สเปเชียลลูกชายยอนิม [Yaoi]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 42,289 Views

  • 357 Comments

  • 1,181 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    101

    Overall
    42,289

ตอนที่ 8 : ตอนพิเศษ โจกราฟ (รักร้ายๆ...ของผู้ชายต้องห้าม!)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2813
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ก.ย. 57






ตอนโจกราฟ

Author :    (ยอนิม)

                        

                                              

 

         

 

“พรุ่งนี้มีแข่งกี่โมง” ร่างสูงถามคนรักที่กำลังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ข้างๆ ตนเอง

 

 

 11 โมง มั้ง ถ้าจำไม่ผิด แล้วมึงล่ะ” กราฟถามกลับไปบ้าง

 

 

“ตอนเช้าเลยน่ะสิ ไม่รู้จะรีบแข่งไปไหน” โจบ่นออกมาไม่จริงจังนัก พร้อมกับนั่งกินก๋วยเตี๋ยวของตนเองไปด้วย ทั้งสองพึ่งเลิกจากการซ้อมกีฬาตอนหัวค่ำ เพราะทั้งคู่ต้องลงแข่งในกีฬากลุ่มซึ่งแข่งกับอีกหลายๆโรงเรียนในเขตการศึกษาเดียวกัน และต้องไปแข่งสนามกีฬากลางของจังหวัด

 

 

“มึงไปบ่นกับป๋าดิ” กราฟแกล้งบอกกลับไป โจส่ายหน้าดิกเมื่อได้ยินชื่อที่พวกเขาใช้เรียกอาจารย์ที่เป็นโค้ชให้กับทีมบาสเกตบอลของโรงเรียน

 

 

“ไปบ่นให้ป๋าเตะกูเหรอ ไม่เอาหรอก” โจบอกกลับมายิ้มๆ

“พรุ่งนี้เช้าไปเชียร์กูด้วยนะ” โจพูดขึ้นลอยๆ กราฟหันไปมองหน้า

 

 

“พึ่งจะแข่งรอบแรกเอง” กราฟพูดขึ้น

 

 

“โห่ รอบแรกก็ต้องการกำลังใจเหมือนกันนะเว้ย ถ้ากูแพ้ กูจะโทษมึง” โจบอกกลับ

 

 

“ไอ้บ้าโจ ถ้ามึงแพ้โรงเรียน BBB มึงไปแข่งกับเด็กประถมไม่ได้หรอก” กราฟว่ากลับไปอย่างขำๆ เพราะรู้ดีว่าโรงเรียนที่ต้องแข่งบาสเกตบอลกับโรงเรียนของตนเอง ฝีมือเป็นรองโรงเรียนของตนเองเยอะ

 

 

“ก็อยากให้มึงไปนั่งดูนี่หว่า เพราะเดี๋ยวถ้ากูแข่งเสร็จ กูก็จะรีบมาดูมึงแข่งเหมือนกัน”โจบอกกลับมา กราฟส่ายหน้าไปมาขำๆ

 

 

“เออ ดูก่อนนะ ถ้าอาจารย์ไม่เรียกรวมตัวคุยแผนการเล่น ก็จะไปดู แต่อย่าตั้งความหวังนะเว้ย เพราะกูไม่แน่ใจจริงๆ” กราฟพูดบอกออกมาตรงๆ

 

 

“เออ ก็ได้วะ งั้นคืนนี้ไปนอนค้างบ้านกูนะ ตอนเช้าจะได้ไปพร้อมกันเลย” โจพูดชวนในทันที กราฟชะงักนิ่งก่อนจะร้อนหน้าวูบวาบ

 

 

“ไม่เอาอ่ะ ไปนอนกับมึง กว่าจะได้นอน เดี๋ยวมึงก็กวนตีนกูอีก” กราฟว่าเสียงอ้อมแอ้ม เพราะก่อนหน้านี้เคยไปนอนค้างบ้านคนรัก โจก็คอยแต่จะนัวเนียกอดรัดกราฟไม่ห่าง ถึงแม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้มีอะไรกันเกินเลยถึงขั้นสุดท้าย แต่ก็ช่วยกันตามประสาผู้ชายอยู่บ่อยๆ ซึ่งโจเป็นฝ่ายเริ่มก่อนทุกครั้ง ซึ่งกราฟเองก็ใจอ่อนไปด้วยตลอด

 

 

“พรุ่งนี้มีแข่ง ไม่กวนหรอก ไปเหอะ เดี๋ยวกูไปขอป๊ากับม๊ามึงเองนะ” โจพูดอ้อน พอได้รับการยอมรับจากครอบครัวของกราฟแล้ว โจก็เข้านอกออกในบ้านของกราฟได้ตลอดเวลา รวมไปถึงบ้านของโจเองด้วย ที่ยอมรับกราฟตั้งแต่ครั้งแรกเมื่อโจไปสารภาพว่าคบกับกราฟ

 

 

“เออๆ ไปนอนค้างด้วยอย่างเดียวนะเว้ย ห้ามกวน” กราฟบอกกลับไป โจยิ้มกว้างก่อนจะยอมพยักหน้ารับ แล้วก็ต่างกินก๋วยเตี๋ยวของใครของมันจนหมด แล้วโจก็พากราฟไปขออนุญาตพ่อแม่ของกราฟพร้อมกับเอาเสื้อผ้ามานอนค้างที่บ้านของตนเองด้วย

..

..

..

“อ่า กราฟมานอนค้างนี่เหรอลูก บอกป๊ากับม๊ารึยัง” แม่ของโจทักขึ้นเมื่อเห็นกราฟเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับลูกชายตัวเอง

 

 

“บอกแล้วครับ” กราฟบอกยิ้มๆ พร้อมกับยกมือไหว้แม่ของโจ

 

 

“แม่ พ่อยังไม่กลับเหรอ” โจถามขึ้น

 

 

“เรามาก็ดีแล้วโจ เห็นพ่อบอกว่าถ้าเรามาบ้าน ให้ไปที่ร้านหน่อย เห็นว่าจะให้ขับรถไปส่งของที่ร้านออดี้น่ะ ลูกน้องคนอื่นๆเค้าเลิกงานหมดแล้ว” แม่พูดขึ้น โจทำหน้าเซ็งทันที

 

 

“ตลอดอ่ะพี่ออดี้ ชอบให้เอาของไปส่งตอนปิดร้านทุกที” โจบ่นอุบก่อนจะหันมาหากราฟ

“มึงขึ้นไปรอบนห้องก่อนล่ะกันกราฟ เดี๋ยวกูไปหาพ่อแป๊บเดียว” โจพูดบอก กราฟพยักหน้ารับก่อนจะถือของๆโจขึ้นไปไว้บนห้อง ส่วนโจก็ไปหาพ่อตัวเอง กราฟเข้ามาในห้องของโจอย่างคุ้นเคย เด็กหนุ่มรีบเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะเหนียวตัวจากการซ้อมกีฬา ก่อนจะไปนอนเล่นเกมส์มือถือบนเตียงรอโจกลับมาบ้าน และด้วยความเพลียจึงทำให้กราฟเผลอหลับไป

ร่างสูงของโจเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะยิ้มนิดๆ เมื่อเห็นคนรักนอนหลับคาโทรศัพท์โดยที่เกมส์ก็เปิดทิ้งค้างเอาไว้ โจเดินไปหยิบโทรศัพท์ออกจากมือของกราฟอย่างแผ่วเบา แล้วนั่งลงข้างคนรักพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะใช้นิ้วยาวเกลี่ยแก้มของกราฟเบาๆ

 

 

“อืมม...กลับมาแล้วเหรอ” กราฟที่รู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาถาม

 

 

“อาบน้ำนอนไม่รอกันเลยนะ” โจแกล้งพูดตัดพ้อ

 

