บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,191 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,280 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    66

    Overall
    244,191

ตอนที่ 20 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [ภาคิน X พระพาย]......7 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    16 มิ.ย. 58




บทเรียนรัก นักกีฬา  [ภาคิน X พระพาย] ตอนที่ 7

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

พระพายอาบน้ำเสร็จก็เดินมาล้มตัวลงนอนบนเตียงของตนเองอย่างหมดแรง พระพายกำลังจะเคลิ้มหลับ แต่ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเสียงโทรศัพท์ของตนเองดังขึ้นมา พระพายเอื้อมมือหยิบมาดู พร้อมกับสะดุ้งขึ้นมานั่งทันที

 

 

...พี่ภาคิน...

 

 

“สวัสดีครับ” พระพายรีบกดรับอย่างรวดเร็ว ในใจก็เต้นระรัว ความรู้สึกหมดแรงในตอนแรกหายไปราวปาฏิหาริย์

 

 

(“หลับอยู่รึเปล่า”) เสียงทุ้มที่ดังรอดผ่านโทรศัพท์ทำให้พระพายแทบจะละลาย ไม่คิดไม่ฝันว่าตนเองจะได้คุยกับภาคินผ่านทางโทรศัพท์แบบนี้

 

 

“ป่ะ..เปล่าครับ พี่ภาคินมีอะไรรึเปล่าครับ” พระพายรีบตอบทันที

 

 

(“เสื้อพี่”) ภาคินบอกออกมาสั้นๆ ทำให้พระพายนึกได้ หันไปมองเสื้อที่แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าของตนเองทันที ก่อนจะใจห่อเหี่ยวลงมานิดที่ภาคินโทรมาเรื่องเสื้อ

 

 

“อ่อ ครับ พี่ภาคินจะให้ผมเอาไปให้ที่ไหนดีครับ วันนี้ผมไม่ได้ไปทำงาน” พระพายพูดถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง

 

 

(“เราสะดวกเอามาให้พี่ที่คอนโดได้มั้ย พอดีพี่เอารถมาเก็บแล้ว ไม่อยากขับออกไปอีก หรือว่าจะให้พี่เดินไปเอาที่หอพักของเรา”) ภาคินพูดยาวออกมา พระพายส่ายหน้าไปมาโดยลืมไปว่าอีกฝ่ายคงไม่เห็น

 

 

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเอาไปให้เองก็ได้ แล้วจะเจอกันตรงไหนครับ” พระพายถามขึ้นอีกครั้ง เพราะเขาเป็นคนทำให้เสื้อภาคินเปื้อน จึงไม่อยากให้ภาคินต้องเป็นฝ่ายมาเอาเสื้อกลับไปเอง

 

 

(“เราเข้ามาด้านในเลย บอกกับคนที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ว่ามาหาภาคิน ห้อง 1005 เดี๋ยวเค้าจะโทรขึ้นมาติดต่อพี่ให้เอง”) ภาคินบอกกลับ

 

 

“ครับ งั้นเดี๋ยวผมออกไปเลยล่ะกันครับ” พระพายตอบรับ ก่อนที่ทั้งสองคนจะเงียบไป

 

 

(“วางสิ”) เสียงภาคินดังรอดออกมา ทำให้พระพายร้อนหน้าวูบอย่างหาสาเหตุไม่ถูก

 

 

“ผมรอพี่ภาคินวางก่อน” พระพายบอกกลับไปพร้อมกับหัวเราะแหะแหะ

 

 

(“โอเค เดี๋ยวเจอกัน”) ภาคินบอกทิ้งท้าย ก่อนจะวางสายไป พระพายรีบลุกมาหยิบเสื้อของภาคิน มานั่งรีดใหม่อีกครั้ง และพับอย่างสวยงาม เพราะอยากให้ภาคินประทับใจในความเอาใจใส่และเรียบร้อยของตน พระพายนำเสื้อใส่ถุงใสแล้วค่อยๆประคองออกจากหอพัก เพื่อเดินไปยังคอนโดของภาคิน ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดลงสลัวๆ แสงไฟในกรุงเทพฯสว่างขึ้นมาแทนที่ดวงอาทิตย์ พระพายรู้สึกว่าตัวเองเพลีย แต่ก็อยากจะเดินเอาเสื้อไปคืนภาคินด้วยตัวเอง พระพายเดินไปถึงหน้าคอนโด แต่ก็ต้องลังเล ไม่กล้าเข้าไป จึงได้แต่ยืนเก้ๆกังๆ อยู่ตรงด้านหน้าทางเข้า

 

 

“พระพาย” เสียงเรียกดังขึ้นทางด้านหลัง พระพายสะดุ้งนิดๆ เมื่อหันไปมองก็เห็นว่าเป็นเพื่อนตนเอง

 

 

“กราฟกับโจนี่เอง ไปไหนกันมาเหรอ” พระพายถามกลับไป

 

 

“ไปซื้อของที่โลตัสมา แล้วพระพายมาทำอะไรที่นี่ มาหาใครรึเปล่า” กราฟถามกลับมาบ้าง พระพายพยักหน้ารับ

 

 

“คือ..เราเอาเสื้อมาคืนพี่ภาคิน พี่เค้าโทรให้เรามาคืนให้ที่คอนโด แต่เราไม่กล้าเข้าไป” พระพายบอกเสียงอ่อยๆ ก่อนจะสะดุ้งอีกทีเพราะเสียงโทรศัพท์

“ครับ” พระพายรับสายทันที

 

 

(“มารึยัง”) ภาคินถามกลับมา

 

 

“มาแล้วครับ อยู่ด้านหน้า พอดีเจอกราฟแล้วก็โจน่ะครับ” พระพายตอบกลับ

 

 

(“งั้นเหรอ พี่ขอคุยกับโจหน่อยสิ”) ภาคินบอกกลับมา พระพายจึงยื่นโทรศัพท์ให้โจ

 

 

“โจพี่ภาคินจะคุยด้วยน่ะ” พระพายพูดบอก โจจึงรับไปคุยต่อ

 

 

“ครับพี่” โจพูดสายขึ้น โดยที่พระพายก็คอยอย่างตั้งใจ

 

 

(“พี่รบกวนนาย พาพระพายเข้ามาในคอนโดด้วยหน่อยสิ พี่จะรออยู่ที่ชั้น 10”) ภาคินบอกกับโจกลับมา

 

 

“ครับๆ ได้ครับ” โจรับคำก่อนจะวางสายไป

“เดี๋ยวเข้าไปด้วยกัน พระพายขึ้นไปหาพี่ภาคินที่ชั้น 10 นะ พี่เค้ารออยู่” โจบอกกลับ พระพายตาโตเล็กน้อย แต่ก็ยอมพยักหน้ารับ แล้วเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับกราฟและโจ ทั้งสามคนเดินเข้าไปในลิฟท์ พระพายใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ ไม่คิดไม่ฝันอีกเช่นเดียวกัน ว่าตนเองจะได้เข้ามาที่ เข้ามาในคอนโดที่เขาคอยมองอยู่แทบทุกวันที่ไปทำงานที่เซเว่น และไม่คิดมาก่อนว่าจะได้มาเจอกับภาคินที่นี่ด้วย พระพายมองกราฟกับโจก็รู้สึกถึงความผิดปกติ จึงถามออกไปว่าทั้งสองทะเลาะกันหรือเปล่า แต่กราฟก็ปฏิเสธกลับมา จนลิฟท์มาจอดที่ชั้น 5 โจกับกราฟเดินออกไปจากลิฟท์

 

 

“ถ้ามีอะไรลงมาหาเราที่ห้อง 509 ได้นะ” กราฟพูดบอก พระพายพยักหน้ารับ ก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดลงอีกครั้ง ตอนนี้พระพายอยู่คนเดียว รู้สึกเหมือนตนเองจะเป็นลมให้ได้ ทั้งตื่นเต้น แล้วก็รู้สึกเพลียๆ อย่างบอกไม่ถูก

 

 

ติ๊ง..

 

เสียงลิฟท์ดังขึ้นเมื่อมาหยุดที่ชั้น 10  ประตูลิฟท์ค่อยๆเปิดช้าๆ พระพายหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินออกไป คิดว่าภาคินคงมายืนรอแถวๆนั้น แต่เมื่อออกมาจากลิฟท์ก็ไม่เห็นใครสักคน พระพายคิดว่าจะยืนรอแถวหน้าลิฟท์ แต่ก็กลัวว่าใครจะออกมามองอย่างสงสัย และจำได้ว่าภาคินบอกเลขที่ห้องกับตนเองแล้ว จึงเดินหาห้องของภาคินทันที

ชั้น 10 มีห้องพักแค่ 6 ห้องเท่านั้น ฝั่งละ 3 ห้อง และห้องของภาคินก็อยู่ริมสุด ห้อง 1005 อยู่ตรงหน้าของพระพายแล้วในตอนนี้  พระพายมองไปตรงป้ายเลขที่ห้องก็เห็นออด จึงตัดสินใจกดเรียกภาคิน พระพายยืนหมุนไปมาด้วยความตื่นเต้น คิดว่าถ้าภาคินเปิดประตูออกมาเขาจะคืนเสื้อแล้วรีบกลับ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนภาคินมากเกินไป

 

 

แกร๊ก

 

เสียงปลดล็อคภายในดังออกมาให้ได้ยิน พระพายรีบยืนตัวตรงทันที และเมื่อประตูห้องเปิดออก พระพายก็ต้องหน้าแดงก่ำ เมื่อเห็นภาคินนุ่งผ้าขนหนูพันช่วงล่างออกมาผืนเดียว ลำตัวช่วงบนมีหยาดน้ำเกาะพราว พระพายมองแผ่นอกและหน้าท้องที่มีมัดกล้ามอย่างสวยงามตามประสาคนเล่นกีฬาบ่อยๆด้วยใบหน้าที่ร้อนฉ่า ก่อนจะรีบเบนสายตาไปทางอื่น เพราะตอนนี้หัวใจสูบฉีดเลือดระรัวจนหน้าแดง แดงไปทั้งตัวเลยก็ว่าได้

 

 

“เข้ามาก่อนสิ” ภาคินพูดขึ้น ทำให้พระพายชะงักกึก รีบเงยหน้ามองภาคินทันที

 

 

“คือ..ผม” พระพายตั้งใจจะบอกว่าตนเองมาแค่คืนเสื้อและจะกลับห้องพักเลย แต่ก็พูดติดๆขัดๆ เนื่องจากสายตาชอบจะเลื่อนลงมามองอกแกร่งของภาคินเสียให้ได้

 

 

“พี่ยังอาบน้ำไม่เสร็จ เดี๋ยวมีเรื่องจะคุยด้วย เข้ามาก่อน ปิดประตูล็อคให้พี่ด้วยล่ะกัน” ภาคินพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในทันที แล้วเปิดประตูทิ้งค้างเอาไว้ ทำให้พระพายยืนอึ้งอยู่สักพัก

 

 

(เอาไงดีพระพาย เอาไงดี) พระพายถามตัวเองในใจ หัวใจก็เต้นแรงไม่ผ่อนลงเลยสักนิด พระพายหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆก้าวเข้าไปในห้องพักของภาคิน แล้วปิดประตูห้องล็อคตามที่ภาคินพูดบอกเอาไว้ พระพายยืนนิ่งอยู่ตรงประตู มองไปรอบๆห้องภาคินอย่างสำรวจ พระพายอยากจะโทรไปเล่าให้น้องสาวของตนเองฟังเหลือเกิน ว่าตนเองได้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของภาคินแล้ว พระพายมองห้องที่ตบแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ดูหรูหราลงตัว ซึ่งพระพายคิดว่าเหมาะกับภาคินเป็นอย่างมาก พระพายไม่กล้าเดินสำรวจมากนัก เพียงแค่ยืนมองตรงประตูเท่านั้น มีทางเดินเล็กๆแยกไปอีกทาง พระพายคิดว่าน่าจะไปที่ห้องนอนของภาคิน ซึ่งตอนนี้ภาคินหายไปแล้ว ซึ่งน่าจะไปอาบน้ำต่อ พระพายยืนถือเสื้อของภาคินนิ่งๆ ผ่านไปสักพัก ภาคินก็เดินออกมา พร้อมกับแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว บนหัวมีผ้าขนหนูผืนเล็กๆวางอยู่ด้วย

 

 

“ยืนอยู่ตรงนั้นตลอดเลยเหรอ” ภาคินถามขึ้นเมื่อเห็นพระพายยืนตรงประตู พระพายพยักหน้ารับเล็กน้อย

 

 

“เอ่อ..นี่เสื้อครับ” พระพายยื่นเสื้อให้ภาคิน แต่ภาคินยืนนิ่งห่างออกไป

 

 

“ส่งตรงนั้นแล้วคิดว่าพี่จะรับได้มั้ย” ภาคินถามเสียงเรียบ พระพายนิ่งไปนิด พร้อมกับก้มหน้างุด

“พี่บอกแล้วไง ว่ามีเรื่องจะคุยด้วย เราจะยืนคุยกันแบบนี้น่ะเหรอ” ภาคินถามต่อ

 

 

“คือ..” พระพายพูดอะไรไม่ออก เพราะเวลาอยู่ใกล้ภาคินทีไร ทำอะไรไม่ถูกทุกที แม้แต่หน้า ยังไม่กล้ามองตรงๆ

 

 

“มานั่งคุยกันตรงนี้” ภาคินพูดพร้อมกับเดินนำไปนั่งที่โซฟาหน้าทีวี พระพายลังเลเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นสายตาของภาคินที่มองมาพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากันนิดๆ  ทำให้พระพายรีบเดินเข้าไปนั่ง เพราะไม่อยากให้ภาคินหงุดหงิดใจเพราะตนเอง

 

 

“นี่เสื้อครับ” พระพายวางเสื้อลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า  โดยที่นั่งตรงกันข้ามกับภาคิน ร่างสูงมองเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือมาหยิบไปดู

 

 

“รีดมาให้เรียบร้อยเลยนี่” ภาคินพูดบอกออกมา

 

 

“ครับ” พระพายรับคำ สายตาก็มองแต่โต๊ะกระจก แต่ก็มีเหลือบมองภาคินบ้างเป็นระยะ

“พี่ภาคินมีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ” พระพายถามขึ้น

 

 

“ไม่สบายรึเปล่า” ภาคินถามกลับมา ทำให้พระพายเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาช้าๆ

 

 

“ก็ไม่นี่ครับ แค่เพลียนิดหน่อย” พระพายตอบกลับ

 

 

“อืม ลืมไปวันนี้โดนพวกพี่ๆเค้าแกล้งสินะ” ภาคินพูดบอกออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบปกติ แต่ทำให้พระพายหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง  เพราะจำได้ดีว่าภาคินเห็นตอนที่พระพายนั่งคุยกับถังขยะตามคำสั่งรุ่นพี่

“ทำไมถึงไปทำงานพิเศษ” ภาคินถามต่อ พระพายมองภาคินอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมถึงถามตนเองเรื่องนี้

 

 

“อยากหารายได้พิเศษน่ะครับ” พระพายบอกออกไปตรงๆ

 

 

“แล้วไม่รู้เหรอ ว่าช่วงแรกๆของนักศึกษาเข้าใหม่จะยุ่งเรื่องรับน้อง เรื่องกิจกรรม” ภาคินถามออกมาอีก พระพายหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย

 

 

“ก็รู้ครับ แต่ไม่คิดว่าจะยุ่งขนาดนี้” พระพายบอกออกไปเสียงอ่อย เพราะเป็นเรื่องที่เขากังวลอยู่เหมือนกัน เนื่องจากเกรงใจพี่ๆที่ทำงานพิเศษ

 

 

“แล้วคนที่ทำงานพิเศษเค้าได้พูดว่าอะไรรึเปล่า” ภาคินถามต่อ พระพายส่ายหน้าไปมา

 

 

“ไม่ได้ว่าครับ แต่ผมก็เกรงใจเขาอยู่เหมือนกัน” พระพายพูดขึ้น ก่อนจะเงียบกันไปทั้งสองคน

“พี่ภาคินถามทำไมเหรอครับ” พระพายถามขึ้นด้วยความอยากรู้ ว่าทำไมจู่ๆภาคินถึงซักถามเรื่องนี้

 

 

“เลิกทำงานเซเว่นซะ แล้วมาทำงานบ้านให้พี่” ภาคินพูดบอกออกมาเสียงเรียบ

 

 

“ห้ะ!” พระพายตาโตหน้าร้อนผ่าวเมื่อได้ยินที่ภาคินพูดบอก

“พี่ภาคิน..พูด..ว่าอะไรนะครับ” พระพายถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เพื่อความมั่นใจว่าตนเองได้ยินไม่ผิด

 

 

“พี่บอกว่าให้เลิกทำงานเซเว่น แล้วมาทำงานบ้านให้พี่” ภาคินพูดย้ำอีกครั้ง ทำให้พระพายอึ้งไปทันที และรู้สึกเหมือนกับว่าประโยคที่ภาคินพูด มันเหมือนเป็นคำสั่งกลายๆ

 

 

“คือ..ทำไม..ล่ะครับ..แล้ว..ยังไง ทำไมถึง..” พระพายพูดไม่ถูก เพราะกำลังตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้ยิน

 

 

“พี่กำลังอยากได้คนมาช่วยทำความสะอาดห้อง แล้วก็คอยดูแลอะไรหลายๆอย่างให้ เพราะแม่บ้านที่เคยทำให้ประจำ เขากลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดแล้ว” ภาคินบอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ สีหน้าก็เรียบนิ่งเหมือนคุยตกลงเรื่องงานกันธรรมดา

 

 

“แล้วทำไมถึงเป็นผมล่ะครับ คือ พี่ภาคินไม่ได้รู้จักผมมากนัก ไม่กลัวว่าผมจะมาขโมยหรือมาทำข้าวของของพี่เสียหายเหรอครับ” พระพายถามออกมา ถามว่าดีใจมั้ย พระพายดีใจมากที่ภาคินยื่นข้อเสนอนี้ออกมาเพราะมันทำให้พระพายได้เข้าใกล้ภาคินอีกนิด ถึงแม้ว่าจะอยู่ในฐานะคนดูแลห้องพักก็ตามที แต่อีกใจก็เป็นกังวลอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

 

 

“เราน่ะ เรียนโรงเรียนมัธยมที่เดียวกับพี่ใช่มั้ย” ภาคินถามขึ้นมา ทำให้พระพายนิ่งไปทันที

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++ 50% ++++++++++++++++++++++

 

“พี่ภาคินรู้ได้ไงเหรอครับ” พระพายถามขึ้นอย่างตกใจ ซึ่งไม่คิดว่าภาคินจะจำได้อยู่แล้ว เพราะตนเองไม่ใช่คนเด่นคนดังอะไร แต่การที่ภาคินรู้อาจจะเป็นเพราะรู้จากคนอื่นมาก็เป็นได้

 

 

“ไม่ต้องรู้หรอก ตกลงว่าเรียนที่เดียวกันมาใช่มั้ย” ภาคินถามต่อ พระพายพยักหน้ารับพร้อมกับหลบสายตาของภาคินน้อยๆ

 

 

“ครับ” พระพายตอบกลับเสียงแผ่ว

 

 

“อืม งั้นเราสองคนก็เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน พี่ก็ไว้ใจให้เรามาทำงานบ้านให้พี่ได้” ภาคินบอกออกมาอีก ทำให้พระพายถึงกับทำหน้างงกับตรรกกะของภาคิน

 

 

“ถึงจะเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน แต่พี่ภาคินก็ไม่ได้รู้จักผมดีมากนักนะครับ” พระพายบอกต่ออย่างกังวล ทั้งๆคนที่น่าจะกังวลก็คือภาคินมากกว่าที่จะจ้างคนที่ไม่สนิทมาทำงานบ้านให้

 

 

“รู้ได้ไง” ภาคินถามเสียงนิ่ง พระพายชะงักไปนิด

“อย่างน้อย พี่ก็รู้จักหอพักของนาย แล้วก็รู้ว่าเราอยู่มหาลัยเดียวกัน รู้ว่านายเรียนคณะอะไร ถ้านายคิดไม่ดีจริงๆ พี่คงตามนายได้ไม่ยาก อีกอย่าง พี่คิดว่านายก็คงไม่ทำเรื่องอะไรให้เสียหายไปถึงทางบ้านด้วยหรอกนะ หรือว่าพี่มองคนผิด” ภาคินพูดและถามออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ พระพายมองภาคินอย่างไม่เข้าใจ

“พี่จะจ้างนายให้มาทำวันเว้นวัน หลังเลิกเรียน เสาร์อาทิตย์ถ้านายอยากกลับบ้านก็กลับได้ แต่ถ้าจะเข้ามาทำงานบ้านให้พี่ก็เข้ามาทำได้เหมือนกัน ค่าจ้างเดือนละ 1 หมื่น” ภาคินพูดขึ้นมาอีกเมื่อเห็นว่าพระพายนั่งเงียบไป

 

 

“อะไรนะครับ! 1 หมื่น ทำไมให้เยอะขนาดนั้นล่ะครับ” พระพายถามออกมาเสียงหลง เมื่อรู้จำนวนเงินเดือน

 

 

“ก็พี่อยากได้คนที่ไว้ใจได้จริงๆ” ภาคินบอกออกมาอีก

 

 

“ทำวันเว้นวัน ก็เหมือนทำงานแค่ครึ่งเดือนเองนะครับ ผมว่ามันมากไป” พระพายแย้งออกมาเสียงเครียด

 

 

“แล้วนายอยากได้เท่าไร ถ้าตกลงมาทำงานบ้านให้พี่” ภาคินถามต่อ

 

 

“ถ้าผมไม่ทำล่ะครับ” พระพายถามกลับ เพราะอยากรู้ว่าภาคินจะแก้ปัญหาเรื่องคนทำงานบ้านให้ยังไง

 

 

“พี่ก็คงต้องทำเอง เพราะคนที่ไว้ใจได้สมัยนี้หายาก” ภาคินบอกออกมาอีก พระพายนิ่งไปนิด รู้สึกลังเลไม่น้อย

 

 

“ถ้าผมทำ ผมขอแค่ 6000 ก็พอครับ” พระพายพูดบอกออกมา ทำให้ภาคินเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

 

 

“ทำไม” ภาคินถามกลับไป เพราะไม่คิดว่าพระพายจะยอมลดเงินเดือนลง เพราะส่วนใหญ่คงจะรีบคว้ารับเอาไว้แล้ว

 

 

“งานคงไม่หนักหนาอะไร แค่ทำความสะอาดวันเว้นวัน ผมว่าแค่นี้ก็พอแล้วล่ะครับ” พระพายบอกออกมาตามที่คิด ภาคินมองหน้าพระพายนิ่งๆอยู่สักพัก

 

 

“ตามใจนาย แต่ถ้างานมันหนักจะขอขึ้นเงินเดือนก็บอกละกัน ตกลงรับทำแล้วนะ” ภาคินสรุปออกมาทันที

 

 

“เอ่อ..” พระพายตกใจเล็กน้อย เพราะยังคงลังเล ที่ถามก็เพราะต้องการรู้ว่าภาคินจะตอบยังไง

 

 

“นายบอกเองว่าจะทำ” ภาคินบอกย้ำ

 

 

“ผมบอกว่า ถ้าจะทำตะหากล่ะครับ” พระพายเถียงกลับไปไม่ดังมากนัก ภาคินจ้องหน้าพระพายนิ่งๆ ส่วนพระพายก็หลบสายตาทันที บรรยากาศเงียบกริบ พระพายรู้สึกได้ถึงความกดดันที่อยู่รอบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ผมทำก็ได้ครับ” พระพายตอบกลับ เพราะคิดว่าเป็นผลดีกับตนเองหลายเรื่อง ทั้งเรื่องมีเวลารับน้องทำกิจกรรม ไม่ต้องลางานบ่อยๆ และที่สำคัญ ได้ใกล้ชิดได้เห็นโลกส่วนตัวของภาคินเพิ่มอีกนิด

 

 

โครกกก

 

ยังไม่ทันจะพูดคุยอะไรกันต่อ เสียงท้องของพระพายก็ร้องออกมาเนื่องจากเด็กหนุ่มยังไม่ได้กินข้าวเย็น พระพายหน้าแดงก่ำ รีบก้มหน้าทันที ภาคินยกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

“เอ่อ.. ผมว่าผมกลับก่อนดีกว่าครับ” พระพายขอตัวกลับทันที

 

 

“ยังไม่ได้กินข้าวใช่มั้ย” ภาคินถามออกมาตรงๆ พระพายเม้มปากนิดๆ

 

 

“ครับ” ร่างเล็กตอบกลับไปตรงๆเช่นกัน

 

 

“พี่ก็ยังไม่ได้กิน งั้นเดี๋ยวอยู่กินด้วยกันก่อน”ภาคินบอกออกมาอีก พระพายชะงักอึ้งไม่รู้รอบที่เท่าไรของวัน

 

 

“กะ..กินด้วยกัน..ที่ไหนครับ..” พระพายถามกลับเสียงตะกุกตะกัก

 

 

“ที่นี่ไง เดี๋ยวรอพี่ทำกับข้าวแป๊บ” ภาคินพูดพร้อมกับลุกขึ้นืน พระพายก็รีบลุกตามพร้อมกับโบกมือไปมา

 

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ เดี๋ยวผมไปหาอะไรกินแถวๆหอพักก็ได้ครับ” พระพายรีบพูดบอก

 

 

“กินด้วยกันที่นี่แหละ ถือเสียว่าพี่เลี้ยงขอบคุณที่เรายอมรับทำงานบ้านให้” ภาคินบอกออกมาอีก พระพายทำหน้างงเล็กน้อยว่ามีด้วยหรือที่นายจ้างจะเลี้ยงขอบคุณลูกจ้างที่จะมาทำงานบ้านให้

 

 

“แต่...” พระพายจะค้าน เพราะเกรงใจ แล้วก็กลัวว่าหัวใจตัวเองจะทำงานหนักเพราะได้อยู่ใกล้ภาคินนานๆ...นานกว่าทุกครั้ง ภาคินมองหน้าพระพายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ซึ่งสายตาของภาคินที่มองมา ทำให้พระพายชะงักร้อนหน้าวูบและต้องหลบสายตาภาคินอีกครั้ง

“ก็ได้ครับ” พระพายตอบกลับมาเสียงอ่อย ก่อนจะกัดปากตัวเอง ที่ไม่ปฏิเสธภาคินออกไป พระพายรู้สึกว่าตนเองใจอ่อนทุกทีเมื่อเห็นสายตาที่ภาคินมองมา ถึงแม้ว่าสีหน้าจะเรียบนิ่ง แต่สายตาของภาคินก็มีอะไรบางอย่างที่ทำให้พระพายใจอ่อน

 

 

“งั้นนายนั่งรอก่อนล่ะกัน พี่จะไปทำกับข้าว มีแพ้อะไรรึเปล่า” ภาคินถามขึ้นอีกครั้ง พระพายส่ายหน้าไปมา

 

 

“ไม่แพ้อะไรครับ เอ่อ ให้ผมช่วยทำนะครับ” พระพายอาสาออกมาด้วยความเกรงใจ

 

 

“ถ้าพี่บอกให้นายนั่งรอเฉยๆ นายจะทำตามที่พี่บอกมั้ย” ภาคินถามกลับ พระพายส่ายหน้าไปมาอีกครั้ง ภาคินถอนหายใจออกมาเบาๆ

“งั้นก็ตามมาในครัว” ภาคินพูดขึ้นก่อนจะเดินนำเข้าไปในส่วนของครัว พระพายก็รีบตามไปทันที พระพายมองไปรอบๆอย่างสนใจ ส่วนภาคินก็เดินไปหยิบของสดในตู้เย็นออกมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ทำอาหาร

 

 

“พี่ภาคินจะทำอะไรบ้างครับ” พระพายถามขึ้น

 

 

“กระเพราทะเล  ไข่ดาว ต้มจืด พอมั้ย” ภาคินตอบและถามกลับ

 

 

“พอครับ ความจริงแค่กระเพรากับไข่ดาวก็พอ” พระพายตอบกลับด้วยความเกรงใจ

 

 

“ทำสามอย่างนี่แหละ” ภาคินพูดบอก ก่อนจะส่งกุ้งให้พระพายแกะเปลือก พระพายก็รับมายืนแกะให้ ภาคินก็อธิบายว่าพระพายต้องทำอะไรภายในห้องพักของเขาบ้าง พระพายก็จำไปด้วย ตอนนี้พระพายก็ยังคงหัวใจเต้นระรัวอยู่ ไม่สามารถห้ามหัวใจไม่ให้เต้นแรงได้ พระพายช่วยภาคินตามที่ภาคินจะไหว้วาน

“เดี๋ยวนายไปนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อน พี่ขอทำแป๊บเดียว” ภาคินพูดเมื่อเตรียมของสดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

 

 

“ไม่ให้ผมช่วยอะไรอีกเหรอครับ” พระพายถามอย่างข้องใจ

 

 

“ไม่เป็นไร พี่ขอปรุงเองล่ะกัน ถ้าเสร็จแล้วจะเรียก ลองไปเดินสำรวจห้องก่อนก็ได้ ว่าพอจะทำไหวรึเปล่า” ภาคินพูดบอกออกมาอีก พระพายจึงพยักหน้ารับช้าๆ เพราะไม่อยากขัดใจภาคินมากนัก พระพายเดินออกจากครัว แล้วเดินสำรวจตามที่ภาคินพูดบอก พระพายเดินสำรวจก็พบว่าห้องพักของภาคิน มี 2 ห้องนอน แต่พระพายไม่กล้าเปิดเข้าไป ได้แต่เดินดูรอบๆเท่านั้น พระพายเดินไปยังระเบียงตรงห้องรับแขก ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นวิวกรุงเทพฯในมุมกว้างแบบนี้

 

 

“อ๊ะ เห็นหอพักเราด้วย” พระพายพูดคนเดียวเมื่อมองไปทิศหอพักของตนเอง พระพายหันกลับมามองรอบๆห้องอีกครั้ง พร้อมกับยิ้มอ่อนๆ ให้ตัวเอง

“ถ้านี่เป็นความฝัน ก็ไม่อยากจะตื่นเลยนะ” พระพายพูดกับตนเอง ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาเพื่อรอภาคินเรียก พระพายส่งข้อความไปบอกน้องสาวตนเอง ว่าอย่าพึ่งรีบนอน เดี๋ยวดึกๆจะโทรไปเล่าอะไรให้ฟัง เพลินก็ส่งกลับมาว่าจะรอเช่นเดียวกัน พระพายอยากจะเล่าเรื่องของภาคินให้น้องสาวฟังมากกว่าพิมพ์เล่าทางข้อความ พระพายนั่งรออยู่สักพักก็เอนหัวไปพิงพนักโซฟาเอาไว้ แต่ด้วยความที่เพลียทำให้เผลอหลับไป

...

..

..

“พระพาย...พระพาย” เสียงเรียกพระพายดังขึ้น ทำให้พระพายสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเห็นภาคินยืนอยู่ตรงหน้าตนเอง พร้อมกับสะกิดแขนพระพายอยู่ พระพายรีบนั่งตัวตรงทันที

 

 

“ครับ..” พระพายขานรับ

 

 

“ง่วงรึไง” ภาคินถามกลับ พระพายรู้สึกอายเล็กน้อย ที่ดันมาเผลอหลับที่ห้องพักของภาคินแบบนี้

 

 

“เอ่อ เพลียนิดหน่อยน่ะครับ ขอโทษครับ” พระพายตอบกลับไป

 

 

“จะขอโทษทำไม อ่อ อาหารเสร็จแล้ว ไปกินกัน” ภาคินพูดชวนด้วยน้ำเสียงปกติ พระพายก็รีบลุกแต่ด้วยความที่ลุกเร็วไปหน่อย ทำให้หน้ามืด พระพายจึงเซวูบ ทำให้ภาคินที่ยืนอยู่ รีบคว้าเอวบางของพระพายเอาไว้ ก่อนที่พระพายจะล้ม พระพายเองก็ตกใจ รีบคว้าเสื้อตรงหน้าอกของภาคินเอาไว้อย่างรวดเร็ว

 

 

“รีบลุกทำไม” เสียงติดดุของภาคินดังขึ้น ทำให้พระพายยืนตัวแข็งทื่อ เมื่อได้ใกล้ชิดกับภาคินแบบแนบชิดถึงขนาดนี้ พระพายรู้สึกร้อนทั้งตัว เมื่อคิดว่าตนเองยืนมั่นคงแล้ว จึงรีบผละออกมาจากอกแกร่งของภาคินทันที

 

 

“ขอโทษครับ ไม่คิดว่าหน้าจะมืด” พระพายตอบกลับเสียงอ่อยๆ ภาคินส่ายหน้าไปมานิดๆ

 

 

“เดินไปในครัวไหวใช่มั้ย” ภาคินถามขึ้นอีก พระพายก็พยักหน้ารับ ก่อนที่ภาคินจะเดินนำเข้าไปในครัว ส่วนพระพายก็จับเสื้อตรงตำแหน่งหัวใจ

 

 

(อย่าเต้นแรงนักสิ เดี๋ยวพี่ภาคินได้ยิน) พระพายบอกกับตัวเองในใจ นึกกลัวว่าตัวเองจะหัวใจวายเหมือนกัน เมื่อได้ใกล้ชิดกับภาคินแบบนี้ พระพายหายใจเข้าออกลึกๆ ก่อนจะเดินตามภาคินเข้าไป เมื่อไปในครัวก็พบว่าภาคินตักข้าวเตรียมพร้อมไว้ให้แล้ว

 

 

“นั่งสิ” ภาคินพูดบอกเมื่อรินน้ำใส่แก้วให้ตนเองและพระพายเรียบร้อยแล้ว

 

 

“ขอบคุณครับ” พระพายตอบกลับ ก่อนจะค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้ตรงกันข้ามกับภาคิน

 

 

“ลองดูนะ อาจจะไม่อร่อยมากนัก” ภาคินพูดถ่อมตัว

 

 

“ไม่เป็นไรครับ” พระพายตอบกลับ ก่อนจะรอให้ภาคินตักกับข้าวกินก่อน แล้วพระพายก็ตักตามทีหลัง ทันทีที่ตักอาหารเข้าปาก พระพายก็ต้องอึ้ง เพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าภาคินทำกับข้าวเป็นแถมอร่อยอีกด้วย

 

 

“เป็นไงบ้าง” ภาคินถามขึ้น เมื่อเห็นว่าพระพายกินเข้าไปแล้ว

 

 

“อร่อยมากเลยครับ พี่ภาคินเก่งจัง” พระพายชมออกมาจากใจจริง

 

 

“เก่งยังไง” ภาคินถามกลับ พร้อมกับนั่งกินข้าวไปเรื่อยๆ

 

 

“เรียนก็เก่ง เล่นกีฬาก็เก่ง กิจกรรมก็ทำได้ทุกอย่าง แถมยังทำกับข้าวอร่อยด้วยครับ” พระพายลืมตัวพูดชมออกมาเป็นชุด ภาคินยกยิ้มเล็กน้อยโดยที่พระพายไม่ทันได้เห็นชัดๆ

 

 

“นายนี่ รู้เรื่องพี่ดีนะ” ภาคินพูดบอกออกมา ทำให้พระพายชะงักกึก เพราะนึกได้ว่าตนเองเผลอพูดเรื่องของภาคินมากเกินไป

 

“เอ่อ ก็เท่าที่รู้มาน่ะครับ เพราะตอนอยู่โรงเรียนเก่าผมก็เห็นพี่ได้รับรางวัลตั้งหลายอย่าง” พระพายบอกไม่เต็มเสียงนัก ภาคินก็แค่พยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งกินข้าวกันไปเรื่อยๆ

 

 

“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ก็ลงไปลาออกด้วยกันนะ” ภาคินพูดขึ้น ทำให้พระพายเงยหน้าขึ้นมาทันที

 

 

“อะไรนะครับ” พระพายถามด้วยความตกใจนิดๆ

 

 

“ก็ลงไปลาออกจากเซเว่นให้เรียบร้อย จะได้ไม่ต้องค้างคา พี่ก็จะลงไปซื้อของเหมือนกัน” ภาคินตอบหน้านิ่ง

 

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++

 

 

 

2  Be   Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ยังไม่ถึงพาร์ทความรู้สึกของภาคินนะคะ

ขอโทษที่หายไป ยอนิมขอพักบ้าง เหอเหอ
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

75 ความคิดเห็น

  1. #3131 EarthMayer (@earth0118) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 13:30
    โอ้ยยยมันดีมากกรี้สสสสสสสสสส พี่พาคินต้องทำเหมือนที่พระพายทำเเน่ๆ ส่องตลอดสนใจตลอดงี้กรี้สสสสส > <
    #3131
    0
  2. #1532 smilejaebeer (@smilejaebeer) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 20:15
    แบบนี้เขาเรียกลุกหนักรึเปล่านะ
    #1532
    0
  3. #846 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 14:27
    พี่ภาคินมีแผนใช่มั้ยเนี่ยยย
    #846
    0
  4. #788 Wipa Poopuak (@lookchup_najaa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 22:11
    พี่ภาคินทั้งอ่อยน้องพระพาย ทั้งต้อนน้องแบบเนียนๆ เจ้าเล่ห์มาก
    #788
    0
  5. #783 MaMa_Meaw (@nattiya-hoysang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 23:14
    แน่ะๆ ลงไปลาออกด้วยกัน....ภาคินนนน ฉันรู้นะว่าเธอคิดอัลไรรรร 555555 เจ้าเล่ห์นักนะ 5555555
    #783
    0
  6. #782 Akira (@mareehunna) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 22:18
    ทำไมพี่ภาคินไม่ ชีไม่ชัดเจนซักที โอ้ยยยย!!!! สงสารพระพาย
    #782
    0
  7. #781 Hershey'sChoco (@kwang_kevin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 20:44
    พี่ภาคินชอบน้องตั้งเเต่มอปลายช่ายไหม เเต่ไม่กล้าเลยเเต่งเรืองให้พระพายติดกับ แกล้งในมาเป็นพ่อบ้าน นี่มันหน้าที่ภรรยาป่ะคะ 555 ....แล้วก็พี่แอบส่องน้องที่ระเบียงทุกคืนช่ายไหมมมม ตอบ ! ไรท์เตอร์ตอนหน้าของพระพายกับภาคินต่อนะ~~~ ฟินคู่นี้;)
    #781
    0
  8. #780 mulberrybbcbe23 (@mulberrybbcbe23) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 20:39
    ชอบคู่นี้จัง อ่านไปเขินไป ><
    #780
    0
  9. #779 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 18:12
    โอ๊ยยยย

    พี่ภาคินรุกหนักอย่างต่อเนื่องงง
    #779
    0
  10. #778 WONGA (@ibqiis_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 16:39
    พี่ภาคินต้องแอบชอบพระพายมาก่อนเหมือนกันแน่ๆเลย เดาๆ555555555
    #778
    0
  11. #777 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 15:09
    ภาคินวางแผนอะไรไว้ใช่มั้ย บอกมาน๊าา
    #777
    0
  12. #776 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 14:28
    พี่ภาคินรุกไม่รอพระพายเลยนะ 555555555555



    อยากอยู่ใกล้ๆพระพาย อยากเห็นพระพายในสายตาทุกวันใช่ไหมล่ะ จริงๆก็แอบดูพระพายมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วรึเปล่านะ อิอิ



    พระพายเขินจนตัวแตกแน่ๆเลยอะ น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกก



    พี่ภาคินชอบทำหน้านิ่งน้ำเสียงเรียบๆใส่พระพายชอบแกล้งพระพายเนอะ เวลาพระพายกลัวน่ารักใช่ป่ะล่ะ
    #776
    0
  13. #775 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 13:58
    อยากอ่านนน
    #775
    0
  14. #774 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 12:33
    น่ารักจัง
    ภาคิน มาแบบเนียนๆนะ
    #774
    0
  15. #773 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 12:32
    อั๊ยย่ะ เหมือนพี่ภาคินรุกเลยอ่ะ พระพายจะทนไหวมั้ยเนี่ย อิอิ
    #773
    0
  16. #772 Mpika Moonarsar (@diarysmpi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 11:12
    พี่ภาคิณ อ่อยแรงอย่างต่อเนื่อง !!
    #772
    0
  17. #771 snow_box (@snowboxs) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 10:32
    ว้ายๆๆๆ จะได้ไม่ค้างคา

    ไม่รู้สึกว่ารีบอยากอ่านส่วนของภาคินเลย

    แค่อ่านส่วนพระพราย ก็ฟินชวนฝันไปไกลแล้วค่ะ
    #771
    0
  18. #770 ยิ้งฉุบ (@nongwanjang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 10:17
    ฮือออออ น่ารักไปแล้วนะ
    #770
    0
  19. #769 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 09:50
    ก็ไม่รู้นะ แต่ 6000 สำหรับแค่ทำงานบ้านอย่างเดียวเราว่าก็เยอะแล้วอะ เพราะไม่ได้ทำทุกวันด้วย
    พี่ภาคินเริ่มหึงเพราะพี่ยะนั่นใช่ไหม เลยรุกหนักขนาดนี้ ฮ่าๆ
    #769
    0
  20. #768 zominho (@zominho) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 08:18
    กำลังคิดอยู่เลยว่าอยากได้พาร์ทภาคินบ้างพอเปิดลงมาช่วงทอล์คคือรู้เลย ยอนิมรู้ใจเรา5555555 พี่ภาคินก็แอบมองเค้าอยู่เหมือนกันใช่มั้ย สารภาพมา
    #768
    0
  21. #767 Riodreamlove (@riodreamlove) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 08:17
    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    เขิลแทนพระพายเลอ พี่ภาคินก็แอบมองน้องมาตลอดเหมือนกันใช่ม๊าาาาาาา
    แอบเนียนนะคะๆ ฟินๆๆๆ
    #767
    0
  22. วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 07:48
    ภาคินมันร้ายนี่นา
    #766
    0
  23. วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 07:46
    ฮื่อ.....หัวใจจะวายแทน
    #765
    0
  24. #764 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 07:25
    อยากรู้พราภาคินคิดอะไรอ่ะ พี่ภาคินอ่อยน้องใช่ไหม
    #764
    0
  25. #763 ่๋J.JU (@j-high) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 07:02
    อยากกักตัวน้องมาอยู่ใกล้ๆก็บอกกกกก
    #763
    0