บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,234 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,283 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    109

    Overall
    244,234

ตอนที่ 32 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา.............17 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    6 ส.ค. 58






บทเรียนรัก นักกีฬา  ตอนที่ 17

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

การเข้าฐานแต่ละฐานเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ส่วนใหญ่จะเป็นการทดสอบสมรรถภาพร่างกายและการทำงานร่วมกันเป็นทีมเสียมากกว่า อย่างเช่นให้เอาเชือกที่ผูกติดกับยางเส้นนอกรถยนต์ขนาดใหญ่มาผูกที่เอว แล้ววิ่งลากยางจำนวน 4 เส้นไปบนหาดทรายตามระยะทางที่กำหนด และอะไรอย่างอื่นๆอีกหลายๆอย่าง ซึ่งกลุ่มของโจก็ผ่านมาได้ด้วยดีทุกฐาน ได้ลายเซ็นมาจนเกือบหมด เหลือเพียงแค่ฐานเดียว คือฐานของโก้ ซึ่งกลุ่มของโจเก็บไว้เป็นด่านสุดท้าย

 

 

“บ่ายสามโมงแล้ว จะไปที่พวกมันเลยมั้ย” ฟลุคถามขึ้น โจมองไปที่ฐานของโก้ ซึ่งพอจะเดาได้ว่า ให้ว่ายน้ำไปยังทุ่นที่ลอยอยู่ห่างจากชายฝั่งไม่ไกลมากนัก เพื่อเก็บธงมาส่งให้รุ่นพี่

 

 

“ไปเลย ทำให้มันเสร็จๆ” โจตอบกลับ ก่อนที่กลุ่มของโจจะพากันเดินไปยังฐานของโก้ กลุ่มของโจแนะนำตัวให้รุ่นพี่รับรู้

 

 

“ฐานนี้ ให้พวกมึงว่ายน้ำไปเก็บธงที่ทุ่นตรงนั้น” โก้พูดพร้อมกับชี้ไปที่ทุ่น ที่ลอยอยู่ในทะเล

“ธงมีครบจำนวนคน ให้เก็บของใครของมัน แล้วห้ามให้เพื่อนช่วยเก็บให้เด็ดขาด ยกเว้นแต่พวกมึงจะทำยังไงก็ได้ ให้เพื่อนมึงเก็บธงได้ด้วยมือตัวเอง แล้วค่อยว่ายกลับมาเอาลายเซ็น ในระยะเวลา 15 นาที ถ้าเกินเวลาที่กำหนด ก็ต้องถูกลงโทษ” โก้อธิบายออกมาอีก กลุ่มของโจก็ตอบรับ ก่อนที่โก้จะให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม ใครจะถอดเสื้อถอดรองเท้าก็ให้ถอด

 

 

“เอาสมุดลงไปด้วยไม่ได้” โจพูดกับเพื่อนๆ เพราะตั้งใจจะถอดเสื้อกันหมด

 

 

“งั้นเราจะเอาไปไว้ไหนวะ รุ่นพี่บอกว่าห้ามทำหายด้วย” เพื่อนของโจอีกคนพูดขึ้น

 

 

“เดี๋ยวพวกเราถอดเสื้อ เราเอาซ่อนไว้ในเสื้อพวกเราก็แล้วกัน” อ้นเสนอขึ้นมา ทุกคนก็พยักหน้าเห็นดีด้วย จึงถอดเสื้อกองเอาไว้ แล้วเอาสมุดไปใส่ไว้ในกองเสื้อที่กองอยู่

 

 

“พวกมึงเป็นพยานนะเว้ย กูเอาใส่ไว้แล้วนะ” โจพูดบอกออกมาไม่ดังมากนัก เพื่อนๆทุกคนพยักหน้ารับหงึกหงัก ก่อนจะเดินกลับไปที่ฐานของโก้อีกครั้ง

 

 

“พร้อมแล้วครับ” ฟลุคพูดขึ้น รุ่นพี่จึงให้ทุกคนไปยืนรอที่ชายหาด

 

 

ปรี๊ดด

เสียงเป่านกหวีดดังขึ้น กลุ่มของโจวิ่งลงน้ำอย่างรวดเร็ว และว่ายเพื่อไปเก็บธงที่ทุ่น โจกับฟลุคว่ายไปเก็บธงได้ในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่พอหันไปมองเพื่อนก็เห็นว่ามีบางคนยังว่ายมาไม่ถึง และมีท่าทีอ่อนแรงเพราะเล่นมาหลายฐานแล้ว โจกับฟลุคหันมามองหน้ากัน ก่อนจะว่ายไปยังเพื่อนที่อยู่รั้งท้าย แล้วช่วยกันประคองให้เพื่อนว่ายมาถึงทุ่นให้เร็วที่สุด ตอนนี้ทุกคนได้ธงมาไว้ในมือแล้ว

“เหี้ย กูเหนื่อยฉิบหาย” เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งบ่นขึ้นมา

 

 

“อดทนไว้ก่อนมึง ว่ายกลับก็หมดฐานแล้ว” โจบอกกลับ ทุกคนพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบว่ายกลับฝั่ง

 

 

“อึ่ก..ตะคริว” เสียงเพื่อนคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้โจชะงักทันที แล้วรีบหันไปหาเพื่อนที่ทำท่าจะจมน้ำ

 

 

