บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,223 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,281 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    98

    Overall
    244,223

ตอนที่ 19 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา.............11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    10 มิ.ย. 58




บทเรียนรัก นักกีฬา  ตอนที่ 11

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

“มึงว่าความรักของเราสองคนมันเอื่อยๆไปหน่อยมั้ย” อยู่ๆโจก็ถามขึ้นหลังจากที่กลับมาจากเล่นกีฬาและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้กำลังนั่งกินข้าวที่ซื้อเข้ามาด้วยกันอยู่ กราฟชะงักไปนิด พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองโจ

 

 

“เอื่อยยังไง” กราฟถามกลับ พร้อมกับมองหน้าคนรักนิ่งๆ

 

 

“ก็แบบว่า มันเหมือนไม่ค่อยมีอะไรน่าตื่นเต้นเร้าใจ มันดูเงียบๆยังไงไม่รู้ว่ะ” โจบอกออกมา กราฟวางช้อนลงทันที พร้อมกับพิงเก้าอี้มองหน้าโจ

 

 

“มึงต้องการอะไรกันแน่วะโจ ความรักของเราสองคนมันเงียบๆ ไปเรื่อยๆแบบนี้ก็ดีแล้วไง หรือว่ามึงอยากให้กูไปมีกิ๊ก หรือว่ามึงจะมีคนใหม่ดีล่ะ ชีวิตจะได้ตื่นเต้นเร้าใจอย่างที่มึงต้องการ แต่ถ้ามึงตื่นเต้นไม่พอ  มึงก็ไปเอาพวกมนุษย์หมาป่า แวมไพร์มาเป็นแฟนเหอะ รับรองมึงมีเรื่องตื่นเต้นเหมือนอยู่ในโลกนิยายแฟนตาซีทุกวันแน่นอน” กราฟว่าออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

 

“กูไม่ได้หมายความว่าให้เราไปมีคนอื่น คือ มันเรียบเกินไป มันเหมือนเราสองคนไม่ใช่แฟนกัน เหมือนเพื่อนกันมากกว่า มึงเข้าใจที่กูพูดมั้ยกราฟ” โจพยายามอธิบายเมื่อเห็นว่ากราฟเริ่มหงุดหงิด เขาเองไม่ได้คิดอยากจะมีคนอื่น เพียงแค่อยากให้กราฟแสดงออกกับเขาเหมือนที่เขาอยากจะแสดงออกบ้าง และถึงแม้ว่าจะคุยเรื่องนี้กันบ่อยครั้งแล้ว แต่โจก็อดที่จะคิดอีกไม่ได้

 

 

“กูก็เป็นของกูแบบนี้ ถ้ามึงไม่พอใจ มึงก็ไปหาแฟนใหม่เหอะโจ” กราฟว่าออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะลุกออกจาโต๊ะกินข้าว แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนทันที โจหน้าเครียดลง เขาไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่องทะเลากับกราฟเลย เขาอุตส่าห์อดทนไม่ทะเลาะเรื่องถอดเสื้อที่สนามบอล แต่มันอดที่จะพูดเรื่องนี้ไม่ได้ โจลุกเดินตามกราฟเข้าไปในห้องนอน ก็พบว่ากราฟนั่งพิงหัวเตียงและกอดหมอนใบโตเอาไว้ กราฟปรายตามองโจนิดๆ ใบหน้าเครียดขึ้งพอกัน โจถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะไปนั่งที่ขอบเตียง

 

 

“ทำไมใจร้ายไล่กูให้ไปคบกับคนอื่นง่ายจังวะ” โจถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

 

 

“ก็มึงอยากมีแฟนที่หาความตื่นเต้นให้มึงได้ตลอดเวลาไม่ใช่รึไง” กราฟว่ากลับไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเช่นเคย

 

 

“กูไม่ได้ต้องการอยากมีคนใหม่ กูมีแค่มึงคนเดียวกราฟ” โจบอกออกมาเสียงจริงจัง ก่อนจะค่อยๆขยับเข้าหาคนรักทีละนิด และดูท่าทีของกราฟไปด้วย เมื่อเห็นว่ากราฟไม่ได้ขยับหนีตัวเองไปไหน ก็ทำให้โจเบาใจขึ้นมาได้บ้าง แต่กราฟก็ยังนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ โจนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงข้างๆคนรัก

“กูรู้ว่าเราคุยเรื่องนี้กันหลายรอบแล้ว แต่กูก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี กูอยากแสดงออกกับมึงเวลาอยู่ข้างนอกบ้าง อยากจะทำอะไรเหมือนที่คนเป็นแฟนเค้าทำกันบ้าง แต่มึงก็ไม่ชอบเพราะไม่อยากให้ใครมองเราสองคนแปลกๆ” โจบอกออกมาอย่างอึดอัด กราฟเม้มปากเข้าหากันนิดๆ

“จนบางครั้งกูก็อดคิดไม่ได้ ว่ามึงไม่อยากคบกับกูเท่าไรนัก เหมือนกับว่ากูบังคับให้มึงมาคบกับกู” โจบอกออกมาอีก กราฟหันมามองหน้าโจทันที

 

 

“มึงคิดบ้าอะไรของมึง มึงคิดว่ากูคิดเองไม่เป็นรึไง กูจะคบใครต้องให้ใครมาบังคับกูด้วยเหรอหะ ตอนที่ป๊ากูบังคับไม่ให้กูคบกับมึง กูยังไม่ฟังเค้าเลย แค่นี้มันไม่ได้ทำให้มึงมั่นใจอีกเหรอ ว่ากูจริงจังกับมึงแค่ไหนน่ะ” กราฟโวยใส่โจอีกครั้ง โจรีบจับมือคนรักมาบีบเอาไว้อย่างเอาใจ

 

 

“กูขอโทษ กูคิดมากไปเอง” โจรีบบอกออกมา เพราะกราฟหายใจแรงด้วยความโกรธ เขาไม่อยากให้คนรักโกรธไปมากกว่านี้

“ถือว่าเจ๊ากันได้มะ เมื่อกี้มึงยังไล่กูไปหาคนอื่นเลย” โจแกล้งพูดทะเล้นออกมา แต่กราฟหันมามองตาเขียว โจเลยยิ้มแหยๆ

“เอางี้ ถือเสียว่ากูไม่ได้พูดอะไรเลยล่ะกันนะ ลืมๆมันไปเหอะ ออกไปกินข้าวต่อกัน มึงพึ่งกินไปนิดเดียวเอง” โจรีบพูดเอาใจ ถึงแม้ว่าในใจของตัวเองจะยังไม่เคลียกับความรู้สึกนี้ก็ตาม

 

 

“กูไม่กินแล้ว กินไม่ลง” กราฟบอกออกมาเสียงห้วน ใช่ว่าเขาจะไม่เครียดเรื่องนี้เสียเมื่อไร

 

 

“อย่าเป็นแบบนี้สิวะ ไปกินรองท้องอีกหน่อยเหอะ จะโกรธกูต่อก็ได้ แต่ไปกินข้าวกันก่อนนะ” โจพยายามพูดหว่านล้อม กราฟหันมามองหน้าโจก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วพยักหน้ารับ ทำให้โจยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ พร้อมกับขยับลงเตียง แล้วดึงมือคนรักเอาไว้ด้วย

“ป่ะ ไปกินข้าวกัน” โจบอกอีก กราฟจึงลุกไปตามแรงดึงของคนรัก โจเดินนำหน้าพร้อมกับจูงมือกราฟออกไปด้วย กราฟมองแผ่นหลังของคนรักแล้วรู้สึกเสียใจลึกๆ เขารู้ว่าโจรู้สึกยังไง แต่กราฟยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยอะไรๆมากไปกว่านี้จริงๆ

 

 

(ขอเวลากูหน่อยนะ) กราฟได้แต่คิดในใจ

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“ไม่ต้องเดินไปส่งหรอกนะ” กราฟพูดขึ้น เมื่อมามหาวิทยาลัยในช่วงเช้าของวันใหม่

“ยังโกรธกูอีกเหรอ” โจถามขึ้นเสียงแผ่ว เพราะตลอดทั้งเมื่อคืนและเช้าของวันนี้ กราฟพูดกับโจแทบจะนับคำได้

 

 

“เปล่า ก็วันนี้มึงมีเรียนเช้ากว่ากู มึงรอเพื่อนมึงเถอะ” กราฟตอบกลับ โจยืนมองหน้ากราฟนิ่งๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“งั้นแยกกันตรงนี้เลยนะ” โจพูดบอกออกมา

 

 

“อืม” กราฟตอบรับ ก่อนที่โจจะเดินไปทางคณะของตัวเอง กราฟยืนมองโจที่เดินไปด้วยสายตาหม่นๆ เขาไม่ได้โกรธโจ แต่โกรธตัวเองมากกว่า เมื่อคืนเขานอนไม่หลับเพราะคิดถึงแต่เรื่องนี้ กราฟรู้ว่าตนเองทำให้โจอึดอัด แต่เขาก็ยังไม่พร้อมจริงๆ กราฟเดินไปยังคณะของตนเองด้วยท่าทีไม่ร่าเริงนัก

..

.

“เป็นไรวะมึง ท่าทางไม่ดีเลย” สนที่เดินเข้ามาหากราฟที่โต๊ะทักขึ้น เมื่อเห็นท่าทีหงอยๆของกราฟ กราฟยิ้มเนือยๆ

 

 

“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยว่ะ” กราฟตอบกลับ

 

 

“มีอะไรก็บอกได้” สนพูดขึ้น กราฟมองหน้าสนนิ่งๆ

 

 

“ไม่เป็นอะไรมากหรอก เมื่อคืนกูนอนไม่หลับน่ะ ก็เลยเพลียๆ” กราฟตอบกลับไป ความจริงเขาอยากจะปรึกษาสนเหมือนกัน แต่กลัวว่าสนจะจับผิดได้ว่าเป็นเรื่องของตนเองกับโจ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้กราฟก็คิดได้ว่าถ้าเขาจะปรึกษาใครสักคนเรื่องนี้ ก็ต้องปรึกษาคนที่รู้เรื่องของเขากับโจดี น่าจะดีกว่า กราฟหยิบโทรศัพท์ออกมาทันที

“เดี๋ยวกูขอตัวไปโทรหาเฮียกูก่อนนะ” กราฟบอกกับสน ก่อนจะลุกเดินแยกออกไป เพราะไม่อยากให้เพื่อนได้ยิน

 

 

(“ว่าไง โทรมาแต่เช้าเลยนะ”) เสียงของกานต์ดังขึ้น

 

 

“แต่เฮียก็ตื่นแล้วใช่มั้ยล่ะ” กราฟถามกลับ ก่อนจะได้ยินเสียงกานต์หัวเราะในลำคอเบาๆ

 

 

(“เออ ตื่นมาโทรเช็คเมีย”) กานต์บอกกลับมา กราฟส่ายหน้านิดๆ กับความหวงคนรักของพี่ชายตนเอง

(“ว่าแต่แกมีอะไร ถึงโทรมาล่ะ”) กานต์ถามกลับ กราฟหายใจเข้าลึกๆ

 

 

“ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อยน่ะเฮีย” กราฟบอกกลับไปเสียงเครียด

 

 

(“เรื่องอะไร”) กานต์ถามกลับมา

 

 

“เรื่องของผมกับไอ้โจ” กราฟบอกกลับเสียงอ่อยลงนิด ซึ่งทำให้กานต์แปลกใจเล็กน้อย

 

 

(“ทำไมมีปัญหาอะไร หรือไอ้โจไปติดสาวที่ไหน บอกมาสิ เดี๋ยวจัดการให้”) กานต์ถามกลับมาเป็นชุด

 

 

“ใจเย็นเฮีย มันไม่ได้ไปติดใครทั้งนั้นแหละ วันๆมันก็ติดอยู่กับผมเนี่ย” กราฟบอกกลับไป

 

 

(“แล้วไป แล้วมึงมีเรื่องอะไร”) กานต์ถามต่อ

 

 

“คือ...เมื่อวานผมกับมันทะเลาะกัน......” แล้วกราฟก็เล่าเรื่องที่โจพูดเมื่อคืน และความคิดของตนเองที่ยังไม่อยากจะเปิดเผยความสัมพันธ์ให้พี่ชายตนเองรับรู้ กานต์ก็รับฟังอยู่เงียบๆ รอให้น้องชายเล่าให้จบเสียก่อน

“เฮียคิดว่าไงอ่ะ” กราฟถามพี่ชายตนเองหลังจากที่เล่าจบ

 

 

(“เฮียเข้าใจแกนะกราฟ ว่าแกยังไม่ชินกับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ เลยทำให้แกรู้สึกกลัวไปบ้าง แต่เฮียก็เข้าใจโจมันเหมือนกัน ก็คงเหมือนเฮีย ที่เฮียอยากจะไปบอกทุกคนในมหาลัยแกให้รู้ว่าบีมเป็นอะไรกับเฮีย  เฮียอยากจะไปกันท่าทุกคนที่อยากจะจีบเมียเฮีย แต่ติดที่เฮียไปไม่ได้ไง ส่วนไอ้โจมันอยู่กับแกตลอดเวลา การที่ไม่ได้แสดงออกอะไรต่อกันเลยต่อหน้าคนอื่น มันคงทำให้มันอึดอัดมาก มันอยากจะทำตัวให้เหมือนคนรักกัน มากกว่าสถานะเพื่อน แต่แกก็ไม่ยอม เฮียว่าแกแคร์คนรอบข้างมากเกินไป คนที่แกสมควรจะแคร์ก็คือไอ้โจ”) กานต์พูดบอกออกมาเป็นชุด ทำให้กราฟนิ่งไปนิด

(“แกจะไปแคร์อะไร ถ้าสิ่งที่พวกแกสองคนแสดงออกต่อกัน มันไม่ได้ไปทำความเดือดร้อนให้ใคร และมันไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดอะไร เออ ถ้าไอ้โจมันชวนแกเอากันต่อหน้าคนทั้งมหาลัย อันนี้ค่อยน่าอายหน่อย”) กานต์บอกออกมาพร้อมกับหัวเราะขำเบาๆ แต่กราฟก็ยังคงฟังอยู่เงียบๆ

(“เฮียก็ไม่อยากคิดอะไรล่วงหน้าหรอกนะกราฟ แต่เฮียอยากขอเตือน จริงอยู่ ตอนนี้ไอ้โจมันอาจจะยอมรับกับสิ่งที่แกต้องการได้ แต่ถ้าวันหนึ่งมันถึงจุดที่มันทนไม่ได้ มันเบื่อกับการที่แกเอาแต่หลบๆซ่อนๆความสัมพันธ์ แล้วถ้ามันไปเจอใครที่เขาเอาใจและกล้าที่จะแสดงออกมากกว่าแก แกจะทำยังไง แกจะโทษใครในเรื่องนี้ดี โทษไอ้โจที่มันไม่มีความอดทนมากพอ หรือว่าโทษตัวเอง ที่เอาแต่แคร์คนอื่น จนลืมที่จะแคร์คนใกล้ตัว”) กานต์พูดบอกออกมาทำให้กราฟถึงกับหน้าเครียด

(“เฮ้ย ฟังอยู่รึเปล่า”) กานต์ถามกลับมาเพราะน้องชายไม่หือไม่อืออะไรเลย

 

 

“ฟังอยู่เฮีย” กราฟตอบกลับเสียงแผ่ว

 

 

(“ที่เฮียพูด ไม่ใช่เก็บไปคิดมากล่ะ แต่ให้เก็บไปค่อยๆคิด ค่อยๆแก้ไข เฮียรู้ ว่าอย่างแกจะให้ปรับตัวแบบปุบปับเลยก็ไม่ได้ แต่ให้ปรับไปทีละนิด แกจะให้ไอ้โจปรับตัวเข้าหาแกคนเดียวไม่ได้หรอก แกเองก็ต้องปรับตัวเข้าหามันด้วย”) กานต์บอกอีกครั้ง

 

 

“เหมือนที่บีมปรับตัวเข้าหาเฮีย จนตอนนี้แทบจะสั่งเฮียได้ทุกอย่างแล้วใช่มั้ยล่ะ” กราฟแซวพี่ชายตนเองกลับไป เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเครียดของตนเอง

 

 

(“ไอ้นี่ วกมาหาทำไม ตกลงเครียดรึเปล่าวะถามจริง”) กานต์ถามออกมาอย่างเป็นห่วง

 

 

“จะว่าไม่เครียดเลยก็ไม่ใช่น่ะเฮีย ก็เครียดอยู่บ้างล่ะ” กราฟตอบกลับ

 

 

(“ไม่ต้องไปเครียดมาก ชีวิตมันมีอะไรต้องเรียนรู้อีกเยอะ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเรื่องเรียน อย่าเครียดเรื่องความรักจนทิ้งเรื่องเรียนล่ะ”) กานต์พูดสอนออกมาส่งท้าย

 

 

“ครับ..ขอบคุณเฮียมากนะครับ ผมวางสายก่อนนะ” กราฟพูดบอกกับกานต์ก่อนที่กานต์จะตอบรับและวางสายไป กราฟถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินกลับมาหาสน ซึ่งตอนนี้พระพาย อาท มารอกันครบแล้ว แต่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก เพราะต้องขึ้นเรียน

..

..

..

“ทำไรวะ” ฟลุคเดินเข้ามาหาโจในช่วงเย็นของวัน วันนี้รุ่นพี่เรียกรวมอีกครั้ง เพื่อจับสายรหัส

 

 

“ส่งข้อความบอกกราฟมัน” โจบอกเสียงเอื่อยๆ

 

 

“ทะเลาะกันรึไงวะ วันนี้มึงดูแปลกๆ” ฟลุคถามขึ้น โจนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“ก็ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันรุนแรงหรอก เรื่องเล็กๆน่ะ” โจตอบกลับเสียงนิ่ง

 

 

“เออๆ มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันมึง” ฟลุคบอกได้แค่นี้ เพราะไม่รู้เรื่องส่วนตัวของทั้งสองคนมากนัก โจส่งข้อความไปได้สักพัก กราฟก็ส่งกลับมาว่าทางคณะตนเองก็เรียกรวมเช่นเดียวกัน โจอ่านเสร็จก็ลุกเดินไปรวมกับคนอื่นๆที่ใต้อาคาร ซึ่งวันนี้ต้องจับสายรหัสกัน

 

..

..

“จะจับได้ใครวะเนี่ย” ฟลุคพึมพำออกมาเมื่อเพื่อนๆเริ่มทยอยกันไปจับสายรหัส

 

 

“ของกูขอให้เป็นใครก็ได้ ที่ไม่ใช่ไอ้บ้านั่น” โจพูดบอกออกมา พร้อมกับมองไปที่โก้ที่ยืนตะโกนโหวกเหวกอยู่ พอถึงคราวของโจ โจเดินออกไปจับ

 

 

“ถึงชื่อเล่นจะเหมือนผู้หญิง แต่ชื่อจริงพี่แมนนะครับ” รุ่นพี่ที่อ่านฉลากพูดขึ้น โจทำหน้างงเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มกริ่มขึ้นมา ก่อนจะเดินไปนั่งที่เดิม ส่วนฟลุคก็จับสลากต่อจากโจ

 

 

“มึงคิดว่าพี่รหัสมึงเป็นใคร” ฟลุคที่เดินกลับมานั่งที่ถามขึ้น

 

 

“กูมั่นใจละว่าไม่ใช่ไอ้โก้ เพราะชื่อเล่นเหมือนผู้หญิง ไม่ใช่แน่นอน โก้น่ะ ไม่เหมือนชื่อของผู้หญิงเลยมึง” โจพูดบอกออกมา

 

 

“ไม่แน่นะมึง ชื่อเล่นเต็มๆของมันอาจจะชื่อโกโก้ก็ได้ คึคึ” ฟลุคแอบหัวเราะอย่างนึกขำ ก่อนจะโจจะเอานิ้วชี้จ่อไปที่ริมฝีปากของตนเองเพื่อให้ฟลุคเงียบลงหน่อย การจับสายรหัสดำเนินไปเรื่อยๆ โจหันไปมองที่โต๊ะใต้ต้นไม้หน้าตึก ก็เห็นว่ากราฟมานั่งรออยู่แล้ว โจมองไปที่คนรักนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับมาสนใจที่พี่ๆพูดกันต่อ สักพักใหญ่ๆก็ปล่อยให้กลับ  โจเดินไปหากราฟด้วยท่าทีนิ่งๆ กราฟรีบลุกขึ้นยืนทันที

 

 

“กลับเลยมั้ย” โจถามขึ้น กราฟพยักหน้ารับ ก่อนที่โจจะเดินนำไปทางลานจอดรถ กราฟรีบหยิบกระเป๋าตัวเองแล้วเดินตามไปทันที กราฟขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อเห็นท่าทีของโจ

 

 

“ถ้ามึงอารมณ์ไม่ดี กูกลับรถประจำทางเองก็ได้” กราฟพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดขุ่นนิดๆ รู้ว่าตนเองต้องง้อ แต่ก็อดหงุดหงิดไม่ได้จริงๆ เมื่อเห็นท่าทีเฉยเมยของโจ โจชะงักนิ่งแล้วหันมามองกราฟ ทั้งสองยืนห่างกันเกือบสามเมตร โจมองหน้ากราฟยังไม่ได้พูดอะไร กราฟจึงหันหลังจะเดินหนีไปทางหน้ามหาวิทยาลัย โจถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะรีบเดินตามไปดึงแขนคนรักเอาไว้

 

 

“กลับไปคุยกันที่ห้อง” โจบอกก่อนจะลากแขนกราฟให้เดินไปที่รถด้วยกัน กราฟก็เดินตามไปแต่โดยดี ถึงแม้ว่าสีหน้าจะยังบึ้งตึง แต่กราฟก็แอบรู้สึกดีในใจลึกๆ ที่โจยังคงเดินตามไปดึงเขาให้กลับด้วยกัน เพราะถ้าโจปล่อยให้เขากลับเองจริงๆ ก็แปลว่าโจคงรู้สึกเบื่อหน่ายเขาแล้วแน่ๆ กราฟกับโจเดินมาถึงรถ โจก็หยิบหมวกกันน็อคมาใส่ให้กราฟด้วยตัวเอง กราฟยืนมองหน้าโจนิ่งๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนที่ทั้งสองจะขี่รถกลับไปยังคอนโดของทั้งคู่

 

 

“ไปโลตัสกัน” กราฟพูดขึ้นเมื่อมาขึ้นเอาของขึ้นมาเก็บบนห้องเรียบร้อยแล้ว

 

 

“ไปทำไม” โจถามกลับ

 

 

“กูอยากไปซื้อของสดหน่อย” กราฟตอบออกมา รู้สึกอึดอัดไม่น้อยกับบรรยากาศตอนนี้ ถึงแม้ว่าจะพูดกัน แต่มันก็รู้สึกได้ถึงความมึนตึงใส่กัน

 

 

“อืม” โจตอบรับ ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าเงินและถอดถุงเท้า ทั้งสองพากันเดินออกมาจากคอนโดเพื่อไปยังห้างใกล้ๆ

 

 

“อยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า” กราฟถามคนรักที่เดินอยู่ข้างๆกัน  โจส่ายหน้าไปมา

 

 

“อะไรก็ได้” โจตอบกลับ พร้อมกับช่วยเข็นรถเดินตามกราฟไปยังแผนกอาหารสด กราฟเลือกซื้อวัตถุดิบที่ต้องการไปเรื่อยๆ

 

 

“จับสายพี่รหัสแล้วเหรอ” กราฟชวนคุยขึ้นมา

 

 

“อืม” โจตอบรับในลำคอ

 

 

“เป็นไงบ้าง ได้ไอ้นั่นรึเปล่า” กราฟถามต่อ

 

 

“ไม่น่าจะใช่ คำใบ้ไม่ตรงกับมัน” โจบอกกลับมา

 

 

“ดีแล้ว” กราฟพูดกลับสั้นๆ ทั้งโจและกราฟรู้สึกได้ถึงความอึดอัดระหว่างกันและกันในตอนนี้ ทั้งสองเดินผ่านบูทที่ให้ชิมไส้กรอกยี่ห้อแนะนำฟรี กราฟหยุดมองอย่างสนใจ

 

 

“ลองชิมได้นะคะน้อง” เสียงพนักงานพูดเชื้อเชิญ กราฟลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหยิบไม้จิ้ม จิ้มไปที่ไส้กรอกชิ้นเล็กๆ แล้วยื่นไปที่ปากของโจ โจเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

 

 

“ลองชิมดูสิ” กราฟพูดขึ้น โจมองหน้ากราฟอย่างงงๆ แต่ก็ยอมอ้าปากรับไส้กรอกที่กราฟป้อนให้

“เป็นไง” กราฟถามขึ้น โจพยักหน้ารับ

 

 

“อร่อยดี” โจตอบกลับสั้นๆ พนักงานผู้หญิงมองทั้งสองคนยิ้มๆ

 

 

“เอ่อ..ป้อนกูบ้างดิ กูอุตส่าห์ป้อนมึงแล้วนะ” กราฟพูดบอกออกมาไม่เต็มเสียงนัก โจยิ่งงงเข้าไปใหญ่ แต่ก็ยอมจิ้มไส้กรอกป้อนให้กราฟชิม กราฟก็รีบอ้าปากรับแล้วเคี้ยวกินทันที

“อืม อร่อยจริงๆว่ะ ซื้อไปติดตู้เย็นหน่อยมั้ย” กราฟหันมาถามโจ โจพยักหน้ารับ ก่อนที่กราฟจะหยิบมาใส่รถเข็น แล้วเดินซื้อของต่อ โดยมีโจที่เข็นรถตามหลังกราฟอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาอยู่ดี  ทั้งสองซื้อของเสร็จก็พากันเดินกลับมาที่คอนโด ระหว่างเดินกลับไปถึงหน้าคอนโดก็ต้องหันมามองหน้ากันอย่างงงๆ เมื่อเห็นพระพายยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงด้านหน้า

“พระพาย” กราฟเรียกเพื่อน ซึ่งสะดุ้งเพราะเสียงเรียกของกราฟ

 

 

“กราฟกับโจนี่เอง ไปไหนกันมาเหรอ” พระพายถามด้วยท่าทางอิดโรย

 

 

“ไปซื้อของที่โลตัสมา แล้วพระพายมาทำอะไรที่นี่ มาหาใครรึเปล่า” กราฟถามกลับ พระพายพยักหน้ารับ

 

 

“คือ..เราเอาเสื้อมาคืนพี่ภาคิน พี่เค้าโทรให้เรามาคืนให้ที่คอนโด แต่เราไม่กล้าเข้าไป” พระพายบอกเสียงอ่อยๆ ก่อนจะสะดุ้งอีกทีเพราะเสียงโทรศัพท์ พระพายหยิบมากดรับ กราฟฟังดูน่าจะเป็นภาคินที่โทรเข้ามา พระพายโต้ตอบกับทางภาคินเล็กน้อย ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้โจ แล้วบอกว่าภาคินจะคุยด้วย โจคุยกับภาคินอีกนิดแล้ววางสายไป

 

 

“เดี๋ยวเข้าไปด้วยกัน พระพายขึ้นไปหาพี่ภาคินที่ชั้น 10 นะ พี่เค้ารออยู่” โจบอกกลับ พระพายตาโตเล็กน้อย แต่ก็ยอมพยักหน้ารับ แล้วเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับกราฟและโจ

 

 

“ทั้งสองคนเป็นอะไรรึเปล่าน่ะ” พระพายถามขึ้นเมื่อเข้ามาในลิฟท์พร้อมกับโจและกราฟ ทั้งสองชะงักไปนิด แล้วมองหน้ากันเล็กน้อย

 

 

“เป็นอะไรเหรอ”กราฟถามกลับด้วยท่าทีปกติ

 

 

“ก็ดูเหมือนทะเลาะกันเลย” พระพายตอบไปตามที่เห็น

 

 

“เปล่านี่ ปกติดี” โจตอบกลับเสียงนิ่งๆ พระพายก็พยักหน้ารับเล็กน้อย และไม่ได้ถามอะไรออกมา จนมาถึงชั้นที่โจกับกราฟอยู่ ทั้งสองจึงเดินแยกออกมาจากลิฟท์

 

 

“ถ้ามีอะไรลงมาหาเราที่ห้อง 509 ได้นะ” กราฟบอกกับพระพายก่อนที่ลิฟท์จะปิด แล้วเดินไปยังห้องของตนเองพร้อมกับโจ

“ช่วยกูทำหน่อยได้มั้ย” กราฟพูดขึ้นเมื่อเอาของไปเก็บในส่วนของครัว โจพยักหน้ารับ แล้วยหยิบจับเอาผักออกมาล้าง ส่วนกราฟก็ล้างของสดอยู่ข้างๆกัน กราฟเหล่มองโจเล็กน้อย

..

..

“กูขอเวลาหน่อยได้มั้ย” กราฟพูดขึ้นหลังจากที่ยืนเงียบไปสักพัก ทำให้โจหันมามองหน้ากราฟทันที

 

 

“ขอเวลาอะไร” โจถามกลับไป มือก็ล้างผักไปด้วย

 

 

“กูรู้นะโจ ว่ามึงไม่พอใจกูอยู่” กราฟพูดขึ้นมา โดยไม่ได้หันไปมองหน้าโจ มือเล็กยังคงล้างนั่นล้างนี่ไปเรื่อย มีเพียงโจที่หันมายืนมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของกราฟอยู่ในตอนนี้

 

 

“ใครกันแน่ที่ไม่พอใจ ไม่ใช่มึงเหรอวะ” โจถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้บ่งบอกถึงอารมณ์หงุดหงิดใส่กันแต่อย่างไร

 

 

“ก็มึงไม่ค่อยพูดเล่นกับกูเหมือนทุกที” กราฟพูดบอกออกมา โจถอนหายใจเบาๆ

 

 

“ก็กูเห็นมึงเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี กูก็เลยไม่อยากเซ้าซี้” โจบอกกลับมาบ้าง

 

 

“กูก็เห็นว่ามึงอารมณ์ไม่ดีเหมือนกัน” กราฟเถียงกลับไม่ดังมากนัก ก่อนที่ทั้งสองจะเงียบกันไปทั้งคู่ โจยื่นมือไปจับมือของกราฟที่เอาแต่ล้างเนื้อหมูซ้ำๆอยู่ที่เดิมอยู่อย่างนั้นให้หยุด เพราะรู้ว่ากราฟไม่ได้มีสมาธิอยู่ที่การล้างหมูเลยสักนิด กราฟเม้มปากนิดๆ หยุดมือของตนเอง แต่ก็ไม่ได้หันไปมองหน้าโจแต่อย่างไร

 

 

“มึงจะขัดหาเลขที่เนื้อหมูรึไง” โจถามขึ้น ทำให้กราฟเงยหน้ามามองโจด้วยสายตาติดขุ่นนิดๆ โจถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยิ้มน้อยๆออกมา

“ที่มึงบอกว่าขอเวลา มันหมายถึงอะไร” โจถามขึ้นเสียงจริงจัง  แล้วหยิบผ้าเช็ดมือมาเช็ดมือให้กราฟอย่างเบาๆ

 

 

“ก็เรื่องที่มึงอึดอัดอยู่นี่ไง” กราฟตอบกลับไป

 

 

“อึดอัดเรื่องอะไร กูไม่เห็นรู้เรื่องเลย” โจบอกกลับ เขาเองพอรู้ว่ากราฟหมายถึงอะไร แต่เขาก็พยายามไม่ให้สถานการณ์มันตึงเครียดไปมากกว่านี้ กราฟขมวดคิ้วมุ่น

 

 

“แล้วที่มึงเป็นอยู่เนี่ย มันไม่ได้เรียกว่าอึดอัดรึไง คุยกับกูนับคำได้เลยนะ” กราฟโวยออกมา โจจับมือคนรักเอาไว้ พร้อมกับบีบเบาๆ

 

 

“เออ แบบนี้ค่อยเป็นมึงหน่อย” โจพูดยิ้มๆ

 

 

“โจกูจริงจังนะ” กราฟพูดขึ้นอีกครั้ง

 

 

“กูก็จริงจัง กูจริงจังกับมึงทุกเรื่องแหละกราฟ ไม่ว่ามึงขออะไร กูให้มึงได้ทุกเรื่อง” โจพูดขึ้นมา ทำให้กราฟนิ่งไปนิด

 

 

“ก็เพราะแบบนี้ไง กูถึงได้ขอเวลา กูรู้ว่ามึงอยากจะให้คนอื่นๆรู้ ว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน ไอ้เรื่องแสดงออกให้สมกับเป็นแฟนกันนั่นอีก กูขอเวลาหน่อยได้มั้ย” กราฟพูดบอกออกมาเสียงเครียด โจมองหน้ากราฟนิ่งๆ ก่อนจะดึงกราฟเข้ามากอด กราฟเองก็ยกมือขึ้นมาโอบกอดโจเอาไว้เช่นเดียวกัน

 

 

“กูให้เวลามึงได้ตลอดแหละกราฟ กูเข้าใจมึงนะ” โจพูดบอกออกมา กราฟกำเสื้อด้านหลังของโจเอาไว้แน่น

 

 

“มึงเบื่อกูมั้ย ที่กูเป็นแบบนี้ ที่กูทำเหมือนแคร์คนอื่นมากกว่ามึง” กราฟถามขึ้นมา เขาคงทนไม่ได้ ถ้าโจเบื่อเขาเข้าสักวัน โจส่ายหน้าไปมาทันที

 

 

“พูดอะไรแบบนั้นวะ กูไม่เคยเบื่อมึงเลยนะ สักนิดก็ไม่เคย อาจจะน้อยใจบ้าง แต่ก็ไม่เคยคิดจะเบื่อ” โจพูดย้ำให้กราฟรับรู้และเข้าใจความรู้สึกของเขา

 

 

“แล้วถ้ามึงไปเจอคนที่ดีกว่ากูล่ะ ไปเจอคนที่เค้าเอาใจมึง กล้าที่จะเปิดเผยเรื่องของมึงทุกอย่าง เมื่อเจอคนนั้น มึงจะเลิกกับกูมั้ย” กราฟถามออกมา โจขมวดคิ้วเข้าหากัน

 

 

“ไปเอาความคิดแบบนั้นมาจากไหนวะ แล้วขอเหอะ อย่าพูดเรื่องเลิกนักได้มั้ย กูไม่ชอบเลยว่ะ ต่อให้ใครดีกว่ามึง หรือเป็นนางฟ้า เทวดามาสนใจกู กูก็ไม่คิดจะเอา เพราะคนที่กูเลือกแล้วก็คือมึง มึงอาจจะคิดว่าเราสองคนอายุยังน้อย ยังเจอคนอื่นๆได้อีกมากมาย แต่สำหรับกู กูมั่นใจในตัวกูเอง 100% ว่ากูจะไม่ไปมีใครนอกจากมึง มึงไม่ต้องเชื่อคำพูดกูก็ได้ กูขอให้มึงอยู่พิสูจน์คำพูดกูด้วยกันไปตลอดก็พอ” โจพูดบอกออกมาเป็นชุด ทำให้กราฟนิ่งไปนิด

 

 

“ขอโทษ” กราฟพูดบอกออกมาเสียงแผ่ว เพราะรู้สึกผิดขึ้นมา

 

 

“ไม่ต้องขอโทษ เรื่องนี้ไม่มีใครผิดหรอก” โจบอกออกมาอีก พร้อมกับลูบหลังกราฟเบาๆ

 

 

“กูสัญญานะโจ ว่ากูจะพยายามปรับตัวให้มากกว่านี้” กราฟพูดขึ้นมาเสียงจริงจัง ทำให้โจยิ้มออกมาอย่างพอใจ

 

 

“กูเองก็จะพยายามปรับตัวเหมือนกัน กูรู้ว่าตอนนี้มึงยังไม่อยากให้ใครรู้มากนัก แต่กูขอได้มั้ย หลังจากที่ผ่านการรับน้อง ผ่านช่วงที่เราปรับตัวในรั้วมหาลัยไปแล้ว ขอให้มึงบอกเพื่อนๆมึงในกลุ่มก็ยังดี ถ้าใครรับไม่ได้ มึงก็ไม่ต้องไปโกรธเขา แค่แยกตัวออกมา  เราเอาใจคนทั้งโลกไม่ได้ มึงก็รู้ เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอ ใครจะว่ายังไงก็ไม่ต้องไปสนใจ” โจพูดขึ้น

 

 

“อืม เมื่อถึงเวลานั้น กูจะบอกเพื่อนๆในกลุ่มกูเอง ขอบใจนะ ที่ยังให้เวลากับกู” กราฟพูดบอกออกมา ตอนนี้หัวใจของเขาปลดความหนักอึ้งไปได้แล้ว

 

 

“กูถามอะไรหน่อยได้มั้ย” โจพูดขึ้นมา กราฟผงกหัวออกมาจากอกของโจ เพราะตอนที่กอดกัน เขามุดหน้าอยู่กับอกของคนรัก

 

 

“อะไร” กราฟถามกลับ

 

 

“ใครบอกมึงเรื่องที่ว่ากูจะเบื่อมึงวะ หรือว่ามึงคิดเอง” โจถามกลับด้วยความอยากรู้

 

 

 

 

 

2  Be Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มาช้าไปหน่อย ขอโทษทีคร่า

ยอนิมเข้าใจว่าหลายคนคงเบื่อๆ กับความเรื่อยๆ ของคู่นี้

แต่ยอนิมอยากให้เห็นถึงความสัมพันธ์ ความกังวล พัฒนาการ ของคู่รัก

ที่ต่างฝ่ายต่างมีความคิดไม่เหมือนกัน

แต่สามารถปรับจูนเข้าหากันได้

ขอโทษที่นิยายเรื่องนี้ ปาเข้าไป 11 ตอน แต่ยังไม่มีเอนซี

เนื้อเรื่องไม่ปรู๊ดปร๊าด ไวเว่อร์เหมือนเรื่องอื่นๆของยอนิม

บางทีก็อยากให้เห็นว่า ความสัมพันธ์มันไม่ได้เน้นเรื่องเอนซีเสมอไป

แต่ก็มีนะ เพียงแค่ยังไม่ถึงเวลาสำหรับคู่นี้เท่านั้น

มันถึงทำให้หลายคนเบื่อเรื่องนี้

ขอโทษจริงๆค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

40 ความคิดเห็น

  1. #3136 raoa (@puyfay-nalak) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 07:11
    รู้สึกไม่ชอบกราฟ สงสารโจ
    #3136
    0
  2. #2525 Mineminty (@Mineminty) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 18:00
    ไม่เบื่อเลยค่ะ จิงๆมันก้ถูกแล้วที่สองคนใช้เวลาจูนเข้าหากันเพื่อปรับความเข้าใจ. ตอนนี้เกือบร้องไห้ด้วย5555 ซึ้งในความรักของทั้งสองคน. 
    #2525
    0
  3. #2524 Mineminty (@Mineminty) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 18:00
    ไม่เบื่อเลยค่ะ จิงๆมันก้ถูกแล้วที่สองคนใช้เวลาจูนเข้าหากันเพื่อปรับความเข้าใจ. ตอนนี้เกือบร้องไห้ด้วย5555 ซึ้งในความรักของทั้งสองคน. 
    #2524
    0
  4. #1516 Nocha (@nuttha-cha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 19:51
    ชอบคู่ โจกราฟ นะ มันดูเหมือนความสัมพันธ์มันเน้นความรู้สึกที่มีให้กัน มากกว่าความสัมพันธ์ทางร่างกาย มันทำให้เห็นถึงความรักที่ไม่เน้นเรื่องทางเพศ แต่มันกำลังพูดถึงคน2คนที่เค้ารักกัน ได้เห็นพัฒนาการความรักของพวกเค้า เราชอบนะ นิยายยอนิมสนุกทุกเรื่องเลย~
    #1516
    0
  5. #1126 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 17:41
    ตอนนี้รู้สึกหน่วงๆในใจเข้าใจถึงความรู้สึกโจนะ รักมาก หวงมาก แต่แสดงออกมามากไม่ได้ ทำยังกับแอบคบกัน เฮ้อ! เราว่าเรื่องนี่ไม่น่าเบื่อนะ มันเหมือนกับว่าเรากำลังเห็นพัฒนาการของคู่รักคู่หนึ่งที่กำลังโตขึ้น ค่อยๆก้าวไปข้างหน้าช้าๆแต่วันข้างหน้าต้องมั่นคงแน่นอน เราเชื่อแบบนั้น
    #1126
    0
  6. #845 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 13:53
    เอาใจช่วยทั้งกราฟและโจเรย
    #845
    0
  7. #754 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 22:08
    กราฟค่อยๆปรับไปนะ
    #754
    0
  8. #732 GALAXY_STYLE (@ma_prang) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 15:28
    เราอ่านเเล้วเรารู้สึกเลยว่า โจเเคร์เเต่กราฟไม่สนใจคนอื่นเลย เเต่กราฟกลับดูเเคร์คนอื่นมากจนเกินไป จนไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของโจ
    #732
    0
  9. #709 Becrot (@benniiz-bz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 14:22
    เค้าชอบเรื่องนี้นะ ดูน่ารักดี รีบๆมาต่อนะคะ รอติดตามอยู่ หุหุ
    #709
    0
  10. #708 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 13:36
    ไม่เบื่อหรอกค่า

    แต่บางครั้งก็แอบรำคาญกราฟเหมือนกัน ฮ่าๆ

    เข้าใจทั้งสองคน แต่แอบเข้าข้างโจมากกว่า ฮ่าๆ

    พี่รหัสโจเนี่ย จะเป็นคนสร้างความแตกแยกหรือป่าววว
    #708
    0
  11. #707 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 11:37
    เรื่อยๆแต่ขอแบบมุ้งมิ้งๆเยอะๆนะคะมี๊
    #707
    0
  12. #706 bluebb (@bluecotton) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 10:19
    ไม่เบื่อค่าาา สบายๆดี อิอิ
    #706
    0
  13. #705 Zevaress (@anontaporn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 06:08
    อิเฮีย 5555
    #705
    0
  14. #704 sanomsin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 04:34
    ตอนแรกอาจจะรู้สึกเอื่อยๆจริงแหละ

    เพราะมันไม่ได้พูดถึงความรู้สึกของกันและกันเท่าไหร่

    แต่ตอนนี้ พอมาเปิดเผยความรู้สึกของกันและกันแบบนี้

    ทำให้รู้สึกสงสารโจจัง บางทีก็ไม่เข้าใจกราฟนะ หรือเป็นเพราะว่ากราฟรู้สึกว่า ไม่ภูมิใจในความเป็นฝ่ายรับของตนเองหรือเปล่า
    #704
    0
  15. #703 wanerabb (@anitnary) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 22:54
    ไม่เบื่อเลยฮะ ชอบบมากเลย ไรต์เตอร์สู้ๆน้าาา รอติดตามอยู่เสมอนะ :)
    #703
    0
  16. #702 E_LoW (@eng22-atitiya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 22:48
    มันเหมือนเป็นอีกแนวที่ไม่ค่อยได้เห็นยอนิมแต่งแบบนี้นะคะ ชอบดีค่ะ 555555 จะติดตามต่อนะคะ อิอิ รอๆ
    #702
    0
  17. #701 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 21:49
    ชอบคู่นี้น๊าาา อบอุ่นดี
    #701
    0
  18. #700 cipher (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 20:22
    ป่าวนะ เค้าไม่เน้น nc อยู่แล้ว อ่านได้หมด เพราะเราต้งเข้าใจธรรมชาติของตัวละคร
    #700
    0
  19. #699 bensipider (@bensipider) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 20:17
    ไม่เบื่อเลยสักนิด อ่านแล้วละมุนๆ เรื่อยๆ ชอบแบบนี้มากค่ะยอนิม
    #699
    0
  20. #698 Malon n (@varisa_daw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 19:00
    ก้อน่ารัก ดี หนูชอบแบบนี้น่ะคร่ะ แต่กลัวเรื่องทือที่ 3 มากกก คงไม่ใช่พี่ โก้ ต้องเป็นหญิงสาวน้อยน่ารักแน่เลยยยย ToT
    #698
    0
  21. #697 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 18:48
    เราชอบแบบนี้ เรื่อยๆ ไม่เบื่อเลยคร่าา รอนะคะ ยอนิม สู้ๆ
    #697
    0
  22. #695 PIKK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 18:16
    เนื้อเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆอย่างนี้ดีแล้วค่ะเข้าใจยอนิมนะ ความรักชายชายในเรื่องของความเป็นจริงมันก็คงไม่หวือหวาเปิดเผยหรอก

    ต้องปรับตัวต้องมีความกลัวบ้างธรรมดา #แอบอิน55
    #695
    0
  23. #694 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 15:59
    ไม่เบื่อหรอค่ะ คือตอนนี้ก็เข้าใจทั้งโจแล้วก็กราฟมากขึ้น กราฟบอกเพื่อนเร็วๆน่ะ
    #694
    0
  24. #693 ACST (@hopezz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 15:55
    สำหรับเรา เราชอบเรื่องแบบนี้นะคะ ไม่ต้องอะไรมากแต่อ่านแล้วให้ความรู้สึกดีๆกับมันได้เราก็โอเคแล้วค่ะ ถึงจะไม่มีnc แต่ถ้าขาดมันไปก็ไม่เป็นอะไรค่ะ:))
    #693
    0
  25. #692 qaomamp (@qaomamp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 13:27
    หนูเข้าใจมี๊ค่ะ โจกราฟเป็นความรักที่บริสุทธิ์มาก ค่อยๆเรียนรู้ไปด้วยกัน ชอบค่ะ สู้ๆนะคะมี๊ มี๊ไม่ผิดเลย พวกหนูต้องขอบคุณมี๊มากกว่านะคะ :)
    #692
    0