บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,221 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,281 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    96

    Overall
    244,221

ตอนที่ 28 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา............15 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    23 ก.ค. 58





บทเรียนรัก นักกีฬา  ตอนที่ 15

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

“โอ๊ยๆๆ หิว” เสียงของโจดังขึ้นขณะเดินออกมาจากห้องนอน ทำให้กราฟที่กำลังต้มมาม่าอยู่ในครัวหันไปมองตาขวาง

 

 

“ไม่ต้องมาบ่น ไม่น่าทำให้กินเลยมึง ได้คืบจะเอาศอก” กราฟบ่นไม่จริงจังนัก เพราะหลังจากที่โจเกิดอารมณ์อีกครั้ง กราฟจำต้องใช้มือปลดปล่อยให้คนรักจนเสร็จ แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวมาต้มมาม่าให้โจกินต่อทันที ส่วนโจก็แช่น้ำอีกหน่อยแล้วถึงออกมาแต่งตัว โจเดินมากอดกราฟจากทางด้านหลัง

 

 

“ก็ไม่ได้ระบายมาตั้งหลายวัน” โจบอกพร้อมกับก้มลงไปฟัดแก้มกราฟทั้งสองข้างสลับไปมาระรัว จนกราฟต้องหยิกหลังมือโจที่กอดเอวตนเองอยู่

“โอ๊ะๆๆ เจ็บๆๆ” โจร้องออกมาพร้อมกับปล่อยมือออกจากเอวของกราฟทันที

 

 

“มึงมันหื่นได้ตลอดเวลาจริงๆ ไปนั่งรอ มาม่าจะเสร็จแล้ว เดี๋ยวปรุงให้” กราฟบอกคนรัก โจก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้แต่โดยดี กราฟก็จัดแจงเทมาม่าที่ต้มใส่ชามและปรุงให้คนรักเหมือนทุกที

 

 

“เออ กูมีเรื่องจะบอก รู้สึกว่าคณะกูจะไปรับน้องกันที่อ่าวมะนาวว่ะ” โจพูดขึ้นเมื่อนึกได้ กราฟหันมาเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

 

 

“ประจวบฯอ่ะนะ” กราฟถามกลับพร้อมกับยกชามมาม่ามาให้โจ โจพยักหน้ารับ

“กี่วัน แล้วไปเมื่อไร” กราฟถามต่อ

 

 

“ค้างสองคืน ไปบ่ายวันศุกร์กลับวันอาทิตย์ ไปศุกร์นี้แหละ อาจารย์อนุมัติแล้ว พวกรุ่นพี่ทำเรื่องขออนุญาตไปยังทางอ่าวแล้วด้วย” โจบอกกลับมา ทำให้กราฟนิ่งไปนิดเพราะแปลว่ากราฟจะต้องอยู่คนเดียว

“มึงกลับบ้านมั้ย แล้วค่อยกลับมาวันอาทิตย์” โจเสนอขึ้น เพราะเขาเองก็ห่วงคนรักเหมือนกัน

 

 

“เดี๋ยวดูก่อน ว่ามีอะไรต้องทำวันเสาร์อาทิตย์นี้บ้าง เห็นไอ้สนมันพูดอยู่ว่าจะชวนไปทำรายงานที่ห้องมัน” กราฟบอกออกมา โจขมวดคิ้วเข้าหากัน

 

 

“ให้มาทำที่ห้องเราไม่ได้เหรอวะ อย่างน้อยกูก็อุ่นใจว่ามึงอยู่ห้อง กูไม่ได้กลัวว่ามึงจะไปเที่ยวเล่นอะไรนะเว้ย กูห่วงมึงเรื่องนั่งรถกลับห้องคนเดียวเนี่ยแหละ” โจพูดบอกเสียงเครียด พร้อมกับนั่งกินมาม่าไปด้วย กราฟก็นั่งกินมาม่าของตนเองเช่นเดียวกัน

 

 

“มึงไม่ว่าอะไรใช่ป่ะ ที่จะให้เพื่อนมาห้องเรา” กราฟถามกลับ

 

 

“ไม่ว่าหรอก ขออย่างเดียวอย่าให้ใครนอนทับที่กูก็พอ” โจพูดยิ้มๆ

 

 

“บ้า ใครจะมานอน อีกอย่างเดี๋ยวทำรายงานเสร็จมันก็คงกลับห้องมันนั่นแหละ” กราฟพูดบอกออกมา โจพยักหน้ารับ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เป็นอะไร” กราฟถามขึ้น

 

 

“กูห่วงมึง ตั้งแต่เราสองคนคบกัน เราก็ไม่เคยห่างกันแบบนี้เลยนะเว้ย ตอนอยู่บ้านที่กาญจน์ ไม่กูก็มึงต้องไปนอนบ้านอีกคนตลอด” โจบ่นออกมา

 

 

“มึงอย่าเว่อร์ว่ะโจ มึงไปแค่สองวันเองนะ ไม่ได้ไปเป็นเดือน” กราฟว่าออกมาอย่างขำๆ แต่ก็โหวงๆในอกอยู่บ้างนิดหน่อย

 

 