“เฮ้ย ไอ้นิวเป็นตะคริว” โจตะโกนบอกเพื่อนคนอื่นๆ แล้วพุ่งเข้าไปช่วยเพื่อนตนเองอย่างรวดเร็ว คนอื่นๆก็ว่ายเข้าไปช่วยด้วยเช่นเดียวกัน แล้วพากันลากเข้าฝั่งอย่างทุลักทุเล

 

 

“พวกมึงใช้เวลาเกิน 15 นาที พวกมึงต้องถูกลงโทษ” เสียงดุๆของโก้ดังขึ้น

 

 

“ไอ้นิวมันเป็นตะคริว มันจะจมน้ำตายอยู่แล้วนะพี่ พวกพี่ไม่เห็นรึไง” อ้นเถียงออกมา

 

 

“นั่นเป็นเรื่องของพวกมึง” โก้ตอบกลับ ทำให้โจลุกขึ้นยืนทันที จากที่นั่งหอบอยู่ที่หาด

 

 

“แต่มันก็เป็นเรื่องของพวกพี่ด้วย ความจริง พวกพี่ต้องหาทางเซฟเรื่องพวกนี้เอาไว้ด้วยนะครับ ถ้าเกิดว่าพวกผมไม่มีใครเห็นหรือได้ยินไอ้นิว มันไม่ต้องจมน้ำตาย ให้พวกพี่ได้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งหรอกเหรอครับ” โจถามออกมาอย่างหงุดหงิด

 

 

“มึงกล้าขึ้นเสียงใส่กูเหรอหะไอ้โจ!” โก้เดินเข้ามาผลักอกโจทันที โจเองก็ขยับเข้าหาโก้เช่นเดียวกัน เดือดร้อนเพื่อนๆของทั้งสองฝ่ายต้องเข้ามาดึงเอาไว้ก่อนที่จะปะทะกันจริงๆ

 

 

“มีอะไรกัน” เสียงเข้มของภาคินดังขึ้น ก่อนจะเดินตรงเข้ามาที่ฐานของโก้

“พี่ถามว่ามีอะไรกัน” ภาคินถามย้ำเสียงเข้ม

 

 

“เฮ้ย พูดออกมา ก่อนที่ภาคินมันจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้” บราวพูดบอก ภาคินหันไปมองหน้าเพื่อนตนเองนิ่งๆ บราวก็ยกยิ้มนิดๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

 

 

“จะให้พี่ถามอีกรอบมั้ย” ภาคินหันไปถามรุ่นน้องอีกครั้ง ฟลุคจึงเป็นฝ่ายเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังแทน เพราะโจอยู่ในอารมณ์ที่หงุดหงิดพอกัน ภาคินหันไปมองโก้ทันที

“ไหนตอนแรกนายแจ้งพี่ว่า จะมีรุ่นพี่ขี่เจ็ทสกีลอยลำอยู่ใกล้ๆพร้อมห่วงยางและเสื้อชูชีพ เผื่อกรณีฉุกเฉินไงโก้” ภาคินหันไปถามโก้เสียงนิ่ง

 

 

“ก็ผมเห็นว่ากลุ่มอื่นๆ ที่เล่นมาหลายกลุ่ม ไม่มีใครเป็นอะไรนี่ครับ ก็เลยให้มันเข้ามาพักบ้าง ใครจะไปรู้ ว่ากลุ่มไอ้โจมันจะอ่อนปวกเปียกแบบนี้” โก้ว่าออกมาพร้อมกับจ้องหน้าโจเขม็ง

 

 

“ลองกันหน่อยมั้ยพี่ ว่าใครจะอ่อนกว่าใคร” โจขยับเข้าหาโก้อย่างสุดทน เพื่อนๆก็ดึงเอาไว้ ภาคินขยับไปยืนแทรกกลางคนทั้งสองอย่างรวดเร็ว

 

 

“หยุด!” เสียงภาคินตวาดลั่น ทำให้ทุกคนที่อยู่ใกล้ๆ ชะงักกันหมด

“นายเล่นครบทุกฐานรึยังโจ” ภาคินถามโจขึ้นมา

 

 

“ครบแล้วครับ” โจตอบกลับ

 

 

“งั้นนายไปอาบน้ำแล้วสงบสติอารมณ์ตัวเองซะ ถึงเวลาอาหารเย็นค่อยออกมา” ภาคินพูดบอกโจแล้วหันมาหาโก้อีกครั้ง

“นายด้วยเหมือนกัน” ภาคินบอกขึ้นมาอีก

 

 

“แต่ผมต้องดูแลฐาน ดูแลน้องๆ” โก้เถียงกลับมา

 

 

“ไม่มีแกคนหนึ่ง คนอื่นก็ทำกันได้” บราวว่าออกมาบ้าง โก้มองด้วยความหงุดหงิด แตก็ไม่กล้าเถียงอะไร

 

 

“โจ สมุดลายเซ็นพวกเราหายว่ะ” เพื่อของโจที่เดินไปหยิบเสื้อวิ่งมาบอก กลุ่มของโจหันไปมองทันที

 

 

“หาดีรึยัง” โจถามขึ้นเสียงเครียด

 

 

“หาแล้ว ไม่เจอจริงๆ” เพื่อนของโจบอกมาอีก โจหันหน้ามามองหน้าโก้

 

 

“อะไร มองหน้ากูแบบนี้ สงสัยกูรึไง” โก้ถามกลับไป

 

 

“ผมยังไม่ได้พูดเลยว่าสงสัย พี่ร้อนตัวขึ้นมาเองรึเปล่า” โจว่ากลับ ดวงตาก็จ้องหน้าโก้อย่างไม่พอใจ

