บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,228 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,282 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    103

    Overall
    244,228

ตอนที่ 34 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา.............18 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    13 ส.ค. 58




บทเรียนรัก นักกีฬา  ตอนที่ 18

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

“ทำไม คำว่าไปรอดมั้ย หมายถึงจะตายมั้ยรึเปล่าน่ะเหรอ” โจถามกลับ โก้ชักสีหน้าเล็กน้อย

 

 

“กูหมายถึง มึงจะคบกันไปได้ไกลถึงไหนต่างหากล่ะเว้ย” โก้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดเล็กๆ เพราะความกวนของโจ เขารู้ว่าโจเข้าใจในสิ่งที่เขาถาม แต่โจแกล้งกวนกลับมาเสียมากกว่า

 

 

“ก็ไม่บอกล่ะ ว่าจะคบกันไปได้ถึงไหน มาบอกว่าไปรอดมั้ย ผมก็นึกว่าหมายถึงจะตายก่อนหรือเปล่าน่ะสิ” โจบอกกลับไปด้วยสีหน้านิ่งๆ

 

 

“เออ แม่ง มึงตอบมาได้ละ” โก้ถามต่อ

 

 

“ผมไม่รู้หรอก ว่าผมสองคนจะคบกันไปได้ไกลแค่ไหน แต่ถ้าเป็นไปได้ ผมก็อยากจะคบกับมันไปให้นานที่สุด ผมคิดมาตลอด ว่ามันเป็นคนที่ใช่ ทั้งๆที่มันเป็นผู้ชาย แบบแมนๆเตะบอลน่ะ พี่เข้าใจใช่ป่ะ” โจพูดขึ้นออกมาลอยๆ

 

 

“แล้วถ้าวันหนึ่ง มึงเสือกคิดได้ว่ามันไม่ใช่ล่ะ ถ้ามึงคิดได้ว่า ทางที่มึงเลือกมันผิดล่ะ” โก้ถามออกมาต่อ โจหรี่ตามองโก้นิดๆ

 

 

“พี่ถามแบบนี้ เหมือนพี่กำลังลังเล ว่าจะเดินทางสายนี้ดีมั้ย” โจพูดขึ้นมา ทำให้โก้ออกอาการเลิ่กลั่กทันที

 

 

“เปล่านะเว้ย กูแค่อยากรู้ กูเห็นเพื่อนในห้องกูก็เป็นแบบมึง กูก็เลยสงสัย” โก้ตอบกลับ โจยกยิ้มนิดๆ

 

 

“หึ แค่สงสัยก็ดีพี่ เพราะบอกได้เลย ว่าถ้าพี่คิดจะเดินทางสายนี้ ใจพี่ต้องหนักแน่นว่ะ ความรักระหว่างผู้ชายด้วยกัน ถึงมันจะเปิดกว้างในสังคมตอนนี้ แต่ปัญหาของแต่ละคนที่จะต้องเจอ มันก็ต่างกัน บางคนเส้นทางอาจจะโปรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่สำหรับคู่ผม บอกเลยว่าไม่ใช่ เจอหนามกุหลาบตั้งแต่แรกคบเลย” โจพูดขึ้นมาเสียงจริงจัง

 

 

“ทำไมวะ”โก้ถามต่อด้วยความอยากรู้ นั่นทำให้โจแอบยกยิ้ม เพราะเริ่มมั่นใจในความสงสัยของตนเอง

 

 

“เมื่อก่อน ตอนที่ผมสองคนคบกันใหม่ๆ พ่อแม่แฟนผม เค้ารับไม่ได้ เค้าไม่อยากให้ผมสองคนรักกัน ผมกับแฟนก็ใช้เวลาพอสมควร กว่าที่ท่านทั้งสองจะยอมรับได้ ไหนสังคมรอบข้างอีก ผมน่ะดีหน่อย ตรงที่ผมไม่ค่อยแคร์อะไรกับคนอื่น แต่แฟนผมมันแคร์ว่ะ แต่ผมก็ให้เวลามันนะ ผมก็เข้าใจมันแหละ” โจพูดบอกออกมาอีก โก้นั่งเงียบไปนิด

 

 

“มึงยังไม่ตอบกูเลย ว่าถ้ามึงคิดได้ว่าสิ่งที่มึงเลือกมันผิด มึงจะทำยังไง” โก้ยังคงถามคำถามเดิม โจนั่งเงียบไปนิด ก่อนจะมองหน้าโก้

 

 

“การที่ผมเลือกเดินทางนี้แล้ว นั่นคือสิ่งที่ผมมั่นใจ ว่าผมไม่ได้เลือกทางผิด ถึงผมอายุยังน้อย แต่ผมก็เชื่อในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจ ถ้าการที่ผมสองคนจะเลิกรากัน นั่นหมายถึง ผมสองคนหมดรักกันแล้ว แต่ผมจะไม่ยอมให้มีวันนั้น เมื่อผมเลือกทางนี้แล้ว ผมก็จะทำให้ดีที่สุด ก็เหมือนกับการที่ผมเลือกเรียนคณะนี้ ผมตัดสินใจแล้วว่าจะเรียนให้ได้ ผมก็ต้องเรียนให้ได้ แม้ว่าระหว่างเรียน ผมอาจจะเจออุปสรรค เจอปัญหาในการเรียนบ้าง แต่เมื่อผมตัดสินใจจะเรียนแล้ว ผมก็ต้องไปให้ได้ตลอดรอดฝั่ง” โจพูดออกมาเรื่อยๆ โดยที่โก้ก็นั่งฟังเงียบๆ

