บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,196 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,279 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    71

    Overall
    244,196

ตอนที่ 53 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา.............27 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    2 พ.ย. 58




บทเรียนรัก นักกีฬา  ตอนที่ 27

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

               

เมื่อกลับมาถึงห้องพัก โจก็ตรงเข้าไปอาบน้ำก่อน กราฟเอาอาหารไปวางไว้ในครัว ส่วนของใช้ก็เดินเอามาไว้ในห้องนอน โดยวางรวมกันไว้ที่เตียงรวมไปถึงของที่บรีสให้มาด้วย  กราฟเดินไปเดินมาในห้องนอนเพื่อเก็บของไปเรื่อย เอาผ้าของโจลงตะกร้า เตรียมผ้าเพื่ออาบน้ำต่อจากโจ จนกระทั่งโจอาบน้ำเสร็จ

“เช็ดเท้าให้แห้งด้วย” กราฟพูดดักขึ้นมาก่อน เมื่อโจนุ่งผ้าขนหนูออกมาผืนเดียว แถมยังเช็ดตัวไม่แห้ง

 

 

“ครับๆ” โจตอบรับยิ้มๆ

“มึงไปอาบน้ำไป เดี๋ยวจะได้กินข้าวกัน” โจบอกกลับมา กราฟพยักหน้ารับ

 

 

“เอาผ้าขนหนูตากที่ราวด้วยนะโจ อย่าพาดส่งๆที่เก้าอี้” กราฟเตือนโจเอาไว้อีก โจพยักหน้ารับยิ้มๆ แล้วกราฟก็เดินเข้าห้องน้ำไป กราฟค่อนข้างเป็นคนมีระเบียบและรักความสะอาดมากกว่าโจ จึงมักจะบ่นโจอยู่ตลอด แต่โจก็ไม่เคยรู้สึกรำคาญคนรักแต่อย่างไร โจแต่งตัวเสร็จแล้วก็มานั่งที่เตียงเพื่อดูของที่กราฟซื้อมา

 

 

“ถุงเท้ากี่คู่วะเนี่ย” โจพูดพึมพำ เมื่อหยิบถุงเท้าออกมาวางเรียงกันบนเตียง มีผ้าขนหนูผืนเล็กๆด้วย ซึ่งกราฟซื้อมาให้ทั้งตัวเองและโจ เพื่อเช็ดเหงื่อหลังซ้อมกีฬาเสร็จ

 

 

แกร๊ก

 

เสียงกราฟเปิดประตูห้องน้ำออกมา โจหันไปมองพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม เพราะกราฟก็นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวออกมาเหมือนกัน ซึ่งเป็นเรื่องปกติของเขาสองคนอยู่แล้ว แต่โจแค่อยากแกล้งคนรักเท่านั้น

 

 

“ยิ้มบ้าอะไรไอ้โจ” กราฟว่าคนรักกลับไปไม่จริงจังนัก

 

 

“หุ่นดีนะเนี่ย มีกล้ามหน้าท้องนิดๆ โคตรเซ็กซี่” โจแกล้งแซวออกมา แล้วมองไปที่หน้าท้องของกราฟ ทำให้กราฟร้อนหน้าวูบ

 

 

“ไอ้บ้า หยุดพูดเลย” กราฟโวยออกมาอย่างเขินๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง

 

 

“อื้อหือ ก้นแน่นเชียวน้อง” โจพูดแซวออกมาอีก เมื่อกราฟยืนหันหลังให้เขา กราฟที่กำลังถือกระป๋องแป้งอยู่ หันเอากระป๋องแป้งปาใส่โจทันที โจก็รีบหลบพร้อมกับหัวเราะขำออกมา

 

 

“ทะลึ่งใหญ่แล้วนะมึง” กราฟว่าเพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตนเอง โจก็ยังคงยิ้มกริ่ม ก่อนจะหยิบกระป๋องแป้ง โยนคืนกลับไปให้กราฟ

 

 

“แซวนิดแซวหน่อยทำเป็นเขิน พอกลับมาเล่นบอล หุ่นมึงกลับมาฟิตเหมือนเดิมเลยนะ” โจบอกออกมา

 

 

“จริงจังหรือทะลึ่ง” กราฟถามขึ้นทันที เพราะเดาไม่ออกว่าโจพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่

 

 

“ก็ทั้งสองอย่าง อ๊ะๆ อย่าปามานะเว้ย” โจรีบร้องห้ามเมื่อกราฟทำท่าจะปากระป๋องแป้งกลับมาอีก  ทำให้กราฟชะงักไปนิด

 

 

“พูดให้เคลียดิ๊” กราฟบอกย้ำไป

 

 

“ก็แบบว่า พอได้ออกกำลังกาย ร่างกายมึงก็กลับมามีกล้ามเนื้อเหมือนตอนอยู่มอ 6 ไง แล้วแบบกูชอบอ่ะ มันดูน่าขย้ำฉิบ” โจบอกออกมาอีก

 

 

พลั่ก!

