ๊ตส่งเสียงฮึดฮัดก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อกดโทรหาขนมปัง

 

 

“ไอ้โอ กูถามมึงจริงๆ นะ มึงทะเลาะกันเรื่องที่มึงจะให้ปังเลิกทำงานใช่ไหมวะ” พีมถามในสิ่งที่ตนเองสงสัย โอพยักหน้ารับ

 

 

“ปัญญาอ่อน” ข้าวโอ๊ตที่รอขนมปังรับสายหันไปด่าโออีกรอบ

 

 

(“ว่าไง”) เสียงขนมปังรับสายดังขึ้น

 

 

“ไอ้ปัง มึงอยู่ที่ไหน” ข้าวโอ๊ตถามขึ้นทันที โอหันมามองข้าวโอ๊ตด้วยความอยากรู้เช่นกัน

 

 

(“กลับบ้าน”) ขนมปังตอบเสียงแผ่วๆ

 

 

“แล้วตอนนี้มึงอยู่ที่ไหนล่ะ” ข้าวโอ๊ตถามอีก

 

 

(“อยู่บนรถตู้กำลังจะกลับบ้าน”) ขนมปังบอกอีก

 

 

“แมร่ง มันนั่งรถกลับบ้านมันแล้ว ไอ้ควายโอ” ข้าวโอ๊ตหันไปพูดกับโอ ทำให้ขนมปังรู้ว่าตอนนี้ข้าวโอ๊ตอยู่ที่ห้องพักของตนเอง

 

 

(“มึงอยู่กับมันเหรอ”) ขนมปังถามกลับ

 

 

“เออน่ะสิ มึงรู้ไหม ว่าตอนนี้สภาพห้องเละแค่ไหน” ข้าวโอ๊ตพูดฟ้องออกไป โออยากจะคุยกับขนมปังแต่ก็ยังลังเล

 

 

(“อืม แค่นี้ก่อนนะโอ๊ต เกรงใจคนบนรถ”) ขนมปังพูดแค่นั้นก่อนจะ วางสายไป

 

 

“อะไร วางแล้วเหรอ” โอรีบถามทันที

 

 

“เออน่ะสิ มันตัดสายกู มันกลับบ้านมันไปแล้ว มึงจะเอายังไง จะเลิกกับเพื่อนกูใช่ไหม” ข้าวโอ๊ตถามเสียงจริงจัง

 

 

“กูไม่เลิก!” โอพูดขึ้นมาทันที

 

 

“ไม่เลิกแล้วเสือกไล่มันเนี่ยนะ สมองมึงคิดอะไรอยู่ห้ะ ตอนที่ไล่มันน่ะ” ข้าวโอ๊ตได้ทีว่าออกมาเป็นชุด

 

 

“โอ๊ต เดี๋ยวพีมคุยเอง” พีมพูดเสียงดุใส่คนรักนิดๆ ทำให้ข้าวโอ๊ตนั่งฮึดฮัดแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาอีก

“ตกลงมึงจะเอายังไง จะไปตามปังกลับมาไหม” พีมถามขึ้นบ้าง โอยกมือกุมขมับ

 

 

“ตาม แต่ขอเวลาหน่อย กูอยากสงบจิตใจให้มากกว่านี้ว่ะ”โอบอกออกมาตรงๆ

 

 

“ตามกลับมาแล้วยังไงต่อ มึงจะมาทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้อีกรึเปล่าวะ ถ้าเป็นอย่างนั้นมันก็ไม่จบไม่สิ้น กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามึงกับปังจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ได้” พีมพูดตำหนิออกมา

 

 

“กูถึงได้ขอเวลาอยู่นี่ไง ขอให้กูได้ทบทวนตัดสินใจก่อนว่าจะเอายังไง มันคิดว่ากูไม่เข้าใจมัน มันเองก็ไม่เข้าใจกูเหมือนกัน มันไม่รู้หรอกว่ากูห่วงมันแค่ไหนเวลาที่มันต้องปั่นงานส่ง มันแทบไม่หลับไม่นอน กินก็ไม่ค่อยกิน มันไม่รู้   หรอกว่ากูเป็นห่วงมันจนจะบ้าตายอยู่แล้ว มันก็เอาแต่หาว่ากูเอาแต่ใจน่ารำคาญ” โอระบายออกมา

“แต่ให้ตายยังไง กูก็ไม่ยอมเลิกกับมันเด็ดขาด” โอพูดยืนยันออกมาอีก ข้าวโอ๊ตได้แต่นั่งถอนหายใจ

 

 

“เออ จะตัดสินใจอะไรก็รีบซะ ก่อนที่เพื่อนกูจะตัดมึงออกจากชีวิตมัน ถ้ามึงอยากให้มันฟังมึง มึงก็หัดคุยกับมันด้วยเหตุผล อธิบายให้มันฟังแบบ ใจเย็นๆ ไม่ใช่เอะอะก็โวยวาย ไอ้ปังมันก็ใจร้อน มึงก็ใจร้อน ร้อนทั้งคู่แบบนี้มันจะไปกันรอดได้ไงวะ คิดบ้างเหอะ” ข้าวโอ๊ตอดไม่ได้ที่จะพูดสอนออกมา โอพยักหน้ารับแต่โดยดี

 

 

“ขอบใจ” โอพูดเสียงแผ่ว พีมกับข้าวโอ๊ตได้แต่หันมามองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจ

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“ทำไมกลับมาสภาพนี้” พ่อของขนมปังพูดถามขึ้นมาเสียงเข้ม เมื่อเห็นลูกชายหอบกระเป๋าเสื้อผ้ากลับมาบ้าน จะไม่รู้สึกแปลกใจอะไร ถ้าลูกชาย ไม่กลับมาพร้อมกับชุดนอน ซึ่งนั่งรถจากกรุงเทพฯ กลับมาบ้านที่ต่างจังหวัด   ด้วยชุดนอน มันไม่ธรรมดาแล้ว

 

 

“ไม่มีอะไรหรอกพ่อ ผมง่วง ขอเข้าไปนอนก่อนนะ เดี๋ยวค่อยออกมาคุย” ขนมปังบอกพ่อตนเองเสียงแผ่วๆ ก่อนจะถือกระเป๋าเข้าไปในห้องนอน

 

 

“แม่เอาเบอร์เจ้าโอมาสิ พ่อจะโทรไปถามมันหน่อยว่าทะเลาะอะไรกัน ปังมันถึงขนเสื้อผ้ากลับมาแบบนี้” พ่อเดินเข้าไปพูดถามกับแม่ของขนมปัง

 

 

“อย่าเลยพ่อ ให้เด็กๆ มันคุยกันเองดีกว่า เดี๋ยวรอให้ปังเล่าให้ฟังก่อน  ว่าเป็นอะไร อย่าเพิ่งโทรไปโวยวายกับทางนั้นเลย เรายังไม่รู้ว่าใครถูกใครผิด”   แม่พูดเตือน พ่อจึงได้แต่ยืนฮึดฮัดขัดใจ แต่ก็ยอมทำตามที่แม่บอกอยู่ดี

 

เมื่อเข้ามาในห้องนอนแล้ว ขนมปังก็วางกระเป๋าลงพื้นห้องก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียงกว้าง ขนมปังยกแขนขึ้นมาวางพาดหน้าผากตนเองเอาไว้   ด้วยสีหน้าเครียดๆ ร่างเล็กหยิบโทรศัพท์ออกมากดปิดเครื่องเอาไว้ก่อน เพราะ  ยังไม่พร้อมจะคุยกับใครในตอนนี้

..

..

..

..

..

“แม่ มีอะไรให้กินบ้างไหม หิวอ่ะ” ขนมปังเดินออกมาจากห้องนอนในตอนเย็นพร้อมกับถามแม่ตนเอง

 

 

“กำลังจะทำข้าวเย็นพอดีเลย รอหน่อยได้ไหม” แม่ถามกลับไป

 

 

“ได้ครับ เดี๋ยวผมกินนมรองท้องก่อนล่ะกัน” ขนมปังพูดบอกก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบนมเปรี้ยวมาดื่มรองท้อง

“พ่อล่ะแม่” ขนมปังถามหาพ่อตนเอง

 

 

“ออกไปบ้านลุงโป้งน่ะ เห็นว่าจะไปเอาปุ๋ย” แม่บอกกลับ ขนมปังพยักหน้ารับ

“เตรียมตอบคำถามพ่อเค้าไว้ด้วยนะ” แม่พูดขึ้นลอยๆ ทำให้ขนมปังนิ่งไปนิด

 

 

“จะให้ตอบอะไรล่ะแม่ ไม่มีอะไรสักหน่อย” ขนมปังบอกเสียงอ้อมแอ้ม พร้อมกับหลบสายตาแม่ตนเอง

 

 

“ปังเอ๊ย แม่กับพ่ออาบน้ำร้อนมาก่อนนะ ทำไมจะดูไม่ออกว่าเรามีปัญหาถึงได้กลับมาบ้านในสภาพแบบนั้นน่ะ แถมมาคนเดียวไม่มีโอตามมาด้วย พ่อกับแม่ก็เดาได้อีกนั่นแหละ ว่าต้องมีปัญหากับโอ” แม่พูดบอกออกมาตรงๆ ขนมปังหน้าหม่นไปนิด

 

 

“ผมทำให้พ่อกับแม่ไม่สบายใจรึเปล่าครับ” ขนมปังถามขึ้น เขาแคร์ความรู้สึกของพ่อแม่และคนในครอบครัวยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

 

 

“จะบอกว่าไม่ใช่ก็ดูจะโกหกไปอ่ะนะ ก็ไม่สบายใจนิดหน่อยล่ะ มีใครบ้างอยากเห็นลูกตัวเองทำหน้าเศร้าล่ะ” แม่บอกออกมายิ้มๆ ไม่ได้พูดดุ แต่อย่างไร เพราะไม่อยากให้ลูกชายรู้สึกไม่ดีไปมากกว่านี้

 

 

“ขอโทษครับแม่ แต่ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ผมแค่ทะเลาะกับโอมันนิดหน่อย ก็เลยอยากกลับมาคิดอะไรๆ คนเดียวบ้าง” ขนมปังพูดบอก แต่ก็ไม่ได้บอกหมดทุกอย่าง

 

 

“แน่ใจเหรอ ว่าแค่ทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะหะ” เสียงของพ่อดังขึ้นขณะเดินเข้ามาทางประตูหลังบ้าน

 

 

“จริงๆ พ่อ ไม่มีอะไรมากหรอก” ขนมปังบอกกลับแล้วพยายามยิ้มกลบเกลื่อน พ่อมองหน้าขนมปังแล้วถอนหายใจออกมา

 

 

