บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,196 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,279 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    71

    Overall
    244,196

ตอนที่ 31 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [ภาคิน X พระพาย]......13 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3837
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    30 ก.ค. 58





บทเรียนรัก นักกีฬา  [ภาคิน X พระพาย] ตอนที่ 13

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

พระพายมองหน้าภาคินทันที เมื่อได้ยินภาคินเอ่ยปากว่าจะช่วยแม่ของพระพายทำขนม

“พี่ภาคินทำเป็นเหรอครับ” พระพายถามขึ้นมา

 

 

“ของแบบนี้มันก็เรียนรู้กันได้นี่ เราก็คอยสอนพี่ล่ะกัน” ภาคินตอบกลับ โดยมีแม่ของพระพายยืนมองยิ้มๆ

 

 

“แล้วพี่ภาคินไม่มีธุระไปไหนต่อเหรอครับ” พระพายถามขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้ภาคินอยู่ แต่พระพายรู้สึกแปลกใจเท่านั้น

 

 

“ธุระงั้นเหรอ...อืม..ก็ที่นี่แหละ” ภาคินตอบกลับ ก่อนจะหันไปหาแม่ของพระพายทันที

“มีอะไรให้ผมช่วยยกมั้ยครับ” ภาคินถามขึ้น

 

 

“อ่อ มีจ่ะ ในครัวน่ะ” แม่ของพระพายตอบยิ้มๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในบ้าน ส่วนภาคินก็เดินตามไปทันที

 

 

“พี่พาย พี่พาย” เสียงของเพลินดังขึ้น พร้อมกับวิ่งเข้ามาหา

 

 

“อะไร” พระพายขานรับน้องสาว

 

 

“รถพี่ภาคินนี่ พี่ภาคินมาเหรอ” เพลินถามต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

 

“อืม เข้าไปช่วยแม่ยกของอ่ะ พี่ภาคินจะช่วยเตรียมของทำขนมด้วย” พระพายตอบกลับพร้อมกับพยักหน้าไปที่บ้านตนเอง

 

 

“เพลินว่า มันยังไง ๆ อยู่นะ” เพลินหรี่ตาพร้อมกับพูดขึ้นยิ้มๆ

 

 

“อะไร ยังไง” พระพายเลิกคิ้วถามขึ้นมา

 

 

“พี่ภาคินน่ะสิ ทำไมช่วงนี้ถึงตัวติดกับพี่พายตลอดเลย เพลินสงสัยตั้งแต่เรื่องมาส่งเมื่อคืนละ แล้วยิ่งเมื่อเช้า อยู่ ๆ ก็ช่วยพี่พายขายขนมอีก ทั้ง ๆ ที่ไม่ต้องช่วยก็ได้ แถมตอนนี้ยังมาหาที่บ้าน แล้วก็จะอยู่ช่วยเตรียมของด้วย” เพลินบอกออกมาอย่างที่ใจคิด ทำให้พระพายชะงักไปนิด พร้อมกับร้อนหน้าวูบวาบ

 

 

“ไม่มีอะไรหรอก พี่ภาคินเค้าก็คงไม่รู้จะไปไหนล่ะมั้ง” พระพายบอกเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

“ไม่รู้จะไปไหน แต่เลือกมาที่นี่” เพลินบอกต่อ พระพายยังไม่ได้พูดตอบอะไร ภาคินก็เดินถือของออกมาจากบ้านของพระพาย

“เจอกันอีกแล้วนะคะพี่ภาคิน” เพลินทักภาคิน ภาคินส่งยิ้มอ่อนๆให้ แล้ววางของลงบนแคร่

 

 

“พาย ชวนพี่ภาคินเค้าไปตัดใบตองสิ เดี๋ยวแม่เดินไปเอาของบ้านตาแป๊บหนึ่ง” แม่ของพระพายพูดขึ้น

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับ ก่อนที่แม่ของตนเองจะเดินแยกไป

 

 

“เพลินไปช่วยแม่ก่อนนะพี่พาย ถ้าเสร็จแล้วจะมาช่วย” เพลินบอกยิ้มๆ เพราะแค่วิ่งมาดูเท่านั้นว่าใครมา พระพายพยักหน้ารับ ก่อนที่เพลินจะเดินไปอีกคน ภาคินมองตามไป

 

 

“นั่นบ้านลุงเหรอ” ภาคินถามขึ้นเมื่อเห็นบ้านอีกหลังอยู่ห่างออกไป แต่ก็ไม่ไกลมากนัก

 

 

“ครับ ส่วนบ้านด้านหลัง บ้านตาน่ะครับ” พระพายตอบกลับ ภาคินพยักหน้ารับรู้

 

 

“แล้วจะไปตัดใบตองที่ไหน” ภาคินถามขึ้น พระพายหันไปหยิบมีด

 

 

“ในดงกล้วยครับ เอ่อ พี่ภาคินไม่ต้องไปช่วยก็ได้นะครับ” พระพายพูดขึ้นมาเสียงอ่อย ภาคินจ้องหน้าพระพายนิ่งๆ ทำให้พระพายหลบสายตาไปวูบหนึ่ง

 

 

“พี่บอกแล้วว่าจะช่วย” ภาคินพูดเสียงเรียบ พระพายมองเสื้อภาคินนิดๆ

 

 