“แต่สำหรับบางคน ถ้าคิดว่าตัวเองไปไม่รอดกับการที่ตัดสินใจในการเรียน ก็แค่ซิ่วไปเรียนคณะอื่นใหม่ก็ได้ ก็เหมือนกับความรัก เมื่อมันไม่ใช่ก็ต้องเริ่มใหม่กับคนใหม่ แต่ถามหน่อย พี่คิดว่ามันเสียเวลามั้ยล่ะ เมื่อเราตัดสินใจทำอะไรแล้ว ก็ต้องทำมันให้ดี ให้ถึงที่สุดสิ นี่คือความคิดผมนะ” โจบอกออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง โก้ถอนหายใจนิดๆ

 

 

“กูขอให้มึงไปได้ตลอดรอดฝั่งละกัน คณะเรามันไม่ธรรมดานะมึง” โก้พูดบอกออกมา

 

 

“ตกลงเราคุยเรื่องเรียนหรือเรื่องความรักกันแน่วะพี่” โจถามกลับ

 

 

“ก็ทั้งสองเรื่องนั่นแหละ” โก้ว่าออกมาทันที

“ฮั่ดชิ้ว!” ก่อนที่เจ้าตัวจะจามออกมา แล้วหันไปหาบราว

“พี่บราว!! ตกลงจะให้พวกผมขึ้นได้ยัง อะไรวะ มานั่งเฝ้าพวกผม หรือมาหลับกันแน่”  โก้ตะโกนถามบราว ที่นอนหลับอยู่บนเตียงผ้าใบ บราวลืมตามาดูนาฬิกาข้อมือตัวเอง

 

 

“อีก 1 ชั่วโมง” บราวตอบเสียงดังกลับมา

 

 

//แม่ง เผด็จการฉิบหาย// โก้บ่นไม่จริงจังนัก

“แล้วมึงมองเหี้ยอะไรไอ้โจ” โก้ถามกลับ เมื่อเห็นโจมองหน้าตนเองอยู่

 

 

“ผมมองพี่” โจตอบกลับ ทำให้โก้ชะงักไปนิด เพราะรู้สึกเหมือนโจด่าเขาทางอ้อม

 

 

“แล้วมึงมองทำไม” โก้ถามอีกครั้ง

 

 

“ถามจริง พี่จะหาเรื่องผมไปอีกนานมั้ย บอกตรงๆว่าผมเหนื่อยว่ะ ผมมาเรียนนะเว้ย ไม่ได้มามีเรื่อง คือถ้าพี่ไม่ชอบใจอะไรผม ก็บอกมาเลยตรงๆ ผมจะได้รู้ตัว” โจบอกออกมาเสียงจริงจัง

 

 

“กูก็แค่หมั่นไส้” โก้ตอบกลับมา

 

 

“เหตุผลควายมากพี่” โจตอบกลับ

 

 

“ไอ้โจ กูรุ่นพี่มึงนะ” โก้เถียงกลับไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

“กูแม่งก็เหนื่อยเหมือนกันว่ะ ไม่รู้จะหมั่นไส้อะไรมึงนักหนา” โก้บ่นเหมือนด่าตัวเอง

 

 

“เหนื่อยก็หยุดดิพี่ ผมอยากเรียนแบบสบายใจ พี่เข้าใจมั้ยวะ พ่อแม่ส่งผมมาเรียน ผมไม่อยากมามีเรื่องให้พ่อแม่กังวล” โจตอบกลับ โก้นั่งเงียบไปนิด พลางคิดทบทวนทุกสิ่งที่ตนเองทำมาตลอด

 

 

“เออ มึงเองก็เคารพกูด้วย ยังไงกูก็รุ่นพี่มึง” โก้พูดบอกออกมา ทำให้โจรู้ว่า โก้คิดที่จะหยุดหาเรื่องตนเองแล้ว

 

 

“พี่ก็เลิกกวนตีนผมสิ” โจบอกกลับ

 

 

“ห่า กูก็ตอบรับแล้วไง ว่ากูจะหยุดหาเรื่องมึง กูเองก็ไม่อยากโดนไล่ออกจากมหาลัยเหมือนกัน” โก้ตอบกลับ ทำให้โจยิ้มออกมาได้ ก่อนจะยื่นมือไปหาโก้ โก้ก็มองด้วยสายตานิ่งๆ

 

 

“งั้นจับมือกัน สงบศึก” โจพูดขึ้น โก้ส่ายหน้าไปมาแต่ก็ยื่นมือไปจับมือของโจ

 

 