 

“เหนียวตัวจะตาย ใครจะไปรอได้ล่ะ” กราฟบอกกลับด้วยน้ำเสียงงัวเงีย โจก้มหน้าไปหากราฟ แต่ถูกกราฟเอามือขึ้นมาบังเอาไว้

 

 

“ทำไมอ่ะ” โจถามขึ้นทันที

 

 

“เหม็นเหงื่อ ไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้นอน พรุ่งนี้มึงมีแข่งเช้านะ อย่าลืม” กราฟเตือนความจำ

 

 

“ขอหอมทีหนึ่งก่อนดิ” โจพูดขอยิ้มๆ

 

 

“ไม่เอา ไปอาบน้ำได้แล้ว อย่าให้พูดซ้ำดิ” กราฟพูดไล่อีกครั้ง

 

 

“ครับๆ อาบแล้วครับ ใจร้ายว่ะมึง” โจว่าไม่จริงจังนัก ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูที่ตู้

 

 

“อาบน้ำแล้วจะหอมกูก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่แค่หอมนะมึง ห้ามอย่างอื่น” กราฟพูดขึ้นมาเสียงไม่ดังมากนัก โจเลิกคิ้วพร้อมกับยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

..

..

.

ฟอด...

 

โจหอมแก้มกราฟเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะนอนกอดกราฟจากทางด้านหลัง หลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว

 

 

“พอใจแล้วใช่มั้ย งั้นก็นอน” กราฟพูดขึ้น โจยิ้มขำก่อนจะนอนกอดกราฟอยู่นิ่งๆ ไม่ได้กวนอะไรกราฟเพราะรู้ดีว่าพรุ่งนี้เช้าเขาทั้งคู่ต้องแข่งขันกีฬา

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

เช้า

 

โจกับกราฟเตรียมกระเป๋าใส่ของส่วนตัวแล้วตรงไปยังโรงเรียนของตัวเองก่อน เพราะอาจารย์ให้นักกีฬารวมตัวกันที่นั่น แล้วค่อยขึ้นรถบัสของทางโรงเรียนตรงไปยังสนามกีฬากลางจังหวัดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนของทั้งคู่มากนัก

 

 

“เฮ้ยๆ นักบาสก็ไปนั่งทางฝั่งของนักบาสดิ มานั่งอะไรทางฝั่งของนักฟุตบอลวะ” อาจารย์ที่ฝึกซ้อมนักบาสเกตบอลของโรงเรียน หรือ ที่เหล่านักเรียนเรียกกันว่าป๋า พูดขึ้นเมื่อขึ้นมาเช็คจำนวนนักกีฬาบนรถ แล้วพบว่าโจมานั่งข้างกราฟ

 

 

“โห่ ป๋า แค่นั่งรถไปลงสนามแค่นี้เอง ความจริงพวกผมขี่รถไปเองก็ยังได้เลย” โจโอดครวญ  เพื่อนๆต่างยิ้มขำ

 

 

“ไอ้นี่ ห่างกันไม่ได้เลย เออๆ นั่งไป”  ป๋าว่าออกมายิ้มๆ ก่อนจะเริ่มนับจำนวนคน เมื่อนับแล้วก็ออกเดินทางไปยังสนามกีฬา เมื่อไปถึง ทุกคนก็ลงจากรถ

 

 

“มึงจะได้ไปดูกูมั้ยเนี่ยกราฟ” โจถามขึ้นขณะลงจากรถ เพราะรู้ว่าอาจารย์ที่คุมกีฬาแต่ละประเภทจะต้องเรียกรวมตัวกันก่อนแน่นอน

 

 

“ยังไม่แน่ใจ ถ้าไปก็เห็นเอง เอาน่า มึงไม่ได้แข่งแค่นัดนี้นัดเดียวนี่หว่า” กราฟบอกกลับ โจขมวดคิ้วนิดๆ

 

 

“เออๆ ถ้ามาได้ก็มานะ” โจบอกย้ำเผื่อเอาไว้ กราฟพยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสองจะต้องแยกไปหาอาจารย์ที่ฝึกสอนตนเอง นักบาสเกตบอลถูกพาตัวไปยังโรงยิม ส่วนนักฟุตบอลก็พากันไปรวมที่ข้างสนาม แต่ละโรงเรียนจะมีกองเชียร์ เชียร์ลีดเดอร์มาด้วย และให้คนนอกเข้ามาดูการแข่งขันของนักเรียนได้ด้วย

 

 

“ไอ้โจแข่งกี่โมงวะ” บิวถามกราฟขึ้น

 

 

“แปดโมงครึ่งว่ะ” กราฟตอบกลับไป

 

 

“พวกเราแข่งสิบเอ็ดโมงก็จริงแต่เราก็ต้องวอร์มร่างกายก่อนประมาณชั่วโมงหนึ่ง แต่ก็ไม่รู้ว่าอาจารย์จะเรียกพวกเราคุยอะไรก่อนรึเปล่า แล้วแบบนี้มึงจะไปดูมันได้มั้ยวะ” บิวถามอีก

 

 

“กูก็ยังไม่รู้เลย แต่ถ้ามีเวลาเหลือก็อยากไปให้มันเห็นหน้าหน่อย ไม่งั้นแม่งบ่นกูยาวอีก” กราฟบอกออกมาอย่างขำๆ ก่อนอาจารย์จะเรียกนัดหมายเวลาให้รวมกันตอนเก้าโมงเพื่อคุยเรื่องแผนการเล่นกันก่อน ซึ่งกราฟมีเวลาไปดูโจแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

 

 

“เฮ้ย กราฟมึงจะไปเลยมั้ย ป่านนี้พวกไอ้โจน่าจะเตรียมลงสนามแล้วล่ะ” บิวพูดชวนเมื่อตกลงเรื่องเวลากับอาจารย์ของตัวเองแล้ว

 

 

“เออๆ ไปดิ อินๆ ไปด้วยกันมั้ย” กราฟหันไปชวนอินด้วย ตอนนี้ทั้งสองปรับความเข้าใจและดีกันเรียบร้อยแล้ว

 

 

“พวกมึงไปเหอะ กูต้องไปช่วยแบกกลองให้พวกกองเชียร์” อินบอกกลับ กราฟพยักหน้ารับ ก่อนจะชวนเพื่อนร่วมทีมอีก 2 คนไปดูทีมบาสของโรงเรียนตนเอง ตอนนี้นักกีฬาจากหลายๆโรงเรียนทยอยมากันแล้ว ทั้งคนมาดูการแข่งขัน ทั้งนักกีฬามากันมากมาย กราฟและเพื่อนเดินเข้าไปที่โรงยิม ก่อนจะอึ้งนิดๆ เพราะคนเข้าไปดูกันเยอะมาก ทั้งๆที่แข่งคู่แรกของวัน บิวพากราฟเดินไปยังแสตนด์หลังที่นั่งนักกีฬาโรงเรียนตนเอง

 

 

“อร๊าย แก เบอร์ 5 ของโรงเรียน VS หล่ออ่ะ” เสียงนักเรียนหญิงต่างโรงเรียนพูดขึ้น ทำให้กราฟอดที่จะหมั่นไส้คนที่หญิงสาวพูดถึงเสียไม่ได้

 

 

“หึหึ ไอ้โจแม่งเสน่ห์แรงฉิบ” บิวพูดขำๆ เพราะเบอร์ 5 ที่หญิงสาวพูดถึงกันนั้นก็คือโจ

 

 

“สาวเยอะไง มันถึงได้หน้าระริกระรี้” กราฟว่าออกมาไม่จริงจังนัก พอกราฟกับบิวเดินไปถึง เพื่อนร่วมทีมของโจที่หันมาเห็นก็สะกิดโจทันที โจหันมายิ้มกว้าง ทำให้สาวๆที่อยู่ด้านหลังของกราฟ ส่งเสียงกรี๊ดกันเป็นแถว จนพิธีกรสนามเอ่ยแซวขึ้นมาเพื่อเพิ่มสีสันให้กับการแข่ง โจรีบเดินมาหากราฟทันที