“นั่นแหละ ไม่มีมึงให้นอนกอด กูจะหลับลงมั้ยวะ” โจบ่นออกมาเรื่อยๆ จนกราฟส่ายหน้าอย่างขำๆ

“เออ กูถามหน่อยกราฟ ตกลงพี่ภาคินกับพระพายเนี่ย คบกันใช่มั้ยวะ” โจถามขึ้นเมื่อนึกได้

 

 

“ไม่แน่ใจว่ะ กูเองก็ไม่กล้าถาม แต่เดี๋ยวนี้เวลาพี่ภาคินจะไปไหน ก็จะลากพระพายไปด้วยตลอดมึงก็เห็น แล้วพระพายเองก็มาห้องพี่ภาคินบ่อยๆด้วย” กราฟพูดขึ้น

 

 

“มึงไม่ลองถามพระพายล่ะ” โจบอกกลับ

 

 

“ไม่เอา เรื่องของเขาสองคน เราอย่าไปวุ่นวายเลย เราสองคนเองก็ยังไม่ได้บอกใครว่าเราคบกัน แล้วเรื่องอะไรเราจะต้องไปอยากรู้เรื่องคนอื่นล่ะวะ” กราฟพูดขึ้น

 

 

“อืม กูก็ว่างั้น กินเหอะ จะได้เตรียมตัวนอน พรุ่งนี้มีเรียนเช้าเหมือนกันนี่ จะได้ออกไปพร้อมกันเลย” โจบอกกลับ ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งกินมาม่าจนอิ่ม โจเก็บชามล้างแล้วเข้าห้องนอนพร้อมกับกราฟ

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

เวลาล่วงเลยมาถึงวันศุกร์ เมื่อคืนกราฟช่วยจัดของใส่กระเป๋าให้โจเพื่อไปนอนค้างที่อ่าวมะนาว และโจก็ขอกักตุนความคิดถึงกับกราฟเล็กน้อย เพียงแค่ใช้ปากทำให้กันและกันเท่านั้น

 

 

“มึงขึ้นรถตอนไหน” กราฟถามขึ้นเมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยในตอนเช้า วันนี้เขาสองคนนั่งรถประจำทางมามหาวิทยาลัย เพราะโจไม่อยากให้กราฟขี่มอเตอร์ไซค์กลับห้องพักคนเดียว ทั้งๆที่กราฟยืนยันว่าตนเองขี่ได้

 

 

“ตอน 11 โมง” โจพูดบอก

 

 

“เดี๋ยวกูมาส่งมึงขึ้นรถด้วยล่ะกัน” กราฟพูดบอกออกมาทำให้โจยิ้มกว้าง เพราะเขากำลังจะขอให้คนรักมาส่งด้วยพอดี

 

 

“อืมๆ” โจตอบรับในลำคอยิ้มๆ ก่อนที่กราฟจะแยกไปที่คณะตนเอง  ส่วนโจก็เดินไปหาเพื่อนๆของตนเองเช่นเดียวกัน เพื่อรอเวลารุ่นพี่เรียกรวมและพูดคุยกันเบื้องต้นเสียก่อน

 

 

“เตรียมของมาพร้อมรึเปล่าวะ” อ้นถามขึ้นเมื่อโจเดินมาถึงกลุ่มเพื่อน

 

 

“พร้อมดิ” โจตอบกลับ

 

 

“ใครจัดกระเป๋าให้ล่ะ” ฟลุคแกล้งถาม

 

 

“เมียกูดิ” โจบอกยิ้มๆ

 

 

“หึหึ กล้าพูดได้เต็มปากนะมึง” ฟลุคแกล้งแซว

 

 

“แน่นอน มันไม่ได้อยู่ใกล้ๆนี่หว่า” โจบอกกลับอย่างขำๆ เขาก็กล้าพูดคำนี้ได้แค่ลับหลังกราฟเท่านั้นเอง เพราะถ้าพูดต่อหน้าคงได้โดนเตะกันบ้าง

“ทำไมต้องไปรับน้องกันไกลถึงประจวบฯด้วยวะ”โจบ่นออกมาไม่จริงจังนัก

 

 

“ทำไม ไม่ดีเหรอวะ เหมือนได้ไปเที่ยวด้วยนะมึง” อ้นบอกยิ้มๆ

 

 

“กูห่วงกราฟมัน” โจบอกกลับเสียงจริงจัง

 

 

“ห่า มึงก็ทำเหมือนมันเป็นเด็กเนอะ กูว่ามันแกร่งกว่ามึงอีกไอ้โจ” ฟลุคว่าออกมายิ้มๆ

 

 

“ก็มันอดห่วงไม่ได้นี่หว่า อ๊ะ..สวัสดีครับพี่ภาคิน” โจและเพื่อนๆต่างยกมือไหว้ภาคินที่กำลังจะเดินผ่าน ภาคินพยักหน้ารับนิดๆ

 

 

“เตรียมของกันเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย” ภาคินถามขึ้น

 

 

“ครับ แล้วพี่ภาคินไปด้วยรึเปล่าครับ” โจถามกลับ เพราะอย่างน้อยถ้าภาคินไปด้วยก็น่าจะคอยปรามโก้ไม่ให้มายุ่งกับเขาได้บ้าง ตั้งแต่วันที่ถูกเจาะยางรถ โจกับโก้ก็ไม่ค่อยได้ปะทะอะไรกันมากนัก เพราะอีกฝ่ายก็คงวุ่นเรื่องจะไปรับน้อง