“กูก็อยากให้มึงรู้ ว่ากูเองก็มีน้ำใจนักกีฬาเหมือนกัน แต่ความที่กูหมั่นไส้มึงมากเกิน ทำให้กูหลงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท” โก้บอกออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะปล่อยมือออกมา โจยิ้มออกมาอย่างพอใจ ที่วันนี้เขากับโก้ สงบศึกกันได้แล้ว โจเองก็จะได้ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยตามปกติ ทั้งสองคนนั่งแช่อยู่ในน้ำทะเลจนถึงตี 2 บราวจึงให้ขึ้นจากน้ำเพื่อกลับบ้านพัก โจเดินแยกไปที่บ้านพักตนเอง พอเปิดประตูเข้าไปด้านในก็พบว่าเพื่อนบางคนยังไม่หลับ

 

 

“อ่าว ทำไม่นอนกันวะ” โจถามขึ้น

 

 

“พวกกูรอมึง เลยนั่งเล่นไพ่รอไปด้วย” ฟลุคตอบกลับมา

 

 

“สัด กูว่าเรื่องที่รอกูเป็นข้ออ้างมากกว่ามั้ง แล้วเล่นไพ่กันเนี่ย ถ้าพี่ภาคินมาเจอเข้า พวกมึงโดนทำโทษแน่” โจพูดพร้อมกับเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพราะตัวเปียกจากการนั่งแช่น้ำทะเล

 

 

“พี่ภาคินกลับไปกรุงเทพฯ ตั้งแต่จัดการเรื่องของมึงกับไอ้โก้เสร็จแล้ว” อ้นบอกกลับมาบ้าง โจเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรกลับไป

 

 

“แล้วเรื่องไอ้พี่โก้เป็นไงบ้างวะ มึงไปนั่งแช่น้ำกับมัน ทะเลาะอะไรกันอีกรึเปล่า” ฟลุคถามด้วยความอยากรู้

 

 

“กูขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง ตอนนี้ไข่กูเปื่อยหมดละ” โจบอกกลับ ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ สักพักใหญ่ๆ ก็เดินออกมา

 

 

“เออ กูลืมบอก กูได้ยินเสียงไลน์มึงดังตั้งแต่ตอนที่มึงไปแช่น้ำกับไอ้พี่โก้ละ เมื่อกี้ตอนมึงอาบน้ำก็ดังขึ้นมาอีก แต่พวกกูไม่ได้ดูหรอกว่าใครส่งไลน์มา แต่คิดว่าน่าจะเป็นไอ้กราฟ” ฟลุคบอกยิ้มๆ ทำให้โจรีบไปหาโทรศัพท์ตนเองที่วางไว้ใต้หมอน แล้วหยิบออกมากดดู กราฟส่งไลน์มาหาโจตั้งแต่ 4 ทุ่ม และส่งมาหาเรื่อยๆ รวมทั้งหมด 30 ข้อความ ส่วนใหญ่จะถามย้ำว่าเป็นอะไร นอนรึยัง ทำอะไรอยู่ ทำไมเงียบ โจยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นข้อความทั้งหมดของคนรัก เพราะมันทำให้โจรู้สึกได้ว่า กราฟเองก็ห่วงโจเหมือนกัน และข้อความล่าสุดคือเมื่อ 5 นาทีที่แล้ว และโจไม่ยอมให้เสียเวลา เขารีบกดโทรออกไปหากราฟทันที และไม่ต้องรอสายนาน

 

 

(“เป็นอะไรรึเปล่าวะ”) กราฟถามขึ้นมาทันทีเมื่อกดรับสาย ทำให้โจรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

 

 

“โทษทีว่ะ พอดีมีเหตุนิดหน่อย ทำไมยังไม่นอนอีกวะ ตี 2 กว่าแล้วนะ” โจถามคนรักกลับไป เขาขึ้นไปนอนคุยบนเตียง ส่วนเพื่อนๆ ยังนั่งเล่นไพ่อยู่ที่พื้นห้อง

 

 

(“ใครจะไปหลับลงวะ ก็มึงบอกว่าจะโทร แต่ก็ไม่โทร กูก็รอโทรศัพท์มึง ส่งไลน์ไป มึงก็ไม่อ่าน กูนอนไม่หลับเลยเนี่ย”) กราฟบ่นกลับมาไม่จริงจังนัก

 

 

“ขอโทษ ทำไมมึงไม่คิดว่ากูอาจจะหลับไปแล้วล่ะ” โจถามกลับไปด้วยความอยากรู้

 

 

(“กูก็อยากคิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่กูสังหรณ์ใจแปลกๆว่ะ ว่ามึงไม่ได้หลับ”) กราฟพูดขึ้น ทำให้โจอึ้งไปนิด

 

 

“เออ กูยังไม่ได้หลับหรอก” โจตอบคนรักไปตรงๆ

 

 

(“แล้วมึงทำอะไร ทำไมไม่โทรกลับมา”) กราฟถามต่อทันที

 

 

“แล้วทำไมมึงไม่โทรมาล่ะ” โจแกล้งถามคนรัก

 

 

(“กูกลัวโทรไปตอนที่มึงกำลังยุ่ง มึงตอบกูมาสิ ทำไมต้องให้กูถามย้ำวะ”) กราฟส่งเสียงหงุดหงิดมาตามสาย

 

 