 

 

“นึกว่ามาดูไม่ได้แล้วเนี่ย” โจพูดขึ้น

 

 

“ดูได้แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นแหละ” กราฟบอกกลับ

 

 

“ครึ่งชั่วโมงก็ยังดี” โจพูดยิ้มๆ

 

 

“ไอ้โจ มึงอย่าแจกยิ้มเรี่ยราดนะมึง เดี๋ยวไอ้กราฟมันงับหัวเอา มันบอกว่าสาวเยอะ มึงถึงได้ทำหน้าระริกระรี้” บิวพูดเผาเพื่อนขึ้นมา กราฟหันไปตบหัวบิวแก้เขิน

 

 

“ห่า พูดมากนะมึง” กราฟว่ากลับไป

 

 

“กูไม่ได้ยิ้มให้สาวๆสักหน่อย กูยิ้มให้มึงนั่นแหละ” โจมองหน้ากราฟแล้วพูดขึ้น กราฟร้อนหน้าวูบวาบ

 

 

“เออๆ ไปวอร์มร่างกายได้แล้วไป ห่า ป๋ามองแล้ว” กราฟพูดบอก

 

 

“ถ้าจะไป ส่งสัญญานบอกกูหน่อยนะ แล้วถ้ากูแข่งเสร็จจะไปหาที่สนามบอล” โจพูดขึ้น กราฟพยักหน้ารับ ก่อนที่โจจะไปรวมกับเพื่อนร่วมทีมเพื่อวอร์มร่างกายอีกนิด  กราฟกับบิวก็หาที่นั่งใกล้ๆ สักพักโจก็ลงสนาม ร่างสูงหันมามองกราฟพร้อมกับยิ้มให้ แล้วการแข่งขันก็เริ่มขึ้น กราฟไม่ค่อยลุ้นกับการแข่งนัดนี้เท่าไรนัก เพราะรู้ฝีมือของอีกโรงเรียนอยู่เหมือนกัน เสียงเชียร์และเสียงกรี๊ดของสาวๆดังขึ้นเป็นระยะ และยิ่งเวลาที่โจได้จับลูกบาส เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นกว่าทุกครั้ง ทำให้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครเป็นดาวเด่นในการแข่งขันบาสเกตบอลครั้งนี้ เมื่อได้เวลาที่กราฟต้องไปรวมตัว เป็นตอนที่โจพักช่วงพอดี กราฟจึงชี้ออกไปนอกโรงยิมเป็นการบอกว่าจะไปแล้ว โจก็พยักหน้ารับ ก่อนที่กราฟกับเพื่อนร่วมทีมจะเดินออกจากโรงยิมเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมตัวบ้าง

..

..

..

..

“โรงเรียนที่แข่งกับเราชอบเข้าบอลหนัก ยังไงก็อย่าใจร้อนรู้มั้ย” อาจารย์ที่คุมทีมฟุตบอลพูดบอกส่งท้ายก่อนจะให้นักกีฬาไปวอร์มร่างกาย โจที่แข่งบาสเกตบอลเสร็จได้สักพักใหญ่ๆ ก็เดินตรงเข้ามาหากราฟทันทีเมื่อเห็นว่าอาจารย์ปล่อยให้วอร์มร่างกายแล้ว

 

 

“ไง ชนะมั้ย” กราฟถามขึ้น

 

 

“ระดับนี้แล้ว ไม่ชนะให้มันรู้ไปสิ” โจพูดยิ้มๆ ก่อนจะมองไปยังโรงเรียนฝั่งตรงข้ามที่ต้องแข่งฟุตบอลกับโรงเรียนตนเอง

“อาจารย์บอกว่าพวกนั้นชอบเข้าบอลหนักเหรอวะ” โจถามขึ้นเพราะได้ยินที่อาจารย์พูดบอกเหมือนกัน

 

 

“อืม เค้าเลยบอกให้พวกกูใจเย็นๆเข้าไว้” กราฟบอกออกมาอย่างขำๆ

 

 

“ใครเข้าหนักก็ต่อยแม่งเลย” โจพูดยิ้มๆ

 

 

“นักเลง เก่งเหลือเกินนะมึง” กราฟว่ากลับไม่จริงจังนัก

“เดี๋ยวกูไปวอร์มร่างกายก่อน” กราฟพูดขึ้น โจพยักหน้ารับ

 

 

“กูนั่งอยู่แถวๆเด็กโรงเรียนเราเนี่ยแหละ ตอนบ่ายมีแข่งต่อกับอีกโรงเรียนหนึ่ง” โจบอกกลับ กราฟพยักหน้ารับเช่นเดียวกัน ก่อนจะวิ่งไปวอร์มร่างกายกับเพื่อนร่วมทีม จนถึงเวลา 11 นาฬิกา ได้เวลาการแข่งขัน แดดวันนี้ไม่ค่อยแรงมากนัก ผู้เล่นของทั้งสองทีมลงไปประจำที่ในสนาม โจกับเพื่อนๆ มานั่งดูรวมกับตัวสำรองในทีมฟุตบอล เสียงนกหวีดดังขึ้น เป็นสัญญานเริ่มการแข่งขันช่วงแรกทั้งสองโรงเรียน ต่างฝ่ายต่างตั้งรับและเล่นไปเรื่อยๆ เพื่อหาช่องทางในการทำประตู พอเริ่มคุ้นกับสนามเกมส์การแข่งขันก็เริ่มเข้มข้นขึ้น ทางฝั่งของกราฟอาศัยส่งลูกและรับลูกแม่น ทำให้เป็นฝ่ายบุกซะส่วนใหญ่ โจเองก็ยืนลุ้นตลอดเวลาที่กราฟได้ลูก

“เฮ้ย! อะไรวะ เล่นแรงนะเนี่ย” โจโวยขึ้นมาพร้อมกับเสียงโห่ของทางโรงเรียนตนเอง ที่อีกฝ่ายเข้าแย่งบอลบิวอย่างแรง แต่ยังดีที่บิวกระโดดหลบได้ก่อน แต่ก็ทำให้เสียลูกให้อีกฝ่าย กราฟเข้าไปแตะหลังบิวเป็นเชิงให้ใจเย็น เพราะรู้ดีว่าเพื่อนเริ่มอารมณ์เสียแล้ว เกมส์การแข่งขันดำเนินต่อไป ช่วงพักครึ่งกราฟไม่ได้เดินมาหาโจ เพราะต้องฟังอาจารย์แก้ทางของโรงเรียน VT  พอเข้าครึ่งหลังทางฝั่งของโรงเรียน VT ก็ยังคงเข้าบอลหนักปะทะแรงอยู่เรื่อยๆ จนจบเกมส์ผลการแข่งขันเสมอ 1- 1 กราฟและเพื่อนๆ เดินออกมาสภาพเหงื่อท่วมตัว โจวิ่งเอาผ้าเย็นกับสปอนเซอร์ไปให้ทันที กราฟมานั่งที่ขอบสนามด้วยความเหนื่อย โจเอาผ้าเย็นเช็ดหน้าเช็ดคอให้

“มึงโดนเข้าแรงๆบ้างรึเปล่ากราฟ” โจถามเสียงเครียด

 

 

“ก็มีบ้าง แต่กูก็หลบทันน่ะ” กราฟตอบกลับ

 

 

“แม่ง เล่นบอลเป็นรึเปล่าวะ เกเรฉิบหาย” โจพูดบ่นออกมา

 

 

“เอาน่า ช่างมันเหอะ” กราฟพูดอย่างไม่ใส่ใจ

 

