บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,195 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,279 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    70

    Overall
    244,195

ตอนที่ 30 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา.............16 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2630
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 ก.ค. 58




บทเรียนรัก นักกีฬา  ตอนที่ 16

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

“เอ่อ..ความจริงไม่น่าลำบากเลยนะครับ” กราฟตอบกลับไป ฟ่างยิ้มอ่อนๆมาให้

 

 

“ไม่เป็นไร อีกอย่าง พี่อยากมีเพื่อนกินข้าวด้วยน่ะ” ฟ่างตอบกลับมา ทำให้กราฟพูดอะไรไม่ออก

“ขอเข้าไปหน่อยได้มั้ย” ฟ่างพูดขึ้น กราฟนิ่งไปนิด ก่อนจะพยักหน้ารับ เพราะเห็นใจและเกรงใจอีกฝ่ายอยู่เหมือนกัน

 

 

“งั้น เข้ามาก่อนก็ได้ครับ” กราฟตอบกลับ ก่อนจะเบี่ยงตัวให้ฟ่างเดินเข้ามาในห้องของตนเอง

 

 

“โจไม่อยู่เหรอ” ฟ่างถามขึ้น

 

 

“โจไปเข้าค่ายรับน้องน่ะครับ กลับวันอาทิตย์” กราฟตอบ ก่อนจะเอื้อมมือไปรับถุงก๋วยเตี๋ยวจากฟ่าง

“เดี๋ยวผมไปใส่ชามให้นะครับ” กราฟพูดบอก ฟ่างส่งให้ก่อนที่กราฟจะเดินเข้าไปในส่วนของครัว โดยมีฟ่างเดินตามหลังไป กราฟรู้ตัวดีว่าตนเองยอมให้ฟ่างเข้าห้องง่ายเกินไป แต่เขาก็ไม่อาจทนปฏิเสธคนที่กำลังป่วยได้ อีกอย่าง ฟ่างก็ดีกับกราฟและโจไม่น้อย ตั้งแต่ที่ได้ทำความรู้จักกันมา

 

 

Tru..Tru…Tru

 

เสียงโทรศัพท์ของกราฟดังขึ้นที่ห้องนั่งเล่น เพราะกราฟวางโทรศัพท์เอาไว้ตรงนั้น

“ขอตัวแป๊บหนึ่งนะครับ” กราฟบอกกับฟ่าง ก่อนจะรีบเดินออกไปรับโทรศัพท์ตนเอง

“ว่าไงโจ” กราฟรับสายคนรัก

 

 

(“อาบน้ำแต่งตัวรึยัง”) โจถามขึ้น

 

 

“อืม เรียบร้อยแล้ว” กราฟตอบกลับ

 

 

(“แล้วกินข้าวรึยัง”) โจถามออกมาอีก ในใจกราฟก็คิดอยู่ว่าจะบอกคนรัก เรื่องที่ฟ่างเข้ามาในห้องพัก

 

 

“โจ คือว่า..” กราฟกำลังจะพูดบอก

 

 

“กราฟพี่เทก๋วยเตี๋ยวให้แล้วนะ” ฟ่างเดินออกมาบอก เพราะเมื่อสักครู่กราฟยังเทไม่หมด กราฟรีบหันไปหาฟ่างทันที

 

 

“ครับๆ..” กราฟตอบรับออกมา

 

 

“เดี๋ยวพี่รอในครัวนะ” ฟ่างบอกกลับ พร้อมกับยิ้มน้อยๆ แล้วเดินเข้าไปในครัวต่อ กราฟจึงหันมาสนใจคนปลายสายอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าทางฝั่งของโจจะเงียบไป

 

 

“โจ...โจ ได้ยินรึเปล่า” กราฟเรียกคนรัก เพราะคิดว่าโทรศัพท์สัญญานไม่ดี

 

 

(“ได้ยินชัดเจนเลยล่ะ”) เสียงเข้มๆของโจดังรอดออกมา ทำให้กราฟชะงักไปนิด ซึ่งโจได้ยินเสียงของฟ่างชัดเจนเหมือนกัน

 

 

“เป็นอะไร” กราฟถามกลับไป

 

 

(“มึงให้ไอ้บ้านั่นเข้าห้องเหรอกราฟ”) เสียงดุๆของโจดังขึ้น กราฟพอจะเดาได้เลยว่าโจหัวเสียแค่ไหน ฟังจากน้ำเสียงก็พอรู้

 

 

“ใจเย็นก่อนโจ พี่ฟ่างเค้าซื้อก๋วยเตี๋ยวมาฝากกู แล้วก็หาเพื่อนกินด้วย กูก็เลยให้เค้าเข้ามา เพราะกูไม่อยากเข้าไปที่ห้องของเขา” กราฟตอบกลับให้คนรักเข้าใจ

 

 

(“แล้วไหนมันบอกว่ามันไม่ค่อยสบาย แล้วทำไมมันไม่ไปนอนพัก มาวุ่นวายในห้องเราทำไม”) โจว่ากลับมาอีก

 

 

“กินเสร็จเดี๋ยวเขาก็กลับ  มันไม่มีอะไรจริงๆโจ” กราฟบอกกลับไปอีก

 

 

