บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,228 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,282 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    103

    Overall
    244,228

ตอนที่ 18 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [ภาคิน X พระพาย].............6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3420
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    5 มิ.ย. 58







บทเรียนรัก นักกีฬา  [ภาคิน X พระพาย] ตอนที่ 6

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

“พระพาย หน้าผากแดงเลย” ยะพูดขึ้นเมื่อพระพายเดินออกมาจากด้านใน พระพายจับหน้าผากตนเองนิดๆ

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” พระพายตอบยิ้มๆ เพราะไม่ได้เจ็บอะไรมากนัก

 

 

“ดูทำหน้าเข้า ยะ น้องก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไร แกทำหน้าเหมือนจะเจ็บแทน” สาพูดแซวขึ้นมา

 

 

“ก็ผมรู้สึกผิดนี่” ยะบอกกลับ พระพายยิ้มรับ

 

 

“ผมเองก็ผิดนะพี่ยะ เดินเข้าไปไม่ได้ดูอะไรเลย” พระพายบอกให้รุ่นพี่สบายใจ ยะจึงพยักหน้ารับน้อยๆ แล้วแยกย้ายกันทำงาน พระพายทำงานไปก็คอยมองออกไปนอกร้านอยู่บ่อยๆ

 

 

“มองอะไรเหรอพระพาย” ยะถามขึ้น พระพายหันมามองแล้วยิ้มอ่อนๆ

 

 

“มองฟ้ามองฝนไปเรื่อยล่ะพี่ยะ กลัวฝนตก พอดีตากผ้าเอาไว้” พระพายตอบเลี่ยงๆ เพราะจริงๆแล้ว เขามองหาภาคิน เผื่อว่าภาคินจะเข้ามาซื้อของในเซเว่นบ้าง

 

 

“พี่ว่าไม่น่าจะตกนะ” ยะมองออกไปแล้วพูดบอกด้วยความไม่รู้ พระพายยิ้มแหยๆแล้วพยักหน้ารับ

“เดี๋ยวช่วงพักกินก๋วยเตี๋ยวกันดีมั้ย” ยะพูดชวน เพราะวันนี้คนทำงานหลายคน ยะสามารถพักพร้อมกับพระพายได้

 

 

“ข้างร้านนะพี่ยะ ผมไม่อยากเดินไปกินไกล” พระพายบอกออกมา ส่วนหนึ่งที่ไม่อยากไปไหนไกลร้าน เพราะกลัวว่าภาคินมาซื้อของแล้วจะไม่เจอ พระพายไม่ได้หวังให้อีกฝ่ายเข้ามาทักหรืออะไร แต่อยากมองภาคินในชุดนักกีฬาเท่านั้น ซึ่งพระพายรู้ดีอีกนั่นแหละ ว่าช่วงเย็น ภาคินต้องซ้อมบาสที่มหาวิทยาลัย

 

 

“ได้สิ” ยะตอบยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปทำหน้าที่ของตนเองต่อ

..

..

..

“พระพาย พักได้แล้วล่ะ” ยะเดินมาบอกพระพายในช่วง 2 ทุ่มกว่าๆ  พระพายพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกมาจากเซเว่นเพื่อมายังร้านก๋วยเตี๋ยวที่ตั้งข้างๆเซเว่น ความจริงพระพายจะทำงานลากยาวไม่ต้องพักก็ได้ แต่เลิกเรียนมา พระพายยังไม่ได้กินอะไร จึงขอพักสักหน่อย พระพายกับยะ นั่งที่โต๊ะเดียวกันพร้อมกับสั่งของที่ตนเองอยากจะกินไป

 

(กลับรึยังน๊า) พระพายมองไปที่คอนโดสูง แล้วคิดในใจ

 

 

“หึ มองอีกแล้ว” ยะพูดแซวออกมา เพราะเขานั่งมองหน้าพระพายอยู่ตลอด

 

 

“ก็มันชินนี่พี่ยะ มันอดไม่ได้ที่จะ....มอง” พระพายพูดเสียงแผ่วในตอนท้าย เมื่อเห็นภาคินเดินมาเซเว่น พระพายใจเต้นตึกตักขึ้นมาทันที ซึ่งพอดีกับที่ภาคินหันมามองพระพาย เด็กหนุ่มรีบหลบสายตาด้วยความรู้สึกขัดเขินถ้าต้องสบตากับภาคิน ร่างสูงมองพระพายกับยะด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในเซเว่น พระพายอยากจะวิ่งตามเข้าไป แต่ก็ต้องอดทนเอาไว้

 

 

“เป็นอะไรรึเปล่าพระพาย แลดูเกร็งๆ” ยะถามขึ้นอย่างสงสัย พระพายส่ายหน้าไปมาทันที

 

 

