บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,191 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,280 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    66

    Overall
    244,191

ตอนที่ 27 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [ภาคิน X พระพาย]......11 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    18 ก.ค. 58





บทเรียนรัก นักกีฬา  [ภาคิน X พระพาย] ตอนที่ 11

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

“แม่ เดี๋ยวพายตักเอง” พระพายพูดขึ้นเมื่อเห็นแม่ตนเองกำลังทำท่าจะตักข้าวในหม้อใส่จานให้ พระพายรีบเดินไปแย่งแม่ตนเองตักข้าว แม่ของพระพายก็ถอยออกมาให้ลูกชายจัดการด้วยตัวเอง พระพายตักข้าวใส่จานให้ภาคินก่อน แล้วถึงตักให้ตัวเองบ้าง

 

 

“คุณน้าไม่กินด้วยกันเหรอครับ” ภาคินถามขึ้น แม่ของพระพายส่ายหน้าไปมา

 

 

“น้าทานตั้งแต่เย็นแล้วล่ะ นี่ก็ทำไว้ให้พระพาย เห็นตัวเล็กแบบนี้ แต่กินเก่งมากนะ” แม่พระพายพูดขึ้น ทำให้พระพายหน้าขึ้นสีนิดๆ ที่ถูกแม่ตนเองแซวต่อหน้าภาคิน ภาคินยกยิ้มน้อยๆเพราะกับข้าวที่เห็นตรงหน้ามีปริมาณสำหรับ 3 คนกินได้เลย

“กินกันไปนะ เดี๋ยวแม่ไปดูละครก่อน” แม่ของพระพายพูดยิ้มๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัว เพื่อให้พระพายกับภาคินได้กินข้าวด้วยกัน

 

 

“เอ่อ..พี่ภาคินกินได้ใช่มั้ยครับ” พระพายถามขึ้น ภาคินมองอาหารตรงหน้า ที่มีกระเพราไก่ ไข่เจียว  ผัดเปรี้ยวหวาน และต้มจืดตำลึง

 

 

“ทำไมถึงคิดว่าพี่กินไม่ได้” ภาคินถามกลับเสียงนิ่ง พร้อมกับมองหน้าพระพาย ทำให้พระพายก้มหน้าลงเล็กน้อย เพราะกลัวว่าตนเองจะไปพูดอะไรให้ภาคินไม่พอใจเข้า

“ว่าไงล่ะ หืม ทำไมถึงคิดว่าพี่กินไม่ได้” ภาคินถามย้ำ

 

 

“ก็...กลัวรสชาติอาหารไม่ถูกปาก”พระพายตอบเสียงอ้อมแอ้ม รู้สึกร้อนวูบวาบทุกครั้งเวลาที่ถูกภาคินจ้องมองมาแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มองเต็มตาว่าภาคินกำลังจ้องตนเองอยู่หรือไม่ แต่พระพายก็รู้สึกได้อยู่ดี

 

 

“เราคิดว่าแม่เราทำอาหารไม่อร่อยเหรอ” ภาคินถามกลับมา พระพายรีบส่ายหน้าไปมาทันที

 

 

“ไม่ครับ แม่ผมทำอาหารอร่อย” พระพายรีบเถียงกลับ ทำให้ภาคินยกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

 

“แล้วเราจะกลัวทำไม ว่ารสชาติอาหารจะไม่ถูกปากพี่ อีกอย่างนะ พี่เป็นคนธรรมดา พี่ไม่ใช่เทวดามาจากไหน เราหรือคนอื่นๆกินยังไง พี่ก็กินได้ทั้งนั้นแหละ” ภาคินตอบกลับ เพราะเขารู้ว่าเด็กหนุ่มคิดอะไร

 

 

“ขอโทษครับ” พระพายบอกเสียงอ่อย

 

 

“ขอโทษทำไม เราไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ ....พี่ว่าเรากินข้าวกันดีกว่ามั้ย เดี๋ยวจะเย็นซะหมด” ภาคินพูดตัดบท พระพายจึงนั่งกินข้าวไปพร้อมๆกับภาคิน พระพายกินไปก็ลอบมองภาคินไปด้วย เพราะอยากรู้ว่าภาคินจะปฏิกิริยายังไงบ้าง เวลาที่กินอาหารฝีมือแม่ของพระพาย

“อร่อยดีนะ” ภาคินพูด พร้อมกับเงยหน้ามามองพระพาย ทำให้พระพายรีบหลบสายตาวูบ พร้อมกับรีบตักข้าวเข้าปาก เพราะกลัวว่าภาคินจะรู้ว่าตนเองแอบมองอยู่

 

 

“จริงเหรอครับ” พระพายถามกลับ ภาคินพยักหน้ารับ

“แม่คงดีใจ” พระพายตอบยิ้มๆ ในที่สุดทั้งสองคนก็จัดการกับข้าวบนโต๊ะจนเกลี้ยง  ภาคินลุกจะเก็บจาน

 

 

“ล้างจานตรงไหน” ภาคินถามขึ้น

 

 

“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมล้างเอง” พระพายรีบบอกออกมาอย่างเกรงใจ

 

 