(“โธ่เว้ย แม่ง”) เสียงโวยวายของโจดังรอดออกมา ก่อนที่สายจะตัดไป ทำให้กราฟกังวลเล็กน้อย กราฟพยายามโทรกลับไป แต่กลายเป็นว่าติดต่อโจไม่ได้ กราฟหน้าเครียด เพราะไม่รู้ว่าโจปิดเครื่องหนี หรือสัญญานไม่ดีกันแน่ เมื่อเห็นว่าติดต่อโจไม่ได้ กราฟจึงเดินเข้าไปในครัว

 

 

“โจโทรมาเหรอ” ฟ่างถามขึ้น ตอนนี้ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่เก้าอี้ของโต๊ะอาหารแล้ว

 

 

“อ่อ ครับ” กราฟตอบรับพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ

 

 

“มีอะไรรึเปล่า หรือว่าพี่มารบกวนอะไร บอกได้นะ” ฟ่างถามกลับเสียงอ่อยๆ

 

 

“เปล่าครับ ไม่ได้รบกวนอะไร โจมันแค่โทรมาถามเรื่องกินข้าวเฉยๆน่ะครับ” กราฟตอบกลับ เพราะไม่อยากให้ฟ่างรู้สึกไม่ดีไปด้วย ฟ่างยิ้มอ่อนๆ

 

 

“อืม งั้นกินกันเลยเถอะ เดี๋ยวจะหายร้อนแล้วไม่อร่อย” ฟ่างพูดบอก ก่อนที่กราฟจะนั่งกินก๋วยเตี๋ยวที่ฟ่างซื้อเข้ามา ทั้งสองนั่งกินกันไปเงียบๆ ฟ่างไม่ได้ชวนคุยอะไร และกราฟเองก็กินไปพร้อมกับคิดถึงโจไปด้วย เมื่อทั้งทานเสร็จเรียบร้อย ฟ่างก็ขอตัวกลับห้องไปนอนพักหลังจากกินยาไปแล้ว

“ขอบใจนะ ที่ยอมกินเป็นเพื่อนพี่” ฟ่างพูดบอกเมื่อกราฟเดินมาส่งที่หน้าห้อง

 

 

“ไม่เป็นไรครับ” กราฟตอบกลับ

 

 

“พี่เหงาๆน่ะ มาจากต่างจังหวัดก็แบบนี้ล่ะเนอะ อยู่มานาน ไม่ชินสักที” ฟ่างบอกพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ

 

 

“เอาไว้ถ้าพี่เบื่อๆเหงาๆ ก็มากินข้าวกับผมกับโจก็ได้ครับ” กราฟบอกออกมาอย่างเห็นใจ เพราะเขาเองก็มาจากต่างจังหวัดเหมือนกัน แต่ยังดีที่กราฟยังมีโจอยู่ด้วย

 

 

“ขอบใจนะ” ฟ่างบอกกลับ ก่อนจะเดินไปที่ห้องตนเอง ส่วนกราฟเมื่อเห็นว่าฟ่างเข้าห้องไปแล้ว ก็ปิดประตูแล้วไปล้างชามในครัว กราฟหยิบโทรศัพท์ของตนเองมานั่งมองที่โซฟา

 

 

“รู้แบบนี้ขอเบอร์เพื่อนๆมันไว้ก็ดี” กราฟบ่นออกมา เพราะติดต่อโจไม่ได้ แต่ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเบอร์ของโจโทรเข้ามาอีกครั้ง กราฟรีบรับสายอย่างรวดเร็ว

“โจ มึงปิดเครื่องหนีกูทำไม” กราฟพูดถามขึ้นทันที

 

 

(“เปล่า”) เสียงของโจที่ติดหงุดหงิดดังขึ้นมา

 

 

“แล้วทำไมมึงถึงตัดสาย กูโทรกลับไปก็โทรไม่ติด” กราฟบอกกลับ

 

 

(“ไม่มีอะไร แล้วไอ้พี่ฟ่างมันกลับห้องมันไปรึยัง”) โจถามกลับมาเสียงขุ่นนิดๆ

 

 

“กลับไปแล้ว มันไม่มีอะไรนะเว้ยโจ พี่เค้าแค่หาเพื่อนกินข้าวเท่านั้นเอง” กราฟบอกกับคนรักอีกครั้งให้เข้าใจ

 

 

(“แล้วมันไม่มีเพื่อนคนอื่นแล้วรึไง”) โจว่ากลับมาอีก

 

 

“โจ” กราฟปรามคนรัก

 

 

(“มึงเองก็ไว้ใจคนอื่นง่ายเกินไปนะกราฟ เราพึ่งรู้จักเค้าได้ไม่ถึงเดือน ถ้าเค้าเป็นพวกสิบแปดมงกุฎล่ะ มึงจะทำยังไง ยิ่งอยู่คนเดียวด้วย แล้วถ้าเค้าใช้ความขี้สงสารของมึงเพื่อเข้าหามึงแบบแปลกๆล่ะ มึงจะจัดการได้มั้ย”) โจว่าออกมาอีก

 

 

“โจ กูไม่อยากทะเลาะกับมึงทางไกลแบบนี้นะ” กราฟบอกออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ

 

 