 

“โอ๊ยย” โจร้องออกมาเมื่อกระป๋องแป้งหล่นลงกลางหัวพอดี กราฟเองก็ตกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าจะโดนหัวของโจ

 

 

“เฮ้ยๆๆ โทษๆ หึหึ เจ็บมั้ย” กราฟเองก็ทั้งขำทั้งห่วงคนรัก โจคลำหัวตัวเองป้อยๆ

 

 

“มึงห่วงกูแน่รึเปล่าวะเนี่ย มีหัวเราะด้วย” โจถามขึ้นมา กราฟลูบหัวโจเบาๆ ตรงตำแหน่งที่ตนเองปากระป๋องแป้งไปโดน ทำให้โจได้ทีรวบเอวกราฟเข้ามากอด

 

 

“ไอ้โจ เดี๋ยวผ้าหลุด” กราฟรีบจับปมผ้าขนหนูของตัวเองเอาไว้ก่อน

 

 

“หลุดก็ดีสิ” “ โจบอกกลับ ทำให้กราฟเงื้อมือขึ้นทำท่าจะเขกหัวโจ โจก็รีบยกมือข้างหนึ่งมาทำท่ากันหัวตัวเองเอาไว้

“โอ๊ะๆ ล้อเล่นคร้าบบบบ” โจพูดลากเสียงอย่างขำๆ

 

 

“ปล่อยได้แล้ว จะแต่งตัว” กราฟบอกคนรัก รู้สึกเขินนิดๆ เหมือนกัน เพราะโจเล่นเอาหน้าซุกกับหน้าท้องของเขา ทำให้กราฟขนลุกนิดๆ

 

 

“อยากกอดแบบนี้ต่ออีกนิดไม่ได้เหรอวะ ตัวมึงเย็นดี” โจพูดขึ้น พร้อมกับเงยหน้ามองกราฟด้วยสายตาพราวระยับ

 

 

“พึ่งอาบน้ำเสร็จ ตัวก็เย็นน่ะสิ ปล่อยก่อน กูเริ่มหนาวแล้วเนี่ย เดี๋ยวไม่สบาย” กราฟอ้างออกมา

“กูมีของจะให้ด้วย ถ้ามึงไม่ปล่อยกูไม่ให้นะเว้ย” กราฟขู่ออกมา โจเลิกคิ้วนิดๆ

 

 

 

“ของอะไรวะ” โจถามขึ้น

 

 

“ปล่อยก่อนสิ เดี๋ยวแต่งตัวเสร็จ จะหยิบเอามาให้ดู” กราฟต่อรอง โจก็ยอมปล่อยคนรักแต่โดยดี กราฟจึงรีบเดินไปแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วถึงเดินไปหยิบถุงเล็กๆในกระเป๋าเป้ออกมา ก่อนจะเดินกลับมานั่งข้างโจบนเตียงกว้าง

 

 

“อะไรวะ” โจถามขึ้นด้วยความอยากรู้ กราฟหยิบสร้อยข้อมือที่ตนเองสั่งทำที่ตลาดนัดออกมา

 

 

“เท่ห์มั้ย” กราฟถามยิ้มๆ เมื่อยื่นสร้อยข้อมือสองเส้นให้โจดู โจหยิบมาดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าเป็นสร้อยข้อมือหนังสีดำและมีจี้เล็กๆเป็นตัวอักษร  เส้นแรก JOE  เส้นที่สอง GRAF 

 

 

“เท่ห์ดีว่ะ ซื้อมาจากไหน” โจถามขึ้นยิ้มๆ

 

 

“ที่ตลาดนัดหลังมอ มีร้านสั่งทำอยู่ กูทำมาให้มึงเส้นหนึ่ง กูเส้นหนึ่ง” กราฟบอกกลับยิ้มๆเช่นเดียวกัน รู้สึกดีใจไม่น้อยที่โจดูท่าจะชอบ

 

 

“อันไหนของกู” โจถามอีก กราฟดึงเส้นที่มีชื่อโจ มาถือไว้ ส่วนในมือของโจตอนนี้ คือเส้นที่มีชื่อของกราฟอยู่

 

 

“มึงใส่เส้นนั้น กูจะใส่เส้นนี้เอง” กราฟพูดบอกไม่เต็มเสียงนัก เพราะรู้สึกเขินไม่น้อยที่ทำอะไรที่ดูมุ้งมิ้งให้คนรักแบบนี้

 

 

“ต้องการสื่ออะไรรึเปล่าวะ” โจแกล้งถาม เขาอยากรู้ว่ากราฟจะตอบยังไง

 

 

“คิดเองไม่เป็นรึไง” กราฟว่ากลับ เขารู้ว่าโจเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อออกมา

 

 

“คิดเองเป็น แต่ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง น่า บอกกูหน่อยสิ ว่าทำไมถึงให้กูใส่ชื่อมึง แล้วมึงใส่ชื่อกู” โจถามออกมาอีก กราฟเม้มปากนิดๆ

 

 

“ก็...มึงจะได้รู้สึกเหมือนมีกูอยู่ด้วยตลอดไง แล้วกูก็จะได้รู้สึกว่ามีมึงอยู่ใกล้ๆเหมือนกัน” กราฟพูดแต่สายตาเสไปมองทางอื่น เพราะเขาไม่กล้ามองหน้าคนรักที่นั่งยิ้มกว้างอยู่ในตอนนี้

 

 

“หึหึ น่ารักว่ะ” โจพูดชมออกมา ตอนนี้หัวใจของเขาพองโตด้วยความดีใจ ที่กราฟทำอะไรแบบนี้ให้ ถึงสร้อยข้อมือที่กราฟสั่งทำมา ราคามันไม่ได้สูงมากนัก แต่มันมีคุณค่าทางจิตใจกับโจไม่น้อย