 

 

“หยุดหาเรื่องกันได้แล้ว แยกย้ายกันไป เรื่องสมุด เดี๋ยวเราค่อยคุยกันอีกที ไป” ภาคินตัดบทขึ้นทันที ฟลุคดึงโจให้เดินกลับไปที่บ้านพัก ส่วนโก้ก็เดินฮึดฮัดไปยังบ้านพักของฝั่งตัวเองเช่นเดียวกัน โจกลับไปที่บ้านพัก ก่อนจะปาเสื้อของตัวเองลงบนพื้นระเบียง

 

 

“แม่ง!!” โจสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด

 

 

“กูขอโทษว่ะโจ เป็นเพราะกูคนเดียวเลย” นิวที่เดินตามหลังมาพูดขึ้นเสียงอ่อยๆ

 

 

“มันไม่ใช่ความผิดของมึงนะไอ้นิว มึงแม่งเกือบตายเพราะความไม่รอบคอบของพวกไอ้โก้” โจว่าออกมา อ้นเดินมาตบไหล่โจเบาๆ

 

 

“ใจเย็นมึง ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะว่ะ” อ้นพูดบอก โจหายใจออกแรงๆ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในเพื่ออาบน้ำ หลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว โจก็มานอนอยู่บนเตียง แล้วหยิบโทรศัพท์ตนเองขึ้นมาแล้วกดโทรหาคนรัก

 

 

(“เป็นไงบ้างโจ”) เสียงของกราฟที่ดังถามออกมา ทำให้ใจของโจสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

 

 

“ขอโทษ” โจบอกกลับ ซึ่งทำให้กราฟงุนงงเล็กน้อย

 

 

(“ขอโทษเรื่องอะไร มึงเป็นอะไรเนี่ย วันนี้วุ่นทั้งวันเลยใช่มั้ย ถึงไม่ได้โทรเข้ามาเลย”) กราฟพูดออกมาเป็นชุด

 

 

“อืม ก็รับน้องกันตั้งแต่เช้าเลยน่ะ ลากยาวมาถึงตอนนี้แหละ” โจตอบกลับ

 

 

(“แล้วเมื่อกี้มึงขอโทษกูเรื่องอะไร”) กราฟถามออกมาต่อด้วยความสงสัย โจถอนหายใจหนักๆ ยิ่งทำให้กราฟรู้สึกกังวลขึ้นมา

 

 

“กูมีเรื่องกับไอ้โก้ว่ะ” โจสารภาพกับคนรัก

 

 

(“มีเรื่องอะไรกัน”) กราฟถามกลับทันที

 

 

“กูขอโทษที่กูระงับอารมณ์ตัวเองไม่ได้ แต่มันเกินไปจริงๆนะมึง” โจระบายออกมา ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กราฟฟัง กราฟก็ฟังอยู่เงียบๆ ปล่อยให้โจเล่าออกมาให้หมดก่อน

 

 

(“มันก็น่าโมโหจริงๆนั่นแหละ”) กราฟตอบกลับมา

(“ยังดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร”) กราฟบอกออกมาต่อ

(“แล้วพี่ภาคินว่าไง”) กราฟถามขึ้น เพราะโจบอกว่าถูกภาคินไล่ให้มาอาบน้ำและอยู่ในห้องจนกว่าจะถึงช่วงอาหารเย็น

 

 

“เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่กูว่ากูกับไอ้โก้ต้องถูกลงโทษนิดหน่อยแน่นอนว่ะ ดูจากสายตาพี่ภาคินแล้วอ่ะนะ” โจตอบกลับไป

 

 

(“แล้วเรื่องสมุดลายเซ็นล่ะ” กราฟถามต่อ เพราะโจเล่าเรื่องสมุดลายเซ็นหายให้ฟังเช่นกัน

 

 

“กูว่าต้องเป็นฝีมือไอ้โก้” โจสันนิษฐาน เพราะช่วงที่พวกเขาว่ายน้ำ ไม่มีใครสนใจที่จะหันไปมองกองเสื้อตนเองกันอยู่แล้ว เป็นการเปิดโอกาสให้โก้แอบไปหยิบออกมาได้

 

 

(“อืม เฮ้อ กูนึกแล้วเชียว ต้องเกิดเรื่อง วันนี้ตากูเขม่นทั้งวัน”) กราฟพูดออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอ เพราะเขาไม่อยากให้โจเครียดมากไป

 

 

“มันไม่เกี่ยวกับตาเขม่นหรอกมึง มันเกิดจากการหดเกร็งของกล้ามเนื้อตา” โจกำลังจะอธิบาย

 

 

(“พอๆ วิทยาศาสตร์มาเต็ม กูก็แค่พูดเล่น มึงก็จริงจังเนอะ”) กราฟว่าออกมาอย่างขำๆ โจก็ยกยิ้มออกมานิดๆ

(“ตอนนี้อารมณ์ดีบ้างรึยัง”) กราฟถามกลับมาอย่างเป็นห่วง

 

 

“ดีขึ้นตั้งแต่ได้ยินเสียงมึงแล้ว กูว่านะ ที่กุหงุดหงิดและไปพาลกับไอ้โก้ อาจจะเป็นเพราะวันนี้ไม่ได้ยินเสียงมึงนี่แหละ” โจบอกออกมายิ้มๆ และรับรู้ได้ด้วยว่า กราฟเองก็คงแอบยิ้มอยู่เหมือนกัน