“ก็...ผมกลัวว่าเสื้อพี่ภาคินจะเปื้อนยางกล้วยนี่ครับ ถ้าเปื้อนทีมันจะซักไม่ออกเอานะครับ” พระพายบอกออกมาเสียงอ่อยๆ เพราะดูเสื้อผ้าของภาคินแล้ว น่าจะมียี่ห้อและราคาแพงพอสมควร ภาคินก้มมองเสื้อตนเอง แล้วเงยหน้ามองพระพายสลับไปมา

 

 

“ถ้าพี่ทำให้เสื้อไม่เปื้อนได้ เราก็จะยอมให้พี่ไปช่วยใช่มั้ย” ภาคินถามกลับ พระพายมองอย่างงงๆเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับ ก่อนที่จะตัวแข็งทื่อ เมื่ออยู่ๆ ภาคินก็ถอดเสื้อที่เขาใส่ออก ความร้อนตีขึ้นใบหน้าของพระพายทันที และรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเมื่อภาคินใส่เสื้อกล้ามสีขาวข้างใน

“ถ้าเสื้อกล้ามเลอะก็ไม่เป็นไร” ภาคินพูดขึ้น พร้อมกับเดินเอาเสื้อไปเก็บไว้ในรถ พระพายมองตามแผ่นหลังของภาคินด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ

 

 

(ความจริงถอดหมดเลยก็ได้นะ) พระพายคิดในใจ ก่อนจะสะดุ้ง เมื่อรู้สึกตัวว่าตนเองคิดอะไร

//พระพาย แกจะบ้ารึไงอยู่ๆก็อยากให้พี่ภาคินถอดเสื้อกล้ามเฉย// พระพายพึมพำว่าตัวเอง พร้อมกับเอามือทั้งสองข้างตบแก้มตนเองเบาๆเพื่อเตือนสติ

 

 

“ตบตัวเองทำไม” ภาคินที่เดินกลับมาถามขึ้น

 

 

“ป่ะ..เปล่าครับ..เอ่อ..ยุงน่ะครับ รู้สึกเหมือนยุงกัดก็เลยตบ” พระพายอ้างไปก่อน พร้อมกับหลบสายตาภาคินด้วยความเขินในใจ

“เอ่อ...งั้นเราไปตัดใบตองกันเถอะครับ”พระพายพูดบอกออกมา ภาคินพยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเดินไปที่ดงกล้วยที่อยู่ถัดจากบ้านของเพลินไป

 

 

“เราเอาใบตองไปทำอะไร” ภาคินถามเมื่อเดินมาถึงดงกล้วย

 

 

“ทำขนมข้าวต้มมัดครับ” พระพายตอบกลับ ก่อนจะเงยมองหาใบตองที่ตนเองจะตัด พระพายเขย่งตัวเพื่อจะจับใบตองแล้วดึงลงมาตัดตรงส่วนก้าน พระพายอยากได้ใบใหญ่ๆ แต่ก็ไม่แก่มากเกินไป แต่ใบที่เขาต้องการก็ดันอยู่สูงกว่าเอื้อมมือของเขานิดหน่อย ทำให้พระพายต้องเขย่งและยืดตัวยืดแขนขึ้น

 

 

พรึ่บ..

 

พระพายชะงักไปนิด เมื่อมีมือแกร่งของคนที่ยืนด้านหลังตนเอง เอื้อมมือไปดึงมาให้

“จะเอาใบไหนก็บอก ไม่งั้นจะให้พี่มาทำไม” ภาคินบอกเสียงติดดุนิดๆ พระพายจึงรีบหันไปเพื่อจะขอโทษภาคิน

 

 

“ขะ..ขอ..อ๊ะ..” พระพายร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อหันไปชนกับอกแกร่งของภาคิน เพราะอีกฝ่ายยืนซ้อนด้านหลังของพระพายเอาไว้เมื่อสักครู่ พระพายผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ทำให้เกือบลื่น แต่ยังดีที่ภาคินเอื้อมมือรั้งเอวบางของเด็กหนุ่มเอาไว้

 

 

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

 

พระพายรู้สึกได้เลยว่าหัวใจของตนเองเต้นแรงมากแค่ไหน เต้นแรงจนพระพายปวดหนึบไปทั่วอกข้างซ้ายกันเลยทีเดียว ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงก่ำพอเงยหน้ามองภาคินก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองมาด้วยสายตาที่พระพายไม่อาจคาดเดาได้ ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

 

 

“ระวังหน่อย ถือมีดอยู่ด้วยนะเรา” ภาคินพูดขึ้น

 

 

“ข..ขอโทษครับ” พระพายพูดบอกก่อนจะขยับตัวออกจากการโอบของภาคิน เพราะกลัวว่าภาคินจะได้ยินเสียงหัวใจของตนเอง

 

 

“ไหน จะเอาใบไหนบอกพี่มา เดี๋ยวพี่ตัดให้” ภาคินพูดขึ้น พร้อมกับแบมือขอมีดจากพระพาย พระพายก็ส่งให้ แล้วชี้ไปที่ใบที่ตนเองต้องการ พระพายคอยบอกและชี้ให้ภาคินตัดใบตองไปเรื่อยๆ เมื่อได้เท่าที่ต้องการแล้ว ทั้งสองก็ช่วยกันหอบออกมาจากดงกล้วย พระพายใส่เสื้อตัวเก่าจึงไม่ค่อยกังวลเรื่องยางกล้วยเท่าไรนัก เมื่อมาถึงแคร่นั่งใต้ต้นไม้ก็เห็นแม่ของพระพายกำลังนั่งเตรียมของอย่างอื่นอยู่

 

 

“เสื้อเปื้อนยางกล้วยรึเปล่าภาคิน” แม่ของพระพายถามออกมาด้วยความเกรงใจ

 