“เปล่าครับ อ๊ะ ก๋วยเตี๋ยวมาแล้ว” พระพายตัดบททันทีเมื่อแม่ค้ายกชามก๋วยเตี๋ยวมาให้ ยะจึงหันมาสนใจปรุงก๋วยเตี๋ยวของตนเอง พระพายปรุงไป ก็คอยหันไปมองว่าภาคินจะเดินออกมาจากเซเว่นรึยัง ไม่นานนัก ภาคินก็เดินออกมา พระพายรีบหันมากินก๋วยเตี๋ยวของตนเองทันที แล้วใช้หางตาคอยมองภาคินเท่านั้น ภาคินไม่ได้เดินเลยไปเพื่อกลับคอนโด แต่เดินเข้ามาหาพระพาย

 

 

“มื้อไหน” เสียงทุ้มถามสั้นๆ ทำให้พระพายหันไปมองอย่างเลิ่กลั่ก

 

 

“อะ..อะไรนะครับ” พระพายถามกลับเสียงตะกุกตะกัก ถึงแม้ว่าจะเคยคุยกับภาคินมาบ่อยแล้ว แต่พระพายก็ไม่หายตื่นเต้นสักที ส่วนยะก็มองพระพายกับภาคินอย่างงงๆ

 

 

“พี่ถามว่าที่กินเนี่ย มื้อไหน” ภาคินถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

“เย็นครับ” พระพายตอบกลับไป ภาคินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น

 

 

“นี่มันสองทุ่มกว่าแล้วนี่” ภาคินพูดบอกออกมา

 

 

“ก็..ผมพึ่งจะว่างกินนี่ครับ” พระพายตอบออกมาเสียงแผ่วลง พยายามหลบสายตาของภาคิน ที่มองมาเหมือนจะดุๆ

 

 

“รู้จักกันเหรอพาย” ยะถามขึ้น พระพายพยักหน้ารับ

 

 

“อ่อ ครับ พี่ภาคินเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยของผมเอง” พระพายแนะนำกลับไป ภาคินกับยะมองตากันนิ่งๆสักพัก

“เอ่อ..พี่ภาคินครับ พรุ่งนี้ผมจะเอาเสื้อไปคืนนะครับ” พระพายพูดขึ้น เมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศมันอึดอัดแปลกๆ ภาคินพยักหน้ารับ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

 

พรึ่บ...

 

ฉ่า...

 

พระพายตัวแข็งใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อมือแกร่งของภาคินยกขึ้นมาลูบที่หน้าผากของพระพายเบาๆ สัมผัสที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับเกิดขึ้นมากะทันหันโดยที่พระพายไม่ทันตั้งตัว ทำให้อึ้งไม่น้อย

 

 

“หน้าผากไปโดนอะไรมา” ภาคินถามขึ้น พระพายหน้าแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่

 

 

“คือ..พอดี...ผมเดินชนกล่องใส่สินค้าน่ะครับ” พระพายตอบไม่เต็มเสียงนัก

 

 

“หายาทาซะ” ภาคินบอกอีกครั้ง

“กินกันต่อเถอะ พี่ขอตัวก่อน” ภาคินพูดกับพระพายก่อนจะมองหน้ายะด้วยอีกคน

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับเสียงแผ่ว ก่อนที่ภาคินจะเดินแยกไป พระพายมองตามแผ่นหลังของรุ่นพี่ร่างสูงพร้อมกับอมยิ้มน้อยๆ

 

 

“พาย” เสียงเรียกของยะดังขึ้น ทำให้พระพายสะดุ้งนิดๆ

 

 

“ครับ” พระพายขานรับทันที พร้อมกับมองหน้ายะ

 

 

“ไม่กินต่อรึไง เดี๋ยวเส้นก็อืดกันพอดี” ยะบอกกลับ พระพายจึงรีบกินก๋วยเตี๋ยวของตนเองต่อ โดยมียะมองด้วยสายตาครุ่นคิด

..

..

..

..

“กลับก่อนนะครับ” พระพายพูดบอกออกมาในช่วง 5 ทุ่มครึ่ง เพราะต้องกลับไปพักผ่อน

 

 

“เดินกลับดีๆนะ” สาพูดขึ้นยิ้มๆ พระพายยิ้มรับ ก่อนจะหันไปมองยะ

 

 

“ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับพี่ยะ” พระพายบอกพร้อมรอยยิ้ม ยะเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงๆ เพราะไม่เข้าใจว่าพระพายขอบคุณเรื่องอะไร แต่เขาก็พยักหน้ารับไว้ก่อน

 

 