(“แล้วมึงคิดว่ากูอยากทะเลาะกับมึงเหรอกราฟ กูห่วงมึง มึงเข้าใจมั้ย กูไม่ได้อยู่ดูแลมึง กูก็ต้องกังวลมากกว่าทุกที จริงอยู่ที่มึงก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง มึงดูแลตัวเองได้ แต่มันจะดีกว่าไม่ใช่เหรอวะ ถ้าเราสองคนจะช่วยกันดูแลกันและกันน่ะ”) โจว่าออกมาเป็นชุด ทำให้กราฟนิ่งเงียบไปนิด

(“กูบอกตรงๆเลย ว่ากูหึง ไอ้พี่ฟ่างนั่น มันตรงสเปคมึงทุกอย่าง แถมมันก็แสดงออกด้วย ว่าสนใจมึง กูถึงไม่อยากให้มึงไปยุ่งกับมันมากๆไง”) โจบอกออกมาอีก

 

 

“มึงความจำสั้นรึไงไอ้โจ กูบอกแล้วไง ว่าสเปคของกูน่ะ มันเปลี่ยนไปแล้ว แล้วอีกอย่างกูมีมึงแล้วนะ ทำไมมึงถึงคิดว่ากูจะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่น มึงไม่ไว้ใจกูเหรอวะ” กราฟว่าออกมาอีก ทางฝั่งของโจนิ่งเงียบไป กราฟเองก็รู้สึกอึดอัดในใจไม่น้อย

 

 

(“กูเชื่อใจมึงนะกราฟ แต่กูไม่เคยมั่นใจในตัวกูเองเลย”) โจบอกออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

 

 

“ถ้าคนอย่างมึงไม่มีความมั่นใจ ในโลกนี้ก็ไม่มีคำว่าหน้าด้านแล้วล่ะ” กราฟแกล้งพูดเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ เขาเองก็ไม่ชอบที่จะทะเลาะกับโจแบบนี้เหมือนกัน

 

 

(“นี่มึงชมหรือด่ากูกันแน่วะ”) โจถามกลับ แต่กราฟก็พอจับน้ำเสียงได้ว่าโจเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมานิดหนึ่งแล้ว

 

 

“แล้วแต่มึงจะคิด” กราฟตอบกลับไปพร้อมกับหัวเราะขำเบาๆในลำคอ บรรยากาศเปลี่ยนมาผ่อนคลายได้ในเวลาอันรวดเร็ว เพราะกราฟเห็นว่าโจร้อน ตนเองเลยต้องเย็นเพื่อดับร้อนบ้าง

 

 

(“งั้นกูคิดว่ามึงชมกูล่ะกัน กูจะได้สบายใจ”) โจตอบกลับ ทำให้กราฟหัวเราะขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ทั้งสองจะเงียบไปนิด

 

 

“อย่าปิดเครื่องหนีกูอีกนะ กูไม่ชอบเลยว่ะ” กราฟพูดบอกออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

“มีอะไร เราก็ต้องคุยกันก่อน ให้รู้เรื่องไปเลย” กราฟบอกออกมาอีก

 

 

(“กูรู้..กูไม่ได้ปิดเครื่องหนี..มัน..เอ่อ..เฮ้อ ช่างมันเหอะ”) โจอึกอักเล็กน้อย

 

 

“มึงกินข้าวรึยัง” กราฟถามขึ้น

 

 

(“กินแล้ว ส่วนมึงก็คงกินแล้วเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ”) โจอดที่จะพูดเหน็บคนรักไม่ได้

 

 

“ก็แค่กินก๋วยเตี๋ยวด้วยกัน ไม่มีอะไรหรอก กินเสร็จพี่เค้าก็กลับห้องเลย” กราฟบอกย้ำอีกครั้งให้คนรักมั่นใจ

“อืม กูว่ามึงพักผ่อนเถอะ นั่งรถไปตั้งไกล ไม่เพลียรึไง เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องรับน้องกันอีก” กราฟพูดบอกออกมา

 

 

(“อยากคุยกับมึงต่ออีกว่ะ คิดถึง”) โจบอกออกมาเสียงจริงจัง

 

 

“พึ่งห่างกันไม่กี่ชั่วโมงเองนะมึง” กราฟพูดขึ้น

 

 

(“สำหรับกู นาทีเดียวก็ไม่อยากห่างจากมึง”) โจพูดหยอดออกมา

 

 

“เลี่ยนว่ะ แล้วตอนเรียน ที่ต้องห่างกันเนี่ย มึงใจจะขาดเลยรึเปล่าหะ” กราฟแกล้งแขวะคนรัก ทั้งๆที่ในใจก็วูบไหวด้วยความขัดเขินกับคำพูดเสี่ยวๆของคนรัก

 

 

(“โหยยย สุดๆอ่ะ”) โจบอกกลับมาอีก กราฟยิ้มขำนิดๆ กับความทะเล้นของคนรัก

 

 

“มึงพักเถอะ กูห่วงมึงนะ ไม่ใช่ไม่อยากคุย” กราฟบอกให้คนรักเข้าใจ

 

 

(“ครับๆ เข้าใจแล้วครับ คิดถึงมึงนะ รักมึงด้วย”) โจพูดบอกออกมาอีกครั้ง กราฟเม้มปากนิดๆ เพราะรู้ตัวดีว่ากำลังจะยิ้มกว้างแค่ไหน

 

 