“เฮ้อ คิดถึงว่ะ อยากฟัดมึง กลับไปให้กูฟัดหน่อยนะ” โจพูดขอออกมา ทำให้กราฟรับรู้ได้ว่า อารมณ์ของคนรักกลับมาเป็นปกติแล้วจริงๆ

 

 

(“ไอ้บ้า”) กราฟด่าออกมาไม่เต็มเสียงนัก โจหัวเราะเบาๆในลำคอ

(“คิดถึง”) เสียงของกราฟดังขึ้นมาต่อ ทำให้โจเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

 

 

“หืม มึงว่าไงนะ” โจถามกลับอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

 

 

(“พูดครั้งเดียวพอ”) กราฟตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

“หึหึ กูได้ยินแล้ว แค่อยากฟังอีกครั้ง..กูก็คิดถึงมึงนะมดแดง” โจแกล้งแซวฉายาของกราฟที่ตนเองชอบเรียกสมัยมอปลาย

 

 

(“เออ คิดถึงมึงเหมือนกัน ไอ้ตัวกินมด!”) กราฟตอบกลับมาเช่นเดียวกัน ทำให้โจหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++++++++

 

 

“มึงกินข้าวยัง” โจถามคนรักขึ้นเพราะเห็นว่าเย็นแล้ว

 

 

(“ว่าจะทำกินอยู่เหมือนกัน”) กราฟตอบกลับ

 

 

“งั้นมึงหาอะไรกินไปก่อน เดี๋ยวก่อนนอนกูจะโทรหาอีกทีนะ”  โจบอกคนรักกลับไป กราฟรับคำก่อนจะวางสาย โจจึงนอนยิ้มอยู่บนเตียงคนเดียว

 

 

“อะไรวะ เมื่อกี้ก่อนอาบน้ำ ยังดูหงุดหงิดอยู่เลย ตอนนี้อารมณ์ดีแล้วเหรอวะ” ฟลุคทักขึ้นเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นโจนอนยิ้มอยู่

 

 

“กูมีตัวช่วย” โจบอกกลับ

 

 

“ไอ้กราฟน่ะสิ” ฟลุคเดาออกมา โจก็ยิ้มรับ

 

 

“แล้วเรื่องสมุดเราจะทำยังไงกันดีวะ” อ้นถามขึ้นมาบ้าง

 

 

“เดี๋ยวรอดูท่าทีพวกไอ้โก้ก่อน แต่กูมั่นใจว่าสมุดอยู่ที่มันแน่นอน” โจพูดขึ้นเสียงจริงจัง

 

 

ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้น หลังจากที่โจพูดจบ ฟลุคเดินไปเปิดประตูก็พบว่าเป็นบราว

 

“มีอะไรเหรอครับพี่บราว” ฟลุคถามขึ้น ก่อนที่บราวจะยื่นสมุดลายเซ็นส่งคืนมาให้ โจที่เห็นก็รีบลุกนั่งทันที

 

 

“สมุดลายเซ็นกลุ่มผมใช่มั้ยพี่บราว” โจถามขึ้นทันที

 

 

“เออ” บราวตอบกลับ

 

 

“พี่ขโมยของพวกผมไปเหรอ” ฟลุคถามต่อ

 

 

ผั่วะ!

 

บราวเอาสมุดตบหัวฟลุคไม่แรงมากนัก

“กูจะขโมยไปทำเตี่ยอะไร กูไปหามาคืนให้ ไม่ดีรึไง” บราวตอบกลับ โจจึงลุกไปรับสมุดจากบราวมาเปิดดู

“ฐานไอ้โก้มันเซ็นให้แล้วนะ พวกมึงไม่ต้องห่วง” บราวตอบกลับมาอีก

 

 

“แล้วใครเอาสมุดพวกผมไปล่ะครับ” โจถามออกมาอย่างข้องใจ

 

 

“พวกมึงคิดว่าใคร ก็คนนั้นแหละ กูไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายมากไปกว่านี้ แค่นี้พวกมึงก็จะตีกันแล้ว เสียชื่อคณะหมด กูเลยไปเอาคืนมาให้” บราวตอบกลับมา กลุ่มของโจยกมือไหว้บราว

 

 

“ขอบคุณครับพี่ ผมเองก็ไม่อยากจะยุ่งอะไรกับมันหรอก ถ้ามันไม่มายุ่งกับผมก่อน” โจตอบกลับไป

 

 

“เออๆ ตอนนี้พวกมึงพักผ่อนกันไปก่อน สักประมาณ 5 โมงเย็นก็ไปรวมกันที่หาด” บราวพูดบอกกำหนด ก่อนจะเดินไป โจกับฟลุคหันมามองหน้ากันอย่างงงๆ

 

 

“ดีเหมือนกัน กูจะได้ไม่ต้องมีเรื่องกับไอ้โก้ มากไปกว่านี้” โจตอบกลับ ก่อนจะเอาสมุดมาวางบนเตียง

 

 