 

 

“พี่จะขับรถตามไปตอนเย็น แต่ไอ้บราวและพี่คนอื่นๆจะไปพร้อมพวกนายเลย” ภาคินบอกกลับ ทำให้โจโล่งใจขึ้นมาได้บ้าง เขาไม่ได้กลัวโก้ แต่กลัวว่าตัวเองจะยั้งอารมณ์ไม่อยู่เข้าสักวัน เพราะต้องเจอหน้ากันแทบจะ 24 ช.ม แน่ๆ เมื่อคุยกับโจเสร็จภาคินก็เดินแยกไป

..

..

..

..

“พระพายไปด้วยกันมั้ย” กราฟชวนพระพายไปคณะของโจ เพื่อจะส่งโจขึ้นรถในช่วง 11 โมง

 

 

“ไม่ดีกว่า กราฟไปเถอะ” พระพายบอกเสียงอ่อย กราฟเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร กราฟจึงเดินมาที่คณะของโจคนเดียว กราฟไม่อยากชวนเพื่อนคนอื่นมาด้วย เพราะกลัวว่าจะคุยกับโจไม่เต็มที่นัก เมื่อมาถึงก็เห็นเด็กปีหนึ่งคณะของโจ นั่งกันกระจัดกระจาย เพื่อรอเวลาเรียกขึ้นรถ โจหันมาเห็นกราฟจึงลุกเดินแยกมาหา ทั้งสองมายืนคุยกันใต้ต้นไม้ห่างจากทุกคนพอสมควร

 

 

“จะขึ้นรถรึยัง” กราฟถามเพราะกลัวว่าตนเองจะมาช้าเกินไป

 

 

“อีกครึ่งชั่วโมง” โจตอบกลับ กราฟมองหน้าโจยิ้มๆ

“กูห่วงมึงว่ะ ทำไงดีวะ” โจพูดออกมาเสียงเครียด เมื่อเห็นหน้าคนรัก เขาก็อดที่จะห่วงไม่ได้จริงๆ

 

 

“บอกแล้วไง ไม่ต้องห่วง กูอยู่ได้ กูเป็นผู้ชายนะมึง ไม่ต้องห่วงกูขนาดนั้น” กราฟพูดว่าออกมาแต่ริมฝีปากก็ยิ้มน้อยๆ

 

 

“ถ้ากูโทรมามึงต้องรับนะ” โจพูดสั่งขึ้นมา กราฟก็พยักหน้ารับ

“ถ้าจะออกไปไหน ส่งข้อความบอกกูหน่อยก็ยังดี ถึงกูไม่อยู่ แต่กูก็อยากรับรู้ มึงเข้าใจกูนะ” โจบอกออกมาอีก

 

 

“เข้าใจ ถ้าจะไปไหนกูจะส่งไลน์ไปบอก” กราฟย้ำให้คนรักสบายใจ

 

 

“ถ้ากูไปถึงที่โน่นแล้ว กูจะโทรบอกนะ” โจพูดขึ้นเมื่อนึกได้

 

 

“มึงเองก็ดูแลตัวเองดีๆ อย่าโหล่ให้มันมากนัก แล้วก็ใจเย็นๆถ้าไอ้บ้านั่นมันมาหาเรื่อง หรือแกล้งอะไร” กราฟพูดกำชับในเรื่องของอารมณ์

 

 

“จะพยายาม” โจบอกยิ้มๆ

 

 

“มึงต้องทำให้ได้นะโจ ทำให้มันเห็น ว่าคนที่จะเป็นนักกีฬาที่ดีได้น่ะ ต้องมีความอดทนต่อสิ่งยั่วยุมากแค่ไหน” กราฟพูดขึ้น โจก็ยิ้มรับ  เพราะกราฟเป็นคนหนึ่งที่แสดงให้โจเห็นว่ามีความอดทนมากจริงๆ เหมือนอย่างตอนที่ไปแข่งกีฬาเขตการศึกษาสมัยมอปลาย ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเล่นแรงหรือยั่วอารมณ์กราฟยังไง กราฟก็ระงับอารมณ์ตัวเองได้ดี จนฝ่ายตรงข้ามต้องเอ่ยปากยอมรับในน้ำใจนักกีฬาของกราฟในตอนจบการแข่ง

 

 

“อืม กูจะทำให้ได้” โจบอกเสียงจริงจัง

 

 

“อ่อ อีกอย่างนะ ของน่ะ หัดเก็บให้เป็นระเบียบด้วย  กลับมาจากรับน้อง มึงต้องเก็บของกลับมาให้หมดนะโจ อย่างเช่นพวก รองเท้าแตะ ที่ชาร์ตโทรศัพท์ ผ้าขนหนู อะไรพวกนี้อ่ะ อย่าทิ้งหรือลืมเอาอะไรกลับมาเด็ดขาด เอากลับมาให้ครบทุกอย่างด้วย ถ้ามีเสื้อผ้าเปียกต้องเอากลับ หาถุงพลาสติกใส่กลับมา อย่าไปใส่รวมกับเสื้อผ้าตัวอื่นในกระเป๋า เดี๋ยวเชื้อรามันขึ้น กันแดดกูก็เตรียมไว้ให้แล้ว ทาด้วยล่ะ แล้วก็..” กราฟกำลังจะสั่งต่อ