“เจอกันพรุ่งนี้” ยะบอกกลับไป พระพายยิ้มรับและเดินออกจากร้าน ที่เขาขอบคุณยะ ก็เพราะว่าถ้าไม่ได้เดินชนกล่องที่ยะถือออกมา เขาคงไม่ได้รับสัมผัสจากมือของภาคินง่ายๆแน่นอน พระพายยกมือลูบหน้าผากตัวเองยิ้มๆ

 

 

//เจ็บตัวแบบนี้ก็ดีเหมือนกันแฮะ// พระพายพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหัวเราะขำขึ้นมา เมื่อคิดว่าตนเองบ้าได้ถึงขนาดยอมเจ็บตัวเพื่อให้ภาคินสนใจ พระพายเดินผ่านคอนโดที่ภาคินพักแล้วมองขึ้นไป เด็กหนุ่มไม่รู้หรอกว่าภาคินอยู่ชั้นไหนห้องไหน ขอแค่ได้มองแบบนี้ก็ดีใจแล้ว

//ฝันดีนะครับ// พระพายพูดขึ้นลอยๆคนเดียว ก่อนจะเดินกลับห้องพักของตนเอง เพื่อพักผ่อน

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

เช้า

 

พระพายตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพื่อรีดเสื้อให้ภาคิน เด็กหนุ่มบรรจงรีดจนเสื้อเรียบกริบ ก่อนจะชะงักไปนิด

“ถ้าเราเอาขึ้นรถประจำทางไปด้วย มีหวังเสื้อยับอีกรอบแน่ๆ” พระพายพูดกับตัวเองเมื่อนึกได้ เพราะตอนเช้าๆแบบนี้ คนบนรถต้องเยอะแน่นอน พระพายนั่งคิดสักพักก่อนจะตัดสินใจบางอย่างได้ พระพายเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปเรียน แต่เด็กหนุ่มแขวนเสื้อของภาคินเอาไว้หน้าตู้เสื้อผ้าอยู่อย่างนั้น ไม่ได้ถือไปด้วยแต่อย่างไร

..

..

..

“นึกแล้วเชียว ดีนะไม่เอาเสื้อพี่ภาคินมาด้วย” พระพายพึมพำหลังจากลงรถประจำทาง ขนาดเสื้อของเขายังยับเพราะความเบียดเสียดบนรถเลย นับประสาอะไรถ้าเขาถือเสื้อของภาคินมาด้วย พระพายเดินไปซื้อข้าวเหนียวหมูย่างและน้ำ ก่อนจะเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย แต่พระพายไม่ได้เดินไปที่คณะตนเอง เด็กหนุ่มเดินมานั่งที่คณะของภาคินแทน

(พี่ภาคินจะคิดว่าเราวุ่นวายรึเปล่านะ) พระพายนั่งกินหมูย่างไปด้วย แล้วก็คิดกังวลไปด้วย การที่ได้พูดคุยหรือได้ใกล้ชิดกับภาคินขนาดนี้ พระพายก็ดีใจมากพอแล้ว และไม่ได้หวังอะไรไปมากกว่านี้

 

 

“น้อง ใช่คนที่เดินชนไอ้ภาคินเมื่อวานมั้ย” เสียงทักดังขึ้น ทำให้พระพายหันไปมองก็เห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทของภาคิน

 

 

“เอ่อ..ครับ” พระพายตอบรับ บราวเดินมานั่งที่เก้าอี้ตรงกันข้ามกับพระพาย

 

 

“แล้วนี่มาทำอะไร อยู่สถาปัตฯไม่ใช่เหรอ” บราวถามอีก

 

 

“คือ..ผมมารอพี่ภาคินน่ะครับ พอดีมีธุระจะคุยด้วย พี่ภาคินมารึยังอ่ะครับ” พระพายได้โอกาสถามหาภาคินจากบราว

 

 

“ยังไม่มาเลย แต่อีกไม่นานหรอก ภาคินมันไม่เคยมาสาย” บราวตอบยิ้มๆ

“แล้วจะมาคุยอะไรกับมันล่ะ” บราวถามอีก

 

 

“จะคุยเรื่องเสื้อเมื่อวานน่ะครับ” พระพายตอบสั้นๆ ไม่ได้บอกรายละเอียดมากนัก บราวพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะมองเลยพระพายไปทางด้านหลัง

 

 

“นั่นไง พูดถึงก็มาพอดี” บราวพูดบอกออกมา พระพายใจเต้นแรงเมื่อจะได้เจอหน้าภาคินในช่วงเช้าวันนี้ พระพายพยายามกลั้นยิ้มแล้วหันไปมอง แต่ก็ต้องค่อยๆหุบยิ้มช้าๆ เมื่อเห็นภาคินเดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวที่เป็นเพื่อนสนิทอีกคน ภาคินเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ เมื่อเห็นพระพายนั่งอยู่กับบราว

 

 