“มา เดี๋ยวกูใส่ให้มึงเอง” โจพูด ก่อนจะหยิบสร้อยข้อมือชื่อตัวเองมาถือแล้วค่อยๆใส่ให้กราฟ กราฟเองก็ยื่นข้อมือให้โจใส่ให้แต่โดยดี เมื่อโจใส่ให้กราฟเสร็จแล้ว ก็ส่งสร้อยข้อมือที่มีชื่อกราฟให้กราฟไป

“ใส่ให้กูด้วยสิ” โจบอกขึ้น กราฟก็รับมาใส่ให้โจเช่นเดียวกัน

“หึหึ เหมือนแลกแหวนแต่งงานเลยว่ะ แต่นี่เป็นสร้อยข้อมือ” โจพูดยิ้มๆ

 

 

“แต่งงานบ้าอะไร ผู้ชายทั้งคู่” กราฟพูดไม่เต็มเสียงนัก พร้อมกับมองสร้อยข้อมือด้วยความพอใจลึกๆ

 

 

“ผู้ชายก็แต่งกันได้ มึงไม่ได้ดูข่าวเหรอวะ มีหลายคู่แล้วนะมึง ที่แต่งงานกันน่ะ เชื่อเหอะ ถ้ากูไปบอกพ่อแม่กูนะ ว่าอยากแต่งกับมึง เขาคงรีบยกขันหมากไปสู่ขอมึงเลยล่ะ” โจบอกออกมาอย่างขำๆ

 

 

“ทำไมไม่เป็นกูที่ยกขันหมากไปขอมึงวะ” กราฟถามกลับ โจตบไหล่กราฟเบาๆ พร้อมกับทำสีหน้าจริงจัง

 

 

“หน้าที่ต้องยกขันหมากไปสู่ขอ ต้องให้ผัวอย่างกูเป็นคนทำ มึงเป็นเมีย รออยู่เฉยๆพอ” โจพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าขึงขัง

 

หมั่บ..

“โอ๊ยยยย เจ็บๆๆ” โจร้องออกมาทันที เมื่อกราฟหยิกเข้าที่หน้าท้องของเขาอย่างแรง แล้วปล่อยออกมา

 

 

“ย้ำจัง เดี๋ยวกูเปลี่ยนใจ ขอเป็นผัวมึงบ้าง อย่ามาโวยวายละกัน” กราฟแกล้งพูดขู่ โจรีบส่ายหน้าไปมาทันที

 

 

“ไม่ย้ำละ” โจรีบบอกกลับยิ้มๆ ก่อนจะมองสร้อยข้อมือที่ตนเองใส่

“ขอบใจนะ” โจพูดขึ้น กราฟงงเล็กน้อย

“สำหรับสร้อยข้อมือ” โจบอกออกมาต่อ กราฟก็ยิ้มรับออกมา

“เอาไว้กูจะหาซื้ออย่างอื่นมาให้มึงบ้าง” โจพูดขึ้นอีก

 

 

“ไม่เป็นไร แต่ขอเป็นทองนะ” กราฟแกล้งพูด โจหัวเราะออกมาทันที

 

 

“ฮ่าๆ แม่ง กูก็นึกว่ามึงจะบอกว่า ไม่เป็นไร ไม่ต้องซื้ออะไรให้กูก็ได้ ประมาณนี้ ที่ไหนได้ ล่อขอเป็นทองเลยนะ”โจพูดขึ้นอย่างขำๆ กราฟเองก็หัวเราะขำเช่นเดียวกัน

“ว่าแต่ มึงไม่กลัวคนอื่นที่ไม่รู้เรื่องของเราสองคนถามรึไง ว่าทำไมถึงใส่ชื่อกู แทนที่จะใส่ชื่อตัวเอง” โจถามขึ้นเมื่อนึกได้ ทำให้กราฟชะงักไปนิด

“อย่าบอกนะ ว่ามึงจะไม่ใส่” โจถามดักขึ้นมา เพราะเขารู้ว่ากราฟค่อนข้างคิดมากในเรื่องนี้ ถึงแม้ว่าจะบอกเพื่อนๆที่สนิทกันไปแล้วก็ตามว่าคบกับโจอยู่

 

 

“ไม่ต้องทำหน้าผิดหวังได้มั้ยวะ ใส่สิ ทำไมจะไม่ใส่ล่ะ ทีมึงยังกล้าใส่ชื่อกูเลย” กราฟบอกออกมาเสียงจริงจัง เมื่อเห็นสีหน้าของโจที่หม่นลงนิด ซึ่งทำให้โจแปลกใจเล็กน้อย

 

 

“จริงเหรอวะ” โจถามย้ำเพื่อความแน่ใจ กราฟพยักหน้ารับ

“แล้วถ้าใครถามล่ะ” โจถามต่อ กราฟเม้มปากเล็กน้อย

 

 

//ก็บอกว่าชื่อแฟน// กราฟพูดเสียงแผ่ว แต่โจก็ได้ยินอยู่ดี เพราะนั่งหันหน้าเข้าหากันอยู่บนเตียง ทำให้โจยิ้มกว้างอย่างพอใจ และดีใจ

 

 

หมั่บ..