“ตอนที่เราไปห้องพี่ พี่ทำกับข้าวให้กิน เราก็อาสาล้างเองเพราะเห็นว่าพี่ทำให้กินแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนี้พี่มาบ้านเราพี่ก็อาสาล้างตอบแทนค่าอาหารบ้างได้มั้ย” ภาคินพูดขึ้น ซึ่งถ้าคนอื่นพูดก็เหมือนประโยคคำถามที่พระพายจะต้องตอบ แต่พอเป็นภาคินมาพูด พระพายกลับรู้สึกว่า ประโยคนี้ไม่ได้ต้องการคำตอบ เพราะคนถามมีคำตอบในใจอยู่แล้ว

 

 

“ก็บ้านผมไม่ได้มีอ่างล้างจานแบบห้องพี่ภาคินนี่ครับ” พระพายตอบเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

“แล้วเราล้างจานที่ไหน” ภาคินถามกลับ พระพายจึงพาภาคินเดินไปที่หลังบ้าน ซึ่งเป็นลานปูนมีก๊อกน้ำและกะละมังวางอยู่บนพื้นปูน พร้อมกับเก้าอี้ตัวเล็กๆสำหรับนั่งล้างจาน พระพายเปิดไฟหลังบ้าน

 

 

“ตรงนี้ครับ” พระพายตอบกลับ ภาคินเลิกคิ้วนิดๆ

 

 

“อืม เดี๋ยวพี่ล้างเอง” ภาคินบอกออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปเก็บจานกลับมาที่หลังบ้าน โดยมีพระพายยืนมองอย่างงงๆ

 

 

“พี่ภาคินล้างได้เหรอครับ” พระพายถามขึ้น

 

 

“ขอน้ำยาล้างจานด้วย” ภาคินไม่ตอบ แต่ถามหาน้ำยาล้างจาน พระพายรีบเดินเข้าไปหยิบมาให้ ภาคินรับมาวางไว้ใกล้ๆ เขาใส่เสื้อแขนยาว จึงพับแขนเสื้อขึ้นมาถึงตรงข้อศอก ก่อนจะเอากะละมังมาวางไว้สามใบ จัดการเปิดน้ำใส่กะละมังสองใบ ส่วนอีกใบก็ใส่น้ำยาล้างจาน ภาคินเอาเก้าอี้ไม้เตี้ยๆมานั่ง แล้วจัดการล้างจานด้วยท่าทีปกติ ทำให้พระพายยืนนิ่งอึ้งไปนิด เพราะพระพายรู้ว่าครอบครัวของภาคินมีฐานะร่ำรวย จึงไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้ได้ เหมือนกับเรื่องของอาหาร พระพายกลัวว่าภาคินจะกินอาหารหน้าตาธรรมดาแบบของบ้านเขาไม่ได้ โดยที่พระพายลืมคิดไปว่าขนาดร้านข้างแกงปักษ์ใต้ข้างทาง ภาคินก็นั่งกินมาแล้ว

 

 

“เอ่อ..งั้นผมช่วยล้างน้ำเปล่านะครับ จะได้เสร็จไวๆ” เมื่อตั้งสติได้ พระพายก็รีบยกเก้าอี้เตี้ยๆอีกตัวมาตั้งข้างๆภาคิน แล้วช่วยล้างน้ำเปล่าให้ ภาคินพยักหน้ารับ ทั้งสองล้างจานกันไปเงียบๆ

“อ๊ะ...ขะ..ขอโทษครับ” พระพายสะดุ้งเหมือนถูกไฟช็อตเมื่อตอนที่เขาจะคว้าจานที่ภาคินล้างน้ำยาเสร็จแล้ว และกำลังจะเอามาใส่ในกะละมังน้ำเปล่าที่พระพายกำลังล้างอยู่ พระพายดันคว้าไปถูกมือของภาคินพอดี

 

 

“พูดบ่อยเกินไปนะ คำว่าขอโทษน่ะ” ภาคินพูดเสียงเรียบ พระพายใจเต้นระรัว เด็กหนุ่มเม้มปากนิดๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก จนกระทั่งล้างจานกันจนเสร็จ พระพายเอาจานใบสุดท้ายใส่ลงไปในตะกร้าสำหรับคว่ำจานอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ภาคินล้างมือและลุกขึ้นบิดตัวไปมา

 

 

“ขอบคุณนะครับ ที่ช่วยล้างจาน” พระพายบอกกลับไป ภาคินยิ้มรับ

 

 

“งั้นพี่ต้องขอตัวกลับก่อนล่ะกัน เราจะได้พักผ่อน” ภาคินพูดขึ้น พระพายพยักหน้ารับนิดๆ ถึงแม้ว่าในใจจะเสียดายก็ตามทีที่ภาคินจะกลับแล้ว ทั้งสองเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขกอีกครั้ง

 

 

“อ่า กินอิ่มกันแล้วเหรอ” แม่ของพระพายทักขึ้นยิ้ม

 

 

“ครับ กับข้าวอร่อยมากครับ” ภาคินบอกออกมาจากใจจริง ทำให้แม่ของพระพายยิ้มกว้างออกมา

 

 

“แม่ พี่ภาคินช่วยล้างจานด้วย” พระพายบอกกับแม่ตนเอง

 

 

“ตายจริง ความจริงไม่ต้องล้างก็ได้นะ” แม่ของพระพายพูดบอกออกมา

 

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมมาฝากท้องที่นี่ ยังไงก็ถือเสียว่าตอบแทนค่าอาหารนะครับ พระพายเองก็เคยไปล้างจานให้ผมแบบนี้เหมือนกัน” ภาคินบอกกลับไป ทำให้แม่ของพระพายเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ พร้อมกับหันไปมองลูกชายตนเอง ที่ตอนนี้ยืนทำหน้าไม่ถูก