“สวัสดีบราว” หญิงสาวทักบราวขึ้นมายิ้มๆ ก่อนจะมองมาที่พระพายอย่างแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

 

 

“สวัสดีจี ทำไมมากับภาคินมันได้ล่ะ” บราวถามกลับ

 

 

“พอดีรถจีเสียน่ะ ก็เลยโทรให้ภาคินไปรับ” หญิงสาวตอบยิ้มๆ พระพายไม่กล้ามองหน้าคนทั้งสองมากนัก มีแต่ภาคินที่มองมาด้วยสายตานิ่งๆ

 

 

“เออ น้องมารอคุยกับมึงน่ะภาคิน” บราวพูดอย่างนึกได้ ภาคินพยักหน้ารับรู้

 

 

“ใครเหรอคิน” หญิงสาวจับแขนภาคินแล้วถามออกมาอย่างเป็นกันเอง  ซึ่งพระพายก็รับรู้ถึงความสนิทสนมของคนทั้งสองดีอยู่แล้ว ถึงแม้จะรู้ตัวว่าไม่ได้เป็นอะไรกับภาคิน แต่ก็อดเจ็บแปลบๆในอกไม่ได้อยู่ดี

 

 

“รุ่นน้องน่ะ.... มีอะไรรึเปล่า ถึงมารอแต่เช้า” ภาคินตอบหญิงสาวก่อนจะหันมาถามพระพาย พระพายเม้มปากนิดๆ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

 

 

“คือ...ผมจะมาบอกว่า ผมไม่ได้เอาเสื้อพี่ภาคินมาด้วยนะครับ ผมซักรีดเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่กล้าถือขึ้นรถประจำทางมาด้วย ผมกลัวยับน่ะครับ ตอนเย็นพี่ภาคินสะดวกไปเอาที่เซเว่นที่ผมทำงานได้รึเปล่าครับ ผมจะได้ถือติดไปด้วย หรือถ้าพี่ภาคินจะให้ผมเอาไปให้ที่หน้าคอนโดก็ได้ครับ ตอนกี่โมงก็บอกผมได้เลย” พระพายพยายามพูดธุระของตัวเองให้เสร็จ เพื่อที่จะได้ไปจากตรงนี้สักที เด็กหนุ่มแอบมองมือของหญิงสาวที่จับแขนของภาคินด้วยสายตาหม่นๆ

 

 

“เสื้อของคินเหรอ?” หญิงสาวถามอย่างงงๆ

 

 

“อืม” ภาคินตอบสั้นๆ

“เบอร์โทรศัพท์เบอร์อะไร” ภาคินถามขึ้นเสียงนิ่ง พระพายเงยหน้ามองภาคินนิดๆ

 

 

“ของผมเหรอครับ” พระพายถามเพื่อความแน่ใจ ภาคินพยักหน้ารับ

“ทำไมเหรอครับ” พระพายถามอีก

 

 

“บอกเบอร์มา จะยิงเข้าเครื่อง” ภาคินพูดขึ้น บราวกับจีหันมามองหน้าภาคินอย่างแปลกใจ พระพายใจเต้นระรัวเมื่อรู้ว่าภาคินจะยิงเบอร์เข้าเครื่องมือถือของเขา

 

 

089  เอ๊ย! 087-800xxxx” พระพายบอกผิดบอกถูก เพราะตื่นเต้นไม่น้อย ภาคินกดเบอร์ตามที่พระพายบอก แล้วกดโทรออก

 

 

Tru…Tru…Tru

เสียงโทรศัพท์ของพระพายดังขึ้น เด็กหนุ่มหยิบออกมาดู ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

 

 

“นั่นเบอร์พี่ เดี๋ยวตอนเย็นจะโทรบอกอีกที ว่าจะไปเอาเสื้อที่ไหน” ภาคินตอบกลับ

 

 

“คะ..ครับ” พระพายตอบรับเสียงอึกอัก แล้วลุกขึ้นยืน

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” พระพายก้มหัวให้ภาคิน จีและบราว ก่อนจะรีบเดินไปทันที พระพายกำโทรศัพท์ในมือแน่น พร้อมกับรีบกดบันทึกชื่อของภาคินเอาไว้ ด้วยความกลัวว่า เบอร์จะหายไป พระพายบอกไม่ถูกว่าตอนนี้ตนเองรู้สึกยังไง ความรู้สึกที่เห็นจีกับภาคินสนิทสนมกันมันก็ยังคงอยู่ แต่ก็มีความดีใจลึกๆที่อยู่ๆก็มีเบอร์ของภาคินอยู่ในโทรศัพท์ของตนเอง

//แค่นี้ผมก็พอใจแล้วล่ะครับ// พระพายพูดพึมพำ ก่อนจะเดินไปยังคณะของตนเอง

..

..