 

ฟอด...ฟอด...ฟอด...ฟอด

โจใช้สองมือของตัวเองจับหน้าของกราฟเอาไว้ ก่อนจะหอมแก้มของกราฟซ้ายขวาสลับไปมา จนกราฟต้องยกมือมาดันหน้าโจด้วยความเขิน

 

 

“ไอ้บ้าโจ ปล่อย หอมทำไมเนี่ย” กราฟโวยวายออกมาด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว เมื่อหอมแก้มกราฟสมใจแล้ว โจก็ผละออกมายิ้มๆ

 

 

“ก็กูดีใจ” โจบอกกลับ กราฟแกล้งมองโจด้วยสายตาดุๆเล็กน้อย โจก็ยิ้มขำกับท่าทางของกราฟ อาการเหนื่อย อาการเพลียจากการซ้อมกีฬาแทบจะหายไปจนหมด

 

 

“พอละ กูเก็บของก่อนดีกว่า อันนี้ถุงเท้าของมึงนะ ผ้าขนหนูด้วย อันนี้ของกู” กราฟตัดบท และจัดการแยกของที่ซื้อให้โจรับรู้ว่าอันไหนคือของโจบ้าง ก่อนที่โจจะสะดุดสายตากับถุงใบเล็ก เขาจึงหยิบขึ้นมา

 

 

“แล้วนี่อะไรวะ” โจพูดขึ้น ทำให้กราฟที่หันไปมอง ชะงักและหน้าเครียดลงไปนิด โจเปิดถุงก็เห็นสร้อยข้อมืออีกเส้น เขาขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

“ทำไมมีอีกเส้น มึงซื้อมาอีกเหรอ” โจถามขึ้นทันที กราฟนิ่งไปนิด ทำให้โจเอะใจ เพราะกราฟไม่ได้ตอบรับเขาในทันทีเหมือนทุกครั้ง

“กราฟ ของใคร” โจถามเสียงเข้ม

 

 

“พี่บรีส” กราฟตอบตามจริง ทำให้โจตาลุกวาว

 

 

“มึงซื้อให้มันงั้นเหรอ!” โจถามเสียงดัง อารมณ์ดีๆเมื่อสักครู่หายวับไปทันที กราฟส่ายหน้าไปมา

 

 

“ไม่ใช่ กูไม่ได้ซื้อ พี่บรีสเค้าซื้อ ทแล้วให้กูมา” กราฟรีบอธิบายให้โจเข้าใจ โจจ้องหน้ากราฟเขม็ง

 

 

“แล้วมันซื้อให้มึงทำไม แล้วทำไมมึงต้องรับมาด้วย” โจถามขึ้นทันที

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++++++++++

 

“กูไม่รู้ว่าเค้าซื้อให้กูทำไม แล้วที่กูต้องรับมา ก็เพราะกูไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเหมือนกัน กลัวพี่เค้าจะว่าเอาด้วย ว่าเค้าอุตส่าห์ซื้อให้แต่กูไม่รับ” กราฟตอบทุกคำถามที่โจถามขึ้น

 

 

“ทำไมต้องกลัวว่าเค้าจะว่าด้วย ก็บอกไปเลยว่ามึงไม่อยากได้” โจบอกออกมาอีก

 

 

“เป็นมึง มึงก็พูดง่ายนี่ กูต้องเจอกับพี่เค้าตลอดนะ ไหนจะเล่นบอลด้วยกันอีก” กราฟเถียงกลับมา

 

 

“มึงก็ปฏิเสธดีๆก็ได้ มึงรับของเค้ามาแบบนี้มันก็เหมือนกับให้ความหวังเค้า” โจว่าออกมาอีก กราฟถอนหายใจหนักๆ

 

 

“มึงคิดมากไปรึเปล่าวะโจ” กราฟว่าออกมา

 

 

“ถ้ามองกลับกัน ถ้าพี่แนทตี้เอาของมาให้กู แล้วกูรับมา มึงจะรู้สึกยังไง” โจถามกลับ ทำให้กราฟนิ่งไปนิด

 

 

“กูมั่นใจในตัวมึง” กราฟพูดขึ้น ทั้งๆที่ในใจก็คิดว่า ตัวเองคงรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ด้วยความที่เชื่อใจโจ จึงทำให้กราฟไม่คิดมากเรื่องนี้

 

 

“มึงก็พูดแต่คำนี้ กี่ครั้งแล้ววะกราฟที่เราต้องมาทะเลาะกันเพราะเรื่องพวกนี้ มึงใจดีกับคนอื่นไปทั่ว เกรงใจคนอื่นสารพัด มึงห่วงความรู้สึกคนอื่น แต่มึงไม่เคยห่วงความรู้สึกกูเลย” โจว่าออกมาอย่างอัดอั้น กราฟมองหน้าโจด้วยสายตาตัดพ้อ

 

 

“มึงพูดแบบนี้ได้ไงวะ มึงไม่เคยเชื่อใจกูเลยใช่มั้ย” กราฟเถียงออกมาอีก ตอนนี้อารมณ์ของเขาทั้งสองคน ต่างหงุดหงิดด้วยกันทั้งคู่

 

 

“มันไม่เกี่ยวกับความเชื่อใจเว้ย แม่ง กูจะพูดกับมึงยังไงดีวะกราฟ” โจโวยวายออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะดูเหมือนว่ากราฟจะไม่เข้าใจความคิดของโจเลยสักนิด

 

 

“มึงไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละโจ แค่คำว่าเชื่อใจ มึงยังให้กูไม่ได้เลย” กราฟเองก็หงุดหงิดที่โจไม่เข้าใจเขาเหมือนกัน

 

 

“เราจะทะเลาะกันเรื่องนี้ใช่มั้ยกราฟ” โจถามขึ้นมา

 

 

“ใครกันแน่ที่ชวนทะเลาะ เรื่องมันเล็กนิดเดียว มึงโวยวายเสียใหญ่โต” กราฟโวยกลับไป โจกัดฟันกรอด พร้อมกับมองสร้อยข้อมือของบรีสที่ให้กราฟมา ก่อนจะปาใส่ถังขยะในห้อง

“ไอ้โจ! ทำไมมึงทำแบบนี้” กราฟโวยวายลั่น พร้อมกับเดินตรงไปที่ถังขยะ เขาไม่ได้อยากได้สร้อยข้อมือ แต่กราฟคิดว่ามันไม่สมควรที่จะทิ้งลงถังขยะแบบนี้

 

 

พรึ่บ..

โจกระชากแขนกราฟอย่างแรง แล้วเหวี่ยงให้พ้นถังขยะ ไม่ให้กราฟเดินเข้าไปใกล้

“มึงไม่อยากได้ ก็ทิ้งไปสิ!” โจตะคอกใส่เสียงดัง

 

 

“มึงแม่งนิสัยเสียว่ะโจ” กราฟเสียงดังใส่โจกลับไปเช่นเดียวกัน เขาโกรธที่โจจับเขาเหวี่ยงเมื่อกี๊

 

 

“เออ! กูนิสัยเสีย แล้วไง” โจโวยพร้อมกับดันไม่ให้กราฟขยับเข้าไปใกล้ถังขยะอีก

 

 

พลั่ก!

 

โจชะงักไปนิด เมื่อกราฟต่อยเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง ทำให้โจหน้าสะบัดเล็กน้อย

“มึงจะหายบ้าได้รึยังไอ้โจ!” กราฟถามขึ้นเสียงดัง โจมองหน้ากราฟนิ่งๆ กราฟเองก็ชะงักไปนิดเมื่อเห็นสายตาตัดพ้อของโจ

“ไอ้โจ มึงจะไปไหน! ไอ้โจ” กราฟเรียกโจเสียงดัง เมื่อโจคว้าโทรศัพท์กับกระเป๋าเงิน แล้วเดินดิ่งออกไปนอกห้องทันที กราฟรีบเดินตาม พร้อมกับจับแขนโจเอาไว้ แต่โจสะบัดออกอย่างแรง

 

 

ปัง!

เสียงปิดประตูห้องพักดังลั่น จนกราฟสะดุ้งเล็กน้อย โจเดินออกไปจากห้องแล้ว กราฟอยากจะตามออกไป แต่ก็คิดว่าตอนนี้เขาสองคนอารมณ์ต่างไม่ดีด้วยกันทั้งคู่ ขืนเขาตามไปก็ไม่วายทะเลาะกันอยู่ดี กราฟคิดว่าโจคงแค่ออกไปสงบสติอารมณ์ของนอกเท่านั้น กราฟเดินมาทรุดตัวลงนั่งที่โซฟา พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมขมับ

“นี่มันอะไรกันวะ” กราฟบ่นกับตัวเอง เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาสองคนยังคุยเล่นหัวเราะและซึ้งใส่กันอยู่เลย เพียงแค่สร้อยข้อมือที่บรีสให้มาเส้นเดียว ทำให้เขากับโจทะเลาะกันเสียใหญ่โต กราฟเองก็รู้สึกผิดไม่น้อย ที่เผลอต่อยโจไปแบบนั้น เขารู้ว่าคนรักน้อยใจที่โดนต่อย กราฟถอนหายใจหนักๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วไปหยิบสร้อยข้อมือในถังขยะมาเก็บใส่ถุงเดิม แล้วเอาไปใส่กระเป๋าเป้ของตัวเองเอาไว้ กราฟตั้งใจไว้แล้ว ว่าพรุ่งนี้จะเอาไปคืนบรีส

 

 

ทางฝั่งของโจ เขาเดินออกมาจากห้องพักด้วยความน้อยใจคนรัก และต้องการสงบสติอารมณ์ด้วย โจรู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนขี้หึงมาก แต่เขาก็อยากให้กราฟเข้าใจในความรู้สึกของเขาด้วย บางเรื่องกราฟก็คิดน้อยเกินไป โจกดโทรศัพท์หาฟลุค

“มึงอยู่ไหนวะ......เดี๋ยวกูเข้าไปหา....ไม่มีอะไร เดี๋ยวค่อยคุยกัน” โจพูดสายกับฟลุคเสร็จก็เดินไปเอารถเพื่อขี่ไปยังหอพักของเพื่อน

..

..