“อืม...กูก็คิดถึงมึง” กราฟตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

(“อะไร ไม่บอกรักกูหน่อยล่ะ”) โจพูดทวง กราฟนั่งกลอกตานิดๆ แต่ริมฝีปากก็คลี่ยิ้ม

 

 

“โลภมากว่ะ” กราฟแกล้งว่า

 

 

(“ใช่สิ มีแค่กู..”) โจกำลังจะพูดตัดพ้อ

 

 

“กูก็รักมึงนะ แค่นี้แหละ ไอ้บ้าโจ ไปนอนพักไป๊” พูดจบกราฟก็วางสายไปทันที ก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งยิ้มเขินอยู่คนเดียว

“แม่ง ชอบทำให้กูเป็นพวกเสี่ยวไปด้วย” กราฟบ่นแต่ริมฝีปากยกยิ้ม

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++++++++++

 

 “นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะมึง ตอนแรกทำหน้าเหมือนจะแดกหัวใคร” เสียงของฟลุคดังแซวออกมา โจหันไปยักคิ้วใส่เพื่อน

 

 

“เรื่องของกูน่า” โจบอกกลับไป

 

 

“ทำมาเป็นพูดดี กูอยากรู้จริงๆ ถ้ากราฟมันรู้ว่ามึงเผลอปาโทรศัพท์ลงทะเลเมื่อกี้ มันจะว่ายังไงวะ” ฟลุคแกล้งถามออกมาอีก ทำให้โจชะงักไปทันที เพราะก่อนหน้านี้ เขาออกไปคุยโทรศัพท์กับกราฟที่ชายทะเล แต่ตอนที่เขาหงุดหงิดเรื่องที่ฟ่างเข้ามาหากราฟในห้อง เขาก็ลืมตัวปาโทรศัพท์ลงพื้น ตอนแรกตั้งใจว่า ปาลงทรายคงไม่เป็นอะไร แต่ดันปาแรงไปหน่อย ตกลงในน้ำทะเลซะงั้น เดือดร้อนต้องรีบหยิบมาแล้วถอดแบตออกอย่างรวดเร็ว โจต้องวิ่งกลับมาที่พักเพื่อขอไดร์เป่าผมจากเพื่อนๆ เพื่อมาเป่าซิม เป่าเครื่องโทรศัพท์ของตนเองให้แห้ง แล้วลองประกอบโทรหากราฟใหม่ สรุปว่ายังใช้ได้

 

 

“เหอเหอ อย่าให้มันรู้นะมึง กูโดนด่าสามวันไม่จบแน่ๆ” โจพูดบอกออกมา พลางคิดว่าตนเองคราวหน้าต้องคุมอารมณ์ให้มากกว่านี้ ไม่งั้นข้าวของคงได้พังจริงๆแน่ๆ

..

..

..

“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจของกราฟดังขึ้น เมื่อชายหนุ่มล้มตัวลงไปนอนหงายบนเตียงกว้าง หลังจากที่คุยกับโจเสร็จแล้ว กราฟดีใจที่ปรับความเข้าใจกับคนรักได้โดยเร็ว ไม่ได้ทิ้งเวลาไว้นาน กราฟนอนคิดถึงคำพูดและน้ำเสียงของโจช่วงก่อนที่จะวางสาย ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ โจยังคงทะเล้นและกวนกราฟเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน กราฟนอนคิดเรื่องของโจมาเรื่อยๆ ก็รู้สึกถึงความเงียบสงัด

“ทำไมมันเงียบแบบนี้วะ” กราฟพึมพำออกมา พอโจไม่อยู่ด้วยก็รู้สึกว่าห้องเงียบไปมาก

“ไม่ใช่มีแค่มึงที่คิดถึงคนเดียวซะเมื่อไรล่ะ” กราฟพูดถึงโจเสียงแผ่ว ก่อนจะกลิ้งตัวไปมาบนเตียง แล้วไปนอนหนุนหมอนของโจเอาไว้ เตียงนอนกว้างขึ้นมากเมื่อไม่มีคนนอนข้างๆ

“โว้ยย อาการหนักแล้วมั้งเรา อย่าให้ไอ้โจมันรู้เชียวโดนเอาเรื่องนี้มาล้อตลอดแน่” กราฟบ่นพึมพำก่อนจะลุกลงจากเตียงเพื่อไปเปิดทีวีดูที่ห้องนั่งเล่น

 

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงโทรศัพท์ของกราฟดังขึ้น กราฟรีบหยิบขึ้นมาดูเพราะคิดว่าเป็นโจ แต่ไม่ใช่

“ครับม๊า” กราฟรับสายแม่ตนเอง

 

 

(“อยู่คนเดียวได้รึเปล่ากราฟ”) เสียงแม่ของกราฟถามมาตามสาย ทำให้กราฟขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงงๆ

 

 

“ม๊ารู้ได้ไงว่าผมอยู่คนเดียว” กราฟถามออกมาอย่างแปลกใจ

 

 

(“โจโทรมาบอกม๊า ว่าไม่ได้นอนคอนโดสองคืนเพราะไปรับน้อง”) แม่ของกราฟตอบกลับ ยิ่งทำให้กราฟงงเข้าไปใหญ่

 

 