 

 

“พอๆๆก่อนครับ แม่ครับ สั่งอย่างกะกูเป็นเด็กประถมที่พึ่งไปเข้าค่ายครั้งแรกอย่างนั้นแหละ” โจรีบพูดดักคอกราฟออกมาก่อน กราฟมองค้อนคนรักนิดๆ

 

 

“ก็มึงน่ะ ชอบลืมโน่นลืมนี่ตลอด กูไม่ได้ไปกับมึงนะ จะได้คอยเตือน หรือคอยตามเก็บให้ได้น่ะ” กราฟว่าออกมา

 

 

“ครับๆ จะไม่ลืมครับ ถ้ากูลืมของ 1 ชิ้น กูให้มึงลงโทษกูได้ 1 ครั้ง อะไรก็ได้ ตกลงมั้ย” โจเสนอขึ้น กราฟนิ่งไปนิด

 

 

“ได้ เก็บกลับมาให้ครบละกัน” กราฟย้ำอีกครั้ง ก่อนที่ฟลุคจะตะโกนเรียกโจ

 

 

“กูต้องไปแล้วว่ะ พี่ๆคงเรียกขึ้นรถแล้ว อย่าลืมที่สั่งนะกราฟ โทรมาต้องรับด้วย” โจย้ำอีกครั้ง

 

 

“อืม เดินทางปลอดภัยนะมึง” กราฟพูดส่งท้าย ก่อนที่โจจะแยกไปหาเพื่อนๆ แต่โจก็หันมามองกราฟเป็นระยะ ก่อนที่โจจะขึ้นไปนั่งบนรถ โจนั่งติดริมกระจกรถบัสที่ทางคณะเช่ามาให้ โจมองมาที่กราฟ ซึ่งกราฟก็ส่งยิ้มอ่อนๆมาให้ โจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก กราฟหยิบขึ้นมารับสาย โดยที่ทั้งสองมองหน้ากันไปด้วย

 

“กูลืมบอก กินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะ” โจพูดบอกคนรัก

 

 

(“โทรมาบอกเรื่องกินข้าวเนี่ยนะ”) เสียงกราฟพูดกลับมาขำๆ โจเองก็เห็นรอยยิ้มขำของกราฟเช่นเดียวกัน

 

 

“รักนะ” โจพูดส่งท้าย และเห็นกราฟนิ่งไปนิด ก่อนที่กราฟจะส่งยิ้มอ่อนๆกลับมาให้

 

 

(“อืม รักมึงเหมือนกัน”) กราฟตอบกลับมา ทำให้โจยิ้มกว้าง ก่อนที่กราฟจะบอกให้ตัดสาย

ใครจะว่าเขาเว่อร์ที่ไปนอนค้างที่อื่น 2 คืน แต่ร่ำลาเหมือนกับจะไปเป็นปี เขาก็ยอม โจคิดว่า ถ้าใครไม่มาเป็นเขาก็คงไม่รู้ ว่าการที่เคยอยู่กับคนรักตลอดเวลาแล้วต้องห่างกันถึงแม้ว่าจะสองวัน ก็ทำให้โจใจจะขาดแล้ว

 

 

“ห่า เดี๋ยวพอไปถึงโน่น กูว่ามึงก็สนุกจนลืมไอ้กราฟแล้วมั้ง” เสียงของฟลุคลอยเข้ามาขัดอารมณ์ดราม่าของโจ ทำให้โจทำหน้าเซ็งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาเพื่อน

 

 

“สัด!” โจด่าออกมาไม่จริงจังนัก

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++ 50% ++++++++++++++++++++++

 

“ไอ้โก้มันไปรถคันไหนวะ” ฟลุคถามขึ้นมาเมื่อนึกได้ โจชะโงกหน้ามองไปด้านหน้าและหลังของรถ เนื่องจากเขานั่งตรงช่วงกลางๆ

 

 

“ไม่รู้ว่ะ กูไม่ทันได้มอง” โจตอบกลับ

 

 

“มัวแต่มองไอ้กราฟอยู่อ่ะดิ เว่อร์ไปเปล่าวะมึง มึงไปแค่สองคืนนะเว้ย” ฟลุคแซวออกมาอย่างขำๆ

 

 

“ก็มันเป็นแฟนกู กูก็ต้องมองมันสิ จะให้กูมองคนอื่นได้ไง” โจกวนฟลุคกลับไป

“แล้วอีกอย่างนะไอ้ฟลุค ถ้ามึงเป็นกู มึงจะรู้ว่ากูรู้สึกยังไง” โจแสร้งทำหน้าเศร้า จนฟลุคส่ายหน้าไปมาอย่างนึกขำ แล้วนั่งรถไปเรื่อยๆ หันมาคุยกันบ้างเป็นระยะ จนรถมาได้ครึ่งทางก็จอดให้นักศึกษาเข้าห้องน้ำ โจกับเพื่อนๆก็ลงไปยืดแข้งยืดขากันบ้าง โจมองไปที่รถอีกคัน ก็เห็นกลุ่มของโก้เดินลงมา จึงทำให้รู้ว่าโก้ไม่ได้ขึ้นคันเดียวกับตนเอง