“พี่บราวแม่งก็เจ๋งว่ะ ไปเอาคืนมาให้ได้ด้วย” อ้นพูดขึ้น มาบ้าง ก่อนที่ทุกคนจะคุยกันเรื่องฐานของวันนี้ จนถึงเวลา 5 โมงเย็น จึงพากันออกไปรวมตัวกันที่หน้าหาด ตามที่รุ่นพี่สั่ง โจเห็นโก้นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน พอเห็นโจเดินมา โก้ก็หันมามองด้วยสายตาเคืองๆ แต่ก็ไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรกัน รุ่นพี่ให้น้องๆนั่งกินข้าวเป็นกลุ่มๆ พอกินเสร็จ ก็มานั่งรวมกันอีกครั้ง รุ่นพี่ปีสองออกมาพูดถึงกิจกรรมที่ทำกันในวันนี้ พูดถึงอะไรหลายๆอย่างๆ ก่อนที่จะก่อกองไฟ แล้วรุ่นพี่ทุกคนก็นั่งล้อมรอบๆ เพื่อให้น้องๆวนมารับการผูกสายสิญจน์ที่ข้อมือ เพื่อสิ้นสุดการรับน้องในวันนี้ โจขยับวนหารุ่นพี่ทีละคน จนมาถึงโก้ โก้มองหน้าโจนิ่งๆ ก่อนจะเอาสายสินญจ์มาผูกมือของโจ

 

 

“ยินดีต้อนรับสู่คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา” โก้พูดก่อนจะผูกสายสิญจน์ที่ข้อมือของโจแรงๆ จนโจเบ้หน้าเล็กน้อย เพราะโก้ผูกรัดเสียแน่น

 

 

//เลิกกิจกรรมคืนนี้ เราเจอกันหน่อยนะครับ// โจบอกเสียงไม่ดังมาก โก้มองหน้าโจด้วยสายตาวาวๆ

 

 

//หึ เอาสิ// โก้ตอบกลับ ก่อนที่โจจะขยับไปหารุ่นพี่คนอื่นๆต่อ เมื่อผ่านพิธีผูกสายสิญจน์แล้ว ก็มีกิจกรรมรอบกองไฟกันอีกเล็กน้อย การหาพี่รหัส สายรหัส เพราะบางคนก็ยังหาพี่รหัสตนเองไม่เจอ วันนี้จึงมาเฉลยให้ทุกคนรู้กัน กิจกรรมผ่านไปจนถึง 4 ทุ่ม ภาคินก็มาพูดคุยเรื่องการเรียนในคณะ มาพูดให้กำลังใจ และแนะแนวทางต่างๆ ก่อนจะปล่อยให้ทุกคนเข้าไปพักผ่อน พรุ่งนี้สายๆ ถึงจะเดินทางกลับกรุงเทพ

 

 

“มึงจะไปไหนวะไอ้โจ” ฟลุคถามขึ้น เมื่อเห็นโจเดินเลี่ยงไปอีกทาง

 

 

“กูขอไปเดินเล่นหน่อยว่ะ” โจพูดพร้อมกับมองไปทางโก้

 

 

“มีอะไรรึเปล่าวะ” ฟลุคถามขึ้นทันที

 

 

“กูขอเคลียเอง พวกมึงกลับไปที่ห้องเถอะ” โจพูดขึ้น เพราะถ้ามีเรื่องอะไรจริงๆ เขาขอโดนลงโทษคนเดียว ไม่อยากดึงเพื่อนเข้ามามีเอี่ยวด้วย เมื่อพูดบอกกับเพื่อนจบ โจก็เดินแยกไปทางที่โก้เดินนำไปก่อนหน้านี้แล้ว เพื่อนๆกลุ่มของโจ ต่างหันมามองหน้ากันอย่างหนักใจ โจเดินตามโก้ไป เรื่อยๆ จนพ้นสายตาคนอื่นๆ และหาดก็สงบเงียบ มีเสียงไฟสาดส่องมาสลัวๆเท่านั้น

 

 

“มึงมีอะไร” โก้ถามขึ้นทันที เมื่อโจเดินมาถึง

 

 

“ผมอยากรู้ ว่าผมไปทำอะไรให้พี่ไม่พอใจนักหนา พี่ถึงได้ตามแกล้ง ตามหาเรื่องผมแบบนี้อยู่ตลอด” โจถามเข้าประเด็นทันที

 

 

“กูไม่ชอบหน้ามึง” โก้ตอบออกมาสั้นๆ

 

 

“เหตุผลง่ายไปหน่อยมั้ยพี่ ไม่ชอบหน้ากัน ทั้งๆที่ยังไม่เคยทำความรู้จักกัน ผมว่าพี่หมั่นไส้เรื่องฝีมือเล่นกีฬาของผมมากกว่ามั้ง” โจพูดแทงใจดำอีกฝ่าย ทำให้โก้ชะงักไปนิด

 

 

“มึงเก่งมาจากไหนวะ มึงถึงมั่นใจในตัวเองแบบนี้น่ะหะ!” โก้ถามออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

 

“ผมไม่ได้เก่งมาจากไหน ฝีมือเล่นกีฬาของผม มันก็มาจากการฝึกฝน การซ้อมทั้งนั้น ผมไม่ได้เก่งมาตั้งแต่เกิดนะพี่ ผมว่าพี่เอาเวลาที่พี่มาหมั่นไส้ผม มาแกล้งผม ไปฝึกฝนตัวเองให้มากกว่านี้ ให้มีวินัยมากกว่านี้จะดีกว่านะครับ” โจตอบกลับไป วันนี้เขาอยากเคลียกับโก้ให้จบไปเลย

 

 

“มึงไม่ต้องมาสอนกู เข้ามาแค่แป๊บเดียว มึงก็ทำเหมือนมึงเด่น มึงดัง ไม่เห็นหัวรุ่นพี่อย่างพวกกูเลย” โก้ว่าออกมาอีก โจถอนหายใจเบาๆ เพราะโก้ยังคงเถียงออกมาเหมือนเด็กๆ ทั้งๆที่ความจริงทั้งหมด คือโก้อิจฉา และไม่อยากให้ใครเด่นกว่าตัวเอง แต่โก้ก็ไม่ยอมรับออกมา