 

“ขอให้พวกมันตกรอบจะได้ไม่ต้องไปเจอกับโรงเรียนเราอีก ถ้าเจอกันอีกครั้งกูว่าได้ต่อยกันแน่ว่ะ” โจพูดขึ้นตามที่คิดเอาไว้

 

 

“บอลนะมึง ไม่ใช่มวย” กราฟว่ากลับไปอย่างขำๆ

 

 

“แต่ถ้ามึงไม่ห้ามกูเมื่อกี้ มันก็จะกลายเป็นมวยแล้วล่ะไอ้กราฟ” บิวพูดบอกอย่างหงุดหงิด กราฟยกมือไปตบหัวเพื่อนตนเองเบาๆ

 

 

“ใจเย็นหน่อยมึง เดี๋ยวโดนใบแดงแล้วจะยุ่ง” กราฟพูดเตือน บิวก็ได้แต่ฮึดฮัด

“อิน ข้อเท้ามึงเป็นไงบ้างวะ” กราฟหันไปถามอินบ้าง

 

 

“เจ็บนิดหน่อยว่ะ แต่ใช้ยานวดวันเดียวก็หายแล้ว” อินตอบกลับ เพราะเป็นอีกคนที่โดนเข้าบอลแรงและหลบไม่ทัน

 

 

“กูว่าไปหาข้าวกลางวันกินกันก่อนดีกว่าว่ะ” โจพูดชวน กราฟจึงเดินไปสอบถามอาจารย์ว่าต้องทำอะไรต่อ อาจารย์ที่ฝึกสอนให้ทุกคนไปพักได้ แต่ช่วงเย็นก็ต้องไปซ้อมที่สนามของโรงเรียนเช่นเคย กราฟกับบิวจึงไปหาข้าวกินพร้อมกับโจและเพื่อนร่วมทีมของโจอีก 2 คน

..

..

..

..

..

เมื่อกินข้าวกลางวันเรียบร้อยแล้ว โจก็พากราฟและบิวมาที่โรงยิมซึ่งตอนนี้ยังคงว่างอยู่ เนื่องจากยังไม่มีรายการแข่ง มีคนมานั่งจับจองพื้นที่โรงยิมเป็นบางส่วนเนื่องจากมารอดูรายการแข่งรอบต่อไป โจกับเพื่อนร่วมทีมจึงมานั่งรอเวลานั่งรออาจารย์ในโรงยิม

 

 

“ไอ้พวกนั้นมันมาดูด้วยว่ะ” บิวพูดบอกกับกราฟเมื่อหันไปเห็นนักกีฬาฟุตบอลจากโรงเรียน VT ที่พึ่งแข่งฟุตบอลกันไปเมื่อเช้าเข้ามานั่งอยู่ตรงที่นั่งคนดูด้วย

 

 

“เออดิ ก็บาสโรงเรียนเราเจอกับโรงเรียนพวกมัน” กราฟบอกกลับ บิวพยักหน้ารับรู้พร้อมกับหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิดในใจจากการที่ปะทะกันในสนาม

 

 

“มองหน้าทำไมวะ” เสียงพูดถามจากอีกฝั่งดังขึ้น ทำให้กลุ่มของโจและกราฟหันไปมองทันที

 

 

“มึงถามใครวะ” บิวถามกลับไป

 

 

“ก็มึงนั่นแหละ กูเห็นหันมามองหลายรอบแล้ว” อีกฝ่ายบอกกลับมาอย่างไม่เป็นมิตรนัก

 

 

“อ่าว แปลว่ามึงมองพวกกูอยู่น่ะสิ ถึงได้รู้ว่าพวกกูมึงหลายรอบแล้ว งั้นกูก็ต้องถามมึงกลับมั้ย ว่ามึงมองพวกกูทำไม” บิวพูดย้อนกลับไปทันที

 

 

“นี่มึงกวนตีนเหรอวะ” อีกฝ่ายว่ากลับมาเสียงแข็ง

 

 

“เฮ้ยๆ มาแข่งกีฬาไม่ได้มามีเรื่อง” โจพูดปรามขึ้นมา ถึงแม้ว่าจะหมั่นไส้อีกฝ่ายก็ตามที อีกฝ่ายทำท่าจะลุกมาหากลุ่มของโจ คนที่มานั่งรอดูการแข่งขัน ก็เริ่มมองอย่างหวั่นๆว่าจะมีเรื่องกันหรือไม่ แต่อีกฝ่ายก็ต้องชะงักเมื่ออาจารย์เดินเข้ามาในโรงยิม

 

 

“มีอะไรกัน” ป๋าพูดถามขึ้นมาเสียงนิ่ง

 

 

“ไม่มีอะไรหรอกป๋า แค่ทักทายกันน่ะ” โจพูดบอกกลับไป

 

 

“เออ ไม่มีอะไรก็ดี เป็นนักเรียนนักกีฬา ไม่ใช่นักเลง เค้าให้เล่นกีฬากระชับความสัมพันธ์ไม่ใช่ให้เล่นเพื่อมีเรื่องกัน เข้าใจมั้ย” ป๋าพูดบอกออกมาเสียงดัง จงใจให้อีกฝ่ายรับรู้ด้วย ทุกคนจึงได้แต่นั่งเงียบ ก่อนที่ป๋าจะเรียกนักกีฬาบาสเกตบอลมานั่งคุยถึงการเล่นในรอบต่อไป

 

 

“นั่งอยู่ตรงนี้นะ” โจหันมาพูดบอกกับกราฟ พร้อมกับเอาผ้าขนหนูและของๆตนเองฝากกราฟเอาไว้ กราฟเองก็รับมาถือไว้พร้อมกับพยักหน้ารับ ก่อนที่โจจะเดินไปรวมกับเพื่อน

 

 

“กูว่าไอ้นักบาสเบอร์ 5 โรงเรียน VS กับนักฟุตบอลเบอร์ 14 มันเป็นแฟนกันแน่เลยว่ะ ตอนที่แข่งบอลเสร็จกูเห็นไอ้เบอร์ 5 มันเอาผ้าไปเช็ดหน้าให้ไอ้นักบอลนั่นถึงขอบสนามเลยนะมึง” เสียงที่พูดนินทาแบบจงใจให้ได้ยินดังขึ้น ซึ่งพาดพิงถึงโจกับกราฟ ทำให้กราฟชะงักไปนิด

 

 

“จริงเหรอวะ แม่ง คู่เกย์ชัดๆ” อีกคนก็ตอบกลับ ก่อนจะพากันหัวเราะขำ กลุ่มของโจไม่ได้ยินเพราะอาจารย์พาแยกออกไปนั่งคุยกันค่อนข้างห่าง

 

 

“พวกมึงมีปัญหาอะไรกับเพื่อนกูวะ ไปเจอกันข้างนอกก็ได้นะเว้ย” บิวลุกขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายทันที กราฟดึงแขนเพื่อนเอาไว้

 

 

“เอาดิ” อีกฝ่ายก็ตอบรับ

 

 

“ไอ้บิว อย่าไปบ้าตามพวกมัน ถ้ามีโอกาส ไปเจอกันในสนามดีกว่า จะได้รู้ว่าใครมันดีแต่ปากกันแน่” กราฟพูดบอกออกมาพร้อมกับมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจเช่นเดียวกัน

 

 

“เออ กูก็จะรอเจอกับพวกมึงเหมือนกัน” อีกฝ่ายตอบกลับมาเพราะมีเพื่อนร่วมทีมบางคนเข้ามาห้ามไม่ให้มีเรื่องด้วย กราฟกระตุกมือเพื่อนตนเองให้นั่งลง บิวนั่งลงด้วยท่าทีฮึดฮัด

 

 

“อย่าให้เจอข้างนอกนะมึง” บิวพึมพำอย่างหงุดหงิด

 