“ห่วงกูเหรอ หรือว่ากลัวว่ากูจะไปทำอะไรไม่ดีลับหลังมึง” โจถามยิ้มๆ ฟลุคกับเพื่อนๆ ก็แกล้งทำท่าจะอ้วก โจเลยเอาหมอนปาใส่เพื่อนเล่นๆ

 

 

(“ก็ ไม่ได้กลัวอะไร...”) กราฟพูดเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

“แน่นะ?” โจแกล้งถามย้ำ

 

 

(“มึงไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง ตกลงว่ามึงทำอะไรอยู่กันแน่”) กราฟถามย้ำอีกครั้ง ทำให้โจหัวเราะในลำคอเบาๆ ที่พาคนรักเปลี่ยนเรื่องคุยไม่ได้

 

 

“กลับไปเล่าให้ฟังพรุ่งนี้ได้มั้ยล่ะ” โจต่อรอง

 

 

(“ทำไมวะ มีอะไรร้ายแรงรึเปล่า”) กราฟถามออกมาเสียงเครียด

 

 

“ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร นะ กลับไปค่อยเล่าให้ฟังนะ ตอนนี้กูอยากให้มึงนอนพักผ่อนมากกว่า” โจบอกออกมาด้วยความเป็นห่วงคนรักจริงๆ ที่ต้องถ่างตารอให้โจโทรกลับไป

 

 

(“เออ ก็ได้ มึงเองถ้าวางสายแล้วก็นอนเลยนะ ไม่ใช่นั่งจับกลุ่มเล่นไพ่กัน”) กราฟพูดออกมา ทำให้โจแทบจะหลุดขำก๊าก

 

 

“แป๊บๆนะ” โจพูดกับคนรัก ก่อนจะเปิดลำโพงโทรศัพท์แล้วขยับไปใกล้ๆ เพื่อน พร้อมส่งสัญญานให้เพื่อนเงียบ

“เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะกราฟ กูได้ยินไม่ชัด” โจถามคนรักย้ำกลับไป

 

 

(“กูบอกว่า ให้นอนเลยนะ อย่าเสือกนั่งจับกลุ่มเล่นไพ่กันล่ะ”) กราฟบอกกลับมาด้วยความไม่รู้ ทำเอาเพื่อนของโจแทบจะลงไปนอนขำบนพื้นห้อง โจขยับกลับมาบนเตียงพร้อมกับปิดลำโพง

 

 

“ครับๆ จะนอนแล้ว ขอโทษนะที่ทำให้มึงนอนดึกไปด้วย” โจพูดบอกออกมา ก่อนที่ทั้งสองจะบอกฝันดีกันเล็กน้อย แล้ววางสายไป

 

 

“ไอ้กราฟมันเป็นอะไรกับ ริว จิตสัมผัส รึเปล่าวะ แม่ง เซนส์ดีฉิบหาย” ฟลุคพูดขึ้นมาอย่างขำๆ เมื่อเห็นว่าโจวางสายไปแล้ว

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++ 50% ++++++++++++++++++++++++

 

 

“แบบนี้มึงขยับไปไหนลำบากแน่ไอ้โจ” อ้นแซวออกมาอีกคน โจก็ยิ้มขำอยู่บนเตียง

 

 

“แล้วตกลงเรื่องไอ้พี่โก้เป็นไงบ้างวะ” ฟลุคถามขึ้นเมื่อนึกได้ โจก็เล่าให้เพื่อนๆฟังคร่าวๆ ว่าเขากับโก้ปรับความเข้าใจและสงบศึกกันแล้ว

“เออ ก็ดีว่ะ พวกเราเองจะได้ไม่ต้องระแวงว่ามันจะมาหาเรื่องอะไรพวกเราอีก” ฟลุคพูดขึ้น โจพยักหน้ารับ

 

 

“สักตามั้ยมึง” อ้นชวนโจให้เล่นไพ่ด้วยกัน โจส่ายหน้าไปมา

 

 

“ไม่เอาว่ะ จะนอนแล้ว เดี๋ยวกราฟมันรู้จะด่ากูเอา พวกมึงก็รีบๆนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ตื่นสาย พวกพี่ๆเค้าลงโทษไม่รู้ด้วยนะเว้ย” โจว่าเพื่อนตนเองไม่จริงจังนัก ก่อนจะล้มตัวลงนอนตรงที่ของตนเอง คนอื่นก็นั่งเล่นไพ่กันต่ออีกสักพัก ก็แยกย้ายกันนอนเช่นเดียวกัน

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“ฮั่ดชิ่ว” เสียงของโจจามขึ้นมาในช่วงเช้าของวัน หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัว กินข้าวเช้า และเก็บของเพื่อเตรียมตัวกลับกรุงเทพเรียบร้อยแล้ว

 

 

“ไม่สบายเหรอวะ” อ้นถามขึ้น

 

 

“สงสัยจะเป็นหวัดว่ะมึง แต่ไม่เป็นไร กูไหว” โจตอบกลับ พร้อมกับเอากระดาษทิชชู่มาเช็ดจมูกไปด้วย โจรู้ตัวแล้วว่าตนเองเป็นหวัด แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นกับไม่สบายจนซมแต่อย่างไร เสียงของรุ่นพี่เรียกให้ทุกคนออกไปรวมตัวกันหน้าหาด กลุ่มของโจก็สะพายกระเป๋าเดินออกไปในทันที