 

 

“ผมว่าพี่คุยไม่รู้เรื่องว่ะ” โจว่ากลับไป

 

 

“เออ กูคุยไม่รู้เรื่อง มึงจะทำไม” โก้ตะคอกใส่โจ

 

 

“พี่จะเอายังไง ตัวตัวมั้ย ให้จบไปเลย” โจว่าออกมาอย่างสุดทน

 

 

“มึงแน่จริงก็เอาสิ” โก้ตอบกลับ ก่อนที่จะเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาโจก่อน โจก็ขยับหลบเพื่อตั้งหลัก ก่อนที่ทั้งสองจะแลกหมัดแลกเท้ากันอยู่ตรงชายหาด

 

 

พลั่ก..

 

ผั่วะ!  ตุ้บ! ตั้บ!

 

เสียงหมัด เสียงเท้าของทั้งสองสลับไปมา ต่อยกันจนล้มลุกคลุกคลานไปบนพื้นทราย แต่ก็ต่อยกันได้ไม่นาน เมื่อมีกลุ่มคนวิ่งเข้ามา

 

 

“เฮ้ยๆๆ หยุด! ไอ้โจ ไอ้โก้” เสียงตะคอกของบราวดังขึ้น  พร้อมกับคนอื่นๆที่วิ่งเข้าไปแยกคนทั้งสอง เพื่อนของโจไม่อยากให้มีปัญหาใหญ่ จึงเข้าไปบอกบราวและภาคิน ก่อนที่จะพามายังจุดที่ทั้งสองต่อยกันอยู่ ตอนนี้สภาพของโจและโก้ไม่ต่างกันมากนัก ปากแตกด้วยกันทั้งคู่ และอาจจะมีรอยฟกช้ำเกิดขึ้นมาในตอนเช้าแน่ๆ

 

 

“อยากโดนไล่ออกกันใช่มั้ย” เสียงนิ่งของภาคินดังขึ้นมาบ้าง ทำให้ทั้งโจและโก้ลดอาการฮึดฮัดลงกันบ้าง

“เรียนคณะเดียวกัน เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน แต่ตีกันเอง มันใช้ได้มั้ยหะ” ภาคินว่าออกมาต่อ โจกับโก้จ้องหน้ากันนิ่งๆ

“พวกนายสองคน จะต้องถูกหักคะแนนกิจกรรม และกลับไปมหาลัยเมื่อไร พี่จะทำโทษนายสองคนให้ทำกิจกรรมเพื่อส่วนรวมด้วยกัน” ภาคินว่าออกมาอีก

 

 

“ผมไม่ทำอะไรร่วมกับมัน” โก้รีบเถียงขึ้นทันที

 

 

“จะทำกิจกรรมร่วมกับโจ หรือว่าจะให้เรียกครอบครัวนาย มาปรึกษาเรื่องละลายพฤติกรรมของนายดีล่ะโก้” ภาคินว่าออกมาพร้อมกับดวงตาที่มองมาอย่างดุๆ ทำให้โก้ชะงักไปนิด แล้วไม่กล้าพูดอะไรออกมาต่อ

“ตอนที่เลือกเข้ามาเรียนคณะนี้ มีคำว่าน้ำใจนักกีฬาติดตัวมาด้วยบ้างมั้ย เคยถามตัวเองมั้ย ว่าเข้ามาเรียนคณะนี้เพราะอะไร” ภาคินพูดออกมาเรื่อยๆ

“เท่าที่ดู นายสองคนไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเรียนคณะนี้เลยด้วยซ้ำ” ภาคินต่อว่าออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตาดุดัน

“พี่ไม่อยากใช้คำพูดสวยหรูเพื่อสอนพวกนาย เพราะถ้าใจของพวกนายไม่ลดอคติลงมา พูดให้ตายพวกนายก็คงไม่ฟัง และคิดไม่ได้” ภาคินว่าออกมาอีก โจกับโก้นิ่งเงียบไปทันที

“ถามหน่อย จะเป็นนักกีฬา หรือนักเลง” ภาคินถามขึ้น ทั้งสองยังคงยืนเงียบ

“พี่ถามว่าจะเป็นนักกีฬา หรือว่านักเลง!” ภาคินตะคอกออกมาทำเอาทุกคนสะดุ้ง

 

 

“นักกีฬาครับ” โจกับโก้ตอบออกมาพร้อมกัน

 

 

“จำคำที่พูดเอาไว้ละกัน เพราะถ้านายสองคนยังมีเรื่องกันแบบนี้ต่อ นอกจากคำว่านักกีฬาที่พวกนายจะไม่ได้ใช้แล้ว คำว่านักศึกษาของพวกนายก็อาจจะไม่ได้ใช้เหมือนกัน”  ภาคินว่าออกมาอีก ก่อนจะมองหน้าบราว

“มึงอยากจะต่ออะไรมั้ยบราว” ภาคินพูดกับเพื่อนตนเอง

 

 

“ต่อแน่ สำหรับบทลงโทษของภาคิน จะลงโทษเมื่อกลับไปถึงมหาวิทยาลัย แต่สำหรับตอนนี้ ที่นี่ กูจะลงโทษมึงสองคนเอง” บราวพูดบอกออกมา โจกับโก้ มองหน้าบราวทันที ว่าบราวจะลงโทษเขาทั้งสองคนยังไง

..

..

..

