บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,204 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,281 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    79

    Overall
    244,204

ตอนที่ 23 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [ภาคิน X พระพาย].............9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    8 ก.ค. 58





บทเรียนรัก นักกีฬา  [ภาคิน X พระพาย] ตอนที่ 9

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

“แล้วอีกอย่างนะ โจมันไม่ได้มาฟ้องอะไรพี่ พี่ถามมันว่าเกิดอะไรขึ้น มันยังไม่คิดจะบอกเลย เพราะฉะนั้น นายไม่ต้องไปโทษน้อง” ภาคินพูดบอกออกไปอีกเมื่อเห็นว่าโก้นิ่งเงียบไป

 

 

“ถ้ามันไม่มาฟ้อง แล้วพี่ภาคินรู้ได้ไงล่ะครับ” โก้ถามออกมาเสียงติดขุ่นนิดๆ

 

 

“พี่รู้เองก็แล้วกัน พี่เรียกมาไม่ได้คิดจะทำโทษอะไร แค่อยากเตือนเท่านั้น อยากจะแกล้งน้องพี่ไม่ว่าเพราะมันเป็นเหมือนธรรมเนียมที่มีกันมานานแล้ว แต่อย่าทำอะไรเกินกว่าเหตุ แล้วก็อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปน”ภาคินพูดเสียงนิ่งพร้อมกับมองหน้าโก้ไม่วางตา ทำให้โก้หลบสายตาของภาคินทันที

“คณะอื่นจะทำยังไงพี่ไม่รู้ แต่คณะของเรา พี่ขอ” ภาคินพูดออกมาอีกครั้ง ซึ่งดูเหมือนเป็นการขอร้อง แต่ถ้าจับน้ำเสียงและสายตาจะรู้ได้เลยว่านี่เป็นคำสั่ง ห้ามใครขัดคำสั่งเด็ดขาด

 

 

“เฮ้ย ที่ภาคินมันพูดน่ะ เข้าใจกันรึเปล่า” บราวถามขึ้นมาบ้างเสียงเข้ม

 

 

“เข้าใจครับ” ทุกคนตอบรับออกมาอย่างรวดเร็ว

 

 

“งั้นก็แยกย้ายกันไปได้แล้ว” ภาคินพูดขึ้น กลุ่มของโก้จึงเดินแยกไปทันที

 

 

“มึงว่าไอ้โก้มันจะหยุดมั้ย” บราวถามภาคินขึ้นมาอย่างข้องใจ

 

 

“รอดูกันไป” ภาคินตอบสั้นๆ ก่อนจะไปลุกไปดูรุ่นน้องที่เรียกรวมกันอีกครั้ง

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

เมื่อเลิกเรียน พระพายก็กลับมายังคอนโดของภาคิน เด็กหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าทางเข้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ และเดินเข้าไปด้านใน พระพายขึ้นลิฟท์ไปยังห้องของภาคิน หมายเลขหน้าห้องที่เห็นชัดอยู่ตรงหน้า เป็นเครื่องยืนยันให้พระพายมั่นใจอีกครั้งว่า ตนเองได้มาเหยียบที่ห้องของภาคินอีกหนแล้ว

“พี่ภาคินจ้างมาทำงานนะพระพาย...ตั้งใจหน่อย” พระพายตบหน้าตนเองเพื่อเรียกสติ ก่อนจะใช้คีย์การ์ดเสียบเข้าไปในช่องเพื่อเปิดประตูเข้าไป พระพายใจเต้นตึกตัก กลิ่นอายภายในห้องของภาคิน ทำให้พระพายรู้สึกเหมือนมีภาคินอยู่ด้วย เด็กหนุ่มปิดประตูตามหลังแล้ววางกระเป๋าตนเองลงบนโซฟา คิดว่าจะรีบทำความสะอาด แล้วจะได้รีบกลับห้องพักของตนเองบ้าง

“เริ่มทำอะไรก่อนดีอ่ะ” พระพายพูดคนเดียว พร้อมกับยืนหันซ้ายหันขวา ก่อนจะตัดสินใจว่าตนเองจะเริ่มปัดฝุ่นก่อน ห้องพักของภาคินไม่ได้รกอะไรเลย ไม่มีอะไรต้องให้พระพายจัดเก็บเท่าไรนัก แต่เมื่อเดินหาไม้ปัดฝุ่นหรือไม้กวาด พระพายก็ไม่เจออะไรสักอย่าง

“ไม้ขนไก่ก็ไม่มี ไม้กวาด ไม้ถูพื้นก็ไม่มี” พระพายบ่นพึมพำ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมา แล้วนึกลังเลว่าตนเองจะโทรไปหาพี่ภาคินดีหรือไม่ เนื่องจากกลัวว่าจะโทรไปรบกวน แต่ถ้าไม่โทรพระพายก็จะไม่ได้ทำอะไรแน่ๆ