 

 

“เอ่อ..เดี๋ยวพายเล่าให้ฟังนะแม่” พระพายรีบพูดบอก แม่จึงพยักหน้ารับ

 

 

“แล้วนี่จะกลับเลยเหรอภาคิน” แม่ของพระพายหันไปถามร่างสูง

 

 

“ครับ นี่ก็ดึกพอสมควรแล้ว ไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณน้ากับพระพาย” ภาคินตอบออกมาอย่างสุภาพ

 

 

“งั้นก็ขับรถดีๆนะจ๊ะ ว่างๆถ้าไม่รังเกียจก็มาเที่ยวบ้านน้าได้อีกนะ” แม่ของพระพายพูดยิ้มๆ  พร้อมกับมองหน้าลูกชายตนเองไปด้วย ทำให้พระพายร้อนหน้าวูบวาบ

“พระพายไปเปิดประตูรั้วให้พี่เค้าแล้วปิดล็อคดีๆนะ” แม่ของพระพายพูดบอกออกมา

 

 

“ผมลากลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ” ภาคินยกมือไหว้แม่ของพระพายอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปที่หน้าบ้านพร้อมกับพระพาย พระพายเดินมาส่งภาคินที่รถ

“พรุ่งนี้เราไปไหนรึเปล่า” ภาคินหันมาถามเสียงเรียบ

 

 

“ไม่แน่ใจครับ” พระพายตอบกลับ พร้อมกับมองภาคินอย่างงงๆ ว่าทำไมภาคินถึงได้ถามออกมา

“มีอะไรรึเปล่าครับ” พระพายถามด้วยความอยากรู้ ภาคินยืนนิ่งไปนิด

 

 

“ไม่มีอะไร พี่กลับก่อนนะ” ภาคินบอกลาพระพายอีกครั้ง

 

 

“ครับ ขับรถดีๆนะๆครับ แล้วก็ขอบคุณมากครับที่มาส่งผม” พระพายพูดขึ้น ภาคินยิ้มรับ ก่อนจะขึ้นรถ พระพายเดินไปที่ประตูรั้ว พร้อมกับเลื่อนเปิดให้ ภาคินก็กลับหัวรถออกมา พระพายตั้งใจจะยืนส่งให้ภาคินขับรถไปก่อน แล้วถึงจะเข้าบ้าน แต่ภาคินก็จอดรถนิ่งอยู่อย่างนั้น เหมือนกับตอนที่ไปส่งพระพายที่หอพัก

//ไม่ใช่เปิดกระจกมาไล่เราเข้าบ้านก่อนล่ะ// พระพายพึมพำเบาๆ และไม่ทันขาดคำ กระจกรถของภาคินก็เลื่อนลงมา

 

 

“ยืนทำไม ล็อครั้วแล้วเข้าบ้านซะ” ภาคินพูดเสียงติดดุนิดๆ ทำให้พระพายแอบคิดในใจว่าทำไมตนเองซื้อหวยไม่ถูกเหมือนกับที่เดาเรื่องของภาคินแบบนี้บ้าง

 

 

“ครับๆ” พระพายรับคำก่อนจะเลื่อนประตูรั้วปิดพร้อมกับล็อคเรียบร้อย

 

 

“ฝันดี” ภาคินพูดบอกออกมา พระพายยิ้มในเงามืด

 

 

“ฝันดีเช่นกันครับ” พระพายตอบกลับ ก่อนจะเดินกลับไปที่บ้าน แต่ก็หันมามองรถของภาคินเป็นระยะ ภาคินเองเมื่อเห็นว่าพระพายเดินเข้าบ้านไปแล้ว ถึงจะขับรถกลับบ้านตนเองบ้าง

..

..

“ไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ มีอะไร เล่ามาให้หมดนะจ๊ะลูกชาย” ทันทีที่เดินเข้าบ้าน แม่ของพระพายก็พูดขึ้นมาทันที

 

..

..

..

 

ภาคินขับรถเข้ามาในบริเวณบ้านของตนเอง คนดูแลบ้านยังคงไม่หลับ รวมไปถึงแม่บ้านบางคนด้วย

 

 

“คุณคินคะ ไม่เห็นคุณผู้หญิงบอกเลยว่าคุณคินจะกลับมาบ้าน” เสียงป้าสาลี่ดังขึ้น ทำให้ภาคินชะงักเท้าเล็กน้อย

 

 

“ทำไมยังไม่นอนอีกครับป้า ดึกแล้วนะครับ” ภาคินทักหญิงสูงวัยยิ้มๆ

 

 

“กำลังจะเข้านอนแล้วล่ะค่ะ แต่เห็นเด็กมันบอกว่าคุณคินกลับมา ป้าเลยออกมาดู” ป้าสาลี่ตอบยิ้มๆ

 

 

“ผมไม่ได้บอกม๊าน่ะครับ ว่าจะกลับมาบ้าน พอดีมีธุระนิดหน่อย ก็เลยกลับ” ภาคินบอกกลับไป เพราะตอนแรกแม่ของเขาก็โทรถามเหมือนกัน แต่เขาปฏิเสธ

 

 

“ตื่นเช้ามาคุณผู้หญิงคงดีใจ” ป้าสาลี่พูดบอกออกมาอีก

 

 

“เค้านอนกันหมดแล้วเหรอครับ” ภาคินอดที่จะถามไม่ได้

 