“ไง เข้ามาก่อนสิมึง” อ้น เพื่อนของโจเดินมาเปิดประตูห้องให้ พร้อมกับเบี่ยงตัวให้โจเดินเข้ามาด้านใน ซึ่งในห้องพักมีฟลุคนั่งเล่นเกมส์อยู่ ฟลุคหยุดเกมส์เอาไว้ทันที แล้วหันมามองโจ

 

 

“เป็นอะไรวะ หน้าเครียดๆ” ฟลุคถามขึ้น โจเดินไปล้มตัวลงนอนบนโซฟา ส่วนอ้นกับฟลุคนั่งเล่นเกมส์ที่พื้นห้อง

 

 

“ทะเลาะกับเมียรึไง” อ้นถามขึ้นมาบ้าง โจพยักหน้ารับ ทำให้ทั้งฟลุคและอ้นหันมามองหน้ากันทันที

 

 

“ทะเลาะกันแรงเหรอวะ มึงถึงได้หนีมาหาพวกกูเนี่ย” ฟลุคถามออกมาอีกด้วยความแปลกใจ เพราะปกติถึงแม้ว่าจะทะเลาะกัน โจก็ไม่เคยออกมาแบบนี้ โจหันไปหาเพื่อน พร้อมกับชี้ให้ดูมุมปากตัวเอง

 

 

“เฮ้ย ปากมึงไปโดนอะไรมาวะ” อ้นถามขึ้นเมื่อเห็นว่ามุมปากของโจช้ำๆ ซึ่งตอนแรกเขาไม่ทันสังเกตเห็น

 

 

“ไอ้กราฟมันต่อย” โจบอกเสียงนิ่ง ทำให้ฟลุคกับอ้นเงียบกันไปนิด

 

 

“มีปัญหาอะไรกันวะ” ฟลุคถามเสียงจริงจัง เพราะดูจากท่าทีของโจแล้ว พอมองออกว่าโจเครียดไม่น้อย

 

 

“ทะเลาะกันเรื่องรุ่นพี่ของมัน” โจบอกกลับก่อนจะเล่าเรื่องที่ตนเองทะเลาะกับกราฟให้เพื่อนทั้งสองฟัง

 

 

“มึงก็เลยเดินออกมาจากห้อง แล้วมาหาพวกกูงั้นเหรอวะ” อ้นถามต่อ

 

 

“เออ กูไม่อยากอยู่ทะเลาะกับมันอีก เลยเดินออกมาก่อนดีกว่า” โจพูดขึ้นเสียงนิ่ง ดวงตาก็มองไปบนเพดานห้องพักของเพื่อน

 

 

“อย่าคิดมากมึง นอนเล่นที่นี่ไปก่อน เอาไว้สบายใจแล้วค่อยกลับ หรือว่าจะแดกเหล้ากันดีวะ” ฟลุคถามขึ้นมา โจหันมามองหน้าฟลุคตาขวาง

 

 

“ช่วงนี้ซ้อมหนัก มึงยังคิดจะแดกอีกเหรอวะ” โจถามออกมา ฟลุคยิ้มขำนิดๆ

 

 

“ก็นิดหน่อย พอเป็นกษัย ไม่ได้แดกจนหัวราน้ำนี่หว่า” ฟลุคบอกกลับไป โจนิ่งไปนิด ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“ก็ดี กูก็อยากดื่มเหมือนกัน” โจเห็นด้วยในเวลาต่อมา และไม่นาน เพื่อนทั้งสามคนก็ตั้งวงดื่มเหล้ากันในห้องพักของอ้น โจนั่งดื่มไปเงียบๆ ดูเพื่อนสองคนเล่นเกมส์ไปด้วย เขาพยายามจะไม่คิดเรื่องที่ทะเลาะกับกราฟมากนัก

..

..

..

กราฟนั่งมองนาฬิกาที่ผนังห้อง เห็นว่า 5 ทุ่มกว่าแล้ว แต่ไม่มีวี่แววว่าโจจะกลับมาที่ห้อง กราฟกินข้าวไปแล้ว และแบ่งไว้ให้โจด้วยเหมือนกัน ตอนนี้กราฟเป็นห่วงโจไม่น้อย เพราะโจเองยังไม่ได้กินข้าวเย็น แถมออกไปไหนกราฟก็ไม่รู้ ตอนแรกกราฟไม่คิดจะโทรตาม เพราะคิดว่าโจออกไปไม่นาน แต่ตอนนี้กราฟตัดสินใจที่จะโทรตามคนรักเพราะเห็นว่าดึกแล้ว กราฟรอสายอยู่สักพัก

 

 

(“................”) ทางฝั่งของโจรับสายแล้ว แต่ไม่มีเสียงคนพูดอะไรออกมา

 

 

“โจ มึงได้ยินกูมั้ย...โจ” กราฟเรียกคนรัก

 

 

(“อืม”) เสียงของโจตอบรับกลับมาสั้นๆ กราฟถอนหายใจเบาๆ เมื่อจับอาการได้ว่า โจอารมณ์ยังไม่คงที่

 

 

“อยู่ไหน” กราฟาถามขึ้น เพราะตอนแรกกราฟลงไปเดินหาโจที่หน้าคอนโด แต่ก็ไม่เจอ พอเดินไปดูรถ ถึงได้รู้ว่าโจออกไปข้างนอก

 

 

(“มีอะไร”) โจไม่ตอบ แต่ถามกลับมา

 

 

“มันดึกแล้ว ไม่กลับมานอนรึไง พรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยอีกนะ” กราฟพยายามพูดดีๆกับโจ

 

 

(“กูอยู่ห้องไอ้อ้น ว่าจะนอนค้างที่นี่”) โจตอบกลับมา ทำให้กราฟชะงักไปนิด เพราะโจไม่เคยไปนอนค้างที่ไหนมาก่อน ต่อให้ไปดื่มเหล้ากับเพื่อนเลิกดึกๆดื่นๆยังไง โจก็กลับมาที่ห้องเสมอ