 

 

(“ว่าไงพระพาย”) เสียงทุ้มของภาคินรับสายของพระพาย ทำให้พระพายใจเต้นตึกตัก

 

 

“คือ..ผมโทรมารบกวนรึเปล่าครับ” พระพายรีบถามขึ้นมาก่อน

 

 

(“ไม่  มีอะไรรึเปล่า”) ภาคินถามกลับมา ตอนแรกพระพายได้ยินเสียงโหวกเหวก แต่เสียงก็ค่อยๆเบาๆลงเหมือนภาคินเดินห่างออกมาจากกลุ่มที่ส่งเสียงดัง

 

 

“ผมหาไม้ปัดฝุ่น หาไม้กวาด ไม้ถูพื้นไม่เจอเลยครับ พี่ภาคินเก็บไว้ไหนล่ะครับ” พระพายถามกลับไป

 

 

(“โทษที พี่ไม่มีน่ะ ลืมไปเลย”) เสียงของภาคินตอบกลับ ทำให้พระพายถึงกับอึ้ง

 

 

“แล้วพี่ภาคินทำความสะอาดยังไงล่ะครับ” พระพายถามกลับมาอย่างข้องใจ

 

 

(“ตอนแรกมีแม่บ้านมาทำ แม่บ้านเค้าก็เตรียมของทุกอย่างมาเอง”) ภาคินตอบออกมาเสียงนิ่ง

 

 

“แต่มันก็ต้องมีติดไว้บ้างสิครับ ถ้าพี่ภาคินทำน้ำหก หรือทำแก้วแตก ทำขนมหล่นพื้น พี่จะทำยังไงล่ะ” พระพายถามกลับมาอย่างข้องใจด้วยความลืมตัว

 

 

(“ไม่รู้สิ พี่ไม่เคยทำแก้วแตก ไม่เคยทำน้ำหกนี่”) ภาคินตอบกลับมา ทำเอาพระพายนิ่งอึ้งไป

 

 

//จะสมบูรณ์แบบทุกอย่างเลยรึไงนะ// พระพายอดที่จะพึมพำออกมาไม่ได้

 

 

(“เราว่าอะไรนะ”) ภาคินถามกลับ เพราะได้ยินไม่ถนัด

 

 

“เปล่าครับ งั้น พี่จะให้ผมทำอะไรล่ะ หรือว่าให้ผมลงไปซื้อพวกอุปกณ์ที่ห้างก่อนดีครับ” พระพายเสนอขึ้น

 

 

(“เดี๋ยวค่อยไปซื้อ วันนี้เรายังไม่ต้องทำความสะอาดก็ได้ พี่คิดว่าห้องพี่คงไม่สกปรกมากนักหรอก”) ภาคินตอบกลับ ทำให้พระพายงงว่าถ้าไม่ต้องทำอะไร แล้วภาคินจะให้ตนเองมาทำไม

 

 

“แล้วจะให้ผมทำอะไรล่ะครับ” พระพายถามกลับไปอีก

 

 

(“ทำอาหารเป็นใช่มั้ย งั้นทำมื้อเย็นเตรียมไว้ให้พี่หน่อย”) ภาคินบอกกลับมา ทำให้พระพายชะงักไปนิด

 

 

“ให้ผมทำอาหารเหรอครับ” พระพายถามอย่างตกใจ

 

 

(“ใช่”) ภาคินตอบออกมาเสียงจริงจัง

 

 

“แล้วพี่ภาคินอยากกินอะไรล่ะครับ” พระพายถามกลับอย่างจำยอม

 

 

(“พี่กินได้ทุกอย่าง ทำให้พอกับคนสองคนนะ”) ภาคินบอกกลับ ทำให้พระพายขมวดคิ้วเข้าหากัน พลางคิดว่าภาคินน่าจะมีแขกมาด้วย ถึงให้ทำเผื่อสองคน แต่เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ พระพายก็รู้สึกวูบในอก เพราะคิดว่าคนที่จะมากินข้าวกับภาคิน ก็คงไม่พ้นจี

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับเสียงอ่อย

 

 

(“ทำเสร็จอย่าพึ่งกลับ รอพี่ก่อน”) ภาคินสั่งออกมาอีก พระพายตอบรับก่อนจะวางสายไป พระพายถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“เราหวังอะไรอยู่รึเปล่าวะพระพาย” พระพายพูดกับตัวเอง ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นภายในครัว เห็นว่ามีของสดอยู่ในตู้มากกว่าเมื่อวาน แต่ก็ไม่ได้คิดสงสัยอะไร พระพายหยิบของสดออกมาเพื่อทำอาหารให้ภาคิน พระพายช่วยแม่ทำอาหารบ่อย จึงทำเป็นหลายอย่าง

..