“แล้วทำไมโจมันต้องโทรบอกม๊าด้วยล่ะครับ มันโทรไปเมื่อไรเนี่ย” กราฟถามออกมาอย่างสงสัย

 

 

(“โทรมาเมื่อสักพักเนี่ยแหละ ก็แค่โทรมาบอกไว้เฉยๆล่ะมั้ง”) แม่ของกราฟตอบกลับมาพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

 

 

“สงสัยมันบ้าล่ะม๊า ม๊าไม่ต้องห่วงหรอก ผมอยู่ได้ ผมไม่ใช่เด็กสักหน่อย” กราฟตอบกลับไปเพื่อไม่ให้แม่ตนเองเป็นห่วงมาก

 

 

(“ความจริงเราน่าจะโทรให้บีมหรือพล มานอนเป็นเพื่อนก็ได้นะ”) แม่ของกราฟบอกกลับมาอีก

 

 

“บีมกลับกาญจน์ไม่ใช่เหรอม๊า เห็นบีมบอกว่าเฮียขึ้นมารับ” กราฟตอบกลับเพราะคุยกับบีมเมื่อตอนพักกลางวัน

 

 

(“อ่าว งั้นเหรอ สงสัยยังมาไม่ถึงบ้าน ถึงว่าบ้านปิดไฟเงียบเชียว”) แม่ของกราฟพูดขึ้นด้วยความไม่รู้

 

 

“ส่วนไอ้พล พี่ออดี้ก็คงขึ้นมาหามันล่ะมั้งครับ ผมอยู่ได้ ม๊าไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ว่าจะให้เพื่อนในกลุ่มมาทำรายงานด้วยกัน” กราฟตอบกลับไปอีก เพราะนัดแนะกับเพื่อนๆแล้วว่าให้มาทำรายงานที่ห้องของตนเอง

 

 

(“อืม งั้นม๊าไม่กวนละ ปิดห้องปิดไฟให้เรียบร้อยนะกราฟ”) แม่ของเด็กหนุ่มพูดเตือนขึ้นอีกครั้ง กราฟรับคำก่อนที่แม่จะตัดสายไป กราฟนั่งมองโทรศัพท์ตนเองอย่างลังเล ก่อนจะลุกปิดโทรทัศน์ ตรวจตรารอบๆห้อง แล้วเข้าไปในห้องนอน กราฟขึ้นไปนอนบนเตียงกว้างแล้วกดโทรศัพท์หาโจ

 

 

(“โอ๊ะ...มึงโทรหากูก่อนได้ด้วย”) เสียงโจกวนขึ้นทันทีเมื่อรับสาย

 

 

“อย่าเว่อร์ กูก็โทรหามึงก่อนออกจะบ่อยนะโจ” กราฟว่ากลับไปไม่จริงจังนัก โจก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“จะนอนรึยัง” กราฟถามขึ้นมาก่อน

 

 

(“กำลังจะเข้านอนแล้ว มีอะไรรึเปล่า”) โจถามกลับมาเสียงจริงจัง

 

 

“มึงโทรไปบอกม๊าเหรอ ว่าไปรับน้อง แล้วกูอยู่คนเดียว” กราฟถามกลับไปอย่างข้องใจ

 

 

(“อืม กูอยากโทรไปบอกม๊ามึงหน่อย ว่าปล่อยให้ลูกชายเค้าอยู่คนเดียวเพราะต้องมารับน้อง ไม่อยากให้เค้าคิดว่ากูทิ้งมึงให้นอนคนเดียวไง”) โจบอกกลับ กราฟส่ายหน้าไปมา

 

 

“มึงนี่ก็บ้า ม๊ากูเค้าไม่คิดอะไรหรอก” กราฟว่ากลับไปอย่างนึกขำ

 

 

(“ไม่ได้หรอก กูจริงจัง”) โจตอบกลับมาอีก กราฟยิ้มน้อยๆ

(“นอนหลับรึเปล่า”) โจถามขึ้นมา ทำให้กราฟชะงักไปนิด

 

 

“ไม่รู้ว่ะ” กราฟตอบออกมาตรงๆ เพราะทุกคืนจะต้องชินกับการที่มีอีกคนนอนข้างๆ แต่คืนนี้เตียงกลับโล่งกว้าง

 

 

(“กูแม่ง นอนไม่หลับแน่เลย รู้งี้หยิบเสื้อมึงติดมาสักตัวก็ดี จะได้มานอนกอดนอนดม จะได้หลับสนิทหน่อย”) โจบอกกลับ

 

 

“ไอ้บ้า เดี๋ยวเพื่อนมึงก็คิดว่ามึงโรคจิตหรอก” กราฟว่ากลับไปอย่างขำๆ

 

 

(“หึหึ ก็กูคิดถึงมึงนี่หว่า”) โจบอกกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ

 

 

“ไม่เอากางเกงในกูไปเลยล่ะ” กราฟแกล้งประชด

 

 

(“เออ จริงด้วย เอาไว้ครั้งหน้า ถ้าต้องออกไปเข้าค่ายหรือค้างที่ไหนโดยไม่มีมึงไปด้วย กูขอเอากางเกงในมึงติดไปด้วยนะ”) โจบอกกลับ ทำให้กราฟหน้าร้อนผ่าว

 

 