 

“ไม่เปื้อนครับ ถึงเปื้อนก็ไม่เป็นไรครับ” ภาคินตอบรับพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ พระพายวางใบตองลงบนเสื่อ

 

 

“เดี๋ยวเราเอามีดกรีดใบตองออกมาเช็ดทำความสะอาด แล้วค่อยไปตากแดดให้มันอ่อนตัวกว่านี้หน่อยนะครับ” พระพายพูดบอกกับภาคิน ซึ่งภาคินก็พยักหน้ารับ และช่วยพระพายทำจนเสร็จ

 

 

“พาย เดี๋ยวติดเตาถ่านให้แม่ด้วยนะ” แม่ของพระพายพูดขึ้น

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับ

 

 

“เดี๋ยวพี่ช่วยละกัน มันมีสองเตาไม่ใช่เหรอ” ภาคินพูดบอก เพราะเห็นว่ามีเตาถ่านอยู่สองเตา

 

 

“พี่ภาคินจุดเตาถ่านเป็นด้วยเหรอครับ” พระพายถามออกมาอย่างแปลกใจ ภาคินมองหน้าพระพายนิ่งๆ

 

 

“ทำไมถึงคิดว่าพี่ทำอะไรพวกนี้ไม่เป็น” ภาคินถามออกมา ทำให้พระพายชะงักไปนิด ก็พระพายเห็นว่าบ้านภาคินมีฐานะ คงไม่เคยได้ใช้เตาถ่านแบบนี้

“พี่เข้าค่ายก็บ่อย ไปเที่ยวกางเต้นท์ก็บ่อย เรื่องแบบนี้พี่ทำได้อยู่แล้วล่ะ” ภาคินบอกออกมา

 

 

“ครับ..งั้นรบกวนพี่ภาคินจุดอีกเตานะครับ” พระพายตอบกลับ ก่อนที่ทั้งสองจะไปนั่งยองๆหน้าเตาถ่านแล้วรับผิดชอบจุดเตาคนละเตา พระพายลอบมองภาคินเป็นระยะ ก็เห็นว่าภาคินมีท่าทางคล่องแคล่วจริงๆ ไม่ได้พูดโอ้อวดแต่อย่างไร

“อ่า ติดแล้วครับ” พระพายพูดขึ้นเมื่อจุดเตาถ่านของตนเองติดไฟแล้ว ภาคินเองก็จุดติดแล้วเช่นเดียวกัน พระพายหันไปยิ้มให้ภาคินด้วยความลืมตัว ก่อนจะนิ่งไปนิด เมื่อเห็นภาคินมองมาพร้อมกับยกยิ้มอ่อนๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าภาคินยิ้มอะไร

 

 

“พาย พาพี่เค้าไปล้างมือที่ก๊อกน้ำก่อน” เสียงแม่ของพระพายพูดบอกออกมา เพราะมือของทั้งสองเปื้อนถ่าน พระพายจึงพาภาคินไปที่ก๊อกน้ำข้างบ้าน พระพายให้ภาคินล้างมือก่อน แล้วตนเองค่อยล้างทีหลัง

 

 

“หึหึ หน้าเปื้อนถ่านด้วยนะเรา” ภาคินพูดบอกออกมายิ้มๆ

 

 

“จริงเหรอครับ ตรงไหนครับ” พระพายถามกลับ พร้อมกับทำท่าจะเช็ดออก แต่ภาคินจับมือของพระพายเอาไว้ก่อน

 

 

“อย่า มือเรายังเปื้อนอยู่เลยนะ” ภาคินพูดขึ้น ทำให้พระพายนึกได้ แต่ก็ต้องใจเต้นแรงอีกครั้งเมื่อรู้สึกตัวว่าภาคินจับมือของพระพายเอาไว้อยู่ และหัวใจของพระพายก็ต้องทำงานหนักกว่าเดิม เมื่อภาคินเอื้อมมือมาเช็ดรอยผงถ่านที่แก้มใสของพระพายให้อย่างเบามือ พระพายรู้สึกเหมือนตนเองจะเป็นลม เพราะหัวใจทำงานหนักมากเกินไป ภาคินเช็ดแก้มให้พระพายจนสะอาด โดยที่พระพายก็นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อไปแล้ว

“ร้อนเหรอ” เสียงของภาคินดังขึ้น ทำให้พระพายกระพริบตาถี่

 

 

“อะไรนะครับ” พระพายถามขึ้นอีกครั้ง

 

 

“พี่ถามว่าร้อนเหรอ” ภาคินถามขึ้นอีกครั้ง พระพายทำหน้างง

 

 

“ทำไมเหรอครับ ก็ร้อนครับ” พระพายตอบกลับ

 

 

“อืม ถึงว่าหน้าเราแดงมากเลยน่ะ” ภาคินพูดบอกออกมา ทำให้พระพายชะงักไปนิด ก่อนจะรีบดึงมือตนเองออกจากมือของภาคิน

 

 

“ครับๆ มันร้อนมากเลยครับ” พระพายรีบหันไปล้างมือตนเองเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกข้างใน พระพายรู้ตัวเองดีว่าที่หน้าแดง ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เป็นเพราะภาคินต่างหาก และพระพายไม่อยากให้ภาคินสงสัยอะไรมากนัก ภาคินยิ้มอ่อนๆ

 

 

“งั้นพี่ไปช่วยคุณน้าก่อนนะ” ภาคินบอกกลับ เพราะเห็นว่าพระพายยังคงล้างมืออยู่  พระพายก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาภาคิน

 

 

“คะ..ครับ...” พระพายตอบรับ พร้อมกับก้มหน้าก้มตาล้างมือตนเอง ภาคินจึงเดินไปที่แม่ของพระพาย ทำให้พระพายถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

(อย่าทำให้ผมใจสั่นไปมากกว่านี้ได้มั้ยครับพี่ภาคิน ผมไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเลยจริงๆ) พระพายคิดในใจด้วยความขัดเขินและอึดอัดในใจไปพร้อมๆกัน

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++++++++

 

ภาคินอยู่ช่วยพระพายทำขนม โดยมีแม่ของพระพาย และพระพายคอยสอนและคอยบอกว่าต้องทำอะไรบ้าง จนเวลาผ่านไปสักพัก ตาของพระพายก็เดินตรงเข้ามาหา

 

 

“ใครล่ะนั่น” ตาของพระพายทักขึ้น

 

 

“พี่ภาคิน นี่ตาของผมเองครับ” พระพายรีบแนะนำให้ภาคินรู้จักกับตาตนเอง ภาคินวางมือจากใบตองแล้วหันมายกมือไหว้ชายสูงวัยทันที

 

 

“สวัสดีครับ ผมชื่อภาคินครับ เป็นรุ่นพี่ของพระพาย” ภาคินแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ ตาของเด็กหนุ่มพยักหน้ารับ

 

 

“อ่อ รุ่นพี่เจ้าพายมันเหรอ ไม่เคยเห็นหน้าเห็นตา” ตาของพระพายพูดขึ้น

 

 

“พี่ภาคินเป็นรุ่นพี่ตั้งแต่มัธยมแล้วครับตา ตอนนี้ก็เรียนมหาลัยเดียวกัน” พระพายอธิบาย

 

 

“เมื่อคืนภาคินก็มาส่งพายไงคะพ่อ” แม่ของพระพายพูดบอกออกมาบ้าง

 

 

“อืม..งั้นเหรอ ขอบใจมากนะ ฝากดูๆเจ้าพายมันด้วยนะ ไปอยู่คนเดียว ก็อดห่วงไม่ได้” ตาของพระพายพูดบอกออกมายิ้มๆ พร้อมกับเอามือไปโยกหัวหลานชายไปมาอย่างเอ็นดู ภาคินมองแล้วยิ้มอ่อนๆ พระพายรู้สึกขัดเขินไม่น้อย ที่ถูกตาทำเหมือนตนเองเป็นเด็กน้อยต่อหน้าภาคินแบบนี้

 

 

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลพระพายให้ครับ” ภาคินพูดบอกออกมา ทำให้พระพายหัวใจเต้นตึกตัก ถึงแม้จะรู้ว่าภาคินพูดตอบรับตาตนเองไปอย่างนั้นเอง

 

 

“อ่า ตอนนี้จะบ่ายโมงละ เดี๋ยวชั้นไปเตรียมข้าวกลางวันให้นะพ่อ...ภาคินเดี๋ยวกินข้าวเที่ยงด้วยกันนะ” แม่ของพระพายหันมาพูดบอกกับภาคิน

 

 

“ครับ” ภาคินตอบรับ โดยไม่ลังแลแม้แต่นิด

 

 

“เออ เดี๋ยวจะเดินไปตามไอ้สุขมากินด้วยกัน” ตาของพระพายพูดบอก ก่อนจะเดินแยกไป แม่ของพระพายก็เข้าไปในบ้าน ตอนแรกพระพายจะไปช่วย แต่แม่บอกให้อยู่ทำขนมกับภาคินไปก่อน

 

 

“เอ่อ..พี่ภาคินจะอึดอัดรึเปล่าครับ” พระพายถามออกมาอย่างเกรงใจ

 

 

“อึดอัดอะไร” ภาคินถามกลับ

 

 

“ก็บ้านผมเค้ากินข้าวรวมกันหลายคน ลุง ป้า เพลิน ตา แม่แล้วก็ผมน่ะครับ” พระพายพูดบอกออกมา

 

 

“แล้วไง ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ หรือว่าเราอึดอัดที่พี่จะกินข้าวด้วย” ภาคินถามกลับเสียงนิ่ง พระพายรีบส่ายหน้าไปมาทันที

 

 

“ไม่ครับ ไม่ได้อึดอัด” พระพายรีบปฏิเสธ

 

 

“พี่ก็ไม่อึดอัดอะไร” ภาคินตอบกลับมา พระพายเลยไม่พูดอะไรออกมาต่อ สักพักใหญ่ๆ อาหารกลางวันก็เตรียมเสร็จเรียบร้อย แม่ของพระพายทยอยออกมาวางที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน ครอบครัวของเพลินก็เดินถือกับข้าวมารวมด้วยเช่นเดียวกัน กลางวันนี้ไม่ได้นั่งกินที่แคร่ เพราะมีของทำขนมวางอยู่เกือบเต็มพื้นที่ จะนั่งกันที่โต๊ะไม้แทน ซึ่งมีเก้าอี้นั่งล้อมรอบทั้งสี่ด้าน พระพายแนะนำให้ภาคินรู้จักกับลุงและป้าของตนเอง ก่อนจะมานั่งกันที่โต๊ะ พระพายจำต้องนั่งคู่กับภาคิน เพราะแม่ของพระพายนั่งคู่กับเพลิน ลุงนั่งคู่กับป้า ส่วนตาทุกคนก็ให้นั่งคนเดียวเพราะจะได้ไม่อึดอัด พระพายเม้มปากนิดๆ พยายามข่มอาการตื่นเต้นที่ได้นั่งกินข้าวข้างๆภาคินแบบนี้ เพราะทุกทีจะนั่งฝั่งตรงกันข้ามกันตลอด