“นึกยังไงถึงให้เบอร์น้องมันไปวะ” บราวถามขึ้น เพราะปกติแล้ว ภาคินไม่ชอบแจกเบอร์ส่วนตัวกับใคร มีแค่เพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้เบอร์ส่วนตัวของเขา

 

 

“ก็กูจะเอาเสื้อคืน” ภาคินตอบหน้านิ่ง บราวเลิกคิ้วอย่างงงๆ

 

 

“จีว่า น้องคนเมื่อกี้หน้าคุ้นๆนะคิน” หญิงสาวพูดบอกออกมา แต่ภาคินก็ไม่ตอบอะไร

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

“กินข้าวเสร็จเราไปตามล่าลายเซ็นกัน” กราฟพูดชวนเพื่อนๆ ในช่วงพักกลางวัน ขระนั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร

 

 

“อืม ก็ดีนะ จะได้ครบเร็วๆ แล้วมึงรู้ยังวะกราฟว่าพี่รหัสมึงเป็นใคร” สนถามขึ้น กราฟส่ายหน้าไปมา

 

 

“ยังว่ะ แต่มั่นใจว่าเป็นผู้หญิง” กราฟตอบกลับ

 

 

“จริงอ่ะ แม่ง น่าอิจฉาว่ะ ของกูเป็นผู้ชายแน่เลย” อาทบ่นออกมาอย่างเซ็งๆ แต่ก็ไม่ได้บ่นจริงจังอะไร

 

 

“ทำไมมึงถึงคิดว่าเป็นผู้หญิงล่ะ” สนถามต่อ

 

 

“ก็คำใบ้มันบอกว่า อรชรอ้อนแอ้นนี่หว่า” กราฟตอบกลับขำๆ สนกับอาทนั่งนิ่งไปนิด

 

 

“กูยังไม่เห็นรุ่นพี่ปีสองผู้หญิงคนไหนที่อรชรอ้อนแอ้นเลยสักคน แต่ละคนบึกบึนทั้งนั้น” อาทบอกออกมาอย่างขำๆ กราฟก็ยิ้มขำเช่นเดียวกัน ก่อนจะหันไปมองพระพายที่นั่งก้มหน้าดูมือถืออยู่อย่างนั้น

 

 

“พระพาย พระพาย” กราฟเรียกเพื่อน พระพายสะดุ้งนิดๆ แล้วเงยหน้ามามอง

 

 

“หืม มีอะไรเหรอกราฟ” พระพายถามขึ้น

 

 

“เป็นอะไร นั่งเงียบเลย ไม่กินข้าวเหรอ” กราฟถามกลับไปอีก เมื่อเห็นว่าข้าวในจานของพระพายลดไปเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

 

 

“กินสิ กิน” พระพายรีบตอบแล้วนั่งกินข้าวต่อทันที โดยที่เพื่อนๆมองอย่างงงๆ ที่พระพายกินข้าวช้าก็เพราะมัวแต่นั่งมองเบอร์ของภาคินในเครื่องของตนเอง

 

 

“เดี๋ยวกินเสร็จไปล่าลายเซ็นกันนะ” กราฟบอกย้ำอีกครั้ง เพราะมั่นใจว่าเมื่อกี้พระพายไม่ได้ยินแน่นอน

 

 

“อ่อ เอาสิ” พระพายตอบกลับ ก่อนจะรีบกินข้าว เมื่อกินข้าวเรียบร้อยแล้ว ก็พากันไปเดินหารุ่นพี่

 

 

“นั่นพี่ปีสามใช่มั้ยวะ” อาทพูดขึ้นเมื่อเห็นรุ่นพี่นั่งคุยกันเป็นกลุ่มอยู่ที่ใต้ต้นไม้

 

 

“เออว่ะ ไปขอลายเซ็นกัน” กราฟพูดชวนทันที

 

 

“เดี๋ยว ขอกูเตรียมใจก่อนได้มั้ยมึง” สนพูดขึ้น เพื่อนทั้งสามหันมามองหน้าสนทันที

 

 

“เตรียมใจอะไรเหรอสน” พระพายถามอย่างสงสัย

 

 

“ก็พี่สาวเราน่ะสิ บอกว่าตอนขอลายเซ็นเนี่ย พวกรุ่นพี่จะแกล้งพวกเราหลายอย่างเลย กว่าจะยอมให้ลายเซ็นน่ะ” สนตอบกลับ ก่อนที่ทุกคนจะยืนเตรียมใจกันสักพักแล้วพากันเดินเข้าไปหากลุ่มรุ่นพี่

“สวัสดีครับ พวกผมนักศึกษาปี 1...” กราฟพูดขึ้นแนะนำตัว ก่อนที่พระพาย สน อาท จะแนะนำตัวเองบ้าง และบอกจุดประสงค์ในการเข้าหารุ่นพี่ครั้งนี้ ซึ่งรุ่นพี่ก็นั่งฟังยิ้มๆ ก่อนที่จะแกล้งน้องๆตามระเบียบ และยังลีลาไม่ให้ลายเซ็นง่ายๆ