“ไอ้โจ ไอ้โรคจิต ไอ้หื่นเอ๊ยยย” กราฟว่าคนรักออกมาเสียงลั่น โจก็หัวเราะขำกลับมา ก่อนที่ทั้งสองจะคุยโทรศัพท์เรื่องนั้นเรื่องนี้กันจนถึงเที่ยงคืน

“โจ ดึกแล้วว่ะ” กราฟพูดขึ้นเมื่อหันไปมองนาฬิกาข้างผนังห้อง

 

 

(“ง่วงแล้วเหรอ”) โจถามกลับ

 

 

“ก็..นิดหน่อย แต่มึงน่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นรับน้องแต่เช้านะ ไปนอนเหอะ ว่างเมื่อไรค่อยโทรมาหากู กูอยู่ห้องเนี่ยแหละ เดี๋ยวตอนสายๆไอ้พวกนั้นมันจะมาทำรายงานที่ห้อง” กราฟบอกกลับไป

 

 

(“อืม นอนห่มผ้าด้วยนะ แอร์ไม่ต้องเปิดเย็นมาก เดี๋ยวไม่สบาย”) โจบอกออกมาด้วยความเป็นห่วง

 

 

“มึงก็เหมือนกันนะ” กราฟไม่รู้จะพูดบอกอะไรคนรักดี

 

 

(“ฝันดีนะกราฟ”) โจบอกกลับมาเสียงนุ่ม ทำให้กราฟยิ้มออกมาอ่อนๆ

 

 

“ฝันดีเหมือนกัน โจ” กราฟบอกคนรักกลับไป แล้วตัดสายโทรศัพท์ กราฟยิ้มคนเดียว ก่อนจะลุกลงจากเตียงไปที่ตู้เสื้อผ้า กราฟถอดเสื้อตัวเองออก แล้วหยิบเสื้อกีฬาของโจที่อยู่ในตู้มาใส่

“ขอใส่หน่อยนะ” กราฟพูดคนเดียว เขาไม่กล้าขอโจตรงๆ เพราะกลัวว่าโจจะล้อ การที่ได้ใส่เสื้อคนรักนอน ทำให้กราฟรู้สึกอบอุ่น ถึงแม้ว่าโจจะไม่ได้อยู่ข้างๆก็ตาม กราฟกลับขึ้นเตียงอีกครั้ง แล้วห่มผ้า หลับตาลงได้ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

ปรี๊ดดด

 

เสียงเป่านกหวีดดังขึ้นในช่วงตี 5 ทำให้โจและเพื่อนๆสะดุ้งตื่นขึ้นมา โจลูบหน้าด้วยความเพลียเล็กน้อย เพราะพึ่งนอนไปได้ไม่ถึง 4 ชั่วโมง

“ตื่นๆ ลุกไปล้างหน้า แล้วไปเจอกันที่หาด” เสียงรุ่นพี่มาเดินเคาะประตูห้องพัก ซึ่งเป็นบ้านหลังใหญ่นอนได้ห้องละ 10 คน เมื่อได้ยินที่รุ่นพี่เรียก ทุกคนจึงลุกทยอยกันเข้าห้องน้ำ

 

 

“ตกลงนี่เรามารับน้อง หรือว่ามาเข้าค่ายทหารวะ” ฟลุคบ่นเล็กน้อย

 

 

“กูว่าเป็นเรื่องปกติว่ะ” โจบอกกลับ เพราะเขาเองก็ชินกับตอนที่เข้าค่ายเก็บตัวนักกีฬา ซึ่งต้องลุกมาวอร์มร่างกายกันแต่เช้า เมื่อล้างหน้ากันเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็เดินไปรวมกันที่หาด ซึ่งมีรุ่นพี่รออยู่แล้ว รุ่นพี่มาเดินเช็ครายชื่อรุ่นน้องปีหนึ่งทุกคน

 

 

“ก่อนที่เราจะเริ่มกิจกรรมรับน้องอย่างเป็นทางการ เช้าๆอากาศดีๆแบบนี้ เราก็ควรออกมาวิ่ง เพิ่มสมรรถภาพร่างกายให้สมกับที่เรียนวิทยาศาสตร์การกีฬากันหน่อย” เสียงของโก้ตะโกนขึ้น เมื่อเห็นว่าน้องๆมารวมกันครบแล้ว

“เราจะออกวิ่งตามชายหาด ไปจนสุดแนวหาดแล้ววิ่งกลับมา” โก้อธิบายออกมาต่อ ทุกคนก็หันไปมองตามเส้นทางที่จะวิ่ง

“วิ่งเรียงแถวกันนะเว้ย” โก้บอกออกมาอีก ก่อนที่รุ่นพี่จะให้รุ่นน้องยืนเรียงกันแถวเดียวแล้วเริ่มออกวิ่ง อากาศยามเช้าดีจริงๆเหมือนที่โก้บอก กลิ่นอายทะเลพร้อมกับลมทะเลพัดเข้ามาปะทะใบหน้า ทุกคนต่างวิ่งกันไปเรื่อยๆ โดยมีรุ่นพี่วิ่งตามกันด้วย เมื่อวิ่งไปสุดหาดก็วนกลับมาตามที่รุ่นพี่สั่ง โจเองก็ไม่ค่อยสนใจอะไรโก้มากนัก เพราะโก้เองก็ยังไม่ได้มาวุ่นวายกับโจ จนทุกคนวิ่งกลับมาที่จุดเดิม ท้องฟ้าก็สว่างขึ้นมามากกว่าก่อนหน้านี้