 

 

“กูว่า ถ้ามันมาคันเดียวกับเรา มีหวังได้แขวะกันแน่ว่ะ” อ้นเดินมาพูดไม่ดังมากนัก

 

 

“ปล่อยให้มันเห่าหอนไป เพราะตั้งแต่วันที่รถกูโดนเจาะยาง มันก็ไม่ได้มาวุ่นวายอะไรมากนักหรอก” โจบอกกลับ ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ และกลับออกมาโทรหากราฟเมื่อเห็นว่าได้เวลาหมดคาบเรียนของคนรักพอดี

 

 

(“ว่าไง ถึงไหนแล้ว”) เสียงของกราฟดังขึ้น ทำให้โจยิ้มกว้างออกมา

 

 

“หมดเวลาเรียนแล้วใช่มั้ย” โจถามขึ้น

 

 

(“อืม ไม่หมดคาบกูจะรับโทรศัพท์มึงได้ไง ถามแปลกๆ”) กราฟตอบกลับมาอย่างขำๆ

 

 

“คิดถึง” โจพูดหยอดคนรักกลับไป

 

 

(“หึหึ มึงบ้ารึเปล่าโจ มึงพึ่งออกไปได้ประมาณ 2 ชั่วโมงเองนะ”) กราฟว่าออกมาพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

 

 

“อะไรวะ มึงไม่คิดถึงกูบ้างรึไง” โจแกล้งโวยกลับไป

 

 

(“อย่ามากวนตีนน่า แล้วนี่ถึงไหนแล้ว ยังไม่บอกกูเลย”) กราฟถามกลับ

 

 

“เลยชะอำมาหน่อยแล้ว แวะเข้าห้องน้ำกันอยู่” โจบอกกลับไป

 

 

(“อืม ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะมึง เดี๋ยวกูต้องไปเข้าเรียนวิชาต่อไปแล้ว”) กราฟบอกออกมา

 

 

“อืมๆ กูแค่โทรมาฟังเสียงมึงเท่านั้นแหละ” โจบอกกลับ ก่อนที่จะวางสายกันไป โจถอนหายใจเบาๆ แล้วกลับไปรวมกับกลุ่มเพื่อน เพื่อออกเดินทางกันต่อ

..

..

..

“กราฟจะกลับเลยรึเปล่า” พระพายถามขึ้นในช่วงเย็นของวันหลังจากที่เรียนวิชาสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว กราฟยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู พร้อมกับพยักหน้ารับ ก่อนที่วิชาสุดท้ายจะหมดเวลา โจส่งข้อความมาบอกแล้วว่าถึงที่พักแล้ว และถ้ากราฟเลิกเรียนเมื่อไร ให้โทรหาด้วย

 

 

“วันนี้เรากลับรถเมล์ พระพายจะกลับพร้อมเราเลยมั้ย” กราฟตอบกลับ พระพายนิ่งไปนิด ก่อนจะพยักหน้ารับ ทั้งสองจึงเดินไปที่หน้ามหาวิทยาลัยด้วยกัน ด้วยความที่ช่วงเย็นเป็นเวลาเลิกงานและเลิกเรียน ทำให้รถประจำทางมีคนขึ้นแน่น กราฟกับพระพายก็จำต้องขึ้นไม่งั้นก็คงกลับถึงห้องช้ากว่านี้แน่ๆ ทั้งกราฟและพระพายต้องยืนเบียดกันไป

 

 

ครืดด ครืดด

 

แรงสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง ทำให้กราฟรู้ว่ามีคนโทรเข้ามา แต่เขาไม่สามารถล้วงหยิบขึ้นมารับสายได้ในตอนนี้ จึงปล่อยให้เครื่องสั่นไปเรื่อยๆ และดูเหมือนว่าคนที่โทรเข้ามาก็โทรไม่หยุดเหมือนกัน ซึ่งไม่ต้องบอกกราฟก็พอรู้ว่าคนที่โทรมาคือโจแน่ๆ ใช้เวลานานพอสมควร กว่ากราฟกับพระพายจะมาถึงป้ายรถประจำทางที่ตนเองต้องลง

 

 

“เป็นไงบ้างพระพาย” กราฟถามอย่างขำๆ เมื่อเห็นสีหน้าพระพายไม่ดีนัก

 

 

“เวียนหัวนิดหน่อยน่ะกราฟ อากาศไม่ค่อยถ่ายเท” พระพายตอบกลับ

 

 

“งั้นแยกกันเลยละกัน เดี๋ยวเราจะกลับห้องละ” กราฟพูดขึ้น

 

 

“เราเดินข้ามไปด้วย ว่าจะไปหาพี่ๆที่เซเว่นสักหน่อย” พระพายบอกกลับมา กราฟพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปพร้อมกัน โทรศัพท์ของกราฟสั่นขึ้นมาอีก กราฟจึงหยิบมากดรับสาย

 

 

“ว่าไง” กราฟรับสายคนรักที่โทรเข้ามา

 