 

 

“ชื่ออะไรนะเรา” รุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งถามพระพายขึ้นมา

 

 

“พระพายครับ” พระพายตอบกลับ

 

 

“ชื่อน่ารักสมตัวเลยนะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นยิ้มๆ

 

 

“เฮ้ย อย่าม่อน้อง” รุ่นพี่คนอื่นๆต่างแซวขึ้นมาอย่างขำๆ

 

 

“อยากได้ลายเซ็นพี่เหรอ” รุ่นพี่คนเดิมถามกลับมา

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับทันที

 

 

“อืมมม...งั้น...” รุ่นพี่ลูบคางอย่างใช้ความคิด ก่อนจะมองไปรอบๆ ว่าจะหาแกล้งน้องยังไงดี

“น้องพระพายเดินไปที่ถังขยะสีฟ้า ตรงใต้ต้นไม้ตรงนั้นน่ะ เห็นมั้ยครับ” รุ่นพี่ชี้ไปที่ถังขยะที่อยู่ห่างออกไปเกือบร้อยเมตร

 

 

“เห็นครับ” พระพายตอบกลับ

 

 

“น้องไปนั่งคุยกับถังขยะนะ แนะนำตัวให้มันรู้จัก แล้วชวนมันคุย อ่อ ต้องคุยให้พี่ได้ยินด้วยนะ” รุ่นพี่พูดขึ้นอย่างขำๆ ทำให้พระพายหน้าขึ้นสีทันที เพราะมันต้องอายมากแน่ๆ เนื่องจากตรงนั้นมีนักศึกษาเดินไปเดินมาตลอดเวลา

“ทำได้มั้ยครับ” รุ่นพี่ถามย้ำ

 

 

“ได้ครับ” พระพายตอบกลับ ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปที่ถังขยะที่รุ่นพี่บอกออกมา เมื่อเดินไปถึงก็หันกลับไปมองรุ่นพี่อีกครั้ง รุ่นพี่ก็พยักหน้าให้ทำตามที่บอกทันที พระพายยืนมองถังขยะสักพัก

“สวัสดีครับ!! ผมชื่อพระพาย อยู่ปี 1 คณะสถาปัตยกรรม เอกออกแบบภายใน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!!” พระพายตะโกนลั่นเพื่อให้รุ่นพี่ได้ยิน เสียงหัวเราะจากรุ่นพี่ดังแว่วมา

 

 

“คุยต่อไปเรื่อยๆ!” รุ่นพี่ตะโกนบอก พระพายจะต้องยืนคุยอยู่กับถังขยะอยู่อย่างนั้น คนทีเดินผ่านไปผ่านมาต่างหันมามองยิ้มๆ เพราะรู้ดีว่าพระพายถูกรุ่นพี่แกล้ง แต่ก็อดขำกันไม่ได้ พระพายหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นภาคินกับกลุ่มเพื่อนเดินผ่านมา ซึ่งภาคินและเพื่อนๆ ต่างมองมาที่พระพายเช่นเดียวกัน พระพายอยากจะเอาหน้ามุดดินเสียเดี๋ยวนั้น เขาไม่อยากให้ภาคินเห็นตอนที่เขาทำอะไรน่าอายแบบนี้

 

 

“นึกยังไงไปคุยกับถังขยะ ฮ่าๆ” บราวพูดแซวออกมาเมื่อเดินผ่าน พระพายเม้มปากนิดๆ ก่อนจะหันไปมองรุ่นพี่ปีสามคณะตนเองอีกครั้ง ซึ่งอีกฝ่ายก็กวักมือเรียกอย่างขำๆ พระพายรีบวิ่งกลับไปทันที ไม่กล้ามองหน้าภาคินสักเท่าไร และพระพายก็ได้ลายเซ็นสมใจ หันมาอีกทีก็ไม่เห็นกลุ่มของภาคินแล้ว

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

เย็น

 

วันนี้รุ่นพี่คณะของกราฟเรียกรวมตัวกันอีกครั้ง ทำให้พระพายต้องโทรไปลางานเหมือนทุกที

“เกรงใจพี่ที่ทำงานจัง” พระพายบ่นออกมาไม่ดังมากนักหลังจากที่โทรไปลางานเรียบร้อยแล้ว

 

 

“เราว่า ความจริงช่วงแรกๆ พระพายยังไม่น่าไปสมัครทำงานหรอก รอให้ผ่านเรื่องรับน้องไปก่อน แล้วค่อยไปทำ เราว่าน่าจะมีเวลามากกว่า” กราฟพูดบอกออกมา

 

 

“นั่นสินะ แต่ทำไงได้ล่ะ เราอยากหารายได้เสริมนี่ ไม่อยากขอเงินแม่เฉยๆ” พระพายบอกออกมาเสียงอ่อยๆ แต่ก็พูดคุยอะไรกันได้ไม่มากนัก เมื่อรุ่นพี่เริ่มเดินเข้ามารวมเช่นเดียวกัน

..