 

“ค่ะ แล้วนี่คุณคินทานอะไรมารึยังคะ” ป้าสาลี่ถามออกมาอย่างเป็นห่วง

 

 

“เรียบร้อยแล้วครับ ป้าไปพักผ่อนเถอะครับ” ภาคินตอบกลับอย่างสุภาพ นั่นทำให้คนที่ทำงานอยู่ภายในบ้านของภาคินรักและเคารพภาคินกันอยู่เสมอ ซึ่งต่างจากภากรพี่ชายของภาคินพอสมควร เมื่อคุยกับภาคินเสร็จแล้ว ป้าสาลี่ก็เดินแยกไปนอน ภาคินก็เดินเข้าบ้านตนเอง ภาคินรู้สึกสบายใจพอสมควรที่เดินเข้าบ้านแล้วไม่ต้องเจอกับคำพูดหรือสายตาของพ่อ และพี่ชายของตนเอง ภาคินขึ้นไปบนห้อง จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พอขึ้นมาบนเตียงเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูก็พบว่ามีเบอร์ของจีโทรเข้ามา แต่ภาคินปิดเสียงตั้งแต่ตอนแวะปั้มน้ำมัน พอมาดูไลน์ก็เห็นข้อความของจีส่งมาถามว่าถึงบ้านรึยัง ภาคินคิดว่าหญิงสาวคงจะโทรมาถาม แต่ภาคินไม่ได้รับ เลยส่งข้อความมาแทน ภาคินไม่ได้ตอบกลับไป แต่วางโทรศัพท์ไว้บนหัวนอน แล้วปิดไฟหัวเตียงเพื่อนอนหลับพักผ่อน เพราะรู้สึกเหนื่อยล้าจากการขับรถ

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“อ้าว ทำไมรีบตื่นจัง” แม่ของพระพายถามขึ้น เมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาในครัว ในช่วงตี 5

 

 

“พายจะมาช่วยแม่น่ะครับ” พระพายตอบกลับ เพราะแม่ของเขาจะต้องเอาขนมไปขายที่ตลาดตอนเช้าด้วย

 

 

“อยากจะมาเล่าอะไรให้แม่ฟังรึเปล่า” แม่ของพระพายแซวขึ้น พระพายชะงักกึก ใบหน้าร้อนผ่าว

 

 

“พายจะมาช่วยแม่จริงๆนะครับ” พระพายตอบเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

 

+++++++++++++++++++++ 50% ++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“แล้วเพลินล่ะ” แม่ของพระพายถามถึงหลานสาวที่มานอนกับพระพายด้วยเมื่อคืนนี้

 

 

“เดินกลับไปบ้านแล้วครับ เพลินบอกว่าจะไปช่วยขายขนมด้วย” พระพายตอบกลับ แม่ของเด็กหนุ่มมองลูกชายตนเองนิดๆ

 

 

“เล่าให้แม่ฟังหน่อย” แม่พูดขึ้น ทำให้พระพายชะงักไปนิด เพราะรู้ว่าแม่ให้เล่าเรื่องอะไรใบหน้าเนียนขึ้นสีระเรื่อ

 

 

“มันก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ คือว่า...” พระพายเล่าเรื่องที่ภาคินให้ตนเองไปทำงานบ้านให้แม่ตนเองฟังไปเรื่อยๆ มือก็ช่วยแม่เตรียมของไปด้วย

“เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ” พระพายพูดขึ้นเมื่อเล่าทุกอย่างจบ แม่ของพระพายก็ฟังลูกชายอยู่เงียบๆ

 

 

“พาย แม่ถามจริงๆนะ เราน่ะ หวังอะไรมากกว่านี้รึเปล่า” แม่ของพระพายพูดถามออกมาเสียงจริงจัง

 

 

“หวังอะไรเหรอครับ” พระพายถามกลับไป

 

 

“ก็หวังว่าพี่เค้าจะมาสนใจเราในแบบคนรักน่ะ” แม่ของพระพายถามออกมาตรงๆ เพราะเธอกับลูกมักจะคุยกันตรงๆเสมอ

 

 

“แม่ มันเป็นไปไม่ได้หรอกครับ พี่ภาคินไม่ได้คิดอะไรกับพายแบบนั้นสักหน่อย” พระพายพูดออกมาด้วยใบหน้าที่ขึ้นสี

 

 

“แม่ไม่ได้ถามว่าพี่เค้าคิดหรือเปล่า แต่แม่ถามพาย” แม่ของพายถามอีกครั้งเสียงจริงจัง ทำให้พระพายนิ่งไปนิด

 

 

“พาย...เอ่อ...พายก็ไม่ได้คิดหวังอะไรหรอกแม่” พระพายตอบเสียงอ่อยๆ

 

 

“แน่ใจเหรอ” แม่ถามกลับมาอีกครั้ง พระพายเงียบไปทันที เพราะตอนนี้พระพายก็สองจิตสองใจ มันมีทั้งความลังเล ความไม่มั่นใจในตัวเองปะปนกันอยู่

“ที่แม่ถาม ไม่ใช่จะว่าหรืออะไรหรอกนะพาย แม่รู้ว่าพายปลื้มพี่เค้ามาก และแม่ไม่เคยว่าอะไรในพายในเรื่องนี้ แม่รู้ว่าความรู้สึกคนเรามันห้ามกันไม่ได้ แล้วอีกอย่างพายเองก็ไม่ได้ทำเรื่องเดือดร้อนอะไรให้แม่ต้องทุกข์ใจ  และแม่ก็ดีใจที่พายสารภาพกับแม่ตรงๆว่าปลื้มพี่ภาคินเค้ามากแค่ไหน” แม่ของพระพายเริ่มพูดอย่างจริงจัง