 

(“ทำไมไม่รับสาย กูโทรหลายรอบแล้วนะ บอกแล้วไงว่าให้รับสายทุกครั้งน่ะ เลิกเรียนนานแล้วไม่ใช่เหรอกราฟ”) เสียงติดขุ่นนิดๆของโจดังขึ้น ทำให้กราฟถอนหายใจเบาๆ

 

 

“มึงไม่คิดบ้างเหรอว่ากูอาจจะไม่สะดวกรับน่ะหะ” กราฟถามกลับไป แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรดังมากนัก เพราะพระพายเดินอยู่ด้วย

 

 

(“แล้วทำอะไรอยู่ ถึงไม่สะดวก”) โจถามกลับมาอีก

 

 

“กูอยู่บนรถเมล์น่ะสิ คนแน่นฉิบหาย แทบจะได้เสียเป็นเมียผัวกับคนบนรถแล้วเนี่ย” กราฟบ่นออกมาให้ฟัง

 

 

(“เฮ้ย ไม่ได้นะเว้ย มึงต้องเป็นเมียกูคนเดียว”) โจรีบโวยกลับมา

 

 

“ตีนเหอะ กวนประสาทตลอด” กราฟด่าคนรักกลับไปเล่นๆ เพราะรู้ว่าโจเองก็ไม่ได้หงุดหงิดอะไรมากนัก

“ถ้ามึงให้กูขี่รถเองนะ ป่านนี้กูคงนอนสบายอยู่บนห้องแล้ว” กราฟพูดบอกออกมา

 

 

(“ไม่เอา กูเป็นห่วง”) โจบอกเสียงอ่อนลง

 

 

“กูก็ขี่เป็นนะมึง ไม่เป็นอะไรหรอก ทีมึงยังขี่ได้เลย” กราฟว่ากลับไป

 

 

(“ที่กูขี่ให้มึงซ้อนได้ เพราะกูมั่นใจ ว่ากูจะไม่ทำให้มึงเจ็บตัวแน่นอนไงล่ะ”) โจบอกกลับมาทำให้กราฟยิ้มนิดๆ

 

 

“กราฟ เราแยกไปก่อนนะ” พระพายพูดบอกกับกราฟ กราฟพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินแยกเข้าคอนโดของตนเอง

 

 

(“เสียงใครวะ แล้วนี่อยู่ไหนแล้ว”) โจถามกลับมาทันที

 

 

“พระพายน่ะ พอดีกลับมาด้วยกัน นี่กูกำลังเข้าคอนโดละ” กราฟตอบกลับไป โจก็ชวนคุยไปด้วย

“แล้วนี่มึงไม่ต้องทำอะไรรึไง ถึงโทรหากูได้เนี่ย” กราฟถามขึ้นด้วยความอยากรู้

 

 

(“พวกพี่ๆเค้าให้พักผ่อนกันไปก่อนน่ะ”) โจตอบกลับมา

 

 

“เหมือนไปเที่ยวเลยนะ” กราฟพูดยิ้มๆ

 

 

(“ถ้าเลือกได้ อยากมาเที่ยวกับมึงมากกว่า จะว่าไป เราสองคนก็ไม่เคยไปเที่ยวที่ไหนไกลๆด้วยกันเลยเนอะ”) โจพูดขึ้น ทำให้กราฟฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ยังไม่เคยได้ไปเที่ยวกับโจเลยจริงๆ นอกจากไปเดินเล่นตามห้างและอยู่ด้วยกันเท่านั้น

 

 

“เอาไว้ให้ผ่านช่วงรับน้อง ช่วงทำกิจกรรมเยอะๆไปก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที” กราฟพูดขึ้น เพราะเขาเองก็อยากไปเที่ยวกับโจด้วยเหมือนกัน

 

 

(“จริงนะ มึงจะไปเที่ยวกับกูจริงๆนะเว้ย”) โจรีบถามออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะตอนแรกเขาคิดว่ากราฟคงไม่อยากไปเที่ยวไหน

 

 

“เออ กูให้มึงเป็นคนคิดด้วยเลย ว่าจะไปเที่ยวไหน” กราฟพูดขึ้นอย่างเอาใจ

 

 

(“ได้เลย มึงรับปากกูแล้วนะ”) โจย้ำออกมาอีกครั้ง

 

 

“อืม” กราฟตอบรับ

 

 

(“แล้วนี่เข้าห้องยัง”) โจถามเมื่อนึกได้

 

 

“กำลังออกจากลิฟท์ จะเดินไปที่ห้องละ” กราฟรายงานเป็นระยะเมื่อมาถึงหน้าห้อง กราฟก็หาคีย์การ์ดในกระเป๋า โดยที่มืออีกข้างก็ถือโทรศัพท์ที่ติดสายโจด้วยพอดี

 

 

“อ่า น้องกราฟ พึ่งเลิกเรียนเหรอ” เสียงทักของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น กราฟหันไปมองเพราะยังไม่ได้เข้าห้อง

 

 