..

..

..

“กราฟแยกไปที่โจเลยใช่มั้ย” พระพายถามขึ้นเมื่อรุ่นพี่ปล่อยให้กลับบ้านได้ ซึ่งมันก็เย็นพอสมควร

 

 

“อืม รุ่นพี่คณะโจเค้าเรียกรวมเหมือนกัน แต่ทางเราเลิกก่อน กะว่าจะไปรอมันที่นั่นน่ะ” กราฟตอบกลับ

 

 

“งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยล่ะกัน” พระพายพูดบอกก่อนจะเดินแยกไปทางหน้ามหาวิทยาลัย เพื่อขึ้นรถกลับ พระพายล้วงกระเป๋าสะพายเพื่อหยิบกระเป๋าเงิน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสมุดจดงานของกราฟอยู่ในกระเป๋าตนเอง

“ตายจริง ลืมคืนกราฟ” พระพายพูดออกมาด้วยความหงุดหงิดตัวเอง จึงต้องเดินย้อนกลับไปที่คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา เพื่อเอาสมุดไปคืนกราฟ เสียงโหวกเหวกของรุ่นพี่ดังขึ้นให้ได้ยิน พระพายมองหากราฟก็เห็นว่าเพื่อนนั่งอยู่ที่โต๊ะใต้ต้นไม้

“กราฟ” พระพายเรียกขึ้น กราฟหันมามองอย่างแปลกใจ

“เราลืมคืนสมุดจดงานน่ะ” พระพายบอกเสียงอ่อยๆ พร้อมกับส่งสมุดคืนกราฟ

 

 

“อ่า ขอบใจมาก เราเองก็ลืมเหมือนกันว่าอยู่ที่พระพาย” กราฟบอกยิ้มๆ พระพายมองไปที่รุ่นพี่ในคณะของโจ ก็ต้องหน้าหม่นลงเมื่อเห็นจีนั่งคุยอยู่กับภาคิน กราฟเองก็มองตามสายตาของพระพายไปเหมือนกัน

“เราว่าจะถามพระพายตั้งนานแล้ว แต่ลืม พระพายรู้จักกับพี่ภาคินด้วยเหรอ” กราฟถามขึ้นเมื่อนึกได้ พระพายหันมามองหน้าเพื่อนนิดๆ

 

 

“เราเคยเรียนที่โรงเรียนมัธยมเดียวกับพี่ภาคินมาก่อนน่ะ” พระพายตอบเสียงไม่ดังมากนัก

 

 

“จริงดิ แปลว่าพี่ภาคินก็เป็นคนจังหวัดเดียวกับพระพายเหรอ เรานึกว่าเป็นคนกรุงเทพฯเสียอีก” กราฟพูดขึ้น พระพายพยักหน้ารับ

“แล้วนั่นแฟนพี่ภาคินเหรอ สวยนะ” กราฟพูดออกมาโดยไม่ได้คิดอะไร

 

 

“ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใช่แฟนรึเปล่า แต่พี่สองคนเค้าสนิทกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมแล้วล่ะ” พระพายพูดบอกกับกราฟ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นภาคินมองมา ร่างสูงจ้องมาที่พระพายด้วยสายตานิ่งๆ

“เรากลับก่อนนะกราฟ เจอกันพรุ่งนี้” พระพายพูดบอกกับเพื่อน ก่อนจะรีบเดินแยกไป วันนี้พระพายรู้สึกเพลียๆ อยากจะกลับไปอาบน้ำแล้วนอนพักสักงีบ อาจจะเป็นเพราะวันนี้หัวใจทำงานมากไปหน่อย ทั้งตื่นเต้น ทั้งเศร้าใจ ทั้งหม่นหมอง และอีกหลายๆอารมณ์ในวันเดียวกัน พระพายเดินไปขึ้นรถประจำทางและกลับไปยังห้องพักของตนเอง พระพายเดินเข้าห้องอย่างอิดโรย พอเปิดไฟในห้อง ก็เห็นเสื้อนักศึกษาของภาคินแขวนอยู่ พระพายเดินไปหยุดดูใกล้ๆ ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมากดถ่ายรูปเสื้อของภาคินเอาไว้

“อย่างน้อยก็ขอถ่ายไว้เป็นที่ระลึกล่ะกันนะ ก่อนที่จะไปคืนเจ้าของ” พระพายพูดกับตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