“ถ้าพายจะหวังให้พี่เค้ามาชอบพายจริงๆ แม่ก็ไม่ว่าอะไร แต่แม่ก็อยากให้พายเตรียมใจเอาไว้ด้วย แม่ไม่อยากให้พายเสียใจ ถ้าทุกอย่างมันไม่เป็นไปตามหวัง อีกอย่างพายก็เป็นผู้ชายเหมือนพี่เค้า เปอร์เซ็นที่เค้าจะมาชอบมารักพายมันอาจจะน้อยมากๆ หรืออาจจะไม่มีเลย พายรู้ใช่มั้ย” แม่พูดออกมาเรื่อยๆ พระพายก็พยักหน้ารับช้าๆ

“ แม่ไม่ได้สั่งให้พายเลิกสนใจพี่เค้า แต่แม่อยากให้พายเตรียมตัวและเตรียมใจเอาไว้ ถ้าวันหนึ่งความสนิทสนมใกล้ชิดที่พี่เขามอบให้พายในวันนี้ มันเป็นแค่เพียงความใกล้ชิดแบบรุ่นพี่รุ่นน้องเท่านั้น” แม่พูดอธิบายออกมา ใช่ว่าเธอจะไม่ห่วงลูกชายตัวเองเสียเมื่อไร มีลูกชายที่ชอบผู้ชายด้วยกัน มันก็ละเอียดอ่อนพอๆกับมีลูกสาวอย่างไงอย่างงั้น

 

 

“แม่กำลังจะบอกไม่ให้พายหวังมากไปใช่มั้ยครับ” พระพายถามแม่ตนเองเสียงแผ่ว

 

 

“ใช่ อะไรที่หวังมาก ถ้ามันไม่เป็นอย่างหวัง มันก็ยิ่งเจ็บมาก ทางที่ดีอย่าหวังเลยจะดีกว่า ทำทุกอย่างให้ดีที่สุด และยอมรับผลที่ตามมาให้ได้” แม่บอกออกมาอีก พระพายโผเข้ากอดแม่ตนเองเอาไว้

 

 

“ขอบคุณครับแม่ที่เตือนสติพาย ขอบคุณที่ยอมรับในตัวพายได้ทุกอย่าง” พระพายพูดออกมาด้วยความรู้สึกตื้นตันกับความรักที่แม่มีให้ตนเอง แม่ของเด็กหนุ่มกอดตอบลูกชายตนเองกลับไป

 

 

“ก็เรามีกันแค่นี้นี่นา” แม่บอกยิ้มๆ

 

 

“ถ้าพ่อยังอยู่ พายนึกไม่ออกเลยว่าพ่อจะยอมรับพายได้เหมือนที่แม่ยอมรับรึเปล่า” พระพายพูดขึ้น เพราะตั้งแต่เกิดมาพระพายยังไม่เคยเจอหน้าพ่อ แม่ของพระพายบอกแค่ว่า พ่อของพระพายเสียก่อนที่พระพายจะเกิด คำพูดของพระพายทำให้แม่ของพระพายนิ่งเงียบไปนิด

 

 

“แม่ว่าเรายกขนมไปไว้หน้าบ้านดีกว่ามั้ย เดี๋ยวลุงสุขคงถอยรถมารับ” แม่ของพระพายพูดขึ้น เพราะไม่อยากให้ลูกชายคิดอะไรมาก พระพายยื่นหน้าไปหอมแก้มแม่ตนเอง

 

 

“ขอบคุณนะครับ” พระพายพูดออกมา ซึ่งแม่ก็รู้ว่าพระพายพูดขอบคุณเรื่องอะไร แม่ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะพากันยกขนมมาวางไว้ที่โต๊ะหน้าบ้านเพื่อรอพี่ชายของแม่เอารถออกมารับไปส่งที่ตลอดตอนเช้า

 

 

“ตื่นแล้วไม่เห็นเดินไปหาตาวะไอ้หมาน้อย” เสียงของชายสูงอายุแต่ร่างกายดูแข็งแรงดังขึ้น ทำให้พระพายหันไปยิ้มแล้ววิ่งไปกอดตาตนเองเอาไว้

 

 

“สวัสดีครับตา พายกำลังช่วยแม่อยู่” พระพายตอบยิ้มๆ ตาของเด็กหนุ่มยิ้มนิดๆ

 

 

“แม่เอ็งบอกตาเมื่อวานว่าเอ็งจะกลับมาบ้านไอ้เรารึก็รอว่ามันตื่นแล้วคงเดินไปหาตามั้ย ก็ไม่ไปสักที ตาเลยเดินมาเองนี่ไง” ตาของพระพายหยอกล้อหลานชายตัวเอง พระพายยิ้มนิดๆ

 

 

“พายไม่ลืมตาหรอก กะว่าช่วยแม่เสร็จจะเดินไปหาเหมือนกันครับ” พระพายบอกอย่างเอาใจ

 

 