“นี่ยอดผักอะไรเหรอครับ” ภาคินถามขึ้นเมื่อแม่ของพระพายทำน้ำพริกกะปิกับผักต้มนานาชนิด แต่มีอยู่ชนิดหนึ่งที่ภาคินไม่ค่อยคุ้นเท่าไรนัก

 

 

“ผักปลังขาวน่ะ ที่ลูกมันเล็กๆสีม่วงๆ” แม่ของพระพายตอบกลับ

 

 

“ผมเคยได้ยินชื่อครับ แต่ไม่เคยได้เห็นต้น ไม่เคยกินด้วย” ภาคินตอบออกมาตรงๆ

 

 

“ของโปรดพระพายเค้าล่ะ ตำน้ำพริกกะปิทีไร ต้องมียอดผักปลังลวกด้วย” แม่ของพระพายพูดขึ้นยิ้มๆ ภาคินหันมามองหน้าเด็กหนุ่ม ที่นั่งยิ้มอย่างเขินๆ ก่อนที่ตาของพระพายจะให้ทุกคนนั่งกินข้าวไปพร้อมกัน พระพายเอายอดผักปลังมาม้วนๆใส่จานข้าวตนเอง แล้วตักน้ำพริกมาราดก่อนจะตักกินอย่างอร่อย พอหันมามองคนข้างตัว ก็เห็นว่าภาคินมองมาอยู่

 

 

“มีอะไรรึเปล่าครับ” พระพายถามขึ้น

 

 

“อร่อยมั้ย” ภาคินถามกลับ พระพายพยักหน้ารับทันที ภาคินจึงตักมาลองกินบ้าง กลายเป็นว่าภาคินเองก็ติดใจเหมือนกัน ทั้งๆที่มันก็เหมือนยอดผักบุ้ง ยอดตำลึงทั่วไป

 

 

“พอมั้ยภาคิน ถ้าไม่พอเดี๋ยวให้เจ้าพายมันไปเด็ดมาเพิ่มให้ หลังบ้านตามีเยอะแยะ” ลุงสุขแซวขึ้นมา ภาคินยิ้มรับนิดๆ

 

 

“สงสัยผมคงต้องขอซื้อกลับไปบ้านด้วยแล้วล่ะครับ” ภาคินตอบกลับ ตาของพระพายโบกมือไปมาพร้อมรอยยิ้ม

 

 

“ไม่ต้องซื้อ ไปเด็ดเอาได้เลย เอาไปแกงส้มก็ได้นะ ทำกับข้าวได้หลายอย่าง” ตาของพระพายบอกกลับ ภาคินก็ยิ้มรับ

 

 

“พี่ภาคินชอบกินจริงๆเหรอครับ” พระพายถามขึ้น ภาคินพยักหน้ารับ

 

 

“พี่ว่าอร่อยกว่าตำลึงอีกนะ” ภาคินบอกกลับ ทำให้พระพายยิ้มกว้าง รู้สึกดีใจ ที่อย่างน้อยก็มีของชอบที่เหมือนกับภาคินขึ้นมาอย่างหนึ่งแล้ว พระพายเงยหน้าไปมองเพลินก็เห็นน้องสาวตนเองยิ้มล้อกลับมา

 

 

“พ่อ ตกลงว่า พวกนั้นมาตื๊ออยู่อีกมั้ย” ลุงสุขถามพ่อตนเองเมื่อนึกได้ ตาของพระพายขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

 

“ก็มาอยู่ล่ะ เมื่อวานมันก็มากัน แต่เอ็งไม่อยู่ เฮ้อ บอกไปแล้วว่าไม่ขายๆ ก็ยังจะตื๊อกันอยู่ได้” ตาของพระพายบ่นออกมาอย่างเหนื่อยใจ ภาคินก็นั่งฟังเงียบๆ

 

 

“ความจริง ที่ของคนอื่นเยอะแยะ ทำไมเขาไม่ไปขอซื้อ ทำไมถึงต้องอยากได้ที่ของเราด้วยล่ะคะ” แม่ของเพลินถามขึ้นมาบ้าง

 

 

“มันติดแม่น้ำไงล่ะ ทำเป็นรีสอร์ทโรงแรมได้ดีเลยล่ะ” ลุงสุขบอกกลับ

 

 

“อย่าคุยเรื่องนี้เลย คุยไปก็กินข้าวไม่อร่อย...อ่า.. กินเยอะๆนะภาคิน” ตาของพระพายหันมาพูดบอกกับภาคินที่นั่งเงียบไป

 

 

“ครับ”ภาคินตอบรับ เมื่อกินข้าวกันจนอิ่ม ภาคินกับพระพายก็ช่วยกันยกจานชามมาล้างหลังบ้านที่เดิม และทั้งสองก็ช่วยกันล้างเหมือนเมื่อคืนนี้

“บ้านเราดูอบอุ่นดีนะ” ภาคินพูดขึ้น ทำให้พระพายหันไปมองหน้าภาคินทันที

 

 