ตอนนี้โจกับโก้ นั่งมองหน้ากันนิ่งๆ อยู่ในน้ำทะเล และมีคลื่นซัดสาดเป็นระยะ บทลงโทษของบราว คือให้ทั้งสองคน ถอดเสื้อผ้า เหลือแค่กางเกงบ็อคเซอร์ แล้วลงไปนั่งแช่น้ำทะเล โดยระดับน้ำอยู่ประมาณเอว เวลาที่เขาสองคนนั่งลงไป ท่ามกลางสายลมที่พัดไม่หยุด ส่วนบราวก็เอาเก้าอี้แบบปรับนอนได้ มานั่งคุมคนทั้งสองเอาไว้ ส่วนคนอื่นๆถูกไล่ให้ไปนอนแล้ว ตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้ว และทั้งโจและโก้ก็นั่งแช่น้ำมาร่วมชั่วโมงกว่าๆ เขาทั้งสองคนต่างก็เพลียจากการทำกิจกรรมมาทั้งวัน แต่ก็ไม่ได้นอนพักเหมือนคนอื่นๆ เพราะต้องนั่งแช่น้ำอยู่อย่างนี้จนกว่าบราวจะบอกให้ขึ้นได้ แถมยังให้ทั้งสองคน นั่งหันหน้าเข้าหากันอีกตะหาก

 

 

“เมื่อไรจะให้พวกผมขึ้นสักที” โก้ตะโกนถามบราวที่มองมาด้วยสายตานิ่งๆ

 

 

“จนกว่ากูจะพอใจ” บราวตอบกลับ โก้หน้าบึ้งตึงทันที

 

 

//แม่ง จะให้แช่จนไข่เปื่อยรึไงวะ// โก้บ่นออกมาเบาๆ โจนั่งถอนหายใจ เพราะไม่ได้โทรบอกกราฟ ทั้งๆที่บอกกราฟไว้ว่าจะโทรหาก่อนนอน เมื่อกี้ก็ลืมสั่งให้ฟลุคโทรบอกกราฟให้

“โอ๊ะ  เหี้ยเอ๊ย” โก้ร้องออกมาไม่ดังมากนัก พร้อมกับสบถเบาๆ เพราะคลื่นทะเลที่ซัดเข้ามาทำให้น้ำทะเลกระเซ็นโดนปากและไปโดนตรงที่ปากเป็นแผลแตก โจมองหน้าโก้นิดๆ

 

 

“เป็นไรพี่” โจถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ โก้ตวัดสายตามองโจอย่างไม่สบอารมณ์นิดๆ

 

 

“ยังจะเรียกกูว่าพี่อีกรึไง” โก้ถามกลับไปเสียงขุ่นๆ

 

 

“มึงเป็นไร” โจถามกลับไป ทำให้โก้มองหน้าโจอย่างเคืองๆ

 

 

“สัด มึงพูดมึงกูกับใคร” โก้ถามโจเสียงแข็ง

 

 

“อ่าว ก็มึงไม่อยากให้กูเรียกว่าพี่ไม่ใช่รึไง” โจถามกลับ จริงๆเขารู้ว่าโก้หมายถึงอะไร แต่เขาแค่หาเรื่องกวนตีนกลับไปเท่านั้น เพราะนั่งอยู่เงียบๆ แล้วรู้สึกง่วง

 

 

“ต่อยกันอีกสักรอบมั้ยมึง” โก้ท้าออกมาอย่างหงุดหงิด

 

 

“เฮ้ยๆ อะไรกัน เถียงอะไรกันอีก” เสียงของบราวตะโกนถามขึ้นมา โจกับโก้จึงเงียบกันไป ก่อนที่โก้จะมองหน้าโจอีกครั้ง

 

 

“พี่มีอะไรจะถามผม ก็ถามมาเลยเหอะ” โจพูดขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของโก้ บรรยากาศรอบๆมันดูน่าวังเวง เพราะมันดึกมากแล้ว ทะเลก็มืดสนิท คนอื่นๆต่างเข้านอนกันหมดเหลือเพียงโจกับโก้ และบราวเท่านั้น

 

 

“มึงเป็นแฟนกับไอ้เด็กที่เรียนสถาปัตย์จริงๆใช่มั้ย” โก้ถามขึ้นมา โจมองหน้าโก้เขม็ง

 

 

“ทำไม พี่จะทำอะไร อยากรู้ไปทำไม” โจถามเสียงเข้ม

 

 

“สัด กูถามเฉยๆ ถึงมึงไม่บอกกูก็เดาได้ว่ามึงสองคนคบกัน” โก้ว่ากลับออกมา

 

 

“ใช่ ผมกับไอ้กราฟเป็นแฟนกัน” โจตอบออกมาตรงๆ เพราะเขาไม่คิดปิดบังอะไรอยู่แล้ว

 

 

“ผู้ชายกับผู้ชาย มันจะไปรอดเหรอวะ” โก้ถามขึ้นมาอย่างข้องใจ

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++ 100% ++++++++++++++++++++++++

 

 

 

2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ครึ่งหลังขอเป็นช่วงเวลาของรุ่นพี่รุ่นน้องก่อนนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #3152 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 22:11
    ดูท่าจะเริ่มดีกันละล่ะ
    #3152
    0
  2. #1472 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 17:46
    ในที่สุดก็มีการปรับความเข้าใจกันระหว่างโจกับโก้