“หึหึ ไปๆ ไปช่วยแม่ให้เสร็จก่อน จะได้ไปตลาดกันแต่เช้า” ตาของพระพายตบหลังหลานชายเบาๆ พระพายจึงเดินไปช่วยแม่ตนเองต่อ แม่ของพระพายขายขนมจำพวกข้าวต้มมัด สาคูไส้หมู ขนมต้ม ถั่วแปลบ กล้วยไข่เชื่อมน้ำกะทิ ส่วนพวกขนมหวานจำพวกทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง ขนมชั้น จะทำขายช่วงก่อนวันพระและเช้าวันพระสองวันเท่านั้น เมื่อขนของออกมาไว้หน้าบ้านเรียบร้อย ลุงของพระพายก็เอารถมารอรับและขนขึ้นรถ ก่อนจะตรงพาไปส่งตลาด

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

ภาคินตื่นลงมาจากห้องแต่เช้ามืด ลงมาวิ่งรอบๆบริเวณบ้านเพื่อออกกำลังกายยามเช้า ชายหนุ่มยืนบิดตัวไปมา ก่อนจะเห็นป้าสาลี่เดินวนเวียนอยู่แถวครัวทางด้านหลังบ้าน ภาคินจึงเดินเข้าไปหา

“จะไปตลาดเหรอครับป้า” ภาคินทักขึ้น ป้าสาลี่หันมายิ้ม

 

 

“ใช่ค่ะ คุณภาคินตื่นเช้าจัง เมื่อคืนก็กลับมาดึก ทำไมไม่นอนต่อนานๆล่ะคะ” ป้าสาลี่ถามกลับอย่างเอ็นดู

 

 

“ป้าเองเมื่อคืนก็นอนดึกนะครับ ยังตื่นแต่เช้าได้เลย” ภาคินเย้าแม่บ้านสูงวัยกลับไป ป้าสาลี่ยิ้มน้อยๆ

 

 

“วันนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ เดี๋ยวป้าจะได้ซื้อมาทำให้กิน” ป้าสาลี่ถามออกมาอย่างเอาใจ

 

 

“อืม ผมว่าเดี๋ยวผมขับรถพาป้าไปตลาดเองดีกว่าครับ อยากลองไปเดินตลาดดูบ้าง ไม่ได้ไปนานมากแล้วตั้งแต่เรียนจบมอปลายได้มั้ง” ภาคินพูดขึ้น ป้าสาลี่ยิ้มนิดๆ พลางคิดว่า ถ้าภาคินพูดคุยกับพ่อแม่และพี่ชายตนเองอย่างเป็นธรรมชาติแบบนี้ก็คงจะดี

 

 

“ถ้าคุณภาคินอาสาจะพาไปแบบนี้ป้าก็ยินดีค่ะ” ป้าสาลี่ตอบกลับ

 

 

“งั้นป้ารอผมแป๊บหนึ่งนะครับ ขอเปลี่ยนกางเกงก่อน” ภาคินพูดขึ้น ก่อนจะเดินแยกเข้าบ้านตนเองไป

 

 

“คิน” น้ำเสียงดีใจดังขึ้น ทำให้ภาคินชะงักเท้าไปนิด แล้วเห็นว่าแม่ตนเองกำลังเดินลงมาจากห้องนอนพร้อมกับพ่อของเขา

 

 

“สวัสดีครับป๊า สวัสดีครับม๊า” ภาคินยกมือไหว้พ่อแม่ตนเองเพราะพึ่งเจอกัน

 

 

“ทำไมจะกลับมาไม่เห็นโทรบอกม๊าเลย ตอนแรกบอกว่ากลับมาไม่ได้ไม่ใช่เหรอ” แม่ของภาคินถามด้วยความดีใจ พร้อมกับจับแขนลูกชายตนเองเอาไว้

 

 

“พอดีผมมีธุระนิดหน่อยน่ะครับ ก็เลยกลับมา ขอโทษนะครับที่ไม่ได้โทรบอกม๊า” ภาคินตอบกลับแม่ตนเอง

 

 

“หึ จะกลับมาบ้าน ยังต้องใช้คำว่าธุระ” พ่อของภาคินพูดออกมาเสียงขุ่นๆ ภาคินนิ่งไปนิดพร้อมกับหายใจเข้าลึกๆ

 

 

“ผมขอตัวก่อนนะครับม๊า ว่าจะพาป้าสาลี่ไปตลาด เดี๋ยวผมกลับมาเราค่อยคุยกันนะครับ” ภาคินพูดบอกแม่ตนเองพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป แต่ก็ได้ยินเสียงแม่ตนเองตำหนิพ่อของเขาเรื่องที่พูดจาไม่ดีกับเขาแต่เช้า แต่ภาคินไม่คิดจะสนใจอะไร เขาชินเสียแล้ว เพราะตั้งแต่ทะเลาะกันเมื่อสามปีที่แล้ว เขาก็พ่อก็มึนตึงใส่กันมาแบบนี้ตลอดเป็นเรื่องปกติ ภาคินเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินมาหาป้าสาลี่ที่โรงรถ ซึ่งแม่ขอภาคินก็ยืนคุยกับป้าสาลี่อยู่

“ม๊าอยากกินอะไรมั้ยครับ เดี๋ยวผมซื้อมาให้” ภาคินถามแม่ตนเอง

 

 

“ม๊าบอกป้าสาลี่เอาไว้แล้วล่ะ ถ้าคินกลับมาก็เดินไปหาม๊าที่สวนหลังบ้านด้วยนะ” แม่ของภาคินพูดขึ้น เพราะตอนเช้าๆ เธอชอบไปนั่งเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน

 

 

“ครับ” ภาคินตอบรับ ก่อนจะเดินไปที่รถกะบะที่มีไว้สำหรับพาแม่บ้านไปซื้อของ มีแม่บ้านอีก 1 คน ไปช่วยป้าสาลี่ถือของด้วย ภาคินขับรถพาแม่บ้านทั้งสองคนมายังตลาดนัดตอนเช้า เมื่อหาที่จอดรถได้แล้ว ก็พากันเดินเข้าไปในตลาด ซึ่งตอนนี้ฟ้าเริ่มสว่างขึ้นแล้ว

“เดี๋ยวผมไปช่วยป้าถือของนะครับ” ภาคินอาสา

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณภาคินไปเดินเล่นหาซื้อของกินก่อนก็ได้ค่ะ” ป้าสาลี่บอกออกมา ภาคินนิ่งคิดก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“ก็ได้ครับ ป้ามีเบอร์ผมแล้วนะ มีอะไรให้ช่วยโทรเข้ามานะครับ” ภาคินพูดบอกออกมา ป้าสาลี่ยิ้มรับ ก่อนที่จะเดินแยกกับภาคิน ร่างสูงเดินดูของกินในตลาดไปเรื่อยๆ อากาศตอนเช้ายังคงเย็นๆ ทำไมการเดินท่ามกลางผู้คนเยอะๆ ไม่รู้สึกอึดอัดมากนัก

..

..

..

“ยี่สิบบาทครับ” พระพายส่งถุงใส่ขนมให้กับลูกค้า พร้อมกับบอกราคาเมื่ออีกฝ่ายส่งเงินมาให้ พระพายก็ขอบคุณกลับไป แม่ของพระพายเดินไปหาซื้อของสดไปติดบ้านเอาไว้ และให้พระพายกับเพลินช่วยกันขายขนมไปก่อน ขนมร้านพระพายขายดี เพราะเป็นที่ขึ้นชื่อของตลาดนี้ไปแล้ว ขณะที่พระพายกำลังง่วนกับการขายของ แม่ของพระพายก็เดินกลับมาที่ร้าน

 

 

“พาย ดูสิ ว่าใครมากับแม่ด้วย” เสียงแม่ของพระพายดังขึ้น ซึ่งพระพายยังไม่ได้หันไปมองแม่ตนเอง เพราะกำลังตักขนมใส่ถุง

 

 

“แม่มาพอดีเลย แลกแบงค์....แบงค์” พระพายชะงักกึก เมื่อหันจะไปแลกเงินกับแม่ตนเอง แล้วพบว่าภาคินยืนอยู่ข้างๆแม่ตนเองด้วย

“พี่ภาคิน...มะ..มาได้ไงครับ” พระพายถามออกมาอย่างอึ้งๆ

 

 

“เดินมาพร้อมแม่เรานั่นแหละ” ภาคินตอบเสียงปกติ พระพายขมวดคิ้วนิดๆ เพราะรู้สึกเหมือนถูกภาคินพูดกวนกลับมา แต่ก็ต้องหันมาตอบลูกค้าเสียก่อน

 

 

“ภาคินรอแป๊บนะ” แม่ของพระพายพูดขึ้น ก่อนจะมาช่วยลูกชายขายของ พอลูกค้าชุดล่าสุดเดินออกไป พระพายก็หันมาหาภาคินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

 

 

“พี่ภาคินมากับใครเหรอครับ” พระพายถามออกมา นึกดีใจที่ตนเองได้เจอภาคินแต่เช้า

 

 

“พอดีพี่พาแม่บ้านที่บ้านมาซื้อของน่ะ กะว่าจะหาอะไรกิน แต่เดินเจอแม่เราก่อน เลยเดินมาดูสักหน่อย ว่าขายอะไรกัน” ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงปกติ ตอนนี้พระพายเปลี่ยนให้แม่ตนเองช่วยขายแทนก่อน

 

 

“อ่อ บ้านผมขายขนมน่ะครับ พี่ภาคินกินมั้ยครับ เดี๋ยวผมตักให้ชิม แม่ผมทำอร่อยนะ” พระพายรีบนำเสนอยิ้มๆ เพราะอยากให้ภาคินลองชิมขนมฝีมือแม่ตนเอง ภาคินมองไปที่โต๊ะขายขนม

 

 

“ลองสาคูล่ะกัน พี่ซื้อเลย 1 กล่อง” ภาคินตอบกลับ

 

 

“ไม่เป็นไรครับ ให้ชิมก่อน เผื่อไม่ถูกปากพี่ภาคิน” พระพายพูดก่อนจะหยิบไม้จิ้มไปที่สาคูมาลูกหนึ่ง แล้วยื่นทั้งไม้ให้ภาคินถือกิน ภาคินมองหน้าพระพายนิดๆ ก่อนจะก้มลงไปกินสาคูที่พระพายถือไม้เอาไว้

 

 

ฉ่า...