 

 

“ไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย หลังจากกินข้าวเสร็จ จะพาไปสักการะศาลเจ้าพ่อเขาล้อมหมวก” รุ่นพี่อีกคนพูดบอก ก่อนจะปล่อยให้น้องๆแยกย้ายไปอาบน้ำได้

 

 

“ไอ้โก้มันไม่มาแกล้งอะไรมึงเลยว่ะ” ฟลุคพูดขึ้นเมื่อเดินกลับมาถึงบ้านพัก

 

 

“ก็ดีแล้วไง” โจตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ก็ออกมาที่ลานหน้าที่พัก ซึ่งอาหารของนักศึกษาเป็นข้าวกล่องธรรมดา นักศึกษาต้องไปเข้าแถวเพื่อรับข้าวกล่อง โจก็เดินไปยืนต่อแถวด้วย แล้วบังเอิญว่าโจต้องรับข้าวจากโก้

 

 

พรึ่บ..

 

โจผงะนิดๆ เมื่อโก้ยัดกล่องข้าวใส่มือของโจแรงๆ ยังดีที่โจรับไว้ทันไม่งั้นกล่องข้าวได้หล่นลงพื้นแน่ๆ โจมองหน้าโก้ด้วยสายตานิ่งๆ

“มีปัญหาอะไรไอ้โจ” โก้ถามเสียงแข็ง

 

 

“เปล่าครับ” โจตอบกลับเสียงเรียบ แล้วเดินเลี่ยงไป กลุ่มของภาคินที่นั่งอยู่ห่างออกไปก็หันมามองอย่างสังเกต แต่โจก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกไปมากนัก โจแยกมานั่งกินข้าวที่สนามหญ้าหน้าห้องพัก ใจหนึ่งก็อยากโทรไปหาคนรัก แต่กลัวว่ากราฟอาจจะยังนอนหลับอยู่ เพราะเป็นวันหยุด โจจึงไม่อยากโทรไปกวน

“หลังจากไปไหว้ศาลเจ้าพ่อเขาล้อมหมวก เราจะต้องทำอะไรกันต่อวะ” โจหันมาถามฟลุคที่พึ่งเดินมานั่งด้วย

 

 

“กูได้ยินพวกรุ่นพี่คุยกันว่าจะให้เข้าฐาน ฐานอะไรของพวกมันกูก็ไม่รู้ว่ะ” ฟลุคตอบกลับ ก่อนจะนั่งกินข้าวไปด้วย โจพยักหน้ารับ แล้วนั่งกินข้าวของตนเองไป เมื่อกินอิ่ม รุ่นพี่ก็พาไปสักการะศาลเจ้าพ่เขาล้อมหมวก และพากลับมาที่หาดอีกครั้ง

 

 

“กูจะแบ่งพวกมึงเป็นกลุ่ม กลุ่มละ 6 คน แต่ละกลุ่มจะได้รับสมุด 1 เล่ม เพื่อให้รุ่นพี่ที่ประจำแต่ละฐานเซ็นเมื่อพวกมึงทำกิจกรรมแต่ละฐานเรียบร้อยแล้ว การรับน้องครั้งนี้ พวกมึงต้องใช้พละกำลังกันหน่อย เข้าใจที่พูดมั้ย” โก้ตะโกนบอกรุ่นน้องทุกคน

 

 

“เข้าใจครับ” เสียงทุกคนตอบรับอย่างขันแข็ง รุ่นของโจที่เข้ามาส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย มีผู้หญิงแค่ 10 กว่าคนเท่านั้น แต่ก็มีรุ่นพี่ผู้หญิงคอยดูแลอยู่ด้วย ซึ่งอาจจะโดนรับน้องไม่หนักเท่าผู้ชาย

 

 

“และที่สำคัญ อย่าทำสมุดหาย ไม่งั้น กลุ่มนั้นจะโดนลงโทษ” โก้บอกออกมาอีก ก่อนจะให้รุ่นน้องแบ่งกลุ่มกัน แล้วแยกย้ายกันไปเข้าฐานแต่ละฐานที่รุ่นพี่เตรียมเอาไว้ กลุ่มไหนจะไปเข้าฐานไหนก่อนก็ได้ แต่ต้องเข้าให้ครบทุกฐาน

 

 

“มึงเป็นคนเก็บสมุดละกันไอ้โจ” อ้นพูดพร้อมกับส่งสมุดให้โจ

 

 

“เออ กูก็ว่างั้น มึงแม่งชอบขี้ลืม เดี๋ยวไปเผลอวางที่ไหน” ฟลุคบอกกลับ เพื่อนๆในกลุ่มก็เห็นดีด้วย โจก็รับสมุดมาถือเอาไว้

 

 

“แล้วเราจะไปฐานไหนกันก่อนดี” โจถามความคิดเห็นจากเพื่อนๆ

 

 

“ไปฐานพี่อ๋อมแอ๋มกันก่อนดีกว่าว่ะ ดูท่าจะง่ายๆดี” ฟลุคตอบกลับ กลุ่มของโจจึงเดินไปหาพี่รหัสของโจทันที

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++

 

 