 

“เอาน่า หมาเห่า ทำไมมึงต้องไปเห่าตอบวะ ปล่อยให้มันเห่าไปเหอะ คนอย่างเราก็อยู่ส่วนคนสิวะ” กราฟพูดเตือนเพื่อน บิวยิ้มขำนิดๆ

 

 

“ห่า เปรียบพวกมันเป็นหมาซะงั้น” บิวพูดออกมาอย่างขำๆ สักพักโจก็กลับมา

 

 

“มีอะไรกันวะ เมื่อกี้กูเห็นไอ้บิวเหมือนเถียงกับไอ้พวกนั้น” โจถามขึ้นเพราะหันมาเห็นพอดี แต่ไม่ได้ยินเสียง

 

 

“ไม่มีอะไร ก็แค่คุยกันเรื่องแข่งบอล” กราฟตัดบท เพราะไม่อยากให้โจรู้เรื่องที่อีกฝ่ายพูดพาดพิงถึง เพราะรู้ดีว่าโจก็คงอารมณ์เสียเหมือนกันแน่นอน โจพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ จนได้เวลาไปวอร์มร่างกายอีกครั้งคนอื่นๆเริ่มทยอยเข้ามาในโรงยิมเพื่อรอดูการแข่งขันรอบต่อไป และผลการแข่งขันก็ออกมาเป็นทีมของโจชนะโรงเรียน VT ไปอย่างหวุดหวิด เสียงเฮทางฝั่งของโรงเรียนของกราฟดังลั่น บิวหันไปยิ้มเยาะอีกฝ่ายอย่างสะใจ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินออกนอกโรงยิมไป

 

 

“ไง เก่งป่ะ” โจยักคิ้วให้กราฟพร้อมกับยิ้มกว้าง

 

 

“หลงตัวเองฉิบหายเลยมึง ไปๆ ไปช่วยป๋าเก็บของจะได้กลับโรงเรียนกัน กูมีซ้อมตอนเย็นด้วยนะ” กราฟพูดบอกกับโจ

 

 

“อืม ป๋าก็จะให้พวกกูซ้อมตอนเย็นเหมือนกัน เดี๋ยวกลับบ้านพร้อมกันนะ” โจบอกกลับ กราฟก็พยักหน้ารับ ก่อนที่จะพากันขนของไปขึ้นรถของทางโรงเรียนคันเดิมกับที่มาส่งนักกีฬา เมื่อไปถึงโรงเรียนโจกับกราฟก็มีเวลาพักผ่อนกันอีกหน่อย ก่อนจะแยกกันไปซ้อมแล้วกลับมาเจอกันอีกครั้งตอนที่ซ้อมเสร็จเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

การแข่งขันกีฬาผ่านไปจนถึงวันสุดท้าย ซึ่งทีมบาสเกตบอลของโจได้เข้าชิงชนะเลิศ เหมือนกับทีมฟุตบอลของกราฟที่ได้ชิงชนะเลิศเช่นเดียวกัน และกราฟก็มาดูทีมของโจชิงชนะเลิศด้วยในช่วงเช้า เนื่องจากกราฟมีแข่งช่วงบ่าย

 

 

“ถ้าชนะให้อะไรกูอ่ะ” โจถามกราฟยิ้มๆ

 

 

“เลี้ยงข้าวมื้อหนึ่ง” กราฟพูดบอก โจทำหน้าเซ็ง

 

 

“ข้าวกูหาแดกได้ แต่กูอยากได้อย่างอื่น” โจบอกพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม

 

 

“อะไร” กราฟถามกลับไป โจหันซ้ายหันขวาก่อนจะกระซิบที่ข้างกูของกราฟเบาๆ

 

 

//อยากได้มึงอ่ะ// โจพูดกระซิบ ทำให้กราฟร้อนหน้าวูบวาบก่อนจะตบหัวโจไปทีหนึ่ง

 

 

ผั่วะ..

 

“โอ๊ย ตบไมเนี่ย” โจถามขึ้นเสียงโอดครวญพร้อมกับลูบหัวของตัวเองป้อยๆ

 

 

“ไปช่วยตัวเองก่อนเหอะ ขอแต่เรื่องหื่นๆนะมึงน่ะ” กราฟว่าออกมา โจยิ้มขำนิดๆ

 

 

“ล้อเล่น กูรู้ว่ามึงยังไม่พร้อม กูไม่บังคับมึงหรอกน่า แค่อยากให้มึงไปนอนบ้านกูเท่านั้นเอง นะๆ สัญญาจริงๆ ว่าจะไม่ทำอะไร” โจพูดขอร้องออกมาเสียงอ้อน

 

 

“เออๆ ไปเตรียมตัวได้แล้วไป ถ้ามึงไม่ชนะ กูงดไปนอนค้างบ้านมึง 1 เดือน” กราฟพูดขู่ โจตาโตขึ้นมาทันที

 

 

“โห ตั้งเดือนหนึ่งแน่ะ” โจพูดบ่น กราฟท้าวเอวมองหน้าคนรัก

 

 

“พูดแบบนี้แปลว่าไม่มั่นใจว่ามึงจะชนะใช่มั้ย” กราฟถามกลับไป

 

 

“มือชั้นนี้แล้ว ชนะสิ ก็แค่บ่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง ทำมาเป็นโหดนะมึง” โจพูดยิ้มๆ กราฟส่ายหัวไปมากับความกวนประสาทของโจ ก่อนที่โจจะไปเตรียมตัวลงแข่ง พอกรรมการเรียกนักกีฬาก็ลงไปในสนาม โจหันมาส่งยิ้มให้กราฟ เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆที่นั่งอยู่แถบเดียวกับกราฟกันเป็นแถว เพราะไม่รู้ว่านักบาสเบอร์ 5 สุดหล่อ ยิ้มให้ใครกันแน่ การแข่งขันเป็นไปอย่างลุ้นๆ เพราะทั้งสองทีมฝีมือสูสีกัน

 

 

พลั่ก!

 

ปรี๊ดด

กราฟใจหายวาบพร้อมกับลุกขึ้นดูด้วยความเป็นห่วง เมื่อโจโดนกระแทกล้มขณะกำลังกระโดดชู๊ตลูกบาสทำคะแนน ถึงแม้ว่าจะได้ฟาล์ว แต่กราฟก็อดเป็นห่วงคนรักไม่ได้ ป๋าเปลี่ยนตัวโจให้มานั่งพัก กราฟรีบขยับไปตรงที่โจนั่งทันทีพร้อมกับส่งผ้าเช็ดหน้าให้

 

 

“เป็นไงบ้างวะ” กราฟถามเสียงเครียด

 

 

“จุกนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร” โจบอกกลับ ตอนนี้โจยังไม่มีอารมณ์หยอกล้อคนรักมากนัก เพราะคะแนนตามอีกฝ่ายอยู่

 

 

“สู้ๆนะมึง” กราฟพูดบอกเมื่อโจกำลังจะถูกเปลี่ยนตัวลงไปอีกรอบ โจหันมายิ้มนิดๆ แล้วลุกไปหาป๋าทันทีที่ถูกพยักหน้าเรียก โจกลับลงไปในสนามอีกครั้ง เรียกเสียงกรี๊ดได้เป็นอย่างดี กราฟนั่งลุ้นอยู่กับกลุ่มเพื่อน จนในที่สุดโจก็ทำคะแนนให้ทีมโรงเรียนนำขึ้นมาได้ และทำคะแนนเรื่อยๆ จนหมดเวลา สรุปว่าทีมของโจเป็นฝ่ายชนะ เสียงเฮดังลั่นโรงยิม โจวิ่งดีใจเข้ามาหากราฟ พร้อมกับกอดกราฟพร้อมกับอุ้มขึ้นมาจนตัวลอย

