บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [Yaoi, Boy's love]

  • 97% Rating

  • 9 Vote(s)

  • 244,245 Views

  • 3,172 Comments

  • 4,282 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    120

    Overall
    244,245

ตอนที่ 64 : บทเรียนรัก ❤ นักกีฬา [ภาคิน X พระพาย]...... 31% [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    29 ธ.ค. 58




บทเรียนรัก นักกีฬา  [ภาคิน X พระพาย] ตอนที่ 31

Author :   (ยอนิม)

               

                                                

 

 

 

               

“อือออ” พระพายส่งเสียงออกมาจากลำคอ เมื่อรู้สึกถึงความเย็นชื้นที่ใบหน้าของตนเอง เด็กหนุ่มปรือตาตื่นขึ้นมา ก็พบกับรอยยิ้มอ่อนๆของภาคิน

 

 

“พายไม่สบาย” ภาคินพูดขึ้น ก่อนที่พระพายจะถามอะไร ทำให้เด็กหนุ่มมึนงงไปเล็กน้อย

 

 

“ไม่สบายเหรอครับ” พระพายถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พอจะขยับตัวก็พบว่ารู้สึกขัดยอกที่บั้นท้าย ก่อนที่ภาพเมื่อคืนจะผุดขึ้นมาในความทรงจำ ใบหน้าที่ขาวซีดขึ้นสีระเรื่อ ภาคินยิ้มน้อยๆ เพราะพอจะเดาออกว่าพระพายกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ ภาคินก้มลงไปจูบหน้าผากของพระพายเบาๆ

 

 

“พายเป็นของพี่เต็มตัวแล้วนะ เป็นของพี่ทั้งร่างกายและจิตใจ จำได้ใช่ไหม” ภาคินแกล้งถาม พระพายเม้มปากเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับ

“พี่ขอโทษที่เมื่อคืนรุนแรงกับพายไปนิดนะครับ” ภาคินบอกออกมา ทำให้พระพายหน้าแดงก่ำ บทรักของภาคินเมื่อคืนเร่าร้อนมาก จนพระพายแทบจะสำลักความสุขตาย พระพายไม่เคยคิดว่าสุภาพบุรุษอย่างภาคิน ที่พระพายเห็นมาตลอด จะร้อนแรงกับเรื่องบนเตียงได้มากถึงขนาดนี้

 

 

“ไม่เป็นไรครับ” พระพายตอบเสียงแผ่วๆ เพราะสำหรับภาคินแล้ว พระพายยอมทุกอย่าง ภาคินยิ้มน้อยๆ แล้วเช็ดหน้าให้พระพายต่อ

“พายเป็นอะไรครับ” พระพายถามเพราะยังคงงงกับอาการตัวเองอยู่

 

 

“สงสัยเมื่อคืนพี่รักเราหนักไปหน่อย เมื่อตอนเช้ามืดพายนอนกระสับกระส่าย ตัวรุมๆ เหมือนจะเป็นไข้ พี่ถึงได้มานั่งเช็ดตัวให้นี่ไงครับ” ภาคินบอกออกมาอย่างอ่อนโยน

 

 

“พายปวดเอว” เด็กหนุ่มบอกเสียงอ้อมแอ้ม ภาคินหัวเราะในลำคอเล็กน้อย

 

 

“แรกๆก็เป็นแบบนี้แหละครับ เดี๋ยวนานๆไปพายก็ชิน” ภาคินพูดพร้อมกับมองพระพายด้วยสายตาแวววาว ทำให้พระพายเขินไม่น้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ทั้งเขาและภาคินจะต้องไปมหาวิทยาลัย เมื่อเห็นนาฬิกาบอกเวลาว่า 7 โมงเช้าแล้ว

 

 

“วันนี้พี่ภาคินกับพายมีเรียนนี่ครับ..โอ๊ะ” พระพายร้องออกมาเมื่อจะขยับลุกนั่งแต่รู้สึกเสียดช่องทางรัก ภาคินดันตัวพระพายให้นอนลงไป

 

 

“วันนี้หยุดสักวันนะ พี่โทรไปบอกเพื่อนของเราแล้ว พายไปเรียนไม่ไหวหรอก” ภาคินบอกออกมาตรงๆ

 

 

“แล้วพี่ภาคินล่ะครับ” พระพายถามกลับไป เพราะรู้ว่าตนเองคงไปไม่ไหวจริงๆ แค่จะลุกนั่งก็ปวดเอวปวดสะโพกมากพอแล้ว ขืนต้องไปเรียนด้วยสภาพแบบนี้ เพื่อนๆคงสงสัยกันแน่นอน

 

 

“พี่จะอยู่ดูแลเมียพี่ไง” ภาคินพูด ทำให้พระพายร้อนหน้าขึ้นมาอีก

 

 

“พาย..ไม่ใช่เมียสักหน่อย” พระพายบอกเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

“อ่าว แล้วเรื่องเมื่อคืนล่ะ พายได้พี่แล้วพายจะทิ้งพี่เหรอ” ภาคินแกล้งถามอีก พระพายหน้างอเล็กน้อย

 

 

“พี่ภาคินอ่ะ พี่ก็รู้ว่าพายอาย แล้วพี่จะพูดทำไมล่ะครับ” พระพายงอแงใส่ภาคินทันที ทำให้ภาคินยิ้มขำนิดๆ

 

 

“ครับๆ ไม่พูดแล้ว พายนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปยกข้าวต้มมาให้” ภาคินบอกกลับ ก่อนจะขยับลงจากเตียง ด้วยความที่ภาคินไม่ได้ใส่เสื้อ ทำให้พระพายเห็นรอยข่วนเล็กๆที่ไหล่แกร่งของคนรัก ซึ่งพระพายรู้ดีว่าเป็นฝีมือของตนเองเมื่อคืน ทำให้ใบหน้าเนียนรู้สึกร้อนวูบขึ้นมา พระพายนอนคิดทบทวนว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน ตอนนี้พระพายกับภาคินเป็นของกันและกันทั้งร่างกายและจิตใจเหมือนที่ภาคินพูดบอกไปแล้ว

 

 

//พายจะเข้มแข็งนะครับ// พระพายพูดพึมพำคนเดียว เพราะภาคินออกไปตักข้าวต้มให้เขา พระพายนอนนิ่งๆอยู่สักพัก ภาคินก็ยกข้าวต้มเข้ามาให้ พร้อมกับช่วยประคองพระพายให้นั่งพิงหัวเตียง แล้วป้อนข้าวต้มให้คนรัก ตลอดทั้งวัน ภาคินดูแลพระพายเป็นอย่างดี คอยอุ้มเข้าห้องน้ำ คอยป้อนข้าว ป้อนยา และประคองกอดแทบจะตลอดเวลา จนพระพายรู้สึกอุ่นวาบในใจ รู้สึกมีความสุขกับช่วงเวลาแบบนี้เป็นอย่างมาก

..

..

“เป็นอะไรรึเปล่า” ภาคินถามขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแรงกอดรัดจากพระพายขณะที่เขาทั้งสองนอนดูทีวีอยู่ในห้อง

 

 

“พายแค่อยากกอดพี่ภาคิน” เด็กหนุ่มตอบพร้อมกับรอยยิ้ม ทำให้ภาคินยิ้มออกมาด้วยเช่นเดียวกัน แล้วกอดพระพายกลับไปอย่างอ่อนโยน

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“วันนี้หยุดอีกวันนะ” ภาคินพูดขึ้นในตอนเช้าของวันใหม่ เมื่อคืนเขาก็ให้พระพายนอนค้างที่ห้องของเขาต่ออีก

 

 

“พายอยากไปเรียน พายกลัวเรียนไม่ทันเพื่อน” พระพายบอกเสียงอ่อย

 

 

“แล้วพายไปไหวเหรอครับ” ภาคินถามอย่างเป็นห่วง

 

 

“ไปไหวครับ วันนี้แค่นั่งเรียนเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร ให้พายไปเรียนเถอะนะครับพี่ภาคิน” พระพายส่งเสียงอ้อนคนรัก ภาคินมีสีหน้าเป็นห่วงอยู่บ้าง แต่ก็พยักหน้ารับ

 

 

“ถ้านั่งไม่ไหว พายโทรหาพี่เลยนะ พี่จะพากลับ” ภาคินบอกเสียงจริงจัง วันนี้ภาคินมีเรียนช่วงเช้าอย่างเดียว ส่วนตอนบ่ายมีนัดซ้อมบาสฯกับทีม

 

 

“ครับ” พระพายตอบออกมาพร้อมรอยยิ้ม

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงโทรศัพท์ของภาคินดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูก่อนจะกดรับสาย

“ครับ” ภาคินรับสายพี่ชายตนเองที่โทรเข้ามา

 

 

“บ่ายนี้เหรอ โอเค ได้ มาหาผมที่คอนโดละกัน.....อืม....อืม” ภาคินพูดก่อนจะวางสายไป พระพายมองด้วยความอยากรู้แต่ก็ไม่กล้าถาม ภาคินเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

“ลืมสิทธิ์ตัวเองแล้วเหรอ” ภาคินถามทวงขึ้นมา ทำให้พระพายเม้มปากนิดๆ

 

 

“ใครโทรมาเหรอครับ” พระพายถามขึ้น ทำให้ภาคินยิ้มออกมาอย่างพอใจ

 

 

“พี่กรน่ะ” ภาคินตอบกลับ ทำให้พระพายตาเบิกกว้างเล็กน้อย

 

 

“พี่ชายพี่ภาคินน่ะเหรอครับ” พระพายถามทันที ภาคินพยักหน้ารับ

 

 

“ละ..แล้ว พี่ชายพี่ภาคินจะมาทำไมเหรอครับ” พระพายถามขึ้นอีก เพราะพอจับใจความได้ว่าภากรจะมาหาภาคินที่คอนโดในช่วงบ่าย

 

 

“มาคุยเรื่องธุระของพวกเราน่ะ พายไม่ต้องห่วงนะ ทุกอย่างจะค่อยๆเรียบร้อยไปทีละนิด” ภาคินบอกออกมาตรงๆ ดวงตาของพระพายสั่นวูบไปนิดหน่อย แต่ก็กลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิม

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับ เพราะตอนนี้ พระพายตั้งใจไว้แล้วว่าจะยืนเคียงข้างภาคินต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆ ภาคินยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะกดจูบเบาๆที่ริมฝีปากของพระพายโดยไม่ได้ล่วงล้ำ แล้วผละออกมาช้าๆ

 

 

“ถ้าไม่รีบลงจากเตียงเพื่ออาบน้ำ ระวังจะไม่ได้ไปมหาลัยนะ” ภาคินแกล้งขู่ ซึ่งพระพายก็เข้าใจในความหมายที่ภาคินพูดออกมาดี เด็กหนุ่มรีบขยับตัวลงจากเตียงทันที อาการเสียดที่ช่วงล่างเบาบางลงไปบ้างแล้ว พระพายลุกเดินเหินเองได้แต่อาจจะมีขัดๆบ้างนิดหน่อยเท่านั้น

..

..

..

“ไม่ให้พี่พาไปส่งที่เพื่อนๆจริงๆน่ะเหรอ” ภาคินถามออกมาเสียงจริงจัง เมื่อขับรถมาส่งพระพายที่หน้าคณะของเด็กหนุ่ม

 

 

“พายเดินไปเองได้ครับ ถ้าพี่ภาคินประคองพายไปส่ง ทุกคนต้องสงสัยแน่เลย” พระพายบอกเสียงอ้อมแอ้ม ภาคินยกยิ้มนิดๆ เพราะรู้ว่าเด็กหนุ่มกำลังเขิน

 

 

“โอเค ก็ได้ครับ ถ้าเลิกเรียนแล้วบอกพี่ด้วยนะ ถ้านั่งเรียนต่อไม่ไหว โทรบอกพี่ อย่าเกรงใจกัน เพราะสถานะเราสองคนมันเลยคำว่าเกรงใจมาแล้ว พายเข้าใจใช่ไหม” ภาคินเน้นย้ำกับคนรักอีกครั้ง พระพายยิ้มอ่อนๆออกมา

 

 

“ครับ ถ้าพายไม่ไหว พายจะโทรไปบอกนะครับ” พระพายรับคำแต่โดยดี แล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มภาคิน ทำให้ภาคินยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะรีบลงจากรถด้วยความเขินกับสิ่งที่ตนเองทำเมื่อสักครู่ ภาคินนั่งรอให้พระพายเดินไปหากลุ่มเพื่อนเสียก่อน ถึงจะขับรถต่อไปยังคณะของตนเอง

..

..

“เป็นไงบ้างวะมึง” บราวถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นภาคินเดินเข้ามาหา บราวรู้ว่าภาคินจะกลับไปคุยกับครอบครัว เรื่องที่มีคนรักแล้ว แต่ยังไม่รู้ผลตอบรับว่าเป็นยังไง

 

 

“เรื่องไหนล่ะ” ภาคินถามกลับเสียงนิ่ง

 

 

“เรื่องบ้านมึงน่ะ เค้าว่าไงบ้าง กูอยากรู้” บราวบอกความตั้งใจที่อยากจะรู้ออกมาตรงๆ ภาคินยกยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรบราว เพราะบราวเป็นเพื่อนที่สนิทและรู้ใจเขาดีที่สุด

 

 

“รับไม่ได้ กูโดนไล่ออกจากบ้าน” ภาคินบอกตรงๆ ด้วยน้ำเสียงปกติ บราวชะงักไปนิด

 

 

“อ่าว มึงไม่ได้โดนไล่ออกจากบ้านตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วเหรอวะ” บราวถามกลับอย่างขำๆ เพราะรู้ปัญหาของภาคินดี ภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ

“แล้วยังไงต่อวะ” บราวถามออกมาอีก ภาคินจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้บราวรับรู้ใหม่อีกที

“แค่ 2 วัน ก็เกิดเรื่องมากมายขนาดนี้เลยเหรอวะ” บราวพูดขึ้นเมื่อฟังทุกอย่างจากภาคินหมดแล้ว

 

 

“อืม” ภาคินตอบรับ

 

 

“แล้วมึงจะเอายังไงต่อ” บราวถามอีก

 

 

“กูก็จะคบกับพายต่อ แล้วกูก็หวังว่าสักวันครอบครัวกูจะเข้าใจในตัวกูทุกอย่าง แต่จะเมื่อไร นั่นก็อีกเรื่อง” ภาคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

“แล้วจีล่ะวะ” บราวถามขึ้นเมื่อนึกได้ ภาคินนิ่งไปนิด ก่อนจะยกยิ้ม ภาคินไม่ตอบอะไร แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาหญิงสาวที่บราวพูดถึงทันที

 

 

“อืม..ฉันเอง....ตอนบ่ายนี้ว่างไหม...ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย....โอเค ....ไปเจอฉันที่คอนโด” ภาคินพูดคุยนัดแนะกับหญิงสาว เพราะรู้ว่าหญิงสาวเองก็อยากจะคุยกับเขาอยู่เหมือนกัน

 

 

“จีเหรอวะ” บราวถามขึ้น

 

 

“อืม” ภาคินตอบกลับ

 

 

“มึงจะทำอะไร” บราวหรี่ตามองเพื่อน เหมือนจับผิด เพราะเมื่อเขาเห็นรอยยิ้มของภาคินก็สงสัยขึ้นมาทันที ว่าเพื่อนกำลังวางแผนทำอะไรบางอย่าง

 

 

“ไม่มีอะไร ก็แค่จะพยายามแก้ปัญหาในชีวิต” ภาคินตอบเสียงนิ่ง บราวถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ก็เชื่อว่าเพื่อนของเขาสามารถแก้ไขปัญหาได้แน่นอน

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“แล้วพี่ภาคินไม่ซ้อมบาสเหรอครับ” พระพายถามขึ้น ขณะนั่งรถกลับคอนโดในช่วงเที่ยงกว่าๆ  พอดีช่วงบ่ายอาจารย์ยกเลิกคลาสเรียน พระพายจึงโทรบอกภาคิน ภาคินก็ตรงไปรับพระพายกลับห้อง

 

 

“พี่โดดวันหนึ่งน่ะ มีธุระต้องทำ” ภาคินตอบกลับ

 

 

“ธุระกับพี่กรใช่ไหมครับ” พระพายถามออกมา ภาคินพยักหน้ารับ

“งั้นเดี๋ยวพี่ภาคินส่งพายที่หอพักของพายดีกว่า พี่ภาคินจะได้คุยธุระกับพี่กร” พระพายบอกออกมาเพราะคิดว่าสองพี่น้องอาจจะอยากคุยเป็นการส่วนตัว

 

 

“ไม่เป็นไร เพราะธุระที่บอก มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเราสองคน เพราะฉะนั้น พายก็ต้องอยู่ด้วย” ภาคินบอกออกมาทำให้พระพายใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เพราะอยากรู้ว่าภาคินกับภากรจะคุยกันยังไง

..

..

“พี่ภาคินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวพายล้างจานเอง” พระพายพูดบอกหลังจากที่เขาทั้งสองคนกินข้าวกลางวันที่ซื้อเข้ามาเรียบร้อยแล้ว

 

 

“อืม อ่อ พาย ถ้าตอนที่พี่อาบน้ำ มีคนมากดออด พายไปเปิดประตูให้ทีนะ” ภาคินพูดบอกเอาไว้ ทำให้พระพายใจสั่นเล็กน้อย เพราะคิดว่าภาคินหมายถึงภากร

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับเสียงแผ่ว รู้สึกตื่นเต้นและหวาดหวั่นไปพร้อมๆกัน พระพายยืนล้างจานอยู่สักพัก

 

 

ออดดดด

 

เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น ทำให้พระพายสะดุ้งเกือบทำจานหลุดออกจากมือ หัวใจเต้นระรัว รีบล้างมือแล้วเดินไปที่ประตูห้องทันที พระพายมองที่ช่องตาแมว แต่ก็ต้องนิ่งอึ้ง เมื่อเห็นว่าเป็นจีที่มากดออด ไม่ใช่ภากรพี่ชายของภาคิน พระพายลังเลว่าจะเปิดดีหรือไม่ แต่ก็ต้องตัดสินใจเปิดให้อยู่ดี เพราะคิดว่าหญิงสาวคงมีธุระกับภาคิน หญิงสาวที่กำลังจะคลี่ยิ้มอ่อนๆ ต้องหุบลงช้าๆ เมื่อเห็นว่าคนที่มาเปิดประตูให้ตนเองเป็นพระพาย การที่ใครจะขึ้นมาบนห้องของเจ้าของห้องได้ นั่นหมายความว่าได้รับการอนุญาตและบอกกล่าวกับเจ้าหน้าที่ ที่ดูแลคอนโดด้านล่างแล้ว เพราะขนาดจีเอง ภาคินต้องโทรแจ้งบอกเจ้าหน้าที่เสียก่อน ว่าจะมีใครเข้ามาหาเขา เจ้าหน้าที่จะขอแลกบัตรเพื่อปล่อยให้เข้าด้านในได้

 

 

“เอ่อ..เข้ามาก่อนสิครับ” พระพายเอ่ยชวนเมื่อเห็นว่าจียืนนิ่ง พร้อมกับเบี่ยงตัวให้จีเดินเข้ามาในห้อง พระพายรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เพราะคำพูดของตนเองที่เคยบอกกับจีไว้ว่าจะเลิกกับภาคิน

 

 

“คินล่ะ” จีถามเสียงแผ่ว

 

 

“อาบน้ำอยู่ครับเดี๋ยวก็คงออกมา พี่จีนั่งรอแป๊บนะครับ เดี๋ยวพายขอตัวไปล้างจานก่อนนะครับ” พระพายพูดขึ้นเมื่อนึกได้ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในครัวเพื่อล้างจานให้เสร็จ จีเดินไปยืนตรงประตูครัว พร้อมกับมองแผ่นหลังของพระพายด้วยสายตาเครียดๆและหม่นหมอง

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++ 50% ++++++++++++++++++++++++++

 

 

“ว่าไง” เสียงของภาคินทักขึ้น เมื่อเดินออกมาจากห้องนอน ทำให้หญิงสาวหันไป รวมทั้งพระพายที่ได้ยินเสียงภาคินด้วย

 

 

“โทรตามฉันมาทำไม” จีถามขึ้น ทำให้พระพายชะงักไปนิด เมื่อรู้ว่าภาคินโทรตามจีมา

 

 

“พาย ล้างจานเสร็จรึยัง”  ภาคินถามคนรัก ทำให้พระพายสะดุ้งนิดๆ

 

 

“จะเสร็จแล้วครับ พี่ภาคินมีอะไรรึเปล่าครับ” พระพายถามกลับไป เด็กหนุ่มไม่กล้ามองหน้าจีเท่าไรนัก

 

 

“ล้างเสร็จแล้ว ออกมาหาพี่ที่ห้องรับแขกด้วยนะ” ภาคินพูดบอกกับพาย

 

 

“ครับ” พระพายตอบรับ ก่อนที่ภาคินจะหันมาพยักหน้ากับจี แล้วพาเดินนำไปที่ห้องรับแขก

 

 

“นั่งก่อนสิ” ภาคินพูดเสียงนิ่ง จีก็นั่งลงช้าๆ พร้อมกับเม้มปากนิดๆ รู้สึกหวาดหวั่นกับสายตาของภาคินที่นั่งมองมานิ่งๆ

 

 

“นายมีเรื่องอะไร ก็พูดมาเถอะคิน” จีถามขึ้น

 

 

“รอพายก่อน” ภาคินบอกกลับ ทำให้หญิงสาวดวงตาร้อนผ่าว ไม่นานนักพระพายก็เดินออกมาด้วยท่าทีเก้ๆกังๆ

“มานั่งนี่ครับพาย” ภาคินตบที่ว่างบนโซฟาข้างๆตนเอง พระพายมองหน้าจีเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิด

“เราตกลงกันว่าไงครับ” ภาคินทวนออกมาพระพายหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆภาคิน พร้อมกับมองจีด้วยสายตาเห็นใจ ภาคินจับมือของพระพายมากุมเอาไว้ พระพายอยากจะดึงออกเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาว แต่ก็ต้องแข็งใจตัวเองเอาไว้ เพราะสัญญากับภาคินไว้แล้ว ว่าจะเคียงข้างกันฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ

“กำลังคิดอยู่ใช่ไหม ว่าพายจะบอกเลิกฉันเมื่อไร” ภาคินพูดออกมาตรงๆ ทำให้หญิงสาวใจหายวูบ เงยหน้ามองพระพายทันที ภาคินไม่เคยบอกว่าตนเองเป็นสุภาพบุรุษ เพราะหลายคนมองแค่ภายนอกของเขา แต่ความเย็นชาที่แสดงออกมากับคนภายนอกนั่นเป็นเรื่องจริง ภาคินยอมเป็นคนใจร้าย ยอมถูกตราหน้าว่าทำร้ายจิตใจผู้หญิง แต่ถ้าเขาไม่ทำ ชีวิตเขาเองนั่นแหละ ที่จะต้องถูกทำร้ายก่อน

“อย่าโทษพายเลยจี สำหรับเรื่องนี้ ฉันไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนรักของฉันบ้าง” ภาคินบอกออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

 

“ฉะ..ฉันก็แค่หวังดีกับนาย” จีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

 

 

“ฉันรู้ว่าเธอหวังดี แต่เรื่องของฉันสองคน ฉันขอเป็นคนจัดการเองได้ไหม” ภาคินบอกออกมาอีก หญิงสาวน้ำตาคลอ พระพายบีบมือภาคินเบาๆ เพื่อไม่ให้ภาคินพูดทำร้ายจิตใจหญิงสาวไปมากกว่านี้

“ฉันไม่ได้อยากจะทำให้เธอรู้สึกอายพายนะจี ที่ต้องมานั่งพูดเรื่องนี้ต่อหน้า แต่ฉันก็แคร์ความรู้สึกของพาย ฉันอยากให้พายเห็นว่าความจริงมันเป็นยังไง ถ้าจะหาคนผิดในเรื่องนี้ ฉันขอเป็นคนรับผิดเอง ฉันขอโทษที่รู้สึกกับเธอเกินเพื่อนไม่ได้” ภาคินบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง และรู้สึกผิดจริงๆ หญิงสาวน้ำตาไหลลงมาช้าๆ

 

 

“นาย..ฮึกก..ไม่เคยรักฉันจริงๆน่ะเหรอคิน ไม่เคยคิดเลยจริงๆเหรอ” หญิงสาวถามเสียงสะอื้น

 

 

“ตลอดเวลา ฉันห่วงเธอ รักเธอ เหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ถ้าการที่ฉันเป็นห่วงหรือดูแลเธอจนทำให้เธอเข้าใจผิด ฉันก็ต้องขอโทษด้วย แต่ถ้าจะให้ฉันเลิกกับพายเพื่อชดเชยความผิดนี้ ฉันบอกตรงๆ ว่าฉันทำไม่ได้” ภาคินบอกออกมาอีก พระพายถึงแม้ว่าจะรู้สึกดีใจกับคำพูดของภาคิน แต่ก็อดสงสารหญิงสาวไม่ได้เหมือนกัน

“ความจริงเลยนะจี ฉันว่าเธอลืมคิดอะไรบางอย่างไป” ภาคินเริ่มพูดในสิ่งที่ตั้งใจ หญิงสาวมองหน้าภาคินทั้งน้ำตา

 

 

“อะไร” จีถามกลับ

 

 

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันคอยดูแลเธอก็จริง แต่เธอจำได้ไหม ว่าไม่ใช่มีแค่ฉันคนเดียวที่ดูแลเธอ” ภาคินพูดขึ้น ทำให้หญิงสาวชะงักไปนิด

“ฉันก็ไม่รู้นะว่าทำไมเธอถึงได้มองข้ามคนๆนั้นไป ฉันว่าคนๆนั้นดูแลเธอมากกว่าที่ฉันดูแลอีกนะ ถ้าเธอจะนึกดูให้ดี ตอนเรียนมอปลาย เธอไปเรียนพิเศษ ฉันต้องซ้อมบาสทุกเย็น ใครกันที่คอยไปรอรับเธอที่โรงเรียนกวดวิชาทุกวัน ใครกันที่ยามเธอต้องการความช่วยเหลือ คนๆนั้นจะไปหาเธอเป็นคนแรก ใครกันที่เวลาเธอทุกข์ใจ เธอเลือกที่จะปรึกษาเค้า เธอจำคนๆนั้นได้รึเปล่า ขนาดเธอมาเรียนกรุงเทพ เขายังคอยโทรถามไถ่เธออยู่ตลอด ทำไมเธอถึงได้ลืมเค้าไป” ภาคินพูดกระตุ้นความทรงจำของหญิงสาว อาจจะเป็นเพราะจีมาอยู่ไกลบ้าน และคนที่อยู่ใกล้ที่สุดก็คือภาคิน ภาคินเข้ามาดูแลในฐานะเพื่อนและพี่ชาย มันเลยทำให้หญิงสาวรู้สึกผูกพันกับภาคิน แถมพ่อแม่ของจียังพูดเรื่องการหมั้นหมายระหว่างหญิงสาวกับภาคิน เลยทำให้จีเหมารวมความรู้สึกทั้งหมดนี้ว่าเป็นความรัก เพราะถ้าเธอรักภาคินจริงๆ หญิงสาวก็จะไม่มีท่าทีลังเลเหมือนกับตอนนี้

 

ออดดด

เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น ทำให้พระพายหันไปมองหน้าภาคินทันที ภาคินยิ้มน้อยๆ

 “จีเข้าไปรอในห้องก่อน ฉันมีธุระต้องคุยกับอีกคนน่ะ แต่ถ้าเธออยากรู้อะไรดีๆ ก็แง้มประตูไว้ด้วยละกัน” ภาคินบอกแค่นั้น หญิงสาวเองก็มองภาคินอย่างงงๆเช่นเดียวกัน ภาคินลุกดึงมือหญิงสาวให้เดินไปที่ห้องนอนของเขา พร้อมกับดันหญิงสาวเข้าไป

“รอฟังอยู่เงียบๆ ตกลงไหม” ภาคินพูดขึ้นเสียงจริงจัง หญิงสาวได้แต่ยืนมึนงง ภาคินแง้มประตูเอาไว้

“พายไปเปิดประตูห้องที” ภาคินพูดบอกคนรัก พระพายจึงลุกไปเปิดด้วยความงุนงงไม่ต่างไปจากจีเลย พระพายเดินมาเปิดประตูห้องก็ต้องชะงักเล็กน้อยเมื่อเจอภากร ซึ่งภากรเองก็คาดไม่ถึงว่าคนรักของน้องชายจะเป็นคนเปิดประตูให้

 

 

“เอ่อ...เชิญครับ” พระพายพูดขึ้นเสียงอึกอัก ไม่กล้ามองหน้าภากรเท่าไรนัก ภากรเดินเข้าไปในห้อง ภาคินก็เดินออกมาที่ห้องรับแขกพอดีภากรปรายตามองพระพายเล็กน้อย

 

 

“พายมานี่สิ” ภาคินเรียกพระพาย เด็กหนุ่มรีบเดินไปยืนข้างภาคินอย่างรวดเร็ว ภาคินโอบเอวบางของพระพายเอาไว้

“พี่กร นี่พระพายคนรักของผม พายนี่พี่กร พี่ชายของพี่” ภาคินแนะนำให้คนทั้งสองรู้จักกัน

 

 

“สวัสดีครับ” พระพายยกมือไหว้ภากร ภากรยืนมองนิ่งๆ เขายอมรับว่าพระพายเป็นเด็กผู้ชายที่หน้าตาน่ารักไม่น้อย แต่ติดตรงที่เป็นผู้ชายเหมือนกับภาคินนี่แหละ ที่ทำให้เขาทำใจลำบาก

 

 

“อืม” ภากรตอบรับในลำคอ เมื่อไม่ได้อยู่ต่อหน้าพ่อแม่ตนเอง ภากรก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรกับภาคินมากมายนัก

 

 

“นั่งก่อนสิ” ภาคินพูดบอกออกมา ก่อนจะนั่งลงที่เดิม โดยมีพระพายนั่งข้างๆ ส่วนภากรก็นั่งลงตรงที่จีนั่งก่อนหน้านี้

 

 

“แกมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉัน จะคุยกันสองคนหรือว่า..” ภากรมองพระพายเล็กน้อย

 

 

“คุยกันสามคนนี่แหละครับ” ภาคินบอกออกมาทันที ภากรถอนหายใจออกมาเบาๆ เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดอยู่

“ป๊ากับม๊าเป็นไงบ้าง” ภาคินถามถึงพ่อแม่ตนเองก่อน ภากรแค่นยิ้มออกมา

 

 

“แกยังจะถามอีกเหรอ ว่าเป็นไงบ้าง แกรู้ไหม ตอนนี้ม๊าร้องไห้แทบจะทุกวัน ทะเลาะกับป๊าเรื่องของแกแทบจะตลอดเวลาที่เจอหน้ากัน ป๊าเองก็เครียดมาก ถึงเขาจะไม่ยอมรับว่าเครียดเรื่องแก แต่ฉันก็รู้ดี” ภากรบอกออกมาเสียงแข็ง

 

 

“แล้วพี่ล่ะ พี่คิดยังไง กับเรื่องของผม พี่บอกตรงๆมาได้เลย บอกออกมาจากใจพี่ ตอนนี้เราคุยกันตามประสาพี่น้อง” ภาคินพูดขึ้นมาเสียงจริงจัง ทำให้ภากรชะงักไปนิด มองหน้าน้องชายกับพระพายสลับไปมา

 

 

“ฉันรับไม่ได้” ภากรบอกออกมาไม่เต็มเสียงนัก ทำให้พระพายเม้มปากเข้าหากัน หัวใจสั่นไหวเล็กน้อย แต่ภาคินก็บีบมือเพื่อปลอบโยนเอาไว้ด้วย

“ฉันรับไม่ได้ที่แกทำให้จีเสียใจ” ภากรบอกออกมาต่อ ทำให้หญิงสาวที่ยืนฟังอยู่ในห้องนอนชะงักไปนิด

 

 

“พี่ก็รู้ว่าผมไม่ได้รักจี” ภาคินพูดบอกออกมา

 

 

“แต่จีรักแก รักแกมาก” ภากรเถียงออกมาทันที แต่ดวงตาฉายแววเจ็บปวดจนพระพายเองก็รู้สึกได้

“ตลอดเวลา จีมีแกอยู่ในใจ จีคิดถึงแต่แก ห่วงแก แล้วทำไม แกไม่ห่วงความรู้สึกของจีบ้างวะไอ้คิน” ภากรถามออกมาเสียงเข้ม

 

 

“พี่กร ผมถามพี่หน่อย ทำไมพี่ถึงได้เดือดร้อนกับเรื่องของจีนัก” ภาคินถามกลับไป ทำให้ภากรชะงักไปนิด จีเองก็ยืนใจสั่นอยู่หลังประตูห้อง ความรู้สึกและความทรงจำในวันวานมันเริ่มย้อนกลับเข้ามาทีละนิด

 

 

“แกรู้ดีอยู่แล้ว แกจะมาถามฉันทำไม” ภากรพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนเยาะเย้ยตัวเอง

 

 

“ก็เพราะผมรู้ดีไงพี่ ผมถึงไม่ได้คิดอะไรกับจี แต่ถึงแม้ว่าผมไม่รู้ ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับจีไปมากกว่าคำว่าเพื่อน ทำไมวะพี่กร ทำไมพี่ถึงได้ขี้ขลาดขนาดนี้ ทำไมพี่ไม่กล้าทำอะไรเพื่อความสุขของตัวเองบ้าง การที่พี่เดินตามทางที่ป๊าขีดไว้ มันก็ถือว่าพี่ได้ตอบแทนพระคุณป๊าอย่างดีที่สุดแล้ว มันถึงเวลาที่พี่ต้องทำตามใจตัวเองบ้างได้แล้วนะ” ภาคินว่าพี่ชายตนเองเสียงดัง

 

 

“แกไม่มีสิทธิ์จะมาสอนฉันนะไอ้คิน” ภากรเสียงดังใส่น้องชายบ้าง พระพายหน้าเครียดลงทันที เมื่อเห็นว่าสองพี่น้องต่างแรงใส่กัน

 

 

“ทำไมผมจะสอนไม่ได้ เราไม่ได้ทำอะไรผิดนะพี่กร ความสุขของเรามันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร” ภาคินพูดย้ำออกมา

 

 

“แต่ป๊า..” ภากรจะเถียงอีก

 

 

“พี่เลิกเอาป๊ามาอ้างสักที พี่เอาป๊ามาอ้างเพื่อกลบเกลื่อนความขี้ขลาดของตัวเองตลอด” ภาคินเสียงดังใส่ภากรเรื่อยๆ พระพายต้องบีบมือภาคินกลับไปเป็นการปราม

 

 

“ฉันไม่ได้ขี้ขลาด!” ภากรยังคงเถียงกลับ

 

 

“ถ้าพี่ไม่ขี้ขลาด งั้นพี่กล้าพูดต่อหน้าผมไหมล่ะ ว่าจริงๆแล้วพี่รู้สึกยังไง กล้าพูดไหม หรือว่าจะแอบเก็บซ่อนความรู้สึกตัวเองไปตลอดชีวิต!” ภาคินท้าออกมา ภากรลุกยืนด้วยความฉุนเฉียว

 

 

“เออ!! ฉันรักจี! แกได้ยินชัดไหม แล้วไง! ฉันพูดกับแกแล้วมันได้อะไรขึ้นมา เพราะยังไง จีก็ไม่เคยรักฉัน ไม่เคยเห็นฉันในสายตาเลยสักนิด ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหน!!” คำพูดของภากร ทำให้หัวใจของจีเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เริ่มเข้าใจอะไรลางๆแล้วว่า ทำไมภาคินถึงให้มายืนฟังอยู่เงียบๆ

 

 

“พี่รักจี แล้วทำไมไม่บอกป๊า ผมเชื่อว่าป๊าต้องฟังพี่” ภาคินลดน้ำเสียงลงมา

 

 

“บอกไปเพื่ออะไร ในเมื่อคนที่จีอยากแต่งงานด้วย คือแก ไม่ใช่ฉัน” ภากรพูดขึ้นมาอีก พระพายเลิ่กลั่กเล็กน้อยเมื่อได้ยิน พลางคิดว่าหญิงสาวเองก็คงได้ยินเหมือนกัน

..

..

“แล้วทำไมพี่กรไม่เคยบอกจีเลย” เสียงของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้ภากรชะงักไปนิด ส่วนภาคินก็ยกยิ้มมุมปากออกมาอย่างพอใจ หญิงสาวมองภากรด้วยสายตาสั่นๆ ภากรเองก็ยืนนิ่งด้วยความคาดไม่ถึงว่าหญิงสาวจะอยู่ที่นี่ด้วย ภากรหันไปหาน้องชายตัวเองทันที ก็พบว่าภาคินยืนกอดเอวพระพายแล้วยกยิ้มอยู่

 

 

“มีอะไรก็บอกไปพี่กร มันถึงเวลาที่พี่ต้องพูดแล้วนะ” ภาคินบอกกลับ

“ผมให้พี่กับจีคุยกันไปก่อนละกัน ผมกับพายจะไปรอในห้อง” พูดจบภาคินก็ชิ่งพาพระพายเข้าไปในห้องนอนทันที ทิ้งให้พี่ชายตนเองคุยกับหญิงสาวไปตามลำพัง

 

 

“นี่พี่ภาคินจงใจใช่ไหมครับ” พระพายถามออกมาทันที  เมื่อเดินเข้ามาในห้อง ภาคินกอดพระพายเอาไว้

 

 

“เริ่มรู้ทันพี่แล้วเหรอ” ภาคินถามออกมา

 

 

“พี่ภาคินเจ้าเล่ห์เหมือนกันนะครับ” พระพายบอกออกมาอีก ภาคินยิ้มขำ

 

 

“พี่แค่อยากช่วยพี่ชายพี่ พี่ผิดเหรอ” ภาคินถามคนรักกลับไป พระพายส่ายหน้าไปมา

 

 

“แล้วพี่จีเค้าจะรักพี่กรเหรอครับ พายสงสารพี่กร ถ้าพี่จีปฏิเสธพี่กร”พระพายบอกออกมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

 

 

“ไม่ต้องกังวลหรอก จีมันรักพี่กร แต่มันไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง” ภาคินบอกออกมา เพราะเขาสังเกตมานานตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