 

 

พระพายรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงความร้อนจากใบหน้าตนเองที่ตีขึ้นมา ในขณะที่ภาคินก็ยืนกินหน้านิ่งๆ พร้อมกับพยักหน้ารับ

 

 

“อร่อยมั้ยภาคิน” เสียงแม่ของพระพายดังขึ้น ทำให้พระพายรู้ได้ทันที ว่าแม่ต้องเห็นภาพเมื่อกี้แน่นอน

 

 

“อร่อยมากครับ ไม่ได้แกล้งชมนะครับ อร่อยจริงๆ” ภาคินพูดบอกออกมา พระพายเม้มปากนิดๆ ทำหน้าไม่ถูก ไม่กล้าสบตาภาคินด้วย

 

 

“อยากชิมอะไรก็ชิมอีกได้นะคะ ให้พี่พายป้อน เอ๊ย ให้พี่พายตักให้ชิม” เสียงของเพลินดังขึ้นมาอีกคน ทำให้พระพายอยากจะมุดหน้าลงพื้นเสียให้ได้

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++ 100% ++++++++++++++++++++++++

 

 

2   Be   Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพครบร้อยแล้วจร้า

พาร์ทพี่ภาคินต้องรอหน่อยน๊า มีแน่นอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

62 ความคิดเห็น

  1. #1640 jamjit (@bigdor7) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 00:53
    ชอบความรู้สึกอบอุ่นอบอวลจองตอนนี้มากเลยครับ โดยเฉพาะตอนที่คุณตาเดินมาหาพาย ทำให้อยากกลับไปก่อนคุณตาที่ตจวเลยครับ
    #1640
    0
  2. #1233 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 20:03
    ภาคินหว่านเสน่ห์ใส่พรัพายอีกแล้ววว คิดอะไรกับพระพายมั้ยเนี่ย พระพายออกจะน่าร๊ากกก
    #1233
    0
  3. #1149 PA'เดoะดาร์ก' { (@kingice_51) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 10:06
    โอยยยยภาคินขี้อ่อย ภาคินขี้อ่อย บิดเลย นี่ขณะเป็นคนอ่านดันเขินแทนพระพายแล้ว555
    #1149
    0
  4. #1146 Suntaree Mui (@suntamuimui555) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 00:49
    น่ารักจังเลย พี่ภาคินหวานกรุบกริบแบบสาคูไส้หมู(?)
    #1146
    0
  5. #1141 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 21:59
    น้องเพลินชงแรง อิอิ
    #1141
    0
  6. #1095 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 14:03
    พี่ภาคินทำแบบนี้น้องพายหัวใจจะวายเอา
    #1095
    0
  7. #1094 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 13:51
    หวานจิงรัยจิงขนมอ่าาาอิอิ น่ารัก
    #1094
    0
  8. #1087 MaYsk_GZ (@may-sk) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 00:50
    พี่คินนี่ลูกน้องพี่เสือรึไร ทำไมชอบอ่อย
    #1087
    0
  9. #1086 Tarn Ittipolpornchai (@taartn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 23:15
    เขินแทนนน><
    #1086
    0
  10. #1082 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 22:28
    คิดภาพแล้วเขินตาม >//<
    #1082
    0
  11. #1078 Fahgus (@fafah249) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 20:54
    ถาคินถ้าไม่คิดอะไรก็อน่าให้ความหวังเด็กเลยนะอิอิ
    #1078
    0
  12. #1072 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 11:12
    ชอบบบบบบ
    #1072
    0
  13. #1071 Hershey'sChoco (@kwang_kevin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 10:50
    สาคูอร่อยเพราะพระพายป้อนป่าวววว
    #1071
    0
  14. #1070 MaMa_Meaw (@nattiya-hoysang) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 09:50
    ถ้าพายป้อนคงกินทุกอย่างงงงงง 55555
    #1070
    0
  15. วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 08:17
    ออกนอกหน้า ชัดเจนมาก ภาคิน ไอดอลเลยวะ ลุยเว้ย
    #1067
    0
  16. #1066 Fame_KiHae (@Fame_Pup) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 08:04
    ขนมไหนที่พายป้อนพี่คิน คงอร่อยทุกอย่างแหละ
    #1066
    0
  17. วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 07:41
    แอร๊ยขนมหวานขึ้นเปงกอง55555
    #1065
    0
  18. #1064 Tanee Lov (@baitong_55) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 07:06
    พี่ภาคินขี้อ่อยยย น่าร้ากก
    #1064
    0
  19. #1063 zominho (@zominho) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 06:47
    พี่ภาคินขี้อ่อยว่ะ อ่อยน้องจนจะละลายแล้ว มีอย่างที่ไหนมากินจากมือน้องเลย อย่างงี้จะไม่ให้น้องหวังได้ไง วรั๊ยยยยย แล้วเรื่องพ่อพายเราว่ามันต้องมีอะไรชิมิ --?
    #1063
    0
  20. #1062 กินข้าวกัน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 00:36
    เขินนน เขินนนนนนนนนนนน>//////<
    #1062
    0
  21. วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 00:06
    คู่นี้มัน...มันใช่เรย หวานมั้ย ขนมน่ะ โคตรหวานสิท่า พี่ภาคิน
    #1061
    0
  22. #1060 jaebear (@catchjae) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 00:06
    แอร้ยยยยย จิกหมอนสุด
    #1060
    0
  23. #1059 Riodreamlove (@riodreamlove) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 23:53
    อร๊ายยยยยย ฟินนนนนน

    พี่ภาคิน!!!!!!! ทามมายร้ายกาจแบบนี้

    หัวใจจะวายแทนพระพายแร้ววววววว 
    #1059
    0
  24. #1058 ล่องหน~ (@Su_nut) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 23:42
    น่ารักเวอรรร
    #1058
    0
  25. #1057 Gee Catper (@angeza) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 22:50
    พระพายโมเอ้มากกกกก
    #1057
    0