..

..

..

“ไอ้ภาคิน ไปกินข้าวร้านพี่เก่งกัน” บราวพูดชวนเมื่อปล่อยน้องๆให้กลับกันแล้ว

 

 

“ไม่ล่ะ กูจะกลับห้องเลย” ภาคินบอกออกมาเสียงเรียบ

 

 

“จะรีบไปไหนวะ มึงไม่หิวรึไง” บราวถามออกมาอีก เพราะตอนนี้ก็เกือบ 1 ทุ่มแล้ว

 

 

“กูจะกลับไปกินที่ห้อง เจอกันพรุ่งนี้” ภาคินพูดตัดบทก่อนจะเดินแยกไปที่รถของตนเอง บราวมองเพื่อนอย่างงงๆ ถึงแม้ว่าภาคินจะดูเหมือนเย็นชาใส่เพื่อนๆ แต่ก็ไม่มีใครคิดมากหรือถือสาอะไร เพราะชินกันแล้ว อีกอย่างเรื่องอื่นๆภาคินก็ทำร่วมกับคนอื่นได้ดี และมีน้ำใจมาก ภาคินขับรถกลับมายังคอนโดของตนเอง ร่างสูงตรงขึ้นไปบนห้องพัก และเมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็พบกับความมืด ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะคิดว่าพระพายคงหนีกลับไปแล้ว แต่พอเอื้อมมือไปเปิดไฟ ภาคินก็เห็นร่างเล็กของพระพายนอนขดอยู่บนโซฟา เขายังไม่คิดจะเรียกพระพายตอนนี้ เขาเดินเข้าไปในครัว ก็เห็นว่าอาหารหน้าตาน่าทาน 3 อย่าง ถูกจัดวางไว้บนโต๊ะทานข้าว  ภาคินเดินย้อนไปที่ห้องนอนของตนเอง เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกมาอีกที ก็เห็นพระพายขยับลุกนั่งอย่างงัวเงีย

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทักของภาคิน ทำให้พระพายสะดุ้งเฮือก พร้อมกับขยับหันไปมองทางต้นเสียง

 

 

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไรครับ เอ่อ ..พอดีผมเผลอหลับไป ขอโทษด้วยครับ” พระพายรีบลุกยืนทันที

 

 

“พี่กลับมาได้สักพักแล้วล่ะ” ภาคินตอบกลับไป พระพายมองภาคินก็พอรู้ว่าภาคินคงกลับมานานพอสมควร เพราะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว

 

 

“ผมทำกับข้าวเรียบร้อยแล้วครับ พี่ภาคินจะกินเลยมั้ยครับ เดี๋ยวผมไปอุ่นให้” พระพายรีบถามกลับไป

 

 

“อืม เดี๋ยวพี่อุ่นเอง เราไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำก่อน” ภาคินพูดบอกออกมา ทำให้พระพายนิ่งไปนิด และนึกได้ว่าตนเองยังไม่เห็นคนที่จะมากินข้าวกับภาคิน

 

 

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกลับเลยดีกว่า จะได้ไม่รบกวนพี่ภาคินกับเพื่อนด้วย” พระพายบอกออกมาอย่างเกรงใจ ภาคินเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

 

 

“เพื่อน? ใคร” ภาคินถามกลับ

 

 

“ก็..เพื่อนพี่ภาคินที่จะมากินข้าวด้วยไงครับ” พระพายบอกกลับ พร้อมกับเหล่มองไปรอบๆ ภาคินยกยิ้มนิดๆ

 

 

“เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า ไม่มีเพื่อนพี่มาหรอกนะ” ภาคินพูดออกมา พระพายทำหน้างง

 

 

“แล้วทำไมพี่ภาคินถึงให้ผมทำกับข้าวเผื่อคนสองคนล่ะครับ” พระพายรีบถามออกมาทันที ภาคินมองหน้าพระพายนิ่งๆ

 

 

“ก็เผื่อเราไง” ภาคินตอบกลับ ทำให้พระพายชะงักนิ่ง หัวใจเต้นระรัว ไม่คิดว่าคนที่ภาคินจะให้กินข้าวเย็นด้วยกันก็คือตนเอง

 

 

“ผมงั้นเหรอครับ” พระพายถามกลับไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

 

 

“ใช่ ไม่งั้นจะให้ทำเผื่อสองคนทำไม เราเองเลิกเรียนก็ตรงมาห้องพี่เลย คงยังไม่ได้กินอะไรมาใช่มั้ย” ภาคินถามกลับ พระพายพยักหน้ารับช้าๆ

 

 