 

 

//ไอ้พี่โก้มันไปไหนวะ ไม่เห็นอยู่กับกลุ่มเพื่อนมันเลย// ฟลุคกระซิบถามโจ เมื่อเดินามารวมกับคนอื่นๆแล้ว

 

 

//ไม่รู้ว่ะ// โจตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจอะไร ตอนนี้รุ่นพี่ปีสาม กำลังพูดส่งท้ายการรับน้องครั้งนี้อีกเล็กน้อย แล้วถึงจะให้ทุกคนไปขึ้นรถเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพกัน โจหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออกหาคนรักทันที

 

 

(“ฮัลโหล”) เสียงงัวเงียของกราฟดังขึ้นมาตามสาย

 

 

“ยังไม่ตื่นเหรอวะ กูโทรมาปลุกรึเปล่า” โจถามกลับไป

 

 

(“เปล่า กูตื่นไปแล้วรอบหนึ่ง แล้วนี่เผลอหลับต่อ มึงอยู่ไหนแล้ว”) กราฟถามกลับมาอีก

 

 

“กำลังจะเดินทางกลับ ขึ้นรถแล้ว คงไปถึง มหาลัยตอน บ่ายโมงนะ ฮัดชิ่ว!” โจตอบคนรัก พร้อมกับจามออกมา

 

 

(“เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ”) เสียงของกราฟถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

 

 

“น่าจะเป็นหวัดนิดหน่อยน่ะ มึงนอนต่อเถอะ กูโทรมาบอกไว้ก่อนเฉยๆ” โจพูดขึ้น

 

 

(“ให้กูไปรอรับที่มหาลัยมั้ย”) กราฟถามออกมาอีก

 

 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูกลับเอง มึงรออยู่ที่ห้องเถอะ” โจตอบกลับ เพราะไม่อยากให้คนรักลำบากออกมา

 

 

(“อืม ก็ได้ มาถึงแล้วโทรบอกกูหน่อยนะ”) กราฟบอกกลับเสียงแผ่ว โจรับคำเล็กน้อย ก่อนจะวางสายไป และทันทีที่รถออก โจก็นั่งหลับๆตื่นๆมาตลอดทาง

หลังจากที่วางสายจากโจ กราฟก็ลุกมาทำความสะอาดห้อง ซักผ้าและอาบน้ำแต่งตัวใหม่ กราฟดูเวลาที่ผนังก็คิดว่าจะลงไปซื้อยามาเตรียมไว้ให้โจ กราฟจึงเดินออกไปจากห้อง ซึ่งพอดีกับที่ฟ่าง รุ่นพี่ข้างห้องกำลังออกมาจากห้องเช่นเดียวกัน

 

 

“สวัสดีครับพี่ฟ่าง ไม่สบายเป็นไงบ้างพี่” กราฟทักทายตามมารยาท

 

 

“เมื่อวานนอนซมทั้งวันเลย กราฟ แต่วันนี้ดีขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ” ฟ่างตอบกลับด้วยสีหน้าซีดเซียว จากอาการไข้

 

 

“พักผ่อนเยอะๆนะครับ” กราฟบอกกลับ ฟ่างยิ้มรับ

 

 

“แล้วนี่จะไปไหน” ฟ่างถามขึ้น เมื่อเดินมาที่ลิฟท์พร้อมกับกราฟ

 

 

“จะลงไปซื้อยาน่ะครับ โจมันเหมือนไม่ค่อยสบายเหมือนกัน” กราฟตอบกลับไป

 

 

“โจกลับมาแล้วเหรอ” ฟ่างถามขึ้น

 

 

“ยังหรอกครับ มันโทรมา แล้วผมรู้สึกว่าเสียงมันแปลกๆก็เลยคิดว่า มันน่าจะไม่สบายแน่ๆ” กราฟตอบกลับ ถึงเขาจะไม่ค่อยแสดงออกอะไรมากนัก แต่เขาก็ใส่ใจในตัวคนรักตลอดเช่นเดียวกัน

 

 

“ดีจังเลยนะ ที่โจมีกราฟคอยเป็นห่วงแบบนี้ด้วย” ฟ่างพูดขึ้นมาเสียงแผ่วเบา

 

 

“พวกผมมาจากต่างจังหวัดด้วยกันนี่ครับ ยังไงก็ต้องช่วยดูแลกัน” กราฟตอบกลับ เพราะเขาไม่ได้บอกฟ่างว่าเขาทั้งสองเป็นแฟนกัน

“แล้วนี่พี่ฟ่างจะลงไปไหนเหรอครับ” กราฟถามเมื่อนึกได้

 

 

“จะลงไปหาซื้ออะไรกินหน่อยน่ะ เมื่อวานกินได้แต่นม” ฟ่างพูดบอก

 

 

“อ่า ผมว่าพี่ไม่ต้องลงไปซื้อหรอกครับ เดี๋ยวผมไปซื้อยาเสร็จ จะกลับมาทำข้าวต้ม เดี๋ยวผมแบ่งไปให้ ถ้าพี่ฟ่างพอจะรอไหวนะครับ” กราฟบอกขึ้น เพราะเห็นใจอีกฝ่ายที่ต้องอยู่คนเดียว