“ก็..ครับ” พระพายตอบรับสั้นๆ เพราะไม่รู้จะตอบอะไร

“ก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ กินข้าวกันไปคุยกันไปเสียงดังลั่นไปหมด พี่ภาคินคงไม่ถือนะครับ” พระพายถามกลับ เพราะถ้าเอาตามมารยาทหลักสากล การกินข้าวไปคุยไปมันเสียมารยาท สำหรับชาวบ้านธรรมดาอย่างครอบครัวพระพาย คิดว่ามันเป็นการกระชับความสัมพันธ์ของครอบครัวได้ดีมากกว่า

 

 

“ไม่ถือหรอก สนุกดี” ภาคินตอบรับ ทำให้พระพายยิ้มออกมาได้

“เดี๋ยวล้างจานเสร็จแล้ว พาพี่ไปดูต้นผักปลังหน่อยสิ” ภาคินพูดขึ้นมาเมื่อนึกได้

 

 

“ได้ครับ เดี๋ยวเอาถุงไปเก็บยอดด้วยก็ได้ครับ พี่ภาคินจะได้เอากลับไปบ้านด้วย” พระพายตอบกลับ ก่อนที่จะช่วยกันล้างจานจนเสร็จ เมื่อล้างเสร็จแล้ว พระพายก็เดินมาบอกแม่ตนเอง ว่าจะพาภาคินไปเก็บยอดผักปลัง แม่ของพระพายก็ไม่ว่าอะไร ยังบอกให้พระพายพาภาคินทัวร์สวนหลังบ้านตาไปด้วย

“นี่ไงครับ ต้นผักปลัง” พระพายชี้ให้ภาคินดูต้นผักปลังที่เลื้อยไปทั่วคานไม้จนเป็นกลุ่มใหญ่ ยอดอ่อนชูขึ้นมาให้เห็นเด่นชัดมากมาย

 

 

“แล้วเก็บยังไง” ภาคินถามกลับ พระพายจึงเก็บให้ดูเป็นตัวอย่าง ภาคินก็เก็บตาม ทั้งสองต่างเก็บยอดผักปลังกันไปเงียบๆ แต่ในความเงียบ พระพายรู้สึกถึงความอบอุ่นที่อบอวลไปทั่วบริเวณ พระพายลอบมองภาคินเป็นระยะ พอภาคินหันมา พระพายก็รีบหลบสายตาแล้วเก็บผักปลังต่อ พระพายก็ล้วงเก็บยอดในพุ่มไปด้วย ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นอะไรบางอย่าง

 

 

“เหวอ....” พระพายร้องออกมาอย่างตกใจ ร่างเล็กผงะถอยจนเกือบล้ม ทำให้ภาคินรีบคว้าเอวของพระพายเอาไว้ก่อน

 

 

“อะไร พระพาย” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงตกใจนิดๆ

 

 

“กะ..กิ้งก่าครับ” พระพายตอบกลับ เพราะเกือบไปจับโดนตัวมันเข้า

 

 

“หึหึ กลัวกิ้งก่างั้นเหรอ” ภาคินถามขึ้น พระพายเงยหน้ามามองภาคิน

 

 

“ไม่ได้กลัวครับ  แค่ตกใจ” พระพายพูดบอก ก่อนจะชะงักนิ่ง เมื่อรู้สึกตัวว่า มือของภาคินโอบกอดรอบเอวของพระพายเอาไว้อยู่ พระพายรีบขยับตัวเพื่อยืนตั้งหลักอย่างรวดเร็ว แต่ก็เสียหลักล้มลงไปนั่งอยู่บนพื้นจนได้

“โอ๊ะ..โอยยย” พระพายร้องออกมาเพราะความเจ็บที่ก้นกบ เนื่องจากล้มกระแทกลงไป แต่ก็ไม่ได้แรงอะไรมากนัก ภาคินยืมมองพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

 

 

“ตกลงว่ากลัวพี่มากกว่ากิ้งก่า ว่างั้นเถอะ” ภาคินถามกลับ

 

 

“เปล่าครับ เปล่า ผมแค่ซุ่มซ่ามนิดหน่อย” พระพายบอกเสียงอ้อมแอ้ม ภาคินยื่นมือไปหาพระพายที่นั่งอยู่บนพื้น พระพายเงยมองอย่างแปลกใจ

 

 

“จะนั่งอยู่อย่างนี้น่ะเหรอ” ภาคินถามเสียงเรียบ พระพายมองหน้าภาคิน แล้วมองมือแกร่งของชายหนุ่มสลับไปมา พร้อมกับเม้มปากนิดๆ พระพายหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอื้อมมือตนเองไปวางที่มือของภาคิน พระพายรู้สึกเหมือนตนเองจะเป็นลมให้ได้ ยามที่มือแกร่งกุมกระชับมือของพระพายเอาไว้ เพื่อช่วยดึงให้ลุกขึ้น พระพายรู้สึกถึงไอร้อนที่มือของตนเอง ภาคินดึงพระพายให้ลุกยืน แต่พระพายก็ยังไม่ปล่อยมือภาคิน เพราะเด็กหนุ่มกำลังเหม่อมองมือของตนเองที่อยู่ในมือของภาคิน ภาคินใช้มืออีกข้างไปโบกไปมาตรงหน้าของพระพาย ก่อนที่พระพายจะสะดุ้งหน้าขึ้นสีระเรื่อ พร้อมกับรีบปล่อยมือของภาคินออก

 

 

“เอ่อ...ขอบคุณครับ” พระพายรีบพูดบอกร่างสูงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยกมือมาเกาท้ายทอยเพื่อกลบเกลื่อนอาการตื่นเต้นและเขินของตนเอง

 

 