2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ครบร้อยแล้วคร่า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #3151 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 22:02
    โก้จะแกล้งไรโจอีกมั้ย
    #3151
    0
  2. #1336 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 00:19
    หวานจิงรัยจิงคู่ยี้ อิอิ
    #1336
    0
  3. #1329 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 15:48
    กราฟน่ารักมากเลยอะ เอาเสื้อโจมาใส่ด้วยคิดถึง อยากกอดโจอะดิ กิ๊ววววว

    โก้อย่าคิดทำอะไรแผลงๆนะเว้ย
    #1329
    0
  4. #1292 Tanee Lov (@baitong_55) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 21:38
    พี่โก้อย่ายุ่งกับโจนะเว้ยย
    #1292
    0
  5. #1287 Resepnin (@resepnin) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 19:58
    พี่โก้ต้องหาเรื่องแกล้งอยู่แน่เลย
    #1287
    0
  6. #1285 Catchul (@catchul) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 09:27
    กราฟน่ารักมากอ่ะ คิดถึงก็บอกโจไปเลยเนาะกราฟเนาะ กราฟน่ารักกกกกกก อยากให้มีโก้ฟลุคจัง55555555 ไม่รู้ไปเอาโมเม้นมาจากไหน แต่โก้ฟลุคหนักมาก
    #1285
    0
  7. #1281 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 00:31
    คลื่นลมสงบก่อนพายุใหญ่นี่ไม่ค่อยโอเคเลย
    #1281
    0
  8. #1279 Mpika Moonarsar (@diarysmpi) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 23:09
    โก้มีแผนสินะ / กราฟน้อยแสนน่ารัก
    #1279
    0
  9. #1277 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 22:32
    อย่าบอกนะว่าสมุดหาย
    #1277
    0
  10. #1274 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 21:21
    หวังว่าอีพี่โก้คงไม่แกล้งอะไรไ ๆ ไม่ดีอีกนะ 
    #1274
    0
  11. #1272 Teoy0330 (@pimros) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 20:58
    จะมีอะไรอีกมั้ยเนี่ยยย ถ้าไปฐานของโก้ล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น
    #1272
    0
  12. #1270 PIPER_PN (@princessicecool) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 20:25
    อยากให้มีเรื่องของฟ่างบ้างอ่ะ 5555 (แหวกเพื่อ?) แต่ก็ชอบโจกราฟน้าาา น่ารักดี
    #1270
    0
  13. #1268 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 20:11
    โจคงไม่โดนแกล้งอะไรอีกนะ แบบแอบเอาสมุดไปอะไรแบบนี้
    #1268
    0
  14. #1267 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 19:44
    กราฟไว้ใจคนง่ายอ่ะ หวังว่าโก้นี่คงไม่เล่นตลกอะไรนะ
    #1267
    0
  15. #1266 aumeru (@sempre) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 19:10
    ยอมรับเลยเรื่องนี้อ่านแล้วหงุดหงิดกราฟบ่อยๆ 555555 กราฟแสดงออกเหมือนโจสำคัญเท่าคนอื่น แต่เชื่อว่าต้องมีอะไรทำให้กราฟเปลี่ยนไปน่าา
    #1266
    0
  16. #1261 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 17:44
    หมั่นไส้ มุ้งมิ้งกันทั้งที่อยู่ไกลกัน ชิส์ 555555
    #1261
    0
  17. วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 17:39
    555 ใครกันแน่ ที่โรคจิต เป็เอามากทั้งคู่ เดี๋ยวพอได้กันแล้ว จะหนักขึ้นหรือเบาลง ต้องติดตาม
    #1260
    0
  18. #1256 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 16:01
    โมเม้นท์อยากเอาเสื้อไปเป็นตัวแทนนี่น่ารักอ่ะ แบบว่าไม่เห็นหน้าแค่เห็นเสื้อผ้าก็ยังดี คิคิ นี่อิพี่โก้จะแกล้งอะไรโจป่ะเนี่ย ยังไม่จบสักทีจะอะไรนักหนาห๊ะ
    #1256
    0
  19. #1253 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 15:08
    เย้ๆๆๆ โจกราฟมาแล้ว โก้จะแกล้งอะไนโจอีกไหมเนี่ย
    #1253
    0
  20. #1239 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 21:09
    โจเลี่ยนว่ะ ฮ่าๆ

    มุ้งมิ้งๆ กันน่ารักกกกกกกก
    #1239
    0
  21. #1236 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 20:39
    โจมีเรื่องอะไรรึป่าวนะ ที่เงียบไป
    #1236
    0
  22. #1231 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 16:18
    โจหึงระยะไกลได้น่ารักมาก คือกราฟใจเย็นกับทุกๆเรื่องจริงๆมีเหตุผลตลอดแบบนี้แหละถึงจะเอาโจอยู่มือ คิคิ
    #1231
    0
  23. #1228 Teoy0330 (@pimros) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 13:52
    เราเป็นโจเราก็ระแวง ขนาดตอนแรกยังคิดว่าก๋วยเตี๋ยวใส่อะไรหรือเปล่า 555
    #1228
    0
  24. #1225 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 11:37
    โง้ยน่ารักมุ้งมิ้ง
    #1225
    0
  25. วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 16:05
    หืม....หึหึ
    #1215
    0