 

 

“กราฟทำเองเหรอ” ฟ่างถามอย่างแปลกใจ กราฟพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มเก้อๆเล็กน้อย

 

 

“ก็พอทำได้ แต่ไม่แน่ใจว่าจะอร่อยรึเปล่านะครับ” กราฟตอบกลับมา

 

 

“งั้นพี่รอกราฟทำข้าวต้มก็ได้ ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องไปตากแดด กลัวไข้จะกลับมาหนักกว่านี้” ฟ่างพูดบอกออกมา เพราะเขาทั้งสองยืนอยู่หน้าลิฟท์พอดี

 

 

“งั้นพี่ฟ่างกลับไปรอที่ห้องก็ได้ครับ เดี๋ยวถ้าเสร็จแล้ว ผมจะเอาไปให้” กราฟบอกอีกครั้ง

 

 

“อืม ขอบใจนะ” ฟ่างพูดบอก ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของตนเอง ส่วนกราฟก็ลงมาหาซื้อยาเตรียมไว้ให้โจ แล้วกลับขึ้นมาทำข้าวต้มเครื่อง กราฟตักข้าวต้มแบ่งใส่ชามใบโตให้กับฟ่าง

 

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงโทรศัพท์ของกราฟดังขึ้น กราฟรีบหยิบมากดรับ เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของโจ

“ว่าไง ถึงไหนแล้ว....อ่อ...อืม...อยู่ห้องเนี่ยแหละ จะให้ไปไหนล่ะ...อืม...โอเค แค่นี้นะ” กราฟพูดสายกับโจ เมื่อโจโทรมาบอกว่ามาถึงมหาวิทยาลัยแล้ว และกำลังจะกลับหอ และเมื่อวางสายโจไปแล้ว กราฟก็ยกข้าวต้มไปให้ฟ่างที่หน้าห้องพัก

 

 

ออดดด

 

กราฟกดออกเรียกไม่นานนัก ฟ่างก็เปิดประตูออกมา

“เรียบร้อยแล้วครับ ถ้าไม่ถูกปาก พี่ฟ่างลองปรุงเพิ่มดูนะครับ”กราฟบอกกลับไป ฟ่างยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะเอื้อมมือมารับชามข้าวต้มจากกราฟ

 

 

“ขอบคุณนะกราฟ เอ่อ จะเข้ามาก่อนมั้ย” ฟ่างถามขึ้นเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

“ไม่ดีกว่าครับพี่ เดี๋ยวโจมันกำลังจะกลับมาละ พี่เองก็กินข้าวกินยาแล้วนอนพักนะครับ” กราฟบอกส่งท้าย ฟ่างยิ้มเจื่อนไปนิด ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“แล้วพี่จะเอาถ้วยไปคืนนะ” ฟ่างบอกกลับมา กราฟตอบรับ ก่อนจะกลับมาที่ห้องของตนเอง กราฟมาเก็บกวาดของในครัวเล็กน้อย และมานั่งรอโจที่ห้องรับแขก กราฟใจเต้นตึกตัก พลางนึกขำตัวเองที่มานั่งใจเต้นรอโจแบบนี้ แค่ไม่เจอหน้ากันเกือบสามวัน ก็ทำให้เขาตื่นเต้นที่จะได้เจอหน้าซะงั้น กราฟนั่งดูทีวี พร้อมกับมองไปที่ประตูห้องอยู่บ่อยครั้ง จนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ๆ

 

 

แกร๊ก

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำให้กราฟรีบลุกขึ้นจากโซฟาทันที โจสะพายกระเป๋าเปิดประตูเข้ามา กราฟรีบเดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้มทันที

“เป็นไงบ้าง” กราฟรีบถาม พร้อมกับไปช่วยปลดกระเป๋าออกจากหลังของโจ โจยิ้มกริ่มนิดๆ ก่อนจะดึงกราฟเข้ามากอด

 

 

“คิดถึง” โจพูดขึ้นเสียงแห้ง เขาทั้งสองต่างฝ่ายต่างคิดถึงกันมากพอๆกัน กราฟยิ้มรับ ก่อนจะวางกระเป๋าของโจลงบนพื้นแล้วกอดโจกลับไปเช่นเดียวกัน

 

 

“กูก็คิดถึงมึง” กราฟตอบกลับไป

 

 

“อยากจูบ” โจพูดขึ้นเสียงแผ่ว

“แต่กูเหมือนจะเป็นหวัด ไม่อยากให้มึงติดไปด้วย” โจบอกออกมาด้วยสีหน้าเซ็งๆ ทำเอากราฟยิ้มขำนิดๆ

 

 

“ไปนั่งพักก่อนไป เดี๋ยวกูเอากระเป๋าไปเก็บในห้องให้” กราฟบอกกลับ ก่อนจะผละออกมาจากอ้อมกอดของคนรัก โจเดินไปนั่งบนโซฟาด้วยความเพลียจากการนั่งรถไกลๆ ส่วนกราฟก็รีบเอากระเป๋าไปเก็บแล้วเดินไปรินน้ำไม่เย็นมาให้คนรัก