“ไม่เป็นไร พี่ว่าเอาแค่นี้ก็พอ” ภาคินพูดบอกเมื่อเห็นยอดผักปลังในถุงที่พระพายถือเอาไว้

 

 

“อ่อ...ครับ” พระพายตอบกลับ

“เอ่อ พี่ภาคินอยากเดินดูอย่างอื่นมั้ยครับ” พระพายเสนอขึ้น ภาคินพยักหน้ารับ ก่อนที่พระพายจะพาภาคินเดินดูสวนของตาตนเอง

 

 

“ตอนเย็นจะไปไหนรึเปล่า”  ภาคินถามขึ้นมา เมื่อเดินมาที่สวนมะม่วง

 

 

“ไม่แน่ใจครับ อาจจะไปช่วยลุงสุขขายข้าวที่ตลาดโต้รุ่ง” พระพายตอบกลับ ภาคินพยักหน้ารับ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

 

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงโทรศัพท์ของภาคินดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมาดูภาคินก็ต้องถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของแม่ตนเอง แต่ภาคินก็กดรับสายอยู่ดี

 

 

“ครับม๊า” ภาคินรับสายแม่ตนเอง พระพายจึงเดินเลี่ยงไปดูมะม่วงเพื่อให้ภาคินได้คุยโทรศัพท์เป็นส่วนตัว แต่พระพายก็ได้ยินเสียงภาคินแว่วมาอยู่ดี

 

 

(“คิน อยู่ไหนน่ะ”) แม่ของภาคินถามกลับมา

 

 

“บ้านรุ่นน้องครับ มาทำธุระนิดหน่อย” ภาคินตอบกลับไป

 

 

(“แล้วจะกลับตอนไหน กลับมืดรึเปล่า”) แม่ของภาคินถามต่อ

 

 

“ม๊ามีอะไรรึเปล่าครับ” ภาคินถามกลับไปทันที เพราะรู้ว่าแม่ตนเองต้องมีเรื่องจะบอกแน่นอน

 

 

(“พอดีว่าครอบครัวของอาวิษณุ เค้าจะมากินข้าวเย็นด้วยที่บ้านน่ะ ม๊าอยากให้คินกลับให้ทันข้าวเย็น จีก็มาด้วยนะ”) แม่ของภาคินบอกกลับมา เพราะวิษณุคือพ่อของจี ภาคินถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“ครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปให้ทันละกัน” ภาคินตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แม่ของภาคินตอบรับอย่างยินดี ก่อนจะวางสายไป ภาคินเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงแล้วมองหาพระพาย แต่ก็หาไม่เจอ

“พระพาย” ภาคินเรียกเด็กหนุ่ม

 

 

“ครับ” เสียงพระพายขานรับ แต่ภาคินก็มองไม่เห็นเด็กหนุ่ม

 

 

“อยู่ไหนน่ะเรา ขานรับแต่พี่ไม่เห็นเลยนะ” ภาคินถามกลับเสียงเรียบ พร้อมกับขยับเดินไปตามเสียงที่ได้ยิน

 

 

“แหะ แหะ อยู่บนนี้ครับ” เสียงพระพายดังขึ้นบนหัว ทำให้ภาคินเงยหน้าขึ้นไปบนต้นมะม่วงก็เห็นพระพายขึ้นไปอยู่บนต้นมะม่วง

 

 

“ขึ้นไปทำไม เดี๋ยวก็ตกลงมาหรอก” ภาคินพูดเสียงดุนิดๆ พลางคิดว่าพระพายช่างไวจริงๆ เขาคุยโทรศัพท์แป๊บเดียว เด็กหนุ่มก็ขึ้นไปอยู่บนต้นมะม่วงเสียแล้ว

 

 

“ผมจะขึ้นมาเก็บมะม่วงให้พี่ภาคินครับ” พระพายบอกกลับ

 

 

“แล้วทำไมไม่หาไม้มาสอย ขึ้นไปทำไม ลงมาเดี๋ยวนี้” ภาคินพูดเสียงดุอีกครั้ง พระพายหน้าจ๋อยไปนิด

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับ พร้อมกับขยับจะลงจากกิ่งไม้ ภาคินเองก็เดินขยับตามพระพายไปด้วย เพราะกลัวว่าเด็กหนุ่มจะพลัดตกลงมา

 

 

กร๊อบ...

 

“เฮ้ยยย” พระพายร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อกิ่งไม้ที่ตนเองเหนี่ยวโน้มเพื่อจะจับดันหักเสียก่อน

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++

 

 

 

2  Be   Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพครบร้อยแล้วค่ะ

ครึ่งหลังอาจจะเรื่อยๆหน่อยนะคะ

มีใครไม่รู้จักผักปลังบ้างอ่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

59 ความคิดเห็น

  1. #3168 Rattanapadanon (@Rattanapadanon) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 13:54