 

 

“ชนะแล้วเว้ยยยยย กูชนะแล้วกราฟ” โจพูดบอกออกมาอย่างดีใจ เสียงกรี๊ดในสนามยังดังอยู่ เมื่อสาวๆเห็นโจวิ่งมากอดกราฟเอาไว้

 

 

“อะ..ไอ้โจ ปล่อยกูก่อน คนมองทั้งสนามแล้วมึง” กราฟรีบบอกคนรัก โจเองก็พึ่งนึกได้ ปล่อยกราฟลงยืน

 

 

“อร๊ายยย แก นักบาสกับนักบอลโรงเรียน VS อ่ะแก ฟินอ่า” เสียงของกลุ่มหญิงสาวที่อยู่ไม่ไกลพูดคุยกันเสียงดังลั่น ทำให้กราฟร้อนหน้าวูบวาบ

 

 

“กูว่าไปเหอะ เดี๋ยวกูต้องไปเตรียมตัวแข่งช่วงบ่ายอีก” กราฟพูดชวน ก่อนที่จะพากันออกจากโรงยิมในทันที

“เหนื่อยมั้ยมึง” กราฟถามโจยิ้มๆ ขณะเดินมารวมกับกลุ่มกองเชียร์ของโรงเรียน

 

 

“เหนื่อยดิ กว่าจะเอาชนะได้ หืดขึ้นคอเลยกู” โจพูดบอกออกมา กราฟเปิดน้ำดื่มส่งให้ โจก็รับมาดื่มแต่โดยดี

 

 

“เมื่อคืนได้งดกิจกรรมบนเตียงรึเปล่าวะ ระวังขาจะอ่อนจนวิ่งไม่ไหวนะเว้ย” เสียงแซวดังขึ้น ทำให้โจหันไปมองก่อนจะเห็นว่าเป็นนักฟุตบอลของโรงเรียน VT ที่เคยแข่งเสมอกับทีมของกราฟในนัดแรก

 

 

“พูดถึงใครวะ” โจถามกลับไป เพราะเห็นว่าทั้งกลุ่มหันมามองโจกับกราฟ

 

 

“ก็มึงสองคนนั่นแหละ เป็นคู่เกย์กันไม่ใช่เหรอวะ เมื่อคืนคงไม่ซั่มกันจนลืมไปว่าวันนี้มีแข่งกับพวกกูหรอกนะ ฮ่าๆ” อีกฝ่ายยังคงแซวพร้อมกับหัวเราะเยาะ โจขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ

 

 

“มึงมีปัญหาอะไรกับกู พูดมาเลยอย่าดีแต่เห่า” โจปรี่เข้าไปหา กราฟรีบตามไปดึงเอาไว้อย่างรวดเร็ว อีกฝ่ายก็ทำท่าจะหาเรื่องโจเช่นเดียวกัน

 

 

“โจ อย่า” กราฟห้ามเสียงเข้ม

 

 

“ก็มึงดูไอ้พวกเหี้ยนี่มันพูดดิ” โจหันมาพูดบอกกับกราฟ

 

 

“ช่างมันเหอะ” กราฟบอกกลับ เพราะเขายังไม่อยากมีเรื่องตอนนี้ เนื่องจากใกล้ถึงเวลาแข่งของกราฟเช่นเดียวกัน

 

 

“แม่ง ก็ได้วะ” โจฮึดฮัดเล็กน้อย

 

 

“หึ เชื่อฟังเมียดีว่ะ” อีกฝ่ายยังคงพูดจากวน

 

 

“กูว่าพวกมึงเก็บปากไปตะโกนในสนามดีกว่านะ กูบอกแล้วไง ว่ามาแข่งกันในสนามถ้าพวกมึงคิดว่าเป็นนักกีฬาจริง แต่ถ้าพวกมึงคิดว่าตัวเองเป็นนักเลงข้างถนน จะตีกันตอนนี้เลยก็ได้” กราฟพูดว่าออกมาเสียงแข็ง อีกฝ่ายนิ่งไปนิด

 

 

“เออ เจอกันในสนาม แล้วมึงจะได้เห็นว่าใครมันจะแน่กว่ากัน” อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาในทันที

 

 

“มีอะไรกันวะ” บิวที่เดินตามมาทีหลังเข้ามาถามทันที

 

 

“ไม่มีอะไร ไปกันเหอะ” กราฟพูดบอกพร้อมกับดึงแขนโจกับบิวไปพร้อมกัน

 

 

“แม่ง ทำให้กูอยากเล่นบอลแทนมึงจริงๆ แล้วเสือกวนมาเจอกับพวกมันรอบชิงซะด้วยนะ” โจพูดบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะโรงเรียน VT ต้องแข่งชิงที่ 1 กับทีมของกราฟ

 

 

“ไปขออาจารย์เปลี่ยนตัวมั้ยล่ะ” กราฟแกล้งพูดเหน็บคนรัก

 

 

“ถ้าเปลี่ยนได้กูเปลี่ยนแล้วล่ะ มึงเองก็ระวังด้วยนะมึง พวกมันชอบเล่นบอลแรงอยู่แล้ว และถ้ามันหมั่นไส้มึง มันอาจจะแกล้งมึงก็ได้”  โจพูดบอกอย่างเป็นห่วง

 

 

“ไม่ต้องห่วงหรอก กูดูแลตัวเองได้ อีกอย่างกูเล่นกีฬานะมึง ไม่ได้ไปออกรบ” กราฟว่าออกมาอย่างขำๆ ก่อนที่จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัววอร์มร่างกาย โจเป็นคนมานั่งใช้ยานวด นวดขาของกราฟก่อนลงวอร์มร่างกาย  และเมื่อได้เวลา ทั้งสองโรงเรียนก็ลงไปที่กลางสนาม คนดูแห่เข้ามาดูการแข่งขันประเภทสุดท้าย

 

 

“ไงโจ ชนะมั้ย” เสียงทุ้มถามขึ้นทางด้านหลัง โจหันไปยกมือไหว้ทันที

 

 

“สวัสดีครับพี่กานต์ พี่ออดี้” โจทักทายกานต์พี่ชายคนรักกับออดี้ พร้อมกับพยักหน้าให้บีมกับพลที่มาดูการแข่งขันครั้งนี้ด้วย

“ผมน่ะ ชนะไปแล้วครับ ได้ที่ 1 นี่ก็รอลุ้นไอ้กราฟอยู่” โจพูดบอก กานต์พยักหน้ารับ เพราะว่าบีมชวนให้มาดูกราฟลงแข่งด้วยกัน เสียงนกหวีดดังขึ้นเริ่มการแข่งขัน เสียงเชียร์ของทั้งสองโรงเรียนดังลั่นไปทั่วบริเวณ ช่วงแรกยังไม่มีใครเข้าบอลเร็วนัก เพราะต้องการให้ร่างกายชินกับสนามสักเล็กน้อย เสียงโหวกเหวกในสนามก็ค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมีการเรียกรับส่งบอลให้กัน เสียงเฮทางฝั่งของโจดังขึ้นเมื่อกราฟแย่งลูกฟุตบอลจากอีกทีมแล้ววิ่งเลี้ยงลูกไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว บิววิ่งเติมเข้าไปอีกด้าน พร้อมกับส่งสัญญานให้กราฟ กราฟเตะลูกส่งไปให้เพื่อนตนเอง

 

 

พลั่ก!