“ครับ พี่ฟ่าง พี่กลับมานานแล้วเหรอครับ” กราฟทักรุ่นพี่ข้างห้องที่พึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน เพราะเขากับโจเคยเข้าไปช่วยเปลี่ยนหลอดไฟให้ รุ่นพี่คนนี้ค่อนข้างตัวเล็กๆน่ารัก และมองออกเลยว่าเป็นเกย์รับแน่นอน

 

 

“อืม กลับมาตั้งแต่บ่ายๆแล้วล่ะ เหมือนจะไม่สบาย นี่ก็ว่าจะลงไปซื้อยาอยู่เหมือนกัน” ฟ่างตอบกลับมา กราฟพยักหน้ารับ

 

 

“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็เรียกผมได้นะครับ” กราฟบอกกลับไปบ้าง ก่อนจะเสียบคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูห้อง

“ขอตัวก่อนนะครับ” กราฟบอกอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าห้องปิดประตู กราฟเปิดไฟ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยอีกครั้ง

 

 

(“เจอพี่ฟ่างงั้นเหรอ”) เสียงนิ่งของโจดังขึ้นมาทันที เพราะเขาได้ยินหมดทุกอย่าง กราฟยิ้มอ่อนๆ รู้ดีว่าทำไมโจถึงมีน้ำเสียงแบบนี้ใส่เขา เพราะว่าโจบอกว่าฟ่างชอบกราฟแน่ๆ

 

 

“อืม พี่เค้ากำลังออกจากห้องพอดีน่ะ รู้สึกว่าจะไม่สบายด้วยล่ะมั้ง” กราฟตอบกลับไป

 

 

(“มึงไม่ต้องไปคุยกับเค้ามากเลยนะ ไม่ต้องไปสนใจได้ยิ่งดี”) โจว่าออกมาเสียงติดขุ่นนิดๆ

 

 

“อย่าบ้าน่าโจ พี่เค้าไม่มีอะไรสักหน่อย อีกอย่างเพื่อนข้างห้องกันนะมึง มีอะไรก็ต้องช่วยๆกันสิ” กราฟพูดบอกออกไป

 

 

(“น้อยไปสิที่บอกว่าไม่มีอะไร กูมองตากูก็รู้แล้วว่าคิดอะไรกับมึง แม่งเอ๊ย กูไม่อยู่ห้องด้วย สงสัยต้องหาโอกาสมาอ่อยมึงแน่ๆเลยว่ะ”) โจพูดออกมาเป็นชุด จนกราฟส่ายหน้าไปมากับความคิดมากของคนรัก

 

 

“เพ้อเจ้อว่ะมึง แล้วนี่กินอะไรรึยัง” กราฟชวนเปลี่ยนเรื่องคุย

 

 

(“อีกสักพักพี่ๆเค้าจะเรียกไปรวมกันกินข้าว มึงเองก็กินข้าวด้วยนะ”) โจบอกกลับมา เพราะเป็นห่วงคนรัก

(“ส่วนเรื่องไอ้พี่ฟ่างนั่น กูยังกังวลอยู่นะเว้ย”) โจบอกออกมาอีกครั้ง

 

 

“มึงนี่อาการหนักว่ะ” กราฟว่าออกมายิ้มๆ

“กูว่ามึงวางก่อนดีกว่าว่ะ กูจะอาบน้ำสักหน่อย เดี๋ยวหัวค่ำค่อยคุยกันอีกทีก็ได้” กราฟพูดขึ้น พลางคิดว่าตัวเองเหมือนหนุ่มสาวที่พึ่งมีความรักใหม่ๆ ที่ต้องโทรคุยกันแทบจะตลอดเวลา

 

 

(“อืมๆ ปิดประตูล็อคให้เรียบร้อยนะ”) โจไม่วายสั่งออกมาอีก กราฟรับคำก่อนจะวางสายไป กราฟเข้าไปอาบน้ำทันที เพราะเหนียวตัวจากการเบียดกันบนรถ เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็ตั้งใจว่าจะทำมื้อเย็นกินสักหน่อย กราฟเดินเข้าไปในครัว พร้อมกับยืนนิ่ง รู้สึกโหวงๆในอก และเหงาแปลกๆ ที่ไม่ได้ยินเสียงของคนรักที่ปกติจะต้องชวนเขาคุยโน่นนี่นั่นอยู่เสมอ

 

 

“เฮ้อ เราก็คิดถึงมันเหมือนกัน ใช่ว่ามันจะคิดถึงเราคนเดียวเสียเมื่อไร” กราฟพูดพึมพำ ก่อนจะยืนคิดว่าตนเองจะทำอะไรกินดี

 

 

ออดดด  ออดด

 

เสียงออดหน้าประตูห้องดังขึ้น ทำให้กราฟสะดุ้งนิดๆ เพราะอยู่คนเดียว กราฟเดินไปที่ประตูพร้อมกับมองช่องตาแมว ก่อนจะเปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นฟ่างยืนอยู่หน้าห้อง

 

 

“มีอะไรรึเปล่าครับพี่ฟ่าง” กราฟถามขึ้นเมื่อเปิดประตูออกไป

 

 

“พี่ซื้อก๋วยเตี๋ยวมาฝากน่ะ พอดีลงไปซื้อยา ก็เลยหาของกินขึ้นมาด้วย” ฟ่างตอบกลับพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++

 

 