“ดื่มก่อน” กราฟพูดพร้อมกับส่งแก้วน้ำให้ โจรับไปดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

“ตัวร้อนมั้ย” กราฟถามขึ้น แล้วเอาหลังมือไปอังหน้าผากของโจ

 

 

“ไม่ร้อนหรอก กูแค่เป็นหวัด” โจพูดขึ้น ก่อนจะล้มตัวลงไปนอนบนตักของกราฟ ที่ทรุดตัวนั่งข้างๆเขา กราฟขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้โจได้นอนอย่างสบายๆ โจจับมือของกราฟขึ้นมาหอมขึ้นมากดจูบที่ฝ่ามือและหลังมือสลับไปมาด้วยความคิดถึง

 

 

“กูพึ่งเข้าห้องน้ำ ยังไม่ได้ล้างมือเลย” กราฟแกล้งพูดขึ้น ทำให้โจชะงักไปนิด พร้อมกับเงยมองหน้าคนรัก

 

 

“ขัดอารมณ์กูฉิบหาย กำลังจะบิ้วต์อารมณ์มึงสักหน่อย” โจบ่นออกมาพร้อมรอยยิ้ม

 

 

“บิ้วต์บ้าอะไร ลุกๆ ไปกินข้าวก่อน กูทำข้าวต้มให้แล้ว กินเสร็จ จะได้กินยานอนพัก เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเรียนไม่ไหว” กราฟพูดขึ้น พร้อมกับดันตัวคนรักให้ลุกนั่งเหมือนเดิม โจก็ยอมลุกแต่โดยดี แล้วเดินเข้าไปในครัวพร้อมกับกราฟ

“กูทำข้าวต้มไว้ให้ ลองชิมดูก่อนนะ กลัวไม่ถูกปากมึงว่ะ” กราฟบอกออกมาเสียงอ้อมแอ้ม รู้สึกขัดเขินไม่น้อย โจเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างถูกใจ ที่กราฟเตรียมพร้อมเอาไว้ให้เขา

 

 

ฟอด..

 

โจอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มของคนรัก

“ขอบใจนะ มึงนี่เริ่มทำหน้าที่ภรรเมียที่ดีแล้วนะเนี่ย” โจพูดแซวคนรักตนเอง กราฟจึงต่อยไปที่ไหล่แกร่งไม่แรงมากนัก

 

 

“เมียบ้านมึงสิ ไปนั่ง เดี๋ยวกูตักให้” กราฟส่งให้โจนั่งรอ แล้วกราฟก็ตักข้าวต้มใส่ชามให้โจ โจเอาช้อนคนๆ เล็กน้อย แล้วค่อยๆตักขึ้นมา

“เป่าด้วยนะ มันร้อน” กราฟที่มองทุกการเคลื่อนไหวของคนรักพูดดักขึ้นมาก่อน โจก็เป่าไล่ความร้อนเล็กน้อย แล้วอ้าปากรับกินเข้าไป กราฟมองอย่างลุ้นๆ โจเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

 

 

“อืม อร่อยดีนะ แต่อ่อนเค็มไปนิด” โจบอกออกมาตรงๆ กราฟเองก็ไม่ได้น้อยใจอะไร รู้สึกดีเสียมากกว่าที่โจบอกออกมาตรงๆแบบนี้

 

 

“เอาซีอิ๊วหน่อยมั้ย” กราฟพูด พร้อมกับยกขวดซีอิ๊วมาให้ โจก็เทใส่เล็กน้อย แล้วคนเพื่อชิมอีกครั้ง

 

 

“อืม โอเคเลย ที่มึงทำมันก็อร่อยแล้วล่ะ เพียงแค่กูอยากให้มันเค็มอีกนิดเท่านั้นเอง” โจบอกออกมาอย่างเอาใจ เพราะไม่อยากให้คนรักรู้สึกไม่ดี

 

 

“อืม กูไม่กล้าปรุงอะไรมากไง มันไม่ใช่ก๋วยเตี๋ยว อย่างน้อยให้มึงมาปรุงเพิ่มดีกว่า” กราฟบอกยิ้มๆ โจมองหน้าคนรักพร้อมกับยิ้มอ่อนๆออกมา

 

 

“ขอบคุณนะ” โจพูดขึ้น กราฟก็ยิ้มรับ จนกระทั่งโจนั่งกินข้าวต้มจนหมดชาม กราฟก็เอายามาให้ และเก็บชามไปล้างให้โจเรียบร้อย ก่อนที่ทั้งสองจะกลับมาที่ห้องรับแขกอีกครั้ง

“อยากนอนตักมึง” โจพูดอ้อนออกมา

 

 

“อย่าพึ่งนอน นั่งสักพักก่อนสิ เดี๋ยวเป็นกรดไหลย้อนนะมึง” กราฟพูดเตือน โจจึงนั่งพิงพนักโซฟาเอาไว้ก่อน สายตาของเขาไม่ละไปจากใบหน้าของคนรักเลยสักนิด

“แล้วเมื่อคืน ตกลงว่าไง เล่ามาสิ” กราฟถามขึ้นทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา โจยิ้มขำนิดๆ

 

 

“นึกว่าจะลืมไปแล้วนะเนี่ย” โจแกล้งว่ากลับไป

 