 

บิวที่วิ่งไปรับลูกถูกสกัดจนล้มคว่ำไป เสียงนกหวีดดังขึ้น กราฟรีบวิ่งไปที่เพื่อนตนเอง บิวยันกายลุกขึ้นได้ทำท่าจะเดินเข้าหาอีกฝ่ายที่ยืนนิ่งไม่ช่วยประคองบิวลุกขึ้นเลยสักนิด ทำให้โดนใบเหลืองไป กราฟดึงแขนบิวเอาไว้ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงห้าม บิวจึงได้แต่สบถเบาๆ ก่อนที่การแข่งขันจะดำเนินไปต่อ ทั้งสองทีมต่างแย่งลูกกันไปมา และเข้าบอลแรงด้วยกันทั้งคู่ แต่ก็ยังไม่มีฝ่ายไหนทำประตูได้ และก็พักครึ่ง กราฟเดินเข้ามานั่งพักอย่างเหนื่อยๆ ก่อนที่กานต์จะเดินไปหาน้องชายตัวเอง

 

 

“เล่นแรงกันจังวะ” กานต์ถามขึ้น กราฟพยักหน้ารับ

 

 

“มันเล่นแรงก่อนน่ะเฮีย แต่พวกผมก็พยายามจะไม่ให้มีเรื่อง” กราฟบอกกลับ โจนั่งนวดขาให้กราฟเรื่อยๆ สีหน้าก็บึ้งตึง

“อย่าทำหน้าแบบนั้นดิวะ” กราฟเอาผ้าเย็นโยนไปที่หัวของโจ

 

 

“ก็กูหงุดหงิด ดูมันเข้าบอลแต่ละทีดิ” โจพูดบ่นออกมา

 

 

“กีฬาน่ะ อย่าคิดอะไรมาก แพ้ชนะก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย” กราฟบอกออกมาเสียงนิ่ง และเมื่อนั่งพักครึ่งครบตามกำหนดเวลาก็ลงสนามอีกครั้ง

 

 

“ไง ไปนั่งออเซาะกันเรียกกำลังใจรึไงวะ” อีกฝ่ายที่เดินเข้ามาในสนามพูดแขวะกราฟ

 

 

“เออ ทำไม อิจฉากูสองคนรึไง” กราฟตอกกลับ ทำให้อีกฝ่ายหน้าเหวอไปนิดไม่คิดว่ากราฟจะตอบรับออกมาตรงๆแบบนี้ กราฟหันไปมองก็เห็นโจมองมาอย่างสงสัยว่าทั้งสองคุยอะไรกัน และครึ่งหลังก็เริ่มขึ้น ทั้งสองทีมต่างผลัดกันรุกผลัดกันรับ บิวที่โดนเข้าแรงๆหลายครั้งนึกเอาคืนบ้าง บิววิ่งตรงเข้าไปสกัดขาของอีกทีมแต่พยายามไม่ให้ดูเป็นการจงใจเกินไป จนอีกฝ่ายล้มคว่ำ แต่กรรมการไม่ได้เป่านกหวีดและเกมส์การแข่งขันก็ดำเนินต่อ กราฟที่เห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนอนเพราะความเจ็บก็เตะบอลออกนอกสนามไป เพื่อให้คนเข้ามาดูอาการของคนที่เจ็บ

 

 

“ทำตัวเป็นคนดีเหรอวะ” เสียงของกัปตันทีมของอีกฝ่ายพูดถามกราฟขึ้น กราฟมองด้วยสีหน้านิ่งๆ

 

 

“กูไม่ได้ทำเพราะอยากเป็นคนดี แต่กูทำเพราะกูมีน้ำใจนักกีฬามากพอ กูไม่รู้หรอกนะ ว่าพวกมึงคิดยังไงกับการแข่งครั้งนี้ แต่สำหรับพวกกู เล่นเต็มที่เท่าที่จะเล่นได้ แพ้ชนะพวกกูไม่สน พวกกูเล่นแบบนักกีฬาจริงๆเค้าเล่นกัน ไม่ใช่เล่นเพื่อเอาชนะเพื่อความสะใจของตัวเอง” กราฟพูดว่าออกไปเป็นชุดด้วยท่าทีนิ่งๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักกึก ก่อนที่การแข่งจะแข่งกันต่อ ก่อนที่หลายคนทั้งในและนอกสนามจะรู้สึกได้ว่า ฝ่ายโรงเรียน VT ไม่เข้าบอลแรงเหมือนก่อนหน้านี้ การแข่งเป็นไปอย่างเข้มข้น ทั้งสองก็ยังไม่มีใครทำประตูได้ จนกระทั่งใกล้หมดเวลาการแข่งขัน บิวรับบอลที่เพื่อนร่วมทีมส่งให้มาแล้วชิ่งไปหากราฟอย่างรวดเร็ว ทำให้กราฟวิ่งทะลุกองหลังของโรงเรียน VT ไปได้อย่างโล่งสบาย กราฟซัดลูกฟุตบอลเต็มแรงเมื่อเห็นโอกาส

 

 

“เฮ!!!!!” เสียงเฮดังลั่นเมื่อกราฟยิงเข้าประตูของอีกฝ่ายได้ เพื่อนๆร่วมทีมต่างวิ่งเข้ามาแสดงความดีใจ แม้แต่โจเองก็กระโดดตัวลอยเมื่อเห็นว่ากราฟทำประตูได้ กรรมการปล่อยให้ทีมของกราฟดีใจกันอยู่สักพักก็ให้เล่นต่อ จนกระทั่งหมดเวลา โรงเรียน VS ของกราฟเอาชนะ โรงเรียน VT ไปได้ 1 ต่อ 0  เพื่อนๆต่างวิ่งกรูกันเข้าไปที่สนามแสดงความดีใจกับกราฟและเพื่อนร่วมทีม

 

 

“มึงเก่งจริง กูยอมรับ” กัปตันทีมของโรงเรียน VT เดินเข้ามาจับมือกับกราฟแล้วพูดขึ้น กราฟยิ้มนิดๆ

 

 

“กูไม่ได้เก่งอะไร แต่กูได้เพื่อนร่วมทีมดี” กราฟบอกกลับ อีกฝ่ายยิ้มให้แบบเป็นมิตร พวกเขาไม่ได้เป็นศัตรูอะไรกัน แค่หมั่นไส้กันเล็กๆน้อยๆเท่านั้น แต่ถ้ากราฟแรงใส่อีกฝ่ายเหมือนที่อีกฝ่ายทำ ก็อาจจะมีเรื่องใหญ่โตก็เป็นได้ กับตันทีมของอีกฝ่ายยอมรับในน้ำใจของกราฟตรงนี้ เพราะตลอดเวลาที่พวกเขาก่อกวนเพื่อให้ทีมของกราฟเสียสมาธิ มีกราฟที่คอยเป็นเหมือนน้ำดับความร้อนของเพื่อนร่วมทีม รวมไปถึงทีมของอีกฝ่ายด้วย ทำให้เรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดีทั้งในและนอกสนาม

 

 

“กูขอแลกเสื้อได้มั้ย” อีกฝ่ายพูดบอกออกมาอีก

 

 

“ไม่ได้เว้ย ของกู” เสียงโจรีบเข้ามาแทรกทันที

 

 

“หวงฉิบหาย ตกลงมึงสองคนเป็นแฟนกันจริงๆเหรอวะ” อีกฝ่ายถามขึ้นด้วยความสงสัยอยากรู้ให้มันกระจ่าง โจมองหน้ากราฟนิดๆ

 

 

“เออ” กราฟเป็นฝ่ายตอบออกไป ทำให้โจยิ้มรับ

 

 

“ห่า กล้ารับด้วยวุ้ย เออๆ รักกันดีนะมึง ขอบใจสำหรับคำเตือนสติให้พวกกูคิดได้ว่าน้ำใจของนักกีฬามันเป็นยังไง” อีกฝ่ายบอกออกมายิ้มๆ ก่อนจะเดินออกไป โจเลิกคิ้วอย่างงงๆ

 

 

“อะไรของมันวะ” โจถามขึ้น กราฟยิ้มรับพร้อมกับเดินออกมานอกสนามพร้อมโจ

 

 

“ไม่มีอะไร พวกมันไม่ได้คิดจะมีเรื่องตั้งแต่แรกแล้ว ก็แค่กวนสมาธิพวกกูเท่านั้นแหละ” กราฟบอกกลับ ก่อนที่อาจารย์จะเรียกนักกีฬาทุกคนไปยืนประจำที่ของแต่ละโรงเรียน เพื่อรับรางวัลและทำพิธีปิด โจออกไปรับรางวัลชนะเลิศบาสเกตบอล ส่วนกราฟก็ให้อินเป็นคนออกไปรับถ้วยรางวัลชนะเลิศฟุตบอล และพิธีปิดการแข่งขันกีฬากลุ่มเขตการศึกษาก็จบลงด้วยดี

 

..