“ครับ” เด็กหนุ่มตอบเสียงอ่อย ใบหน้าร้อนวูบวาบ เมื่อรู้ว่าตนเองจะได้กินข้าวพร้อมกับภาคินอีกมื้อแล้ว

“แต่ผม..” พระพายนึกเกรงใจ

 

 

“พี่เคยบอกแล้วใช่มั้ย ว่าขอซื้อความเกรงใจของเรา” ภาคินพูดดักออกมา ทำให้พระพายชะงักคำพูดที่จะพูดออกมาทันที

“ไปล้างหน้า พี่จะอุ่นกับข้าวรอ” พูดจบ ภาคินก็เดินเข้าไปในห้องครัว ทิ้งให้พระพายยืนมึนงงอยู่ที่เดิมสักพัก แล้วรีบไปล้างหน้าในห้องน้ำเพรากลัวว่าภาคินจะรอนาน

 “ทำเองหมดเลยใช่มั้ย” ภาคินถามพระพายที่เดินเข้ามาในครัว

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับ ภาคินอุ่นกับข้าวเรียบร้อย พระพายเดินไปหยิบจานข้าวมาให้ เด็กหนุ่มอมยิ้มเล็กน้อย เมื่อเผลอคิดว่าตนเองทำแบบนี้เหมือนอาศัยอยู่กับภาคินสองต่อสอง ภาคินเองก็เห็นพระพายอมยิ้ม แต่ก็ไม่ได้คิดจะถามอะไร พระพายตักข้าวใส่จานให้ตนเองและภาคิน พระพายนั่งตรงกันข้ามกับร่างสูง พลางมองภาคินที่กำลังตักผัดเปรี้ยวหวานขึ้นมาชิม พระพายตัวเกร็งและก็ลุ้น เพราะกลัวว่าที่ตนเองทำจะไม่ถูกปากภาคิน

 

 

“ไม่กินเหรอ” ภาคินถามขึ้นเมื่อกินเข้าไปแล้ว พระพายอยากจะถามเรื่องรสชาติแต่ก็ไม่กล้า

 

 

“กินครับ” พระพายตอบกลับเสียงแผ่ว แล้วเริ่มทานบ้าง พระพายลอบมองภาคินเป็นระยะ พอภาคินเงยหน้ามามองพระพายก็รีบก้มหน้าก้มตากินข้าวในจานต่อ จนกระทั่งกับข้าวที่พระพายทำหมดเกลี้ยงทุกจาน พระพายเก็บจานไปล้างให้เพราะถือว่าเป็นหน้าที่ของตนเอง

 

 

“ขอบใจสำหรับอาหาร อร่อยมาก” เสียงของภาคินที่ยืนพิงกรอบประตูพูดขึ้น ทำให้พระพายรีบหันไปมองอย่างรวดเร็ว

 

 

“อร่อยเหรอครับ” พระพายถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ภาคินพยักหน้ารับ ทำให้พระพายยิ้มออกมาได้

 

 

“ทำไม ที่นั่งเงียบเพราะคิดว่ามันไม่อร่อยงั้นเหรอ” ภาคินถามกลับ พระพายนิ่งไปนิด ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ

 

 

“ผมกลัวจะไม่ถูกปากพี่ภาคินนี่ครับ” พระพายตอบเสียงอ้อมแอ้ม แล้วหันไปล้างจานต่อ

 

 

“เราทำรสชาติถูกปากพี่ ไม่ต้องกังวลไป” ภาคินบอกออกมาอีก ทำให้พระพายยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“งั้นถ้าพี่จ้างในส่วนของการทำอาหารด้วย เราจะตกลงมั้ย” ภาคินถามต่อ พระพายหันมามองหน้าภาคินอีกครั้ง

 

 

“จะดีเหรอครับ ผมเองก็ไม่ได้ทำเก่งอะไร แค่พอทำของง่ายๆกินเท่านั้นเอง” พระพายรีบบอกกลับ

 

 

“พี่เป็นคนกินง่าย” ภาคินบอกกลับมาบ้าง

 

 

“แล้วผมต้องมาทำเมื่อไรบ้างล่ะครับ” พระพายถามขึ้น

“วันไหนพี่อยากกินและมีเวลา พี่จะบอกละกัน” ภาคินพูดขึ้น

 

 

“ได้ครับ” พระพายตอบรับ แล้วล้างจานต่อจนเสร็จ โดยมีภาคินยืนอยู่ตรงประตูมองมาเงียบๆ ซึ่งพระพายก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่นึกอีกทีก็คิดว่า ภาคินคงอยากดูว่าพระพายทำงานเรียบร้อยดีรึเปล่าแน่ๆ

“เรียบร้อยแล้วครับ พี่ภาคินมีอะไรให้ผมทำอีกมั้ยครับ” พระพายถามขึ้น ภาคินมองนาฬิกาข้อมือตนเอง