 

 

“ทำไม” กราฟถามเสียงแผ่ว

 

 

(“กูอารมณ์ไม่ค่อยดีว่ะ ไม่อยากกลับไปทะเลาะกับมึง เดี๋ยวกูจะตื่นแต่เช้า กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องละกัน”) โจตอบกลับมา กราฟเม้มปากนิดๆ รู้สึกแย่ไม่น้อยที่คนรักไม่ยอมกลับมาที่ห้อง

 

 

“ทุกทีมึงไม่นอนค้างข้างนอกนะโจ” กราฟบอกกลับ โจนิ่งเงียบไป กราฟหายใจเข้าลึกๆ

“โกรธเรื่องที่กูต่อยมึงไปรึเปล่า” กราฟถามต่อ

 

 

(“ช่างมันเหอะ กูไม่อยากคิดอะไร มึงเองก็รีบนอนได้แล้ว ไม่ต้องรอหรอก”) โจพูดกับกราฟด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

“โกรธกูมากจนไม่อยากเห็นหน้ากูเลยเหรอวะ” กราฟถามเสียงแผ่ว ตอนนี้ลำคอของเขาตีบตัน เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอหอย

 

 

(“มึงไปนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เจอกัน”) โจพยายามตัดบท ก่อนที่จะตัดสายไป ทำให้กราฟถือโทรศัพท์ค้างอยู่กับที่ พอกดโทรกลับไปอีก กลายเป็นว่าโจปิดเครื่องไปแล้ว กราฟจึงโทรไปหาฟลุคแทน

 

 

(“ว่าไงมึง”) เสียงของฟลุครับสาย

 

 

“มึงอยู่กับไอ้โจมั้ย” กราฟถามเสียงแผ่วเบา ปกติแล้ว กราฟจะไม่วุ่นวายกับเพื่อนของคนรักเท่าไรนัก แต่ครั้งนี้ กราฟจำเป็นจริงๆที่จะต้องโทรหาโจ

 

 

(“อืม มันยืนอยู่ที่ระเบียงน่ะ ทะเลาะกันเหรอวะ”) ฟลุคแกล้งถามกลับมา

 

 

“นิดหน่อย...มันจะนอนกับมึงใช่มั้ย” กราฟถามออกมาต่อ

 

 

(“อืม เห็นมันบอกอยู่”) ฟลุคตอบกลับ

 

 

“กูอยากให้มันกลับ มึงบอกมันหน่อยสิ” กราฟพูดขอฟลุคออกมา

 

 

(“ตอนนี้มันอารมณ์ไม่ค่อยดีว่ะ เอางี้ ให้มันนอนกับพวกกูเนี่ยแหละ มึงไม่ต้องห่วง มันไม่ได้ออกไปไหนหรอก เดี๋ยวตอนเช้ากูจะให้มันกลับห้องละกัน”) ฟลุคพูดเสนอขึ้น กราฟนิ่งไปนิด พร้อมกับลังเลเล็กน้อย

 

 

“ไม่ได้ออกไปไหนกันแน่นะ” กราฟถามต่อเสียงเครียด

 

 

(“ไม่ได้ไปไหน นั่งกินเหล้ากันที่ห้องไอ้อ้น แล้วก็เล่นเกมส์กัน”) ฟลุคบอกไปตามจริง

 

 

“ก็ได้ ฝากดูมันด้วยนะ แล้วอย่าดื่มกันหนักนักนะ พรุ่งนี้มีเรียน” กราฟเตือนกลับไป ฟลุครับคำก่อนจะวางสายไป กราฟถอนหายใจเบาๆ เมื่อรู้ว่า โจไม่ได้กลับมาที่ห้องพักแน่นอน กราฟจึงเดินไปปิดไฟ ตรวจดูความเรียบร้อย ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป กราฟล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง หันไปมองข้างกาย ก็ไม่เจอร่างแกร่งของโจนอนอยู่เหมือนทุกที ทำให้กราฟรู้สึกวูบโหวงในอกไม่น้อย กราฟรู้สึกว่าห้องโล่งเกินไป กว้างเกินไปในตอนนี้

//หวังว่าพรุ่งนี้มึงคงกลับมาเป็นเหมือนเดิมนะโจ// กราฟพึมพำกับตัวเอง

..

..

..

“เมื่อกี้เมียมึงโทรมาที่กู” ฟลุคพูดบอกกับโจ เมื่อโจเดินกลับเข้ามาในห้อง หลังจากที่ไปยืนคุยโทรศัพท์กับกราฟ และเลยยืนรับลมอยู่ที่ระเบียงสักพัก

 

 

“ว่าไงบ้าง” โจถามกลับ ฟลุคก็เล่าตามที่คุยกับกราฟให้โจฟัง

 

 

“เสียงมันหงอยๆ ยังไงไม่รู้ว่ะ ฟังแล้วกูรู้สึกสงสารเมียมึงฉิบหาย” ฟลุคบอกออกมาอีก

 

 

“กูว่าจะดัดนิสัยมันบางเรื่องสักหน่อย” โจพูดขึ้นมาเสียงจริงจัง

 

 

 

+++++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++

 

 