    พี่ภาคินสอนดีมากๆเลย

    บราวลงโทษได้วาบหวิว ถอดเหลือแต่บ็อกเซอร์ด้วย ไข่เปื่อยแน่ๆ 555

    กราฟจะงอนโจไหมนะ
    #1472
    0
  3. #1466 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 23:01
    ตีกันแล้ว ชอบที่พี่ภาคินสอน แล้วก็สะใจบทลงโทษที่พี่บราวให้ทำอ่ะ ให้คนเกลียดกันมานั่งจ้องหน้ากัน 555555
    #1466
    0
  4. #1387 sanomsin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 03:43
    เพิ่งได้อ่าน 50% หลัง แต่กลับอ่านตอนหน้าไปแล้ว 555 โจพระเอกมาก
    #1387
    0
  5. #1379 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 17:34
    เหมือนจะเริ่มดีกันแล้วนะ 2 คนนี้ จะได้หมดเรื่องสักทีนะโจ
    #1379
    0
  6. #1374 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 22:42
    โก้อยากรู้ว่าจะรอดไม่รอด ก็ลองดูเองซี่

    เมื่อกี้ตีกันหยก ๆ ตอนนี้มาถกปัญหาหัวใจกันซะงั้น โก้ไปปิ๊งใครเข้ารึไง
    #1374
    0
  7. #1372 snow_box (@snowboxs) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 20:50
    ต่อจากนี้จะดีขึ้นหรือแย่ลงนะ
    ความสัมพันธ์รุ่นพี่รุ่นน้องน่ะ
    #1372
    0
  8. #1368 Darius Roran (@naknueadee0194) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 18:42
    มีพลังงานบางอย่างระหว่างพี่บราวกะโก้แฮะ อิอิ
    #1368
    0
  9. #1364 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 16:10
    มาแล้วๆ หวังว่าสองคนนี้จะเปนมิตรกันในเร็วๆนี้นะ
    #1364
    0
  10. วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 08:45
    หึหึ.....รอตอนต่อไปเลย เข้มข้นมาก บอกเลย
    #1353
    0
  11. #1349 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 08:15
    จะป่วยกันไหมเนี่ย นั่งถอดเสื้อแช่น้ำทะเล
    #1349
    0
  12. #1347 Moonokook (@moonokook) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 07:56
    จะมีเรื่องของโก้มั้ยคะ อยากอ่านๆๆ > <
    #1347
    0
  13. #1346 แฟนคลับไร้เงา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 07:06
    รู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่าง ระหว่างโก้กับบราว เอ้หรือว่าเราคืดไปเอง 5555555 ดูเคมีตรงกันดีนะ

    จับคู่กันเหอะ ขอร้อง จะได้ไม่เป็นภาระใจของคนอ่าน #โดนถีบ ถถถถถถ ไม่ใช่ล่ะอีนี้ เอ๋ หรือว่าจะใช้ มีใครรู้สึกเหมือนเรามั้นอ่ะ
    #1346
    0
  14. #1345 Oshfly (@4goming) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 06:54
    หลังจากตีกันเปลี่ยนมาเป็นปรึกษาปัญหาทางหัวใจกัน(?)แทน 55555
    #1345
    0
  15. #1344 ๊UKI Jung Nara (@montida-ray-09) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 05:43
    อ้าว โก้ 555555555
    #1344
    0
  16. วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 02:25
    ฉายาฮาา
    #1343
    0
  17. #1342 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 00:06
    สุดท้ายโก้จะมาหลงรักโจ ฮ่าๆ
    #1342
    0
  18. #1341 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 23:16
    โก้เนี่ยต้องมีคนที่ชอบอยู่แล้วแน่ๆและคงอยู่ในช่วงสับสนเพราะตัวเองดันไปชอบผู้ชายเข้าสักคนแน่ๆๆ
    #1341
    0
  19. #1340 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 22:39
    ที่โก้หมั่นไส้โจ เพราะมีเรื่องอะไรในใจหรือป่าว
    #1340
    0
  20. #1338 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 10:58
    โมโหไอพี่โก้ชิบ แหมมม มดแดงกะตัวกินมด อ๊ายย
    #1338
    0
  21. #1333 Teoy0330 (@pimros) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 01:32
    หงุดหงิดแทนโจจริงๆนะ
    #1333
    0
  22. วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 13:43
    เรื่องนี้ ต้องมีลับลมคมใน......รอดูภาคินจะจัดการยังไง..............ทางที่ดีที่สุด คือทำให้โจกับโก้ เคลียเรื่องกันแบบ แมนๆ ไปเลย ทำให้รุ่นน้องสองคนที่ไม่ลงลอยกัน กลมเกลียวกันได้ เพราะต้องเรียน ต้องเล่นกีฬา อีกหลายปี.....ที่สำคัญ เป็นน้องทั้งคู่ รอดูกันต่อไป......จริงๆ โก้ก็อาจจะไม่ได้เลว แต่มีอคติกับโจก็เท่านั้น
    #1328
    0
  23. #1325 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 10:12
    อิพี่โก้นิสัยเสีย
    #1325
    0
  24. #1322 Gee Catper (@angeza) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 00:34
    โงยยยย. ตอนแรกก็หงุดหงิดนะแต่โจกราฟแม่งงงงง. หวานซะ ฟินเบยยยย
    #1322
    0
  25. #1315 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 22:20
    ชอบฉายาที่เรียกกันจัง น่ารักอะ
    อยากให้พลิกล็อคเป็นกราฟกดโจ โจจะได้รู้สึก ชอบมาจ้องจะกดกราฟอยู่นั่นละ

    #1315
    0