 

 

“ไม่ต้องแล้วล่ะ เรากลับไปพักเถอะ อ่อ ถ้าเป็นไปได้ รบกวนถ่ายตารางเรียนของเรามาให้พี่หน่อย พี่จะได้รู้ว่าเราเลิกตอนไหนหรือเข้าเรียนตอนไหน จะได้ให้เข้ามาทำงานบ้านได้ถูก” ภาคินพูดบอกออกมา

 

 

“ได้ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” พระพายตอบรับ ก่อนจะเดินออกจากห้องครัวไปหยิบกระเป๋าของตนเอง

 

 

“พี่เดินไปส่ง” ภาคินเสนอขึ้น พระพายส่ายหน้าไปมา

 

 

“ผมกลับเองได้ครับ พี่ภาคินพักผ่อนเถอะนะครับ” พระพายบอกออกมา

 

 

“แต่..” ภาคินจะค้าน

 

 

“ผมขอนะครับ คือ มันไม่ได้ไกลมากอะไร ผมกลับเองได้” พระพายรีบพูดขัดขึ้นมาบ้าง ภาคินมองหน้าพระพายนิ่งๆ

 

 

“เคยมีคนบอกมั้ย ว่าเราน่ะดื้อ” ภาคินถามขึ้น พระพายทำหน้าไม่ถูกเพราะไม่รู้ว่าภาคินพูดเล่นหรือจริงจัง เนื่องจากสีหน้าของอีกฝ่ายก็คงนิ่งๆเหมือนทุกที แต่วันนี้พระพายก็รู้สึกได้ว่า ภาคินพูดมากกว่าทุกครั้ง

 

 

“ผมก็ไม่ได้ดื้ออะไรสักหน่อยนี่ครับ” พระพายตอบเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

“โอเค งั้นกลับถึงห้องแล้วส่งข้อความมาบอกพี่ด้วยล่ะกัน” ภาคินกำชับอีกครั้ง

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับออกมาทันที ก่อนที่ภาคินจะเดินมาส่งพระพายที่หน้าประตูห้อง

“กลับก่อนนะครับ” พระพายบอกส่งท้าย ภาคินพยักหน้ารับ ก่อนที่พระพายจะเดินออกไป พระพายหันมามองก็พบว่าภาคินยืนพิงกรอบประตูห้องพักมองพระพายอยู่ ยังไม่ได้กลับเข้าไปในห้อง ซึ่งพระพายรู้ดีว่าภาคินคงยืนส่งตนเอง พระพายอยากจะโบกมือลา แต่ก็ไม่กล้า ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในลิฟท์ ทันทีที่ลิฟท์ปิด....

“โอ๊ยยย หัวใจจะวาย” พระพายยกมือจับผนังลิฟท์พร้อมกับทำท่าเอาหัวโขกเบาๆ ด้วยความเขินสุดๆ ตลอดเวลาที่อยู่ในห้องพักของภาคิน พระพายต้องเก็บอาการตื่นเต้นของตัวเองเอาไว้ให้มากที่สุด เพราะกลัวว่าภาคินจะไม่พอใจ

“พี่ภาคินใจดีสุดๆ” พระพายยังคงพร่ำเพ้ออยู่ในท่าเดิม จนประตูลิฟท์เปิดเพราะมีคนกำลังจะเข้ามา คนที่จะเข้าลิฟท์ชะงักไปนิดเมื่อเห็นท่าทางของพระพาย พระพายชะงักกึกใบหน้าขึ้นสี รีบยืนตัวตรงทันที พร้อมกับเอามือลูบใบหน้าตนเองด้วยความเก้อเขิน อีกฝ่ายก็ยิ้มขำนิดๆ แล้วเดินเข้ามา พอลงมาชั้นล่าง พระพายก็หยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรหาน้องสาวตนเอง

 

 

(“ว่าไงพี่พาย เงียบไปเลยนะ”) เสียงของเพลินรับสายดังขึ้น

 

 

“เพลินนนนนนนนนนน” พระพายเรียกน้องสาวเสียงลากยาว

 

 

(“อะไรพี่พาย เรียกซะขนลุกเลย”) เพลินถามกลับอย่างขำๆ พระพายยังไม่สามารถหุบยิ้มได้

 

 

“พี่มีเรื่องจะบอกล่ะ” พระพายพูดเกริ่นขึ้น

 

 

(“เรื่องอะไรคะ จะบอกว่าพี่พายได้ขึ้นห้องพี่ภาคินเหรอ คึคึ”) หญิงสาวแซวไปอย่างนั้นเอง

 

 

“ใช่” พระพายตอบกลับ

 

 