2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เอาโจกราฟมาให้จร้า

ตอนนี้ ใครผิด ยอนิมยังไม่รู้เลย ฮ่าๆๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #2721 smilejaebeer (@smilejaebeer) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 08:48
    เป็นการทะเลาะกันที่รุนแรงครั้งแรกอ่ะ
    #2721
    0
  2. #2640 EATWELL (@fafah249) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 12:19
    เห็นใจทั้งโจและกราฟฟฟฟฟฟฟ
    แบบเข้าใจกราฟนะ
    แต่ก็สงสารโจด้วย
    #2640
    0
  3. #2596 Tanee Lov (@baitong_55) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 20:55
    ดัดเลยย เห็นด้วยย
    #2596
    0
  4. #2581 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 00:02
    โจเอาจิงดิ๊!! เอาแล้วกราฟโดนแล้วว
    #2581
    0
  5. #2574 GALAXY_STYLE (@ma_prang) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 08:12
    เราเห็นด้วยกับโจอ่ะ บางทีเเค่เชื่อใจมันก็ไม่พอจริงๆ
    #ทีมโจ
    #2574
    0
  6. #2568 moopakiki (@atitayapa) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 23:28
    อยากให้โจดัดนิสัยกราฟ เห็นด้วยแรง 55555
    #2568
    0
  7. #2552 snow_box (@snowboxs) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 12:46
    มารอโจกับกราฟแหล่ะ
    #2552
    0
  8. #2551 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 07:33
    กราฟโดนโจแกล้งแล้วววว
    #2551
    0
  9. #2548 sanomsin (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 07:14
    ไม่น่าเชื่อว่าความสุขของคนเราจะหายไปชั่ววินาทีเดียว
    #2548
    0
  10. #2547 ladyspong (@matmaimoly) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 18:39
    ถ้าเป็นกราฟนะ ร้องไห้อ้ะ จริงๆ ถ้ารู้ว่าเขาไม่กลับ T^T
    #2547
    0
  11. #2546 boom48842 (@boom48842) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 17:10
    น่าสงสารอ้ะ
    #2546
    0
  12. #2545 The Black Knight (@sodadada) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 15:54
    ทำไม!! ใจร้ายอ่ะ
    #2545
    0
  13. #2543 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 09:46
    คนขี้หึงงงงงงง
    #2543
    0
  14. #2542 E.L.F*JW (@noosmind) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 00:52
    โจใจร้ายยยยย
    #2542
    0
  15. #2541 tznaaa (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 23:11
    เฮ้ กราฟขี้เกรงใจ โจก็ขี้หวง แต่บางอย่างก็เห็นด้วยกับโจนะ

    พรุ่งนี้ก็ให้พี่บรีสรู้ไปเลยว่ามีเจ้าของแล้วนะกราฟ แต่ก็สงสารกราฟนะ
    #2541
    0
  16. #2540 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 23:07
    ตอนนี้ยอนิมทำเราค้างทุกเรื่องบอกเลยยยยย ทั้งนันแม็ค ดิวสาม โจกราฟ ภาคินกับพระพายด้วย นี่ดีที่เสาร์โชตะไม่ค้าง 5555555 พูดถึงเนื้อหาบ้างงง~~~ นิสัยของกราฟตรงจุดนี้ก็ควรได้รับการดัดจริงๆ นั่นแหละ เพราะเกรงใจคนอื่นอยู่แบบนี้ถึงทำให้ทะเลาะกับโจบ่อยครั้ง ครั้งนี้ก็ไปต่อยเขาอีก ถ้าเป็นเราก็คงจะคิดว่านี่แฟนเราต่อยเราเพราะเรื่องคนอื่นงั้นหรอ อาจจะมีน้อยใจเบาๆ #เป็นพวกอวยเมะ #ลำเอียง 55555
    #2540
    0
  17. #2539 kodomotomo (@kodomotomo) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 22:56
    พี่บรีสเต็มๆค่ะ ฝากยอนิมจัดการด้วยยค่ะ
    #2539
    0
  18. #2538 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 22:21
    ผิดที่สร้อยข้อมือออ ฮ่า ๆๆๆๆ

    ค่อย ๆ คุยกันเน้ออ
    #2538
    0
  19. #2537 TheNewyear (@dollyaiizz) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 22:09
    คือนี่นิสัยเหมือนกราฟเลยอะ คิดน้อย เข้าใจความรู้สึกกราฟมากกกก
    #2537
    0
  20. #2536 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 21:37
    ใจร่มๆนะ
    #2536
    0
  21. #2535 daminho (@darinza33) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 21:32
    พี่บรีสผิดคะ ตบมันนนน55
    #2535
    0
  22. #2534 llmll (@mmoemo) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 21:06
    โจมีนิสัยที่ผู้ใหญ่นะแต่บางทีแกก็เยอะไป555555555สงสารกราฟ
    #2534
    0
  23. #2532 mynbun (@mynbun) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 19:58
    ต่อไวๆค้า 5555555 ไม่มีใครผิดใครถูกค่ะ สร้อยข้อมือผิดค่ะ ถังขยะก็ผิดค่ะ5555555555
    #2532
    0
  24. #2531 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 19:46
    ไม่ผิดหรอกทั้งคู่เลย แต่มุมมองความคิดต่างกัน คงต้องปรับกันทั้งคู่แหละ
    #2531
    0
  25. #2530 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 19:18
    งื้อๆๆๆๆ โจสงสารกราฟอ่ะ โจใจเเข็งอ่ะ
    #2530
    0