 

 

 

 

 

2   Be   Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

รู้สึกเหมือนภาคินเจ้าเล่ห์ยังไงไม่รู้ ฮ่าๆๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #1531 smilejaebeer (@smilejaebeer) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 17:40
    ใครๆก็แกล้งพระพาย พี่ภาคิน น้องโดนแกล้ง 555
    #1531
    0
  2. #1105 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 21:43
    นั่นแน่ะ พี่ภาคินต้องสนใจพระพายขึ้นมาแล้วจริงๆ แจกเบอร์กันด้วย แอบเป็นห่วงกันเล็กๆด้วย พระพายมีหวังแล้ว สู้ๆนะ
    #1105
    0
  3. #841 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 12:08
    พระพายโดนแกล้งอีกแล้ววว
    #841
    0
  4. #675 blanchet (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 15:08
    น่ารักที่สุดด แต่สงสารพระพายเบาๆ
    #675
    0
  5. #674 BigBang!!! (@fc-bigbang) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 22:26
    รักน่ะพระพาย พระพายน่ารัก
    #674
    0
  6. #673 snow_box (@snowboxs) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 19:23
    พระพายน่ารัก โดนพี่ภาคินขอเบอร์ทางอ้อมด้วยแหล่ะ
    #673
    0
  7. #672 Riodreamlove (@riodreamlove) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 15:44
    พี่ภาคินเจ้าเล่ห์ ขอเบอร์น้องทางอ้อมมมมม
    เขิลแทนพระพายเจงๆๆ คิกๆ
    #672
    0
  8. #671 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 15:35
    ภาคินชอบน้องอยากใกล้ชิดน้องมากกว่านี้อะดิ ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



    พระพายหนูคุยอะไรกับถังขยะบ้างบอกหลังไมค์สิ 5555555555555





    #671
    0
  9. #669 Teoy0330 (@pimros) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 12:10
    นึกถึงตัวเองตอนเป็นเฟรชชี่โดนพี่แกล้ง โคตรอายยยยยยย ^^
    #669
    0
  10. วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 08:14
    โอ้ยยยย...ฟิน...ลุ้นนะเนี่ย ใครจะหลุดจีบก่อน......ส่วนภาคิน เจ้าเล่ห์แน่นอน พระเอกของยอนิมทุกคน ร้ายหมด ร้ายลึกๆ เชือดนิ่มๆ ฆ่านายเอกให้ฟินตายไปช้าๆ 555
    #668
    0
  11. #667 sanomsin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 06:33
    รักเรื่องนี้เพราะพระพายเลยรู้มั๊ย
    #667
    0
  12. #666 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 22:32
    หลายอารมณ์ในหนึ่งวันมากพระพาย ต้องไปคุยกับถังขยะด้วยอ่ะ 5555
    #666
    0
  13. #665 ฮันจัง (@42534) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 21:05
    สงสารน้องแกล้งน้องทำไม 555555
    #665
    0
  14. #664 Mr.pooh (@phusita2543pooh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 20:02
    พีภาคินอยากได้เบอร์น้องก้อบอกดีๆดิ
    #664
    0
  15. #663 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 19:53
    พี่ภาคินมีแผนชิมิ
    #663
    0
  16. #662 Zevaress (@anontaporn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 19:20
    ภาคินกับพายนี่ ทั้งคู่เล้ยยยย
    #662
    0
  17. #661 run*-* (@unyaunyo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 19:13
    อิๆๆ ภาคิม มีแผน
    จี ไว้ไจนางได้ไหม ยอนิม
    #661
    0
  18. #660 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 17:38
    พระพายนี่เป็นเอานะ ฮ่าๆๆ
    #660
    0
  19. #659 Akira (@mareehunna) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 16:49
    อีภาคิน นี่จะเก็กไปถึงไหน หล่อตายแหละ ชิ
    #659
    0
  20. #658 sany sanny (@sainah4911) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 15:02
    จีนี่คิดอะไรกับภาคินรึเปล่า
    #658
    0
  21. #657 lumpoey (@lumpoey) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 15:01
    น่ารัก
    #657
    0
  22. #656 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 14:18
    สงสารพระพายยังไงก็ไม่รู้ พระพายสู้ๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 มิถุนายน 2558 / 20:06
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 5 มิถุนายน 2558 / 20:07
    #656
    0
  23. #655 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 13:51
    หนูพายสู้ๆ
    #655
    0
  24. #654 THE_VIP (@pin2537) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 13:01
    ถึงกับถ่ายรูปเสื้อเอาไว้ดูต่างหน้า ตายๆ หนูพายยยยยย
    #654
    0
  25. #653 นู๋แนน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 12:25
    ภาคินรู้แล้วแน่เลย ว่าพระพายชอบตัวเองอยู่
    #653
    0