 

2   Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพครบร้อยแล้วค่ะ

ส่วนใครที่รอเอนซีโจกราฟ

บอกได้เลยว่าไม่เกินตอนที่ 20 หรอกคร่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #3150 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 17:00
    พี่ฟ่างอ่อยกราฟหราา
    #3150
    0
  2. #1564 smilejaebeer (@smilejaebeer) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 11:39
    พี่ฟ่างนี่อ่อยกราฟแน่ๆ
    #1564
    0
  3. #1331 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 22:47
    ฟ่างมาอ่อยกราฟใช่มั้ยย
    #1331
    0
  4. #1330 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 22:47
    ฟ่างมาอ่อยกราฟใช่มั้ยย
    #1330
    0
  5. #1289 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 22:04
    น้าน!!!มาอ่อยแน่ๆๆ
    #1289
    0
  6. #1275 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 21:25
    น่านนนนนนนน. อิโจแกจะโดนตีท้ายครัวแล้วววว
    #1275
    0
  7. #1234 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 20:14
    กราฟจะโดนทำอะไรมั้ยเนี่ย 555 โจนี่ขี้หึงกว่าที่คิดนะ
    #1234
    0
  8. #1190 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 21:18
    โจน่ารักนะห่างกันไม่ถึงสองชั่วโมงก็คิดถึงกราฟตลอด จะกินก็ห่วงกราฟ จะอยู่ก็ห่วงกราฟ จะนอนก็ห่วงกราฟ น่าร๊ากน่ารัก พี่ฟ่างนี่ชักจะยังไงๆอยู่นะ โจไม่อยู่รีบเข้าหากราฟเชียว พี่ฟ่างไม่รู้หรือไงคะว่ากราฟน่ะว่าที่เมียโจเชียวนะ คงไม่ว่างมาเป็นผัวพี่หรอกค่ะ เราไว้ใจกราฟนะ อย่าไปหลงกลหน้าซื่อๆตาใสๆหน้าตาน่ารักๆอย่างพี่ฟ่างเชียวล่ะ โจกลับมามีหวังห้องพังแน่ๆกราฟ
    #1190
    0
  9. #1186 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 17:52
    ตายละ กราฟ เสน่ห์แรงนะเรา คิๆๆ
    #1186
    0
  10. #1184 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 14:10
    ฟ่างเข้าหากราฟแน่ๆ
    #1184
    0
  11. #1180 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 10:51
    รึว่าพี่ฟ่างจะมีแผนนนน
    #1180
    0
  12. #1175 snow_box (@snowboxs) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 09:58
    หวังว่าพี่ฟ่างจะไม่เข้ามากินกับกราฟด้วยนะ
    #1175
    0
  13. #1173 Mpika Moonarsar (@diarysmpi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 09:28
    ผัวไม่อยู่มีคนมาอ่อยเมียซะแล้ว ตายแน่ๆไอ้โจขี้หวง !!
    #1173
    0
  14. #1170 PuiPui (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 07:57
    ก็ไม่ได้อะไรมากนะคะแค่คิดว่าพี่ฟ่างเป็นคนดีจัง ขนาดไม่สบายยังเป็นห่วงผู้ชายข้างห้อง
    #1170
    0
  15. #1166 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 07:36
    พี่ฟ่างอะไรเนี่ย อย่ามายุ่งกับกราฟเลย เพราะกราฟเขาเป็นของโจ
    #1166
    0
  16. #1153 Blue angel (@zanila) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 18:11
    น่ารักอ่าาา มันเป็นอะไรที่เรื่อยๆแต่อ่านแล้วฟินสุดๆ >< ติดตามค้าาา มาต่อเร็วๆน้า
    #1153
    0
  17. #1145 คิม จงอิน บอท (@78100814) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 22:39
    น่าร๊ากกกกกกกกก!!! >0<
    #1145
    0
  18. #1142 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 22:11
    ร่ำลากันซะอย่างกับว่าจะไปอยู่เป็นเดือน โจเอ๊ยน่ารักไปไหม
    #1142
    0
  19. #1129 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 18:03
    มีบอกรักด้วย อ้ากกกกกกก โชคดีมีพี่ปี4ไปพร้อมน้องปี1ด้วย ไม่งั้นปี3 บางคนจะทำเกินกว่าเหตุ
    #1129
    0
  20. #1128 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 17:56
    แหมม โจ ไปสองวันนะไม่ใช่สองเดือนน ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #1128
    0
  21. #1119 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 10:26
    ไปแค่2คืนเองนะโจ 
    #1119
    0
  22. #1118 snow_box (@snowboxs) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 10:08
    เรื่อยๆแบบนี้ก็ดีนะ
    กลัวได้กินมาม่าชามโต
    แบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวน่ะซิ
    #1118
    0
  23. #1116 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 09:48
    ุล่ำลากันซะ. โห. น่ารัก
    #1116
    0
  24. #1114 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 09:35
    โอ้ยยยย หวานละหมั่นไส้
    #1114
    0
  25. #1110 sanomsin (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 06:15
    คู่นี้ก็น่ารักดีนะ คอยรักและเป็นห่วงเหมือนแม่

    แม่คุณทูลหัวหล่ะซิ
    #1110
    0