 

“ไม่ลืมง่ายๆหรอก เล่ามา มึงไปทำความผิดอะไรรึเปล่า” กราฟถามขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

“ก็...ทำผิดอยู่ว่ะ” โจบอกไม่เต็มเสียงนัก ทำให้กราฟขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

 

 

“มึงไปทำอะไรผิดมาโจ” กราฟถามย้ำเสียงเข้ม

 

 

“โหยย อย่าทำเสียงแบบนี้สิวะ รู้สึกเหมือนหัวจะขาดยังไงไม่รู้” โจว่าออกมายิ้มๆ

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++100% ++++++++++++++++++++++++++++

 

 

2   Be   Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

อัพครบร้อยแล้วค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #1587 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 23:11
    เชียร ฟ่างให้โก้555โจกราฟจะได้ไม่มีปัญหามือที่สาม
    #1587
    0
  2. #1586 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 23:10
    โก้กับฟ่างแน่ๆๆ
    #1586
    0
  3. #1501 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 17:23
    น่ารักกกกกก โก้ชอบใครอ่าาาา พี่บราวป่ะ คริ
    #1501
    0
  4. #1500 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 17:22
    น่ารักกกกกก โก้ชอบใครอ่าาาา พี่บราวป่ะ คริ
    #1500
    0
  5. #1473 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 18:31
    อื้อหือ กราฟทำหน้าที่ภรรยาดีมากเลยดูแลสามีเป็นอย่างดี โจหนีไปไหนไม่รอดแล้วววว เซนส์ดีอีกต่างหาก 555

    จะมีโก้ฟ่างป่ะ เริ่มอยากให้มีคู่นี้ 555 มโนเอง
    #1473
    0
  6. #1468 sanomsin (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 02:31
    กราฟเป็นภรรเมียที่ดีมากๆเลยหยั่งงี้โจก็ไปไหนไม่รอดแล้ว
    #1468
    0
  7. วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 23:35
    หหวาน
    #1467
    0
  8. #1465 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 22:52
    น่ารักอ่ะ กราฟดูแลเอาใจใส่ โจก็ออดอ้อน > <
    #1465
    0
  9. #1463 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 21:43
    คนกลัวเมียก็งี้แหละแกกก555555555555555 รู้เรื่องฟ่างมีเคืองกันอีกแน่ๆๆเลยยย
    #1463
    0
  10. #1462 snow_box (@snowboxs) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 20:49
    โจแค่เกรงใจว่าที่ภรรเมียใช่มั้ย
    ไม่ได้กลัวเนอะ 555
    #1462
    0
  11. #1460 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 19:49
    ดูท่าโจจะอยู่สมาคมกลัวเมียนะ แต่กราฟน่ารักมากกกก ช่างดูแลช่างเอาอกเอาใจแบบนี้ไม่ให้โจหลงหัวปักหัวปำได้ไง
    #1460
    0
  12. #1458 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 19:08
    รู้สึกเหมือนฟ่างจะมีอะไรแปลกๆ หรือคิดไปเองนะ
    #1458
    0
  13. #1456 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 19:04
    เหมือนหัวจะขาด ฮ่า ๆ 
    โจนี่เกรงใจกราฟ จริง ๆ
    #1456
    0
  14. #1454 Malon n (@varisa_daw) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 17:33
    ง่ะะะะะะ ขัดอารม อย่างแรง กราฟ ดูแ,ลโจดีน้ะ
    #1454
    0
  15. #1453 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 16:52
    ดีจังเรยโก้กับโจสงบศึกกันได้ละ แต่โก้เอ๊ยถามแบบนี้มันน่าสงสัยนะ อิอิ แหมๆหวานกันจิงๆกราฟโจอิจค่าา
    #1453
    0
  16. #1452 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 11:06
    น่ารักทั้งคู่เลย

    #1452
    0
  17. #1451 M[o]O (@gonzar) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 09:19
    งื้ออออ ละมุนนนนน
    น่าร๊ากกกกกกกกกก

    โก้ ฟ่างปะเนี่ย แลดูมีบทบาท
    #1451
    0
  18. #1450 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 08:16
    กราฟดุโจอ่ะ โจนี้แบบโคตรกลัวเมียเลย
    #1450
    0
  19. วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 06:37
    ขอบคุณค้าบบบ
    #1448
    0
  20. #1447 cipher (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 06:33
    อือหืม โก้ กะบราว หรอ
    #1447
    0
  21. #1446 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 02:14
    พี่ฟ่างเนี่ยจะเป็นปัญหาในอนาคตไหมมมมม
    #1446
    0
  22. #1432 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 22:22
    เคลียร์กันซักที ดีละๆ กราฟน่ารักจัง
    #1432
    0
  23. #1424 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 17:39
    พี่โก้มาถามให้สงสัยนะเนี่ย พี่แกแอบไปชอบใครป่าววหว่าาา

    กราฟแม่นมากลูกกก ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1424
    0
  24. #1417 Kancha (@kancin323) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 14:07
    บราวกับโก้มีอะไรในกอไผ่แน่ๆๆ555
    #1417
    0
  25. #1414 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 10:32
    กราฟน่ารักจัง
    #1414
    0