(“เพลินทายถูกด้วย คึคึ...ห้ะ!! อะไรนะพี่พาย ขออีกรอบ”) เสียงของเพลินถามอีกครั้งด้วยความตกใจ เพราะตอนแรกยังประมวลคำพูดไม่ถูกนัก

 

 

“พี่ได้เข้าไปในห้องพักของพี่ภาคินด้วยนะ” พระพายพูดบอกออกมาอีกครั้ง ขณะเดินกลับหอพักไปเรื่อยๆ

 

 

(“จริงอ่ะ พี่พายอย่าโม้นะ แล้วทำไมถึงได้ขึ้นไป พี่ภาคินยอมให้ขึ้นไปด้วยเหรอ แล้วทำยังไงถึง..”) เพลินถามออกมาด้วยความตื่นเต้น

 

 

“เพลินๆใจเย็น ค่อยๆถามสิ” พระพายพูดกับน้องสาวพร้อมกับหัวเราะขำเบาๆ พระพายได้ยินเสียงเหมือนน้องสาวตนเองหายใจเข้าออกลึกๆเพราะเรียกสติ ทำให้พระพายอดขำไม่ได้ที่น้องสาวตนเองตื่นเต้นไม่แพ้กัน

 

 

(“ก็คนมันตกใจนี่นา แล้วทำไมพี่พายถึงได้ขึ้นห้องพี่ภาคินได้ล่ะ”) เพลินถามกลับมาอีกครั้ง พระพายก็เลยเล่าเรื่องที่ภาคินจ้างตนเองให้มาทำงานบ้านให้น้องสาวฟังคร่าวๆ

(“อ๊ายยย พี่พาย ในที่สุดก็ได้ใกล้ชิดพี่ภาคินแล้วนะ”) เสียงของเพลินดังขึ้นจนพระพายต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหูของตนเอง

 

 

“เบาๆหน่อยเพลิน เดี๋ยวคนที่อยู่ใกล้ๆก็ตกใจกันพอดี” พระพายบอกกับน้องสาวตนเองอย่างขำๆ

 

 

(“ไม่ได้ๆ เรื่องนี้เพลินต้องขยาย”) หญิงสาวบอกออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

 

“เฮ้ยๆๆ ขยายอะไร มันไม่ได้มีอะไรเลยนะ พี่เค้าก็แค่จ้างพี่ทำงานบ้านเท่านั้นเอง” พระพายรีบบอกกับน้องสาว

 

 

(“เพลินจะไปขยายให้อาสร้อยฟัง”) เพลินบอกกลับมา

 

 

“จะบ้าเหรอ อย่าพึ่งไปบอกแม่พี่นะ” พระพายรีบห้ามน้องสาวเอาไว้ก่อน

 

 

(“ทำไมอ่ะ”) เด็กสาวถามกลับมา

 

 

“ก็..เอาไว้พี่บอกแม่เองดีกว่า เดี๋ยววันศุกร์นี้พี่จะกลับบ้านเหมือนกัน” พระพายพูดขึ้น

 

 

(“ก็ได้ แต่เพลินดีใจจริงๆนะ พี่พายจะได้สมหวังสักที”) เพลินบอกกลับมาอีก

 

 

“จะบ้าเหรอเพลิน สมหวังอะไรกัน พี่ไม่ได้หวังอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ก็แค่..” พระพายพูดค้างประโยคเอาไว้

 

 

(“ก็แค่อะไรพี่พาย”) เพลินถามกลับมา

 

 

“ก็แค่ได้ใกล้ชิด ได้พูดคุยกับพี่ภาคิน แค่นี้พี่ก็ดีใจมากแล้วล่ะ” พระพายบอกกลับด้วยน้ำเสียงมีความสุขจริงๆ

 

 

(“ไม่แน่หรอกพี่พาย เดี๋ยวพี่ภาคินเค้าเห็นความน่ารักของพี่ เค้าก็อาจจะชอบพี่พายขึ้นมาก็ได้นะ”) เพลินให้กำลังใจพี่ชายตนเอง

 

 

“จะบ้าเหรอเพลิน พี่ภาคินเค้าชอบผู้หญิงนะ ไม่ได้ชอบผู้ชาย อย่างมากเค้าก็อาจจะมองพี่เป็นเหมือนน้องชายคนหนึ่งเท่านั้นแหละ” พระพายตอบกลับน้องสาวตนเอง เพราะเขาเองก็ไม่ได้หวังอะไรมากนัก แค่ได้ใกล้ชิดกับภาคินขนาดนี้ก็ถือว่าเหนือความคาดหมายของพระพายมากแล้ว

 

 

(“พี่พายอ่ะ จะหวังมากกว่านี้ไม่ได้รึไงกัน อุตส่าห์ดั้นด้นไปเรียนที่เดียวกับเค้า เมื่อมีโอกาสเข้ามาแบบนี้ ก็ใช้ให้เป็นประโยชน์สิ”) เพลินบอกออกมาอย่างเซ็งๆที่พี่ชายตนเองไม่คิดจะรุกไปมากกว่านี้