    คู่นี้มีโมเม้นต์หวานๆ ตลอดเลยยยยย

    #3168
    0
  2. #1494 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 15:26
    พี่คินอ่อยยยยยยยยย สงสารหัวใจน้องพายบ้างสิคะ แหมมมมมมมมม
    #1494
    0
  3. #1385 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 20:31
    พระพายหัวใจจะวายก่อนมั้ย
    #1385
    0
  4. #1337 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 10:45
    เห้ยยย จะตกแล้ว !!! ผักปลังมะเคยเหนเรยค่า เพิ่งเคยได้ยินช่่อเนี่ยละ
    #1337
    0
  5. #1309 ยิ้งฉุบ (@nongwanjang) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 20:51
    หนูไม่รู้จัก o.o'
    #1309
    0
  6. #1308 ยิ้งฉุบ (@nongwanjang) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 20:50
    หนูไม่รู้จัก o.o'
    #1308
    0
  7. #1290 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 22:22
    วันนี้หัวใจน้องพายทำงานหนักเกินไปหรือเปล่าเนี่ย555
    #1290
    0
  8. #1288 BVLThey (@bellvolunteer) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 20:47
    ง่าาาา~ น่ารักจังเลย ชอบคู่นี้ อรั๊ยยยย~ ขอให้กลับไม่ทันข้าวเย็นได้ไหม ดูแลพระพายไรงี้ 55555 ชอบความมุ้งมิ้งเบาๆของคู่นี้ >/////<
    #1288
    0
  9. #1286 เอลฟ์ปีกขาด (@mublue) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 13:44
    หนูเองค่า ไม่เคยเห็นผักปลัง เดี๋ยวต้องไปหาดู >< ภาคินเริ่มรักพระพายอ่ะยัง~
    #1286
    0
  10. #1284 คยองซู_lovelove (@aimmydek-d) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 01:46
    งื้อออ พี่ภาคินรุกหนักมาก >< 

    แหม เขินขนาดนั้น คิดว่าพี่ภาคินจะไม่รู้เลยเหรอจ๊ะพระพาย  ลุ้น ๆ  ว่าจะเกิดไรขึ้น 

    1. รับไม่ได้ พระพายเจ็บ ภาคินเลยอยู่ดูแลไม่กลับบ้าน ><

    2.รับทัน อยู่ในอ้อมกอด >< อาจมีจุ๊บๆ คึๆ

    แต่ไม่อยากให้ภาคินกลับง่าาา แต่ก็ต้องรับทันอยู่แล้วล่ะ ภาคินตั้งท่าเตรียมตัวไว้ขนาดนั้น
    #1284
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #1282 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 00:39
    ยกมือค่า ไม่รู้จักจริงๆ ไม่เคยได้ยินชื่อด้วย
    บางอันเห็นต้นก็ไม่รู้จักหรอกว่าชื่ออะไร บางอันรู้ชื่อแต่ไม่รู้จักต้น ฮ่าๆ
    บางทีรู้สึกเสียเซล ทั้งๆที่เป็นเด็กต่างจังหวัด แหะๆ
    #1282
    0
  13. #1280 Mpika Moonarsar (@diarysmpi) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 23:17
    รู้จักนะแต่ไม่เคยกินนนนน ที่จริงพระพายชอบหรือยอนิมชอบกิน ????? / เอาจีไปเก็บด่วนนนนนนนน
    #1280
    0
  14. #1278 กกกกก (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 22:51
    ชอบเรื่องพระพายกับภาคินมากก คือดีมากกเลย ยอนิม ติดตามผลงานของยอนิมทุกเรื่องเลยสนุก ยิ่งเรื่องนี่รู่สึกได้กลิ่นอายความบ้านๆ ชอบมากก
    #1278
    0
  15. #1276 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 21:26
    โอ๊ยยย ภาคินรับทันมั้ยๆ 
    เขินรัว ๆ 
    #1276
    0
  16. #1273 Teoy0330 (@pimros) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 21:05
    งานเข้าแล้วพระพายยย เจ็บตัวแน่ๆเลย เอ๊ะ ? หรือจะรับได้ทัน
    #1273
    0
  17. #1271 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 20:56
    หล่นใส่พี่ภาคินช่ะ??
    #1271
    0
  18. #1269 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 20:16
    ภาคินรับพระพายให้ได้น๊าาา เดี๋ยวพระพายจะเจ็บ 555
    #1269
    0
  19. #1264 Scott (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 17:55
    พระพายน่ารักมากอ่ะ ส่วนพี่คินก้อชอบอ่อย อ่อยตลอดดด พี่คินชอบหาเรื่องจับเอลบ้างล่ะ จับมือบ้างล่ะ เขินแทนพายเลยอ่ะ ชอบคู่นี้อ่ะ แล้วก้อชอบคู่โจกราฟด้วย สองคู่นี้ให้ความฟินที่ต่างกัน อ่าาาาฟิน~~~~~ ^^
    #1264
    0
  20. วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 17:54
    บรรยากาศโครตเป็นใจ ฟุ้งฟิ้ง มุ้งมิ้ง พี่คินเนียนมาสมัครเป็นหลานเขยตาอะดิ คึคึ....ปล. ถึงรักใสๆ แต่ขอ nc นะคู่นี้ โตเป็นหนุ่มกันละ
    #1263
    0
  21. #1257 Gee Catper (@angeza) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 16:23
    โงยยยยยย พี่ภาคินโดนจับหมั่นกับจีป่าวหนิ ดูผู้ใหญ่สนับสนุนชอบกล
    #1257
    0
  22. #1255 zominho (@zominho) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 15:45
    เราไม่รู้จักอะผักปลัง รู้สึกไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับพืชผักเท่าไหร่55555
    #1255
    0
  23. #1254 snow_box (@snowboxs) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 15:44
    ลุ้นๆๆๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
    #1254
    0
  24. #1252 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 14:57
    พี่ภาคินอุตส่าห์หนีมาพักใจ แม่ยังตามมาบอกให้กลับไปอีก เฮ้ออ
    #1252
    0
  25. #1251 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 14:18
    พี่ภาคินกับพระพายน่ารักมุ้งมิ้งเพิ่มขึ้นทุกวัน
    #1251
    0