..

..

“อ่ะ....อ่ะ” กราฟกับโจพูดพร้อมกันเมื่ออยู่ในห้องนอนของโจในช่วงหัวค่ำ เมื่อทั้งสองกลับมาอาบน้ำและนอนค้างที่บ้านโจ ในมือของทั้งสองมีเหรียญทองของตนเองที่ได้จากกีฬาที่แข่งชนะ

 

 

“มึงให้กูเหรอ” โจถามขึ้นเมื่อกราฟส่งเหรียญทองของตัวเองมาให้โจ

 

 

“มึงเองก็ให้กูเหมือนกันเหรอ” กราฟถามกลับไป เพราะไม่คิดว่าโจจะส่งเหรียญทองมาให้ตนเองเหมือนกัน

 

 

“อืม มันเป็นเหรียญทองเหรียญแรกที่เราคบกัน กูเลยอยากให้มึงเก็บไว้” โจพูดบอก กราฟอึ้งไปอีกเพราะไม่คิดว่าโจจะคิดเหมือนกับตนเอง

 

 

“กูก็คิดเหมือนมึง ถึงอยากให้มึงเก็บเอาไว้” กราฟบอกกลับ ทำให้โจยิ้มกว้างออกมา ก่อนที่ทั้งสองจะแลกเหรียญทองกัน

 

 

“กูจะเก็บรักษาเอาไว้อย่างดีเลยล่ะ” โจพูดยิ้มๆ

 

 

“กูก็เหมือนกัน” กราฟตอบเสียงจริงจัง ก่อนที่ทั้งสองจะนอนแผ่ไปบนเตียงเคียงคู่กันพร้อมกับดูเหรียญทองของอีกฝ่ายที่อยู่ในมือของตัวเองยิ้มๆ

 

 

“ขอบใจนะ” “ขอบใจนะ” กราฟกับโจพูดขึ้นมาพร้อมกันอีกครั้ง ก่อนที่ทั้งสองจะหันมามองหน้ากันพร้อมกับหัวเราะร่า การแข่งขันกีฬาปีนี้สำหรับคนทั้งคู่ช่างมีเรื่องราวให้จดจำมากมายไม่น้อย ถึงจะเจอเรื่องเหนื่อยๆ เรื่องไม่พอใจ เรื่องที่ทำให้อารมณ์เสีย แต่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี และทำให้ทั้งสองได้เหรียญทองเหรียญแรกตั้งแต่เริ่มคบกัน และจะเป็นเหรียญทองในความทรงจำของคนทั้งคู่ตลอดไป

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++ โจกราฟ +++++++++++++++++++++++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 20:15
    กราฟมีน้ำใจนักกีฬามากเลย ใจเย็น แล้วก็มีสมาธิ ยินดีด้วยกับทั้งสองคนนะที่คบกันแล้วมีแต่สิ่งดีๆเกิดขึ้น คู่นี้น่ารักดีนะ
    #342
    0
  2. #321 cat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 21:48
    น่ารักอ่าาา เขินตามเลยย >////
    #321
    0
  3. #310 แพรวา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 14:19
    ยอนิมค่ะขอแบบโจกราฟเป็นเรื่องเลยได้มั้ยอ่ะ ชอบคู่นี้มากเลยอ่ะน่ารัก >0
    #310
    0
  4. #300 ทาสรักวาย #สาววายเลือดผสม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 20:48
    ทั้งเก่ง ทั้งน่ารักมีน้ำใจนักกีฬา สุดยอดค่ะ
    #300
    0
  5. #298 ไหม้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 20:25
    ไม่ได้เข้ามานานมากกกกกกกกกก

    ชอบทุกเรื่องที่ยอนิมแต่งเลย

    ตอนนี้ตามไม่ทันแล้วววววว5555555

    ตอนแรกก็วายอยู่คนเดียวอ่ะ

    สักพักลากเพื่อนมาติดด้วย

    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ

    จะคอนติดตามผลงาน

    แล้วก็จะเม้นบ่อยๆไม่อ่านเพลิน55555

    สู้ๆนะค่ะ
    #298
    0
  6. #287 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 21:26
    คิดถึงคู่นี้เหมือนกัน จูบไม่รู้ตัวเลยนะว่าหมดรอบแล้ว ใจเต้น ๆ อยากเห็นบ้าง 55555
    #287
    0
  7. #286 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 21:24
    ชอบที่กราฟพูด มันใช่เลยอ่ะ

    คู่รักนักกีฬา อิๆ 
    #286
    0
  8. #271 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 19:47
    หูยยยยยยยยย

    อิจฉี่อยากมีใครให้เหรียญทองบ้าง
    #271
    0
  9. #269 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 16:34
    คู่นีนักกีฬาคู่นี้น่ารักจัง
    >.,<
    #269
    0
  10. #268 Tiankai (@baitery18) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 15:06
    น่าร๊ากกกก ยอนิมสู้ๆคะ รออ่านยุนะคะ
    #268
    0
  11. #267 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 11:13
    คู่รักนักกีฬา หวานจนมดเต็มสนามแล้วววววว
    #267
    0
  12. #265 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 06:12
    กราฟใจเย็นมากเลย ดีแล้วล่ะจะได้ไม่มีเรื่องกันอ่ะเน๊อะ คอยเบรคทุกคนไว้ได้ แล้วแบบว่าผลัดกันไปเชียร์ข้างสนาม โงร้ยยยยยยยยย น่าย๊ากกกกกกกกก มีกำลังใจมากขึ้นเป็นกอบเป็นกำ แอร๊ยยยยยยยยย
    #265
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #262 M.D. MayDay (@yamylevol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 23:43
    หวานมากโจกราฟ กราฟใจเย็นมากๆเลยอ่ะ หล่อเลย 5555555555
    #262
    0
  15. #261 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 22:31
    น่ารักอ่ะ
    น่ารักทั้งเรื่องรักๆ และได้ข้อคิดดีๆในชีวิตด้วย ^_^
    #261
    0
  16. #260 กูติ่งวาย (@odphank) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 22:12
    โอ้ยยยยย ฟินอ่าาา น่ารักมากกก
    #260
    0
  17. #259 ooarir (@kanchana-ooarir) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 20:42
    น่ารักจังค่ะ คู่นี้ ชอบๆๆๆ
    #259
    0
  18. #258 meaw meaw (@meaw-007) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 20:13
    ชอบคู่นี้ที่สุดเลยค่ะ
    #258
    0
  19. #257 JCkicuri (@jckicuri) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 19:49
    ทำไมกราฟช่างเป็นคนดีเยี่ยงนี้! >o<
    #257
    0
  20. #256 kim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 19:44
    ฮอลลลลลลลลลล -.,-



    อยากอ่านคู่นี้ในชีวิตมหาลัยเร็ว ๆ

    แต่ก็อยากอ่านเดย์อิฐสามเหมือนกัน

    ฮอลลลลลลลลลลลลลลลล
    #256
    0
  21. #255 wuingsri (@kannika-nami) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 19:25
    น่าร้าก
    #255
    0