 

 

“ไม่เอา เดี๋ยวถ้าพี่ภาคินเกิดรับไม่ได้ขึ้นมา แม้แต่หน้าพี่ก็คงไม่ได้มอง พี่ว่าเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว” พระพายตอบตามที่ตนเองคิด ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจจากน้องสาวตนเอง

 

 

(“ตามใจพี่พายละกัน”) เพลินตอบกลับ พระพายยิ้มขำ เพราะนึกหน้าน้องสาวออกว่าจะเป็นยังไง ก่อนจะชวนคุยกันเรื่องอื่นๆจนเดินถึงหอพัก ถึงได้วางสาย พระพายกดไลน์ส่งไปบอกภาคินทันที

 

พระพาย >> กลับถึงห้องแล้วครับ

 

 

ไม่นานนัก ภาคินก็ตอบกลับมา

 

 

ภาคิน >>> อืม ฝันดีนะ

 

 

พระพายยิ้มกว้างเมื่อเห็นข้อความของภาคิน และไม่รีรอที่จะส่งกลับไปให้ภาคินฝันดีเช่นกัน พระพายนั่งอมยิ้มมองข้อความสั้นๆที่ภาคินส่งมาด้วยหัวใจที่พองคับอกอยู่สักพัก ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“เลิกซ้อมแล้วจะไปไหนกันดีวะ” เสียงของบราวถามขึ้น ในเย็นวันศุกร์ ขณะนั่งพักจากการซ้อมบาสฯ

 

 

“ไม่ไป กูจะกลับบ้าน” ภาคินตอบกลับ บราวขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

 

“บ้านไหน” บราวถามขึ้นอีกครั้ง

 

 

“บ้านม๊า” ภาคินพูดบอกกลับไป ยิ่งทำให้บราวรู้สึกแปลกใจกว่าเดิม

 

 

“ม๊ามึงโทรตามเหรอวะ” บราวถามขึ้น เพราะรู้ดีว่า ภาคินมีปัญหากับพ่อและพี่ชาย จึงไม่ค่อยกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเท่าไรนัก จะกลับก็ต่อเมื่อแม่ของภาคินโทรมาตามเท่านั้น

 

 

“อืม” ภาคินตอบรับในลำคอ บราวพยักหน้ารับรู้ ก่อนที่ภาคินจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดส่งข้อความไลน์หาพระพาย เพื่อบอกให้พระพายเตรียมตัว เพราะเย็นนี้เขาจะพากลับไปบ้านที่ต่างจังหวัดพร้อมกัน สักพัก พระพายก็ตอบรับกลับมา

 

 

“ส่งหาใครวะ” บราวอดถามไม่ได้ เพราะไม่ค่อยได้เห็นภาคินเล่นไลน์หรือส่งข้อความหาใครมากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นไลน์กลุ่มของเพื่อนในคณะเสียมากกว่า และภาคินก็คุยแค่เรื่องงานที่ต้องทำส่งอาจารย์เท่านั้น ภาคินหันไปมองหน้าบราวนิดๆ

 

 

“ต่อมอะไรทำงาน” ภาคินถามกลับ ทำเอาบราวชะงักไปนิด

 

 

“ไอ้ภาคิน มึงจะบอกว่าต่อมเสือกกูทำงานก็พูดออกมาเหอะ” บราวว่ากลับไม่จริงจังนัก เพราะรู้ว่าภาคินพูดเล่น ภาคินยกยิ้มนิดๆ

 

 

“คิน” เสียงเรียกภาคินดังขึ้น ทำให้ภาคินหันไปมองก็พบว่าจีกำลังเดินตรงเข้ามาหา บราวทักทายหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะถอยออกมาให้ทั้งสองคุยกันตามลำพัง

 

 

“มาหาชั้นถึงนี่ มีอะไรรึเปล่าจี” ภาคินถามขึ้น

 

 

“ชั้นจะมาถามน่ะ ว่าจะกลับบ้านมั้ย ชั้นจะติดรถกลับไปด้วย พ่อจะให้กลับไปเอารถอีกคันมาใช้น่ะ” หญิงสาวพูดบอกออกมา ภาคินนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“ก็จะกลับเย็นนี้แหละ จะไปด้วยใช่มั้ย” ภาคินถามกลับไป

 

 

“ไปด้วยๆ เดี๋ยวไปรับชั้นที่คอนโดด้วยนะ” หญิงสาวรีบพูดบอก

 

 

