บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,195 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,279 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    70

    Overall
    244,195

ตอนที่ 57 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา.............29 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    21 พ.ย. 58




บทเรียนรัก นักกีฬา  ตอนที่ 29

Author :   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

โจขี่รถพากราฟกลับมาที่คอนโด ทั้งสองขึ้นห้องโดยที่ยังไม่มีใครพูดอะไร เมื่อเข้าไปในห้อง กราฟก็เดินเข้าไปในห้องนอนเพื่ออาบน้ำให้ใจเย็นลงก่อน ส่วนโจก็นั่งหน้าเครียดอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก โจนั่งรู้สึกผิดอยู่ในใจลึกๆ ที่ตัวเองไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ให้ดีกว่านี้ เลยทำให้เขากับกราฟทะเลาะกันหนักกว่าเดิมเสียอีก ยิ่งเป็นเรื่องของกราฟ ยิ่งทำให้โจขาดสติได้ง่ายๆ โจนั่งถอนหายใจหนักๆ แล้วล้มตัวลงนอนบนโซฟา เอามือมาก่ายหน้าผากด้วยความเครียด เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดอะไรกับกราฟดี ตอนที่ขี่รถกลับมา อารมณ์ของเขาเริ่มเย็นลงมาบ้างแล้ว

ส่วนกราฟ หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เขาก็นั่งนิ่งอยู่ที่ปลายเตียงในห้องนอน กราฟเองก็ไม่รู้จะเริ่มพูดกับโจยังไงเหมือนกัน ตอนที่ยังคบกันสมัยมอปลาย ไม่เคยทะเลาะกัน แล้วเกิดความรู้สึกอึดอัดใจแบบนี้มาก่อน ถึงจะทะเลาะกัน ก็จะแยกย้ายกันกลับบ้าน ต่างฝ่ายต่างไปสงบสติอารมณ์ตัวเอง แล้วก็มาพูดคุยกันในเวลาต่อมา แต่ตอนนี้เขาสองคนมาอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแทบตลอดเวลา เลยไม่มีช่องว่างหรือพื้นที่ให้เขาสองคนได้สงบสติอารมณ์แบบส่วนตัวเลยสักครั้ง เพราะต้องเห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว กราฟก็ลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องนอน เห็นโจนอนเอามือก่ายหน้าผากก็อดที่จะรู้สึกสงสารไม่ได้เหมือนกัน โจได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาใกล้ก็หันไปมอง เห็นว่าเป็นกราฟ เขาก็ขยับลุกนั่งด้วยสีหน้าเครียดๆ อยู่ข้างนอกเสียงดังใส่กันจะเป็นจะตาย แต่พอกลับมาที่ห้อง ก็เงียบด้วยกันทั้งคู่ซะงั้น

 

“โจ..เรามีเรื่องต้องตกลงกันหน่อยว่ะ” กราฟพูดขึ้น ทำให้โจนิ่งไปนิด

“กูว่า เราสองคนอยู่ห่างกันสัก 2-3 วันดีไหม” กราฟพูดออกมาต่อ ทำให้โจเงยหน้ามองกราฟทันที

 

 

“ทำไม” โจถามขึ้นเสียงเครียด

 

 

“เวลาที่เราทะเลาะกัน เราสองคนไม่มีช่องว่างให้อีกคนได้ปรับอารมณ์หรือนั่งคิดทบทวนเรื่องที่ทะเลาะกันเลย แล้วมันยิ่งทำให้เราสองคนทะเลาะกันมากขึ้นไปอีก กูว่าทางที่ดี เราน่าจะ..” กราฟกำลังพูดอธิบาย

 

 

“ไม่!!” โจพูดขัดขึ้นมาทันที พร้อมกับมองหน้ากราฟด้วยสายตาเจ็บปวด

 

 

“ทำไม มันก็เหมือนกับเมื่อวาน ที่มึงไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องเพื่อนมึง มันก็เหมือนเว้นช่องว่างให้กันบ้างไง มึงเองก็จะได้มีเวลาคิด กูเองก็จะได้มีเวลาทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น

 

 

หมั่บ..

โจกอดเอวของกราฟเอาไว้ พร้อมกับเอาหน้าซุกไปกับหน้าท้องของกราฟที่ยืนอยู่ ทำให้กราฟชะงักนิ่งไปนิด

 

“ไม่เอาแบบนี้กราฟ...อย่าห่างกัน เรื่องเมื่อวานกูขอโทษที่กูออกไปนอนที่อื่นแล้วให้มึงอยู่ห้องคนเดียว...กูจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว....ขอร้องล่ะ อย่าแยกกันอยู่ แค่เมื่อวานวันเดียวกูก็จะตายแล้ว” โจบอกออกมาเสียงแผ่ว

 

 

“แล้วมึงออกไปทำไม แต่กูว่ามันก็ดีนะ มันทำให้เราสองคนมีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น” กราฟบอกกลับ โจส่ายหน้าไปมากับหน้าท้องของกราฟ

 

 

“กูไม่อยากห่างกับมึง กูขอล่ะ อย่าทำแบบนี้” โจบอกออกมาอีก กราฟถอนหายใจเบาๆ

 

 

“โจ กูขอมึงเหมือนกัน แค่ 2-3 วันเอง” กราฟบอกกลับไป โจเงยหน้ามองกราฟด้วยสีหน้าเครียดๆ

 

 

“ถ้ามึงคิดจะเลิกกับกูล่ะ กูไม่ยอมนะ” โจพูดขึ้นมาเสียงติดสั่นนิดๆ

 

 

“โจ กูไม่เคยคิดจะเลิกกับมึงเลยนะ แต่กูอยากขอพื้นที่ให้เราทั้งคู่ ได้คิดทบทวนว่าเราควรปรับอะไรตรงไหนกันบ้าง กูเองก็มีข้อเสีย มึงเองก็มีข้อเสีย เราลองถอยไปดูข้อเสียของตัวเราเองกันก่อนดีไหม แล้วเราค่อยมาคุยกันอีกที แค่ 3 วันเท่านั้นโจ” กราฟบอกเสียงจริงจัง หลังจากที่ได้คิดและตัดสินใจแล้ว

 

 

“ไม่ว่ากูจะขอร้องยังไง มึงก็จะให้เราสองคนห่างกัน  3 วันแน่ใช่ไหม” โจถามเสียงแผ่ว กราฟพยักหน้ารับ

 

 

“เดี๋ยวกูจะไปขออยู่กับไอ้สนสักสามวัน มึงไม่ต้องห่วงหรอก เราต่างคนต่างไปเรียน ต่างคนต่างกลับแค่ 3 วันเอง” กราฟบอกออกมาอีก โจส่ายหน้าไปมา

 

 

“มึงไม่ต้องไปอยู่กับใคร มึงอยู่ที่นี่เถอะกราฟ กูขอร้องล่ะ เดี๋ยวกูไปอยู่กับไอ้อ้นเอง มึงเอามอเตอร์ไซค์ไว้ด้วย อย่างน้อยกูจะได้ไม่ต้องห่วงมึงไปมากกว่านี้” โจบอกออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

 

 

“ถ้ามึงจะให้กูอยู่ที่นี่ มึงก็เอามอเตอร์ไซค์ไป กูกลับรถประจำทางได้ มันน่าจะปลอดภัยกว่าให้กูขี่รถกลับเอง มึงก็เคยบอกไว้นี่” กราฟเสนอขึ้นมา โจนิ่งไปนิด ก่อนจะพยักหน้ารับ ถึงแม้ว่าจะไม่อยากอยู่ห่างจากคนรัก แต่เมื่อกราฟพูดมาถึงขนาดนี้ เขาก็จะให้พื้นที่ส่วนตัวกับกราฟ ตามที่กราฟต้องการ เขารู้ว่ากราฟเองก็ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ แต่การที่เขาทะเลาะและมีเรื่องที่มหาวิทยาลัย ทำให้กราฟต้องตัดสินใจขอห่างกับเขา เพื่อให้ทั้งเขาและกราฟ ได้คิดทบทวนความผิดและความคิดของตัวเอง

 

 

“แล้วมึงจะเริ่มวันไหน” โจถามกลับ

 

 

“พรุ่งนี้ละกัน” กราฟตอบคนรักเสียงแผ่ว โจพยักหน้ารับอีกครั้ง

 

 

“ตอนนี้มึงไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวกูต้มมาม่าให้กิน” กราฟพูดขึ้น โจนั่งกอดกราฟนิ่งๆอยู่อย่างนั้นสักพัก ก็ลุกขึ้นเดินคอตกเข้าไปในห้องนอน เพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า กราฟก็เดินไปในครัว เพื่อต้มมาม่าให้ตัวเองและโจ ความจริงตอนนี้เขาสองคน เหมือนจะคุยกันดีแล้ว เหมือนจะไม่มีอะไรแล้ว แต่ทั้งโจและกราฟ รู้ดีว่ามันยังมีบางอย่างที่ยังคงค้างคาในความรู้สึก ยิ่งเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเย็นนี้ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ทั้งสองต้องคิดทบทวนตัวเองให้มากกว่าเดิม กราฟต้มมาม่า แล้วปรุงให้โจเรียบร้อย ไม่นานนัก โจก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ และออกมานั่งกินมาม่ากับกราฟ ทั้งสองนั่งกินกันไปเงียบๆ โจอาสาล้างชามเอง เขาทั้งสองคน ไม่ได้พูดอะไรกันสักเท่าไร แต่ก็ไม่ได้มึนตึงใส่กัน เหมือนต่างฝ่ายต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

..

..

“กูกอดมึงหน่อยได้ไหม” โจถามขึ้นเมื่อได้เวลาเข้านอนของเขาทั้งสองคน โจจัดเสื้อผ้าบางส่วนใส่กระเป๋า และโทรบอกอ้นแล้วว่าพรุ่งนี้จะเข้าไปนอนค้างด้วยสักสามวัน เพื่อนของโจตกใจไม่น้อย แต่โจยังไม่ได้ให้รายละเอียดอะไร

 

 

“อย่าเลย เอาไว้ค่อยกลับมากอดอีก 3 วันข้างหน้า” กราฟพูดขึ้น ที่ไม่ยอมให้โจกอด เพราะกราฟก็กลัวใจตัวเอง กลัวว่าจะไม่อยากห่างจากโจ กลัวว่าจะทำให้คิดถึงโจไปมากกว่านี้ โจถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวหันไปอีกทาง ทั้งโจและกราฟ ต่างนอนหันหลังให้กัน และร้องไห้เงียบๆ ไม่ได้สะอื้น มีเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาเท่านั้น

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“กูส่งข้อความหามึงได้ไหม” โจถามขึ้น เมื่อไปส่งกราฟที่หน้าคณะ กราฟพยักหน้ารับ เมื่อเช้ากราฟบอกว่าไม่ต้องโทรหากัน แต่ถ้าไม่ให้โจส่งข้อความหาเขาเลย มันก็จะดูใจร้ายมากไป กราฟเองก็อยากรู้ด้วยเหมือนกัน ว่าโจเป็นยังไงบ้าง เมื่อเห็นว่ากราฟตกลง โจก็ยิ้มอ่อนๆออกมาได้นิด

 

 

“มึงไปเรียนเถอะ” กราฟบอกเสียงแผ่ว โจมองหน้ากราฟนิ่งๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วขี่รถไปยังคณะของตนเองทันที กราฟดวงตาร้อนผ่าว พยายามเงยหน้าขึ้นฟ้า เพื่อฝืนไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เมื่อคุมอารมณ์ตัวเองได้ ถึงจะเดินไปหากลุ่มเพื่อนของตัวเอง

..

..

..

“เกิดอะไรขึ้นวะ” ฟลุคถามทันที เมื่อเจอหน้าโจ เพราะอ้นบอกฟลุคไปแล้ว

 

 

“ไม่มีอะไร กูกับกราฟ แค่ตกลงกันว่าจะห่างกันสัก 3 วัน เพื่อคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น” โจบอกเสียงแผ่ว

 

 

“หึ กูว่าแล้วไง งานนี้ ไม่ใช่มึงที่ดัดนิสัยกราฟมันหรอก กูว่ากราฟมันดัดนิสัยมึงมากกว่า” ฟลุคพูดขึ้น โจได้แต่นั่งถอนหายใจเบาๆ ฟลุคกับอ้นก็ได้แต่มองอย่างเห็นใจ

“มึงคงไม่เลิกกัน ใช่ไหมวะ” ฟลุคถามออกมาอย่างข้องใจ

 

 

“ไม่มีทาง” โจตอบกลับไปทันที

 

 

“แต่กูเห็นหลายคู่แล้วนะ ไอ้ที่บอกว่าห่างกันสักพัก แล้วก็ดันห่างกันถาวรไปเลยน่ะ” ฟลุคพูดออกมาอย่างลืมตัว

 

 

“ไอ้ฟลุค ปากมึงเหรอนั่น มึงดูหน้าไอ้โจดิ๊” อ้นพูดทักท้วงขึ้นมา ทำให้ฟลุคชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ

 

 

“โทษทีว่ะ กูปากพล่อยแบบนี้แหละ อย่าคิดมากเลยมึง” ฟลุครีบพูดให้โจไม่เครียดมากไปกว่านี้ โจก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่นั่งถอนใจเบาๆ

..

..

..

ตึ้ด ตึ้ด

 

เสียงไลน์ของกราฟดังขึ้นในช่วงพักกลางวัน เขาหยิบขึ้นมาดูก่อนจะรีบกดอ่าน เมื่อเห็นว่าเป็นโจ

 

 

J & G >>> กินข้าวด้วยนะ กูเป็นห่วง

 

 

กราฟยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะส่งข้อความกลับไปบ้าง

 

 

มึงเองก็เหมือนกัน กินเยอะๆ จะได้มีแรงเล่นบาส  << G & J

 

 

J & G >>> คิดถึง

 

 

กราฟนิ่งไปนิดเมื่อเห็นข้อความต่อมาของโจ

 

 

อดทนอีกนิดนะ  << G & J

 

 

“อะไรของมึงสองคนวะ บอกให้ห่างกัน แต่ดันส่งข้อความเหมือนจีบกันใหม่ๆ ตกลงมึงทะเลาะกันอยู่รึเปล่า กูงงว่ะ” อาร์ตถามขึ้น เพราะกราฟเล่าให้ฟังแล้วว่า ตนเองขอแยกกันอยู่กับโจ และให้ห่างกันสัก 3 วัน  พออาร์ตชะโงกอ่านข้อความที่กราฟคุยกับโจ ก็เลยถามออกมาด้วยความสงสัย

 

 

“กูก็บอกไม่ถูกว่ะ ว่าทะเลาะกันรึเปล่า เหมือนไม่ได้ทะเลาะกันแล้วนะ แต่ให้พื้นที่กันและกัน ได้มีเวลาอยู่กับตัวเองแล้วคิดทบทวนเรื่องทุกอย่างมากกว่า เมื่อครบ 3 วัน ก็ค่อยมานั่งคุยกันอีกที” กราฟบอกออกมาตามที่ตนเองคิดอยู่ในตอนนี้ แต่ถ้าถามกราฟว่าอยากเจอหน้าโจรึเปล่า กราฟก็ตอบได้เลยว่าอยากเจอ แต่ก็ต้องอดทนเหมือนกัน กราฟพยายามคิดว่า เหมือนตอนที่โจไปเข้าค่ายรับน้อง เขาสองคนก็ห่างแบบนี้เหมือนกัน

 

 

“กูละงงกับตรรกะของมึงสองคนจริงๆ” อาร์ตบ่นไม่จริงจังนัก

 

 

“กูเองยังงงเลย” กราฟตอบกลับ ก่อนจะนั่งกินข้าวต่อ แต่ในใจก็อดที่จะห่วงโจไม่ได้เหมือนกัน

 

 

 

++++++++++++++++++++ 50% ++++++++++++++++++++

 

“ยังไม่ถึงวัน หงอยแดกแล้วเพื่อนกู จะนั่งเขี่ยข้าวอีกนานไหมครับคุณโจ ให้กูไปตามเมียมึงมาป้อนข้าวไหมครับ” ฟลุคถามขึ้นเมื่อเห็นโจนั่งเขี่ยข้าวไปมา หลังจากที่เลิกคุยไลน์กับกราฟไปแล้ว

 

 

“กูแค่แดกไม่ลง” โจบอกกลับ

 

 

“แต่กูว่ามึงต้องรีบคิดแล้วล่ะ ว่าจะรีบแดกต่อ หรือว่าจะเลิกแดกตอนนี้” อ้นพูดขึ้น พร้อมกับพยักหน้าไปทางด้านหลังของโจ พอโจหันไปมองก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นกลุ่มของแนตตี้เดินเข้ามา และดูเหมือนจะตรงเข้ามาหาโจด้วย

 

 

“โจ พี่ขอนั่งกินข้าวด้วยคนได้ไหม” หญิงสาวถามขึ้น แต่เจ้าตัวก็นั่งข้างโจไปแล้ว แถมยังเบียดกระแซะเข้ามาหาโจอีกตะหาก

 

 

“โอ่ววว ไม่ต้องขอก็ได้มั้งพี่ นั่งแล้วไม่ใช่เหรอครับ” ฟลุคแกล้งแซวกลับไป  หญิงสาวมองค้อนฟลุคนิดๆ อย่างมีจริต

 

 

“ผมอิ่มแล้วน่ะครับ ขอตัว” โจพูดขึ้นเสียงนิ่ง แล้วก็ลุกเดินไปทันที ทิ้งให้กลุ่มของหญิงสาวหน้าเหวอไปนิด ฟลุคกับอ้นเองก็รีบลุกหนีหญิงสาวเช่นเดียวกัน โจเดินเข้าไปในโรงยิมเพื่อไปหาที่เงียบๆนั่งคิดอะไรคนเดียว แต่ก็ไปเจอโก้นั่งอยู่ด้านในคนเดียว เขาจึงทำท่าจะเดินออก

 

 

“อะไรวะ เจอหน้ากูแล้วจะเดินหนี” เสียงของโก้ดังขึ้น ทำให้โจชะงักเท้าไปนิด

 

 

“ผมแค่อยากหาที่นั่งคิดอะไรเงียบๆคนเดียว” โจพูดออกมาตรงๆ

 

 

“ก็นั่งไปดิ ที่นั่งเยอะแยะ กูเองก็อยากนั่งเงียบๆคนเดียวเหมือนกัน แต่ถ้ามึงไม่ได้มาทำเสียงดัง  ก็คงไม่เป็นอะไร” โก้บอกกลับ โจมองหน้าโก้นิ่งๆ ก่อนจะเดินไปนั่งบนแสตนท์ห่างจากโก้ไม่มากนัก ทั้งสองต่างฝ่ายต่างนั่งเงียบๆ  โจคิดทบทวนเรื่องของตัวเองกับกราฟ เขาหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูรูปกราฟอยู่บ่อยๆ เขารู้ว่าเขาไม่ใช่คนดีอะไร ทั้งขี้หวง ทั้งเอาแต่ใจ บางครั้งก็ทำตัวไม่มีเหตุผลใส่กราฟ

 

 

“เฮ้อ...เฮ้อ.” ทั้งโจและโก้ ต่างหันมามองหน้ากันทันที เมื่อถอนหายใจออกมาพร้อมกันให้ได้ยิน

“เครียดอะไรวะพี่” โจถามโก้กลับไป

 

 

“แล้วมึงอ่ะ” โก้ถามกลับ

 

 

“เรื่องแฟน” โจบอกกลับไปเสียงแผ่ว

 

 

“ทำไมวะ” โก้ถามกลับด้วยความอยากรู้อีกครั้ง โจมองหน้าโก้นิ่งๆ ก่อนจะเล่าให้โก้ฟังว่าแยกกันอยู่กับกราฟ 3 วัน  ซึ่งโจก็ไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมอยู่ๆ ถึงกล้าเล่าให้โก้ฟัง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาตีกันแทบตาย โก้นิ่งไปนิดเหมือนคิดอะไรอยู่

“ห่างกันสักพักงั้นเหรอวะ ห่างแล้ว มันจะดีขึ้นหรือแย่ลงวะ” โก้ถามต่อ

 

 

“ผมก็ไม่รู้ แต่คิดว่า มันน่าจะดีขึ้นนะพี่” โจพูดให้กำลังใจตัวเอง โก้นิ่งเงียบไปนิด ก่อนที่โจจะมองเลยไปเห็นบราวเดินหน้านิ่งเข้ามา โก้หันไปมองตามสายตาของโจ ก็สะด้งนิดๆ ก่อนจะรีบวิ่งลงจากแสตนท์ ท่ามกลางความงุนงงของโจ

 

 

“ไอ้โก้!! มึงจะหนีกูไปไหน” เสียงของบราวดังก้องโรงยิม พร้อมกับวิ่งตามโก้ไปทางด้านหลังของโรงยิม แต่โจดูท่าทางแล้ว บราวหน้าจะวิ่งตามทันอยู่

 

 

“เฮ้อ” โจได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

..

..

..

..

“กราฟ” เสียงของบรีสเรียกกราฟในช่วงเย็น ขณะที่กำลังวอร์มร่างกายเพื่อเตรียมลงซ้อมบอลในสนาม กราฟหันไปมองก็หน้าเครียดเล็กน้อย

 

 

“พี่บรีส เรื่องเมื่อวาน ผมขอโทษแทนโจมันด้วยนะพี่” กราฟพูดขึ้น บรีสถอนหายใจออกมา

 

 

“ไม่เป็นไร กูเข้าใจ แต่มึงกับมัน ไม่มีปัญหาอะไรกันรุนแรงใช่ไหม โจมันไม่ได้ทำอะไรมึงใช่ไหม” บรีสถามออกมาอย่างเป็นห่วง

 

 

“โจมันไม่ได้ทำอะไรผมหรอกพี่” กราฟตอบกลับไป

 

 

“กูเห็นมันอารมณ์รุนแรง กลัวว่าจะทำร้ายมึง แต่ถ้ามันทำอะไรมึง มึงบอกกูได้นะ” บรีสบอกกลับมาอีก ทำให้กราฟหน้านิ่งไปนิด

 

 

“ถ้าไม่นับก่อนหน้าที่ผมจะคบกับมัน มันไม่เคยคิดที่จะทำร้ายผมแม้แต่นิดเดียวเลยพี่บรีส มีแต่ผมที่ทำร้ายมัน” กราฟพูดออกมา เพราะเขาคิดว่า บางครั้งตัวของเขาก็ทำร้ายจิตใจโจโดยไม่ทันรู้ตัว เพราะมัวแต่เกรงใจคนอื่นมากเกินไป เหมือนกับเรื่องสร้อยข้อมือที่บรีสให้มา ถ้ากราฟปฏิเสธตั้งแต่ตอนแรก ก็คงไม่มีปัญหาเกิดขึ้น บรีสชะงักไปนิดเมื่อได้ยิน

 

 

“งั้นเหรอ แปลว่าดีกันแล้ว” บรีสถามกลับด้วยน้ำเสียงหม่นลงนิดๆ กราฟพยักหน้ารับ เขาไม่อยากให้บรีสรับรู้อะไรมากไปกว่านี้

 

 

“พี่บรีส ผมชอบพี่มากนะ แต่ในฐานะรุ่นน้อง” กราฟพูดขึ้นมาเสียงจริงจัง เขาทั้งสองคนยืนคุยกันห่างจากคนอื่นๆออกมา

“ผมชอบการเล่นบอลของพี่ ชอบเวลาที่พี่สอนเทคนิกการเล่นให้กับพวกผม บอกตรงๆว่าผมไม่อยากมีปัญหากับพี่ ผมยังอยากเรียนรู้การเล่นบอลจากพี่อีกมาก แล้วก็อยากคุยกับพี่อย่างสนิทใจด้วย” กราฟบอกออกมาอีก บรีสนิ่งไปนิด เพราะเข้าใจในความหมายที่กราฟต้องการจะสื่อดี บรีสถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“อืม ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจ กูจะเป็นรุ่นพี่ที่ดีของมึง กูจะตัดใจจากมึง” บรีสบอกกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาเองก็ไม่ได้อยากจะทำให้กราฟลำบากใจมากขนาดนี้ เขาเองก็ชอบฝีเท้าการเล่นบอลของกราฟอยู่ไม่น้อย และอยากจะสอนอะไรอีกหลายอย่าง เขาไม่อยากเสียรุ่นน้องดีๆอย่างกราฟไป เพียงเพราะกราฟไม่ได้ชอบเขา

 

 

“ขอบคุณครับพี่” กราฟบอกออกมายิ้มๆ เมื่อคุยกับบรีสเข้าใจดีแล้ว ก่อนที่บรีสจะตบไหล่กราฟเบาๆ แล้วไปซ้อมบอลด้วยกันเหมือนทุกที

..

..

..

“กราฟๆ” เสียงเรียกกราฟดังขึ้นขณะที่กราฟจะเดินไปหน้ามหาวิทยาลัย เพื่อจะขึ้นรถกลับคอนโด เมื่อกราฟหันไปมองก็เห็นว่าเป็นอ้นเพื่อนของโจ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา

 

 

“มีอะไร” กราฟถามกลับ อ้นยื่นถุงไปให้

 

 

“ไอ้โจมันฝากมาให้” อ้นตอบกลับ ทำให้กราฟชะงักไปนิด แล้วรับถุงมาเปิดดูเป็นเครื่องดื่มเกลือแร่ และขนมอีกหลายอย่าง กราฟส่ายหน้าไปมายิ้มๆ

 

 

“มันยังซ้อมอยู่เหรอวะ” กราฟถามกลับไป

 

 

“อืม กูรอกลับพร้อมมันเนี่ย พวกมึงสองคนนี่ยังไงกันวะ กูล่ะงง” อ้นบ่นไม่จริงจังนัก

 

 

“มึงรอแป๊บหนึ่ง” กราฟพูดก่อนจะวิ่งออกไปที่หน้ามหาวิทยาลัย สักพักก็กลับมาพร้อมถุงหลายถุง

“ฝากไปให้มันด้วย ช่วงนี้รบกวนมึงหน่อยนะ” กราฟพูดบอก อ้นพยักหน้ารับ ก่อนที่กราฟจะเดินย้อนไปหน้ามหาวิทยาลัยต่อ ส่วนอ้นก็เดินกลับไปหาโจที่โรงยิม เมื่อไปถึงพบว่าโจกำลังเลิกซ้อมพอดี

 

 

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะวะ แล้วของที่กูฝากไปให้ไอ้กราฟ ได้ให้ไหม” โจถามเพื่อนตนเอง

 

 

“ให้ไปแล้ว เกือบไม่ทันเหมือนกัน มันเลิกซ้อมก่อนมึงอีก แล้วนี่ มันก็ฝากมาให้มึง” อ้นส่งถุงใส่ของกินต่างๆไปให้โจ ทั้งลูกชิ้นปิ้ง หมูทอด ข้าวเหนียว ไส้กรอก แล้วก็ผลไม้อีกหลายอย่าง

 

 

“เมียมึงนี่กลัวมึงจะอดตายรึไงวะ” ฟลุคถามออกมาอย่างขำๆ ทำให้โจยิ้มออกมาได้ เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าก็พบว่ากราฟส่งไลน์มาเมื่อสักพัก บอกให้โจกินของที่ฝากไปให้หมด

 

 

“กลับห้องมึงเหอะว่ะ ไอ้อ้น” โจชวนอ้น ก่อนที่จะกลับไปที่ห้องของอ้น ที่โจต้องอาศัยนอน 3 วัน

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

วันที่ 3 ของการแยกกันอยู่

 

ที่ผ่านมา โจกับกราฟ ไม่ได้เจอหน้ากันเลย มีเพียงส่งข้อความหากัน และฝากของให้กันและกันเท่านั้น โจอยากจะไปเจอกราฟใจแทบขาด แต่ก็ต้องห้ามใจเอาไว้ ตลอดสามวัน ทั้งสองคนก็มีเวลาให้กับตัวเอง ได้คิด ได้ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง งี่เง่าแค่ไหน และเอาแต่ใจจนอีกฝ่ายลำบากใจแค่ไหน และเมื่อยิ่งห่างก็ยิ่งโหยหากันและกันมากกว่าทุกที คิดถึงกันมากกว่าทุกครั้ง วันนี้เป็นวันสุดท้าย ตามกำหนดที่กราฟบอกเอาไว้ พรุ่งนี้โจกับกราฟก็จะเจอกัน และกลับคอนโดด้วยกัน โจรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ที่จะได้เจอกับคนรัก

 

 

“วันนี้ไอ้โจมันฮึดอะไรของมันวะ” บราวถามฟลุค ขณะที่กำลังนั่งพักอยู่ ฟลุคยิ้มขำนิดๆ

 

 

“พรุ่งนี้มันจะได้กลับคอนโดพร้อมเมียไงพี่” ฟลุคบอกกลับอย่างขำๆ

 

 

“อ่อ” บราวพยักหน้ารับรู้ เพราะรู้เรื่องของโจเช่นเดียวกัน

 

 

“ไอ้โจ แฟนคลับมึงมาอีกแล้วว่ะ” ฟลุคทักอย่างขำๆ เมื่อเห็นแนตตี้เดินเข้ามาในโรงยิมพร้อมกับเพื่อน โจหันไปมองพร้อมกับถอนหายใจอย่างหน่ายๆ ช่วงที่เขากับกราฟไม่ได้เจอกัน แนตตี้ก็เหมือนจะรู้ คอยมาวนเวียนใกล้ๆโจตลอดเวลา โจก็เลี่ยงและปฏิเสธอยู่บ่อยๆ แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ยอมแพ้เลยสักนิด

 

 

“มึงไม่ชอบ ทำไมไม่ด่าไปเลยวะ” บราวถามขึ้นมา

 

 

“โหย พี่ นั่นผู้หญิงนะ ผมด่าผู้หญิง คนได้ด่าผมน่ะสิ ว่าหน้าตัวเมีย ถ้าเป็นผู้ชายนะ รับรอง โดนผมเตะตั้งแต่ตอนแรกแล้ว” โจบอกออกมาอย่างเซ็งๆ พอเผลอเหลือบไปมอง หญิงสาวก็โบกมือพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ซะงั้น

 

 

“งั้นมึงก็จัดให้สักหน่อยสิ เผื่อนางสมใจ นางจะได้ไม่มาวุ่นวายอีก” บราวบอกออกมาต่อ

 

 

“ไม่เอาอ่ะพี่ ประวัติพี่เค้า ไม่ธรรมดา ถึงแม้ว่าจะไม่มีประวัติอะไร ผมก็ไม่สนหรอก ผมไม่อยากนอกใจนอกกายไอ้กราฟมัน” โจบอกเสียงจริงจัง บราวยกยิ้มนิดๆ

 

 

“รักเหลือเกิน” ฟลุคแกล้งแซว

 

 

“ความจริง ถ้ามึงแอบนอกกายนิดหน่อย กราฟมันคงไม่รู้หรอกมั้ง” บราวพูดขึ้นเล่นๆ

 

 

“ใครจะเลวเหมือนพี่ล่ะ” เสียงของโก้ดังลอยขึ้นมา ทำให้บราวหันไปมองนิดๆ

 

 

“มึงว่าใครไอ้โก้” บราวถามกลับ โก้ทำหน้าไม่รู้เรื่อง บราวได้แต่มองด้วยสายตาดุๆกลับไป

 

 

“ถึงแม้ว่ากราฟมันไม่รู้นะพี่ แต่ตัวผมนี่แหละ ที่รู้ดีที่สุด พี่คิดว่าผมจะมองหน้าคนที่ผมรักได้ยังไงวะพี่ ที่เราแอบนอกใจนอกกายเค้าน่ะ คิดในทางกลับกัน ถ้ามันทำแบบนั้นกับผมบ้าง ผมคงเสียใจว่ะ คนที่จะทำแบบนั้นกันได้ แปลว่าเขาคงไม่รักกันจริง หรือไม่ก็เลิกรักกันแล้ว” โจพูดออกมาเสียงจริงจัง

“ในเมื่อผมอยากให้กราฟมันซื่อสัตย์ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ผมเองก็ต้องซื่อสัตย์ทั้งต่อหน้าและลับหลังมันเหมือนกัน” โจบอกออกมาอีก บราวพยักหน้ารับยิ้มๆ ให้กับความคิดของโจ ส่วนภาคินก็นั่งสร้างโลกส่วนตัวกับพระพายไม่สนใจใคร สักพักก็เรียกซ้อมกันต่อ เมื่อได้เวลาเลิกซ้อม ภาคินนัดคุยเรื่องการแข่งขันที่จะถึงในไม่กี่วันนี้ เพื่อเตรียมความพร้อมให้มากที่สุด ถึงจะปล่อยให้ ทุกคนในทีมแยกย้ายกันกลับได้ แต่โจ ฟลุค โก้ อยู่ซ้อมต่อ เพราะไม่ได้รีบไปไหน แล้ววันนี้ภาคินก็เลิกซ้อมเร็วด้วย กลุ่มของแนตตี้เดินออกไปจากโรงยิมแล้ว และโจก็ไม่ได้คิดจะสนใจอะไร

“กูไปห้องน้ำก่อนนะ” โจบอกกับฟลุค แล้วเดินไปที่ห้องน้ำของนักกีฬาด้านหลังโรงยิม โจเดินไปเปิดตู้ล็อคเกอร์ที่ตนเองใส่กระเป๋าเอาไว้ เพื่อกดดูโทรศัพท์ว่ากราฟส่งข้อความมาหรือไม่ แต่ก็ไม่มี โจไม่ได้คิดอะไร เพราะยังไง พรุ่งนี้เขาก็จะเจอกราฟแล้ว โจเดินไปเข้าห้องน้ำ แล้วเดินออกมาอีกครั้ง

“อาบน้ำ แล้วกลับเลยดีกว่า” โจพูดกับตัวเอง ตอนนี้ในห้องอาบน้ำของนักกีฬาไม่มีใครแล้ว โจจึงหยิบของใช้ของตัวเองแล้วเดินเข้าห้องอาบน้ำไป โดยไม่ได้เดินไปบอกเพื่อนๆว่าตนเองเลิกซ้อมแล้ว โจอาบน้ำอยู่ในห้องอาบน้ำ เขาได้ยินเสียงเหมือนคนเดินแว่วๆอยู่ด้านนอก แต่ก็ไม่คิดอะไร จนกระทั่งอาบน้ำเสร็จ โจพันผ้าขนหนูเอาไว้ที่เอวผืนเดียว แล้วเปิดประตูออกมา

 

 

กึก...

 

 

“พี่แนตตี้”

..

..

..

..

“อ้น โจล่ะ” เสียงของกราฟดังขึ้น ทำให้อ้นหันไปมอง

 

 

“อ่าว ทำไมมึงมานี่ได้วะ” อ้นถามอย่างงงๆเมื่อเห็นกราฟ

 

 

“ก็..จะมาหาไอ้โจน่ะ” กราฟบอกกลับ

 

 

“ไหนไอ้โจบอกว่าครบกำหนดพรุ่งนี้” ฟลุคถามกลับไปบ้าง กราฟยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยนิดๆ

 

 

“ก็...จะพรุ่งนี้หรือเย็นนี้มันก็เหมือนกันแหละ” กราฟบอกไม่เต็มเสียงนัก กราฟเองก็ทนไม่ไหว อยากให้โจกลับไปคอนโดด้วยกันเย็นนี้เลย ถึงได้เดินมาหาโจที่โรงยิมหลังเลิกซ้อมบอล

 

 

“หึหึ พวกมึงสองคนนี่น๊า ไอ้โจมันไปเข้าห้องน้ำ แต่มันหายไปสักพักละ ไม่รู้ตกส้วมตายไปยัง” ฟลุคบอกออกมาอย่างขำๆ

 

 

“ห้องด้านหลังโรงยิมเหรอ” กราฟถามต่อ ฟลุคก็พยักหน้ารับ

“ขอบใจนะ” กราฟตอบกลับ ก่อนจะเดินไปหาโจทันที

..

..

โจขยับถอยหญิงสาวที่เดินเข้ามาหาเขา ทำให้ทั้งสองคนอยู่ในห้องอาบน้ำด้วยกัน

 

“พี่แนตตี้ พี่เข้ามาทำอะไรในนี้ครับ” โจถามเสียงเครียด หญิงสาวยิ้มยั่วเล็กน้อย

 

 

“นั่นสิ เข้ามาทำอะไรน๊า” หญิงสาวพูดเสียงหวาน

 

 

“ผมว่าเราออกไปกันเถอะครับ ใครเข้ามาเห็นมันจะดูไม่ดี” โจบอกกลับ แล้วทำท่าจะเดินเลี่ยงหญิงสาวไปที่ประตูห้องอาบน้ำ แต่หญิงสาวก็ขยับดักทาง โจอยากจะเหวี่ยงหญิงสาวให้รู้แล้วรู้รอดไป

 

 

“โจไม่สนใจพี่เลยเหรอ” หญิงสาวถามเสียงออดอ้อน พร้อมกับปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของตัวเองออก โจตาโตทันทีด้วยความตกใจ

 

 

 

+++++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++

 

 

 

2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพครบร้อยแล้วค่ะ ตอนหน้าก็จบแล้วน๊า

สำหรับคู่โจกราฟ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

61 ความคิดเห็น

  1. #3161 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 00:02
    อิป้าเดือนน!! - -+
    #3161
    0
  2. #3140 raoa (@puyfay-nalak) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 15:43
    กราฟถ้าเห็นอะไรไม่ควร ก็ใจเย็นๆแล้วเชื่อใจโจให้ได้เหมือนที่ชอบพร่ำบอกโจนะคะ อย่าดีแต่พูดแล้วทำไม่ได้นะคะ #เป็นครั้งแรกที่ไม่โอเครกะนายเอกของยอนิม
    #แต่อย่าน้อยใจน้าา เพราะยอนิมแต่งดี เราเลยอินไงงงงงงงง
    #3140
    0
  3. #3139 raoa (@puyfay-nalak) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 15:40
    ยังหมั่นกราฟไม่หายเลยอ่ะ โจยอมตลอด
    #3139
    0
  4. #2873 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 15:11
    แนตตี้แกจะทำให้ผัวเมียเค้าแตกอีกแล้วนะ
    โอ๊ย!! จะมีเรื่องของคู่ บราวโก้มั้ยนะ .คึคึ
    #2873
    0
  5. #2794 nam-Sriyaphai (@nam6530) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 19:44
    รอรอรอรอรอรอรอ น่ามี๊
    #2794
    0
  6. #2781 nam-Sriyaphai (@nam6530) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 19:54
    อย่าให้เกียรติเลย ชะนีตัวนี้ เชอะ!!!!!!!!
    #2781
    0
  7. #2780 nam-Sriyaphai (@nam6530) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 19:53
    ขาดตอนมากมี๊.....
    #2780
    0
  8. #2779 nam-Sriyaphai (@nam6530) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 19:53
    กราฟคงมีเหตุผลพอ....
    #2779
    0
  9. #2778 nam-Sriyaphai (@nam6530) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 19:52
    ชะนีนี้น่ากลัวจริงๆๆๆๆ
    #2778
    0
  10. #2775 ppumpuiizz (@ppumpuiizz) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 16:01
    อีพี่แน๊ตตี้ อีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ????????????
    #2775
    0
  11. #2773 _ULsafE_ (@nutsabut) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 20:00
    โจผู้หญิงก็ผู้หญิงเถอะถีบออกเลย
    #2773
    0
  12. #2771 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 07:26
    เหมือนจะงานเข้าอีกแล้ว
    #2771
    0
  13. #2770 Bitchet (@russameejun) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 01:06
    โจ อย่าให้เป็นเหมือนครั้งก่อนนะ
    #2770
    0
  14. #2769 Jutharat Kantaklom (@fang-ei) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 12:27
    นังแนตตี้....เดียวเจอดักตบๆๆๆๆ
    #2769
    0
  15. #2767 achaneeaw375 (@achaneeaw375) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 11:06
    อีแนตตี้ดักตบมันได้ไหม ?
    #2767
    0
  16. #2766 anonymous (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 10:38
    จะจบแล้วอ่ะ

    กราฟจะเข้าใจโจไหมเนี่ย



    ถ้าจบกราฟโจ ตอนต่อไปคงเป็น บราวนี่ ช็อกโก้ เน้อะ ก็ไรท์ ปูเรื่องซะน่าติดตามเชียว
    #2766
    1
    • #2766-1 achaneeaw375 (@achaneeaw375) (จากตอนที่ 57)
      22 พฤศจิกายน 2558 / 11:05
      เนอะๆเห็นด้วย
      #2766-1
  17. #2765 Tanee Lov (@baitong_55) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 08:21
    โจหนักแน่นเว้ยย เขาไม่สนใจเธอหรอกก
    #2765
    0
  18. #2764 nam-Sriyaphai (@nam6530) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 08:20
    กราฟอะไรจะบังเอิญขนาดนั้นนนน
    #2764
    0
  19. #2763 nam-Sriyaphai (@nam6530) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 08:19
    โจใจแข็งไว้นะ
    #2763
    0
  20. #2762 nam-Sriyaphai (@nam6530) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 08:19
    เจดาวูหรือป่าวน่า???????
    #2762
    0
  21. #2760 braben (@sai7) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 03:03
    เตะอัดข้างฝาสักทีดิ้ จบ!
    โจ ประวัติศาสตร์ตะซ้ำรอยมั้ยเนี่ยยย โว้ะ!
    #2760
    0
  22. #2759 aom41040 (@aom41040) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 22:22
    อ่อยขนาดนี้ โจก้ไม่เอาหล่อนหรอก โจเขาหนักแน่นยุแล้ว จะไม่สนใจใครนอกจากกราฟ ขอแค่กราฟไว้ใจโจอะ
    #2759
    0
  23. #2758 aom2000 (@aom2000) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 20:10
    เดจาวูชัดๆ
    #2758
    0
  24. #2757 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 18:37
    เฮ้ย จบเร็วจังเลยยย
    ว่าละเหมือนจะดีขึ้น ต้องมีอะไรก่อน ฮ่ๆ
    #2757
    0
  25. #2756 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 18:09
    ตอนหน้าจบแล้วหรอค่ะ แล้วพี่บราวกับโก้นี้เขายังไงกันน่ะ
    #2756
    0