“เออ ถ้าแกยืนยันว่าไม่มีอะไร พ่อก็จะเข้าใจตามนั้น แต่ถ้ามันมารับแก ก็ต้องมานั่งคุยกันหน่อยล่ะ” พ่อบอกกลับเสียงจริงจัง ขนมปังจึงนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร 

 

 

“แม่ ผมช่วยทำนะ” ขนมปังลุกไปช่วยแม่ตนเองทำข้าวเย็นเพื่อจะได้ไม่ต้องนั่งคิดอะไรมาก

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

2 วันผ่านไป

 

“ตกลงว่าไม่ให้กูกับโอ๊ตไปเป็นเพื่อนแน่นะ” พีมถามโอขึ้น ขณะที่ร่างสูงกำลังเอากระเป๋าเสื้อผ้าบางส่วนไปไว้ท้ายรถ

 

 

“อืม กูไปคนเดียวได้ ขอบใจมึงมาก กูไม่รู้ว่าจะได้กลับวันไหนน่ะสิ”  โอบอกกลับ สภาพของร่างสูงโทรมลงไปนิด แค่สองวันหนวดเคราก็ขึ้นให้เห็นแล้ว

 

 

“เออ พาเพื่อนกูกลับมาไม่ได้ มึงก็ไม่ต้องกลับ” ข้าวโอ๊ตพูดเหน็บโอยิ้มฝืนๆ

 

 

“กูต้องพามันกลับมาแน่ มึงไม่ต้องห่วงหรอก” โอพูดบอกกับข้าวโอ๊ต ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง โอพยักหน้าให้เพื่อนทั้งสองก่อนจะขับรถออกไปทันที วันนี้เขาเตรียมตัวที่จะไปง้อคนรักแล้วพากลับมาด้วยกัน

..

..

..

..

..

“ปัง พักก่อนก็ได้ แดดมันร้อน” เสียงแม่พูดบอก เมื่อเห็นลูกชายเดินใส่ปุ๋ยต้นกล้วยไม้ให้พ่อของตนเอง

 

 

“ไม่ร้อนหรอกแม่ ผมใส่หมวกแล้วนี่ไง” ขนมปังตะโกนบอกกลับ แม่ได้แต่ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะปล่อยให้ลูกชายตนเองใส่ปุ๋ยต่อไป ขนมปังหยอดปุ๋ยลงกระถางกล้วยไม้ทีละกระถาง ตั้งแต่กลับมาอยู่บ้าน สภาพจิตใจของขนมปังเองก็ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ถ้าไม่หาอะไรทำแบบนี้ ขนมปังก็เอาแต่คิดน้อยใจ      เรื่องคนรักอยู่  ส่วนพ่อแม่ของขนมปังก็รับรู้จากปากขนมปังเพิ่มอีกนิดหน่อยว่า ขนมปังทะเลาะกับโอเรื่องที่โออยากให้ขนมปังเลิกทำงานเขียนนิยาย

//มึงคงอยากเลิกกับกูจริงๆ สินะ// ขนมปังพูดพึมพำกับตัวเอง พอนึกถึงตรงนี้ดวงตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีก ทำให้ขนมปังต้องรีบกลืนก้อนสะอื้นลงไป เพราะไม่อยากร้องไห้ให้พ่อแม่รับรู้

..

..

..

..

พ่อของขนมปังที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่หน้าบ้าน เงยหน้าขึ้นไป มองนอกรั้ว เมื่อได้ยินเสียงรถขับมาจอด ก่อนจะหน้าตึงเมื่อเห็นว่าเป็นรถของใคร

 

 

“ใครมาเหรอพ่อ” แม่ของขนมปังเดินออกมาถาม ก่อนจะเห็นโอเดินลงจากรถมาเปิดประตูรั้ว

 

 

“สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับแม่” โอยกมือไหว้พ่อแม่ของคนรัก

 

 

“อ่า โอนั่นเอง สวัสดีจ๊ะ” แม่ของขนมปังรับไหว้ แต่พ่อยังคงนั่งจ้องหน้าโอนิ่งๆ ซึ่งโอก็พอจะรู้ดีว่าเพราะอะไร พ่อของคนรักไม่รับไหว้ตนเอง

 

 

“ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้หะ” พ่อถามเสียงเข้ม จนแม่ต้องสะกิดโอนั่งลงที่เก้าอี้ตรงกันข้ามกับพ่อของขนมปัง ร่างสูงมองหาคนรักแต่ไม่เห็น

 

 

“คือ..ผมมีเรื่องต้องคิดนิดหน่อยน่ะครับ” โอบอกกลับ

 

 

“คิดอะไร คิดว่าจะเลิกกับเจ้าปังมันดีรึเปล่าใช่ไหม” พ่อแกล้งถามกลับไป

 

 

“ไม่นะครับพ่อ ผมไม่เคยมีความคิดอยากจะเลิกกับปังเลย” โอรีบพูดบอกออกไปทันที

 

 

“แล้วทำไมถึงปล่อยให้มันหิ้วกระเป๋ากลับมาบ้านทั้งๆ ที่ใส่ชุดนอนอยู่เลยน่ะหะ” พ่อถามเสียงดุ โอรู้สึกผิดขึ้นมาเป็นอย่างมากเมื่อรับรู้ว่าคนรักกลับมาบ้านทั้งๆ ที่ยังใส่ชุดนอนอยู่

 

 

“ผมขอโทษครับพ่อ ขอโทษครับแม่ เรื่องนี้ผมเป็นคนผิดจริงๆ ผมยอมรับผิดทุกอย่างครับ พ่อกับแม่จะดุจะด่า หรือจะลงโทษผมยังไงก็ได้ แต่ผมยืนยันว่าผมไม่คิดจะเลิกกับปังแน่นอนครับ” โอยกมือไหว้และพูดออกมา เสียงจริงจัง พ่อถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“ไหนเล่าให้ฟังหน่อยสิ ว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร แล้วทำไมถึงขั้นหนีกลับมาบ้านแบบนี้” พ่อถามด้วยความอยากรู้ เพราะมั่นใจว่าที่ขนมปังพูดเล่า   ให้ตนเองฟัง เพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น โอก้มหน้านิดๆ ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พ่อกับแม่ของขนมปังฟังโดยไม่ปิดบังแม้แต่นิด ทั้งคำพูดของตนเองที่เผลอไล่ขนมปังด้วย

..

..

..

..

“ปัง หยุดก่อน” เสียงพ่อของขนมปังดังขึ้น

 

 

“ผมยังใส่ได้ไม่ถึงครึ่งสวนเลยนะพ่อ” ขนมปังที่ยังคงอยู่ในสวนกล้วยไม้พูดบอกออกมา

 

 

“ไม่ต้องใส่แล้ว มีคนมาใส่แทน เราไปพักเถอะ” พ่อบอกออกมาอีก  ขนมปังทำหน้างง ก่อนจะเดินออกมาจากสวน แล้วร่างเล็กก็ต้องชะงัก เมื่อเห็น  โอยืนอยู่ข้างพ่อตนเอง ขนมปังมองหน้าพ่อตนเองทันที

 

 

“อะไรกันน่ะพ่อ” ขนมปังถามขึ้น และไม่สบตากับโอเลยสักนิด

 

 

“เอากระป๋องปุ๋ยมานี่” พ่อดึงกระป๋องปุ๋ยจากมือของขนมปัง ไปยัดใส่มือของโอ

“เราเข้าไปในบ้านได้แล้ว ส่วนโอตามพ่อมานี่” พ่อพูดบอกก่อนจะเดินนำเข้าไปในสวน โอขยับจะเดินตามไป แต่ก็ต้องหันมามองหน้าคนรัก

 

 

“เดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะปัง” โอพูดบอกออกมาเสียงแผ่ว  ขนมปังหันหน้าหนี ก่อนจะเดินตรงเข้าบ้านตนเองทันที ส่วนโอก็เดินเข้าไปหา พ่อของขนมปัง

 

 

“แม่ นี่มันเรื่องอะไรกัน โอมันมาตอนไหน แล้วทำไม..” ขนมปังถามแม่ตนเองเป็นชุด

 

 

“พ่อเค้าแค่ให้โอไปใส่ปุ๋ยกล้วยไม้แทนเราเท่านั้นเอง” แม่บอกยิ้มๆ

 

 

“แต่โอมันไม่เคยทำงานแบบนี้นะแม่ แดดก็ร้อน มันจะทำไหวได้ไง”   ขนมปังบอกกลับ ถึงแม้ว่าจะน้อยใจและโกรธคนรักอยู่บ้าง แต่ความเป็นห่วงมันก็มีไม่น้อยเหมือนกัน

 

 

“โอเค้าบอกว่าทำได้ พ่อถึงยอมให้ทำ แม่ว่าเราไปอาบน้ำอาบท่าดีกว่านะ” แม่บอกกลับ ก่อนจะเดินแยกไปในครัว ขนมปังยืนนิ่งสักพักก็เดินเข้าไปในห้องตัวเอง ร่างเล็กอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยก็อดไม่ได้ที่จะออกมาเดินมาด้อมๆ มองๆ ดูว่าคนรักทำอะไร ขนมปังขึ้นไปบนห้องนอนของพ่อตนเองแล้วมองลงมาจากระเบียงก็เห็นว่าโอกำลังง่วนอยู่กับการใส่ปุ๋ยให้กล้วยไม้ เสื้อเชิ้ตที่ร่างสูงใส่มาเปียกเหงื่อจนชุ่ม ขนมปังเห็นโอยกแขนเสื้อขึ้นมาปาดเหงื่อที่หน้าผากอยู่     หลายครั้ง ใบหน้าขาวของคนรักแดงก่ำเพราะไอแดด

 

 

//ทำบ้าอะไรวะ// ขนมปังบ่นพึมพำเบาๆ ก่อนจะเบาใจเมื่อเห็นแม่เดินเอาน้ำไปให้โอดื่ม โอรับไปดื่ม แล้วหยุดมองเห็นขนมปังจากระเบียงบ้านพอดี ขนมปังรีบหลบเข้าไปในห้องของพ่อตนเองอย่างรวดเร็ว

..

..

..

..

“ตกลงว่าคืนนี้จะนอนที่ไหน” พ่อของขนมปังถามโอที่อาบน้ำอาบท่าใหม่แล้ว ต่อหน้าลูกชายตัวเองที่นั่งทำทีเป็นไม่สนใจโออยู่ไม่ไกล โอหันไปมอง   คนรักตาละห้อย

“ปัง” พ่อเรียกลูกชายตัวเอง

 

 

“ผมจะนอนคนเดียว” ขนมปังบอกออกมาทันที ทำให้โอหน้าจ๋อยไปนิด

 

 

“เดี๋ยวผมนอนกลางบ้านก็ได้ครับพ่อ” โอบอกกลับ

 

 

“อืม เดี๋ยวให้แม่เค้าเอาที่นอนปิกนิกมาปูให้ล่ะกัน” พ่อพูดบอก ก่อนจะลุกเดินเข้าบ้านไป โอจึงเดินเข้ามาหาขนมปังที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ศาลาเล็กหลังบ้าน

 

 

“ปัง” โอเรียกคนรัก ขนมปังชายตามามองนิดๆ ก่อนจะก้มลงไปอ่านหนังสือต่อ ไม่ขานรับอะไรโอทั้งนั้น

“กูรู้ว่ามึงโกรธกูอยู่ แต่กูอยากให้มึงรู้ไว้ว่ากูไม่เคยคิดจะเลิกกับมึงเลยนะ” โอพูดบอกออกมา ขนมปังเม้มปากนิดๆ ก่อนจะปิดหนังสือแล้วลุกขึ้น      เดินเข้าไปในบ้านทันที โอได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างยอมรับว่า      ตนเองผิดจริงๆ

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

เช้า

ขนมปังตื่นสายนิดหน่อย เพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ ร่างเล็กแอบลุกออกไปดูโอที่นอนอยู่บนโซฟากลางบ้านเป็นระยะ เมื่อคืนอากาศค่อนข้างร้อน    โอจึงต้องถอดเสื้อนอนเพราะในห้องรับแขกบ้านของขนมปังไม่มีแอร์ มีเพียง     พัดลมตัวใหญ่เท่านั้น

“แม่ ทำไมบ้านเงียบจังล่ะ” ขนมปังเดินออกมาถามแม่ตนเองที่นั่งดูทีวีอยู่

 

 

“พ่อพาเจ้าโอไปสวนดีปลีน่ะ” แม่พูดบอก สวนดีปลีเป็นสวนเครื่องเทศ ที่พ่อกับแม่ของขนมปังเพิ่งจะเริ่มทำได้ไม่ถึงปี ซึ่งอยู่ติดกับสวนกล้วยไม้

 

 

“ไปทำอะไรกันในสวนดีปลี” ขนมปังถามอีก

 

 

“ถอนหญ้า” แม่ตอบกลับ ทำให้ขนมปังรีบเดินไปที่สวนของบ้านตนเองทันที

 

 

“เออๆ ถอนให้หมด หญ้าแห้วหมูน่ะ รู้จักไหม ต้องแซะหัวมันออกมาด้วย เออ อันนั้นแหละ” เสียงพ่อของขนมปังพูดสั่งอยู่ในสวน ถึงแม้ว่าตอนนี้เพิ่งจะ10 โมงเช้านิดๆ แต่แดดก็แรงมากแล้ว ขนมปังเดินเข้าไปหาพ่อตนเอง  ก็เห็นว่าพ่อกำลังยืนคุมให้โอนั่งยองๆ ถอนหญ้าอยู่ ร่างสูงก็นั่งถอน  อย่างขะมักเขม้น ไม่ปริปากบ่นอะไรออกมา โอไม่ได้ใส่ถุงมือเพราะพ่อของ  ขนมปังไม่ให้ใส่ เนื่องจากว่าจะถอนหญ้าไม่ถนัด มือของร่างสูงแดงเพราะ ไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน ขนมปังมองด้วยความเป็นห่วงนิดๆ

 

 

“พ่อ ทำไมมาถอนหญ้ากันตอนนี้ล่ะ” ขนมปังถามขึ้น โอเงยหน้ามามองคนรักพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนๆ มาให้

 

 

“ถ้าไม่ให้ถอนตอนนี้ แล้วจะให้ถอนตอนไหน ถามแปลกๆ นะเรา ไปๆ เข้าบ้านไป แดดมันร้อน” พ่อโบกมือไล่ลูกชายตัวเอง ขนมปังมองโออย่างลังเล  แต่ก็ยอมเดินเข้าบ้านไปแต่โดยดี ตอนนี้ร่างเล็กกำลังคิดหนักว่าควรทำยังไง      กับโอต่อ แล้วก็ไม่เข้าใจว่าทำไมโอต้องไปทำอะไรแบบนั้นด้วย จนเวลาล่วงเลยมาจนเที่ยง พ่อก็เดินกลับเข้ามาในบ้าน แต่ไม่มีโอเดินตามเข้ามา

 

 

“พ่อ แล้วโอล่ะ” แม่ของขนมปังถามขึ้นขณะจัดโต๊ะอาหารกลางวันอยู่

 

 

“นั่งถอนหญ้าอยู่” พ่อตอบกลับ

 

 

“แล้วมันไม่กินข้าวเหรอ” ขนมปังอดไม่ได้ที่จะถาม

 

 

“เห็นบอกว่ายังไม่หิว อยากจะถอนหญ้าให้หมดล็อคหนึ่งก่อน” พ่อบอกด้วยน้ำเสียงปกติ ขนมปังขมวดคิ้วเข้าหากัน  เพราะล็อคแต่ละล็อคในสวนมันค่อนข้างยาว และไม่รู้ว่าโอถอนหญ้าได้แค่ไหนแล้ว

 

 

“แม่ เมื่อเช้าโอมันได้กินข้าวไหม” ขนมปังหันไปถามแม่ตนเอง

 

 

“ดื่มกาแฟไปถ้วยเดียวน่ะ” แม่บอกกลับ ทำให้ขนมปังลุกขึ้นทันที แล้วเดินไปที่สวนดีปลี พอไปถึงก็เห็นโอกำลังนั่งถอนหญ้าอยู่ มือทั้งสองข้างแดงก่ำ

 

 

“โอ พอได้แล้ว” ขนมปังพูดขึ้นเสียงเข้ม โอเงยหน้ามามอง

 

 

“แป๊บหนึ่ง ขอถอนล็อคนี้ให้หมดก่อน” โอบอกกลับ พร้อมกับก้มหน้า  ก้มตาถอนหญ้าต่อ ขนมปังกำหมัดแน่น

 

 

“กว่าจะถอนล็อคนี้หมดก็ปาไปเกือบเย็นนั่นแหละ พอได้แล้ว มึงทำบ้าอะไรของมึงหะ” ขนมปังโวยออกมาอีก

 

 

“ก็ช่วยพ่อของมึงถอนหญ้าไง กูทำได้ปัง ไม่เป็นไร” โอบอกอีก พร้อมกับยิ้มอ่อนๆ ส่งไปให้

 

 

“ไม่เป็นไรบ้านมึงสิ เมื่อเช้ามึงก็ไม่ได้กินข้าวไม่ใช่เหรอ พักไปกินข้าวเที่ยงก่อนก็ได้ แล้วมึงจะมานั่งถอนต่อกูก็จะไม่ว่าอะไรมึงเลย” ขนมปังบอกอีก    โอนิ่งไปนิด

 

 

“กูอยากทำให้มันเสร็จๆ” โอยังคงยืนยันคำเดิม

 

 

“ไอ้บ้า มานี่เลย” ขนมปังตรงไปดึงแขนของโอให้ลุกตามตนเองไปโอก็ไม่ได้ฝืนแต่อย่างไร ยอมเดินตามแรงลากของขนมปังเข้าไปในบ้านแต่โดยดี ขนมปังพาโอไปล้างมือที่ก๊อกน้ำหลังบ้าน เห็นรอยแตกที่ฝ่ามือของคนรักก็รู้สึกสงสารไม่น้อย

 

 

“เข้ามาคุยกันหน่อย” พ่อของขนมปังเดินออกมาบอก ทำให้ขนมปังชะงักไปนิด ก่อนจะหันมามองหน้าโอ แล้วพากันเดินเข้าไปในบ้าน ซึ่งตอนนี้     พ่อกับแม่ของขนมปังนั่งรออยู่ ทั้งสองนั่งลงที่โซฟาอีกตัว

“ไงปัง ทำไมไม่ให้โอมันทำต่อ” พ่อถามขึ้นเสียงเรียบ ขนมปังก้มหน้าลงนิดๆ

 

 

“ก็มันยังไม่ได้กินข้าว แถมยังไม่ได้พัก คนงานเค้าทำงานเค้ายังพักเลยนี่พ่อ” ขนมปังบอกเสียงแผ่ว

 

 

“เป็นห่วงมันว่างั้นเหอะ” พ่อถามอีก ขนมปังเม้มปากนิดๆ ก่อนจะยอมพยักหน้ารับ

 

 

“แล้วตอนที่แกปั่นงาน โอมันเตือนให้พัก ให้กินข้าว แกฟังมันบ้างไหม” พ่อถามอีก ทำให้ขนมปังชะงักกึก เริ่มรับรู้บางอย่างนิดๆ ขนมปังมองหน้าพ่อตนเองทันที

 

 

“พ่อ..” ขนมปังจะพูด แต่พ่อยกมือห้ามขึ้นมาก่อน

 

 

“ตอบพ่อมาก่อน” พ่อถามย้ำ ขนมปังหน้าหม่น

 

 

“ไม่ได้ฟังครับ” ขนมปังตอบกลับ

 

 

“แล้วเข้าใจรึยัง ว่าโอ มันก็เป็นห่วงแกเหมือนที่แกเป็นห่วงมันตอนนี้   เนี่ยแหละ ถ้าแกยอมหยุดพักบ้าง ดูแลตัวเองบ้าง โอมันจะอยากให้แกเลิกทำงานนี้ไหม ก็ไม่ แต่ที่โอมันอยากให้เลิกก็เพราะแกไม่ยอมดูแลตัวเองเข้าใจที่พ่อบอกไหม” พ่อถามขึ้น ขนมปังพยักหน้ารับ ก่อนที่พ่อจะหันไปหาโออีกครั้ง

“ส่วนแกนะโอ ดีแค่ไหนแล้วที่พ่อไม่เอาเลือดหัวแกออกโทษฐานที่ แกไล่ลูกชายพ่อน่ะ” พ่อบอกเสียงเข้ม ขนมปังมองหน้าพ่อตนเองทันที

 

 

“พ่อรู้?” ขนมปังถามอย่างอึ้งๆ

 

 

“เมื่อวานเจ้าโอมาสารภาพผิดทุกอย่างแล้ว แกไม่ต้องมาปิดพ่อแล้วนะปัง” พ่อว่าเสียงเข้ม

“จำเอาไว้นะ ความใจร้อน ไม่ยอมคน มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาได้หรอก ยิ่งกับชีวิตคู่ด้วยแล้ว ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ถ้าอีกคนร้อน อีกคนก็ต้องเย็น  คุยกันด้วยเหตุผล ชีวิตคู่มันก็มีบ้างที่จะต้องทะเลาะกัน แต่เมื่อทะเลาะกันแล้ว    ก็ต้องรีบดีกัน เพราะถ้าต่างถือทิฐิสุดท้ายก็ต้องเลิกกัน เพราะความไม่เข้าใจ ไม่ยอมลงให้กัน แต่ถ้าแกสองคนหมดรักกันแล้ว” พ่อพูดสอนออกมาเรื่อยๆ

 

 

“ไม่นะครับ!!!” ขนมปังกับโอตอบออกมาพร้อมกันในทันที ทำให้แม่อดที่จะยิ้มขำไม่ได้

 

 

“ทีแบบนี้ล่ะเข้าคู่กันเลยนะ” พ่อแกล้งว่าออกมา

 

 

“ผมขอโทษอีกครั้งครับพ่อ แม่ ผมสัญญาว่าผมจะไม่ใจร้อนแบบนี้อีกแล้ว ผมจะไม่ทำให้ปังต้องเสียใจอีก” โอพูดเสียงจริงจัง

 

 

“เราล่ะปัง จะลดความใจร้อนเอาแต่ใจของเราลงบ้างรึเปล่า” แม่ถามขึ้นมาบ้าง

 

 

“ครับ ผมจะพยายามครับแม่” ขนมปังตอบเสียงอ่อยๆ

 

 

“ดี เข้าใจตามนี้ก็ดี รับปากกันแล้วก็ทำให้ได้ล่ะ ไปๆ พาเจ้าโอไปทำแผลที่มือก่อนไป เห็นแล้วหมั่นไส้ ทำไมมือบางกันจัง ถอนหญ้านิดหน่อยก็แตกจนเลือดซิบแล้ว” พ่อบ่นออกมาไม่จริงจังนัก ขนมปังจึงพาโอเข้าไปในห้องนอน ของตนเอง พร้อมกับเอากล่องปฐมพยาบาลมาวางไว้บนเตียง

 

 

“นั่งสิ” ขนมปังบอกคนรักที่ยืนอยู่ โอทรุดตัวนั่งคุกเข่าตรงพื้นห้อง   ทำให้ขนมปังมองอย่างแปลกใจ ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มตัวมากอดเอวบางของ     ขนมปังที่นั่งอยู่บนเตียงเอาไว้ ใบหน้าคมซุกอยู่ที่หน้าท้องของขนมปัง

 

 

“ปัง กูขอโทษ กูไม่ได้ตั้งใจจะไล่มึงนะปัง ยกโทษให้กูนะ” โอพูดบอกออกมา ขนมปังยกมือขึ้นไปโอบกอดคนรักกลับไปเช่นกัน

 

 

“อืม ถ้าคราวหน้ามึงไล่กูอีก กูจะไม่กลับไปอยู่กับมึงแล้วนะ” ขนมปังพูดขู่ โอส่ายหน้าไปมา

 

 

“ไม่ไล่แล้วปัง กูจะไม่ไล่มึงแล้ว ให้ตายยังไงกูก็ไม่ไล่” โอพูดเสียงจริงจัง ขนมปังยิ้มอ่อนๆ

 

 

“กูโคตรน้อยใจมึงเลยรู้ไหม เสียใจด้วยที่มึงไล่กู เราไม่เคยทะเลาะกันหนักถึงขั้นเอ่ยปากไล่กันแบบนั้นเลยนะ” ขนมปังบอกออกมาอีก

 

 

“ขอโทษ กูห่วงมึงจริงๆ นะปัง ถ้ามึงไม่อยากเลิกเขียนนิยายกูไม่ว่าอะไรหรอก แต่ขออย่างเดียว ให้มึงดูแลตัวเองบ้างได้ไหม อย่าหักโหม พักบ้าง กูขอแค่นี้แหละปัง ให้กูได้รึเปล่า” โอบอกออกมาอีก

 

 

“ไม่” ขนมปังตอบกลับ ทำให้โอเงยหน้าขึ้นมามองขนมปังทันที

 

 

“ทำไม กูไม่ได้ขออะไรมากเลยนะปัง” โอพูดออกมาอย่างตัดพ้อ ขนมปังยิ้มนิดๆ

 

 

“ที่กูบอกว่าไม่น่ะ หมายถึงว่า กูไม่ได้เขียนนิยายแล้ว” ขนมปังบอกยิ้มๆ โอทำหน้างงเมื่อได้ยิน

 

 

“หมายความว่าอะไร” โอถามย้ำ

 

 

“ก็หมายความว่ากูเลิกเขียนนิยายแล้วน่ะสิ ตอนที่กูกลับมาบ้าน วันรุ่งขึ้นกูก็โทรไปคุยกับสำนักพิมพ์ ว่ากูจะเลิกเขียนแล้ว เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะกูเป็นนักเขียนอิสระ ทีนี้ก็ถึงคราวมึง กูไม่ได้ทำงานแล้ว มึงก็ต้องเลี้ยงดูกู  ให้ดี กูอยากได้อะไรก็ต้องให้ กูอยากไปไหนมึงก็ต้องพาไป เข้าใจไหม” ขนมปังบอกออกมาอย่างขำๆ โอยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะโถมตัวดันขนมปังนอนหงายไปบนเตียงโดยที่โอนอนทาบทับ

 

 

“เข้าใจแจ่มแจ้งเลยครับ และยินดีที่จะเลี้ยงดูมึงไปตลอดชีวิตเลยล่ะปัง” โอบอกออกมายิ้มๆ รู้สึกดีใจไม่น้อยที่คนรักยอมทิ้งงานเพื่อตนเอง

 

 

“สัญญา?” ขนมปังแกล้งถาม โอจุ๊บลงไปบนกลีบปากของขนมปังระรัว

 

 

จุ๊บ

 

 

“สัญญา”

 

 

จุ๊บ

 

 

“สัญญา”

 

 

จุ๊บ

 

 

“สัญญา”

..

..

ปึงๆๆ

“เฮ้ย สองคนในห้องน่ะ ออกมากินข้าวเที่ยงได้แล้ว พ่อหิวแล้วเว้ยยย” พอได้ยินเสียงโวยวายของพ่อ โอกับขนมปังก็หัวเราะคิกคักก่อนจะพากันออกไปกินข้าวพร้อมกับพ่อกับแม่ของขนมปัง

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++โอปัง ++++++++++++++++++++++++++++

มาอัพลูกชายคู่แรกให้ก่อนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #354 lee nijinki (@exon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 10:30
    หมั่นไส้ปัง!!!! ทำอย่างกับว่าความผิดโอคนเดียว ทั้งที่ตัวเองแท้ๆที่บอกว่าโอน่ารำคาญก่อน แต่โอเป็นฝ่ายง้อจ๊ะ อ่านแล้วขัดใจอ่ะ ทั้งที่โอไม่ได้ผิดคนเดียว
    #354
    0
  2. #319 cat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 20:36
    ได้ข้อคิดการใช้ชีวิตคู่เยอะเลย ^^
    #319
    0
  3. #292 ทาสรักวาย #สาววายเลือดผสม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 23:26
    ขุ่นพอมาขัดจังว่ะอ่ะค่ะ



    อีกนิดเดี๋ยวก็จะได้เจอฉากอยู่แล้วเชียว 5555555



    อ่านแล้วได้ความรู้เพิ่มขี้นอีกแล้ว



    นำไปปรับใช้กับตัวเอง5555555555
    #292
    0
  4. #231 arron yan (@punnynasa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 08:40
    อยากอ่านกานต์บีม เฮ้ออออ~
    #231
    0
  5. #215 Aommy (@writerqueen) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 12:29
    น่ารักอ่าาาาาาาน่าจะมีเยอะกว่านี้นะ555+
    #215
    0
  6. #212 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 06:23
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆ
    #212
    0
  7. #203 โอรี' โอ้ (@bmmm3) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2557 / 21:27
    น่ารักมากอ่ะ อยากให้มีคนมาเลี้ยงแบบนี้บ้างจัง 

    #203
    0
  8. #130 zaqqaz (@zaqqaz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 17:41
    ง้อว น่ารักมุ้งมิ้ง ฟรุ้งฟริ้ง <3<3<3
    #130
    0
  9. #121 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 02:02
    555555555
    ่นารักเลย
    พ่อฮา
    #121
    0
  10. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. #109 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 04:34
    ฝากบอกโอ๊ตทีว่าอย่าด่าโอเยอะ เราสะดุ้งทุกทีเลย คิดว่าโดนด่าเอง ดันชื่อเหมือนกัน ฮ่าๆๆ คนรักกันก็ต้องพูดต้องคุยกันล่ะโน๊ะ ถึงจะรักกันมากแค่ไหนก็ใช่ว่าจะเข้าใจทุกเรื่อง ถ้าไม่พูดกันดีๆให้เข้าใจกันก็ทะเลาะกันงี้อ่ะ กว่าจะเข้าใจกันได้ต้องให้พ่อออกโรง คึคึ คุณพ่อน่ารักอ่ะ
    #109
    0
  12. #86 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2557 / 23:39
    กรี๊ด!!!!ฟินนนนนนนนน
    #86
    0
  13. #79 Gamemie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2557 / 22:12
    แหมๆๆๆ น่ารักทั้งคู่เลย
    #79
    0
  14. #53 akapee (@akapee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 08:04
    คู่นี้นี่ทำเอาช็อคเงิบ ขำอ่ะ ><
    #53
    0
  15. #44 Yara (@J-piya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 12:15
    คู่นี้ก็ยังน่ารักเหมือนเดิม
    #44
    0
  16. #43 pui (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 09:51
    น่ารักอ่ะ โอปัง คิดถีึงคู่นี้เหมือนกัน ♡♡
    #43
    0
  17. #39 เมียอาลู๋ (@nutluky12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 00:33
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก จะฟินไปไหนเนี้ย

    #39
    0
  18. #37 PreawMaKa (@makkaroonpreaw) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 20:59
    คิดถึงคู่นี้สุดๆอ่ะมี๊ ฟินเฟ่อออออร์ โอน่าร้ากกกกก
    #37
    0
  19. #35 กูติ่งวาย (@odphank) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 19:55
    น่ารักมากกก คิดถึงเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่ทำให้รู้จักยอนิม รักมากกกก -////-
    #35
    0
  20. #32 zominho (@zominho) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 15:43
    โอปังน่าร้ากกกกกก คนรักกันก็ต้องห่วงกันเป็นธรรมดาเนอะ
    #32
    0
  21. #21 exo88 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 22:27
    โออ่าใจร้อน 555555มาต่ออัพอีกนะคะะะ
    #21
    0
  22. #18 Jo Joly (@jo-joly) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 17:46
    น่ารักเนอะ
    #18
    0
  23. #17 nan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 23:08
    หวงและห่วงเธอเสมอ แม้คำพูดคำจาอาจไม่หวาน....
    #17
    0
  24. #15 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 13:42
    น่ารัก ยังคงแรงกันทั้งคู่เลยยย
    คิดถึงงงง
    #15
    0
  25. #14 sanomsin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 05:26
    ไม่เคยอ่านเรื่องนี้เลย สงสัยต้องกลับไปหาอ่านแล้ว น่าสนุกเออก
    #14
    0