“อืม เตรียมตัวด้วยล่ะกัน ไปรับจะได้ไม่ต้องรอนาน ไม่อยากถึงบ้านดึกนัก”ภาคินบอกกลับ หญิงสาวก็รับคำ ก่อนจะเดินแยกออกไป

 

 

 

 

 

2   Be   Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ยังไม่ถึงพาร์ทภาคินนะคะ

รอหน่อยน๊า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

42 ความคิดเห็น

  1. #3142 MATTANA10123 (@MATTANA10123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 14:19
    เหมือนรู้เนอะ
    #3142
    0
  2. #1134 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 19:50
    ทำม๊ายยยยยย พี่จีมาทำไมตอนนี้คะ เกือบจะได้ไปกันสองคนอยู่แล้วเชียว
    #1134
    0
  3. #1089 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 11:48
    ง่ะ คนจะสวีตกันมาขัดทำไมเนี่ยจี
    #1089
    0
  4. #938 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 20:19
    พระพายเห็นต้องเสียใจอีกแน่เลย
    #938
    0
  5. #914 คิมอุค'๑๑ (@feemmy14) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 08:57
    จีกลับบ้านด้วยยยยยย พายต้องคิดมากอีกแน่ ~
    #914
    0
  6. #913 Jajar_Amah (@mimijajarcry) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 00:07
    เอายัยจีออกปายยยยยย ง่าา
    #913
    0
  7. #912 Areader (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 23:29
    พี่ภาคินแอบมีใจนี่น่าาา รออ่านๆๆๆๆ;)
    #912
    0
  8. #911 moopakiki (@atitayapa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 20:19
    โง้ยยย. จีกลับด้วยอ่า พระพายหง๋อยแน่เลย
    #911
    0
  9. #910 JEANSiWA (@minhojeans) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 18:52
    มีก้างซะง้านนนนนน
    #910
    0
  10. #909 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 17:43
    อ้าววว ดันมีก้างมาขวางละพระพาย 


    #909
    0
  11. #908 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 15:15
    เขินนนนนนนนน
    #908
    0
  12. #907 pop s. (@sshhf) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 11:35
    โหไรอ่า อุตส่าได้ไปด้วยกันสองคน มีมารอีกละ ฮึ่ยยยย
    #907
    0
  13. #906 Hershey'sChoco (@kwang_kevin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 09:55
    พี่ภาคินอ่าาาา เอาจีติดมาด้วยทำไม ขัดใจ;( มันต่างกันนะอีกคนเขาชวนกับอีกคนเสนอตัวกลับด้วย
    #906
    0
  14. #905 Zevaress (@anontaporn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 09:43
    อ้าว ยัยจีจีข้าวสารนี่
    #905
    0
  15. #904 zominho (@zominho) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 07:25
    อ๊ากจีแกมาทำไม ตัวขัดความสุขจริงๆ แทนที่จะให้คินพายไปสวีทกันสองคน พระพายเฟลเลยดิงานนี้
    #904
    0
  16. #903 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 06:45
    พี่ภาคินเริ่มชอบพายแล้วใช่ไหม เจ๊จีขอกลับด้วยแบบนี้ พระพายเราคิดมากแน่เลย
    #903
    0
  17. #902 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 00:47
    อุส่าฟินจะตายตอนแรกกก จีจีจีจีจีเธอนะเธอออออออ
    #902
    0
  18. #901 MaMa_Meaw (@nattiya-hoysang) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 00:24
    หนูพายของเจ๊ต้องนอยแน่ๆ งืมๆ
    #901
    0
  19. #900 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 00:21
    เดียวน้าาาา
    งี้พระพายก็คิดมากอีกแล้วละสิ
    พี่จีรีบเอาแฟนมาเปิดตัวสักที
    #900
    0
  20. #899 Gee Catper (@angeza) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 00:13
    เค้าว่า แม่จี นี่เริ่มได้กลิ่นตุๆละ ไม่ได้อาบน้ำใช่ไหม(ไม่ใช่ล่ะ)
    #899
    0
  21. #898 ยิ้งฉุบ (@nongwanjang) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 00:08
    พี่ภาคินแม่งอ้างตลอดดด 5555555 จีน่ามาถูกจังหวะตลอด -______________-
    #898
    0
  22. #897 Khajeephan Ratanalert (@kibumonism) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 00:07
    จี.. มาทำไมมมมม
    #897
    0
  23. #896 bebebold (@bebeblackberry) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 23:00
    แงะะ พระพายต้องเสียใจอีกแล้ว
    #896
    0
  24. #895 Kkmik403 (@mekimmik) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 22:39
    จี หนูมาจากไหนลูก?????
    #895
    0
  25. #894 Teoy0330 (@pimros) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 22:37
    จี...เธอโผล่มาทำไมมมม เขาจะได้ไปกันสองต่อสองอยู่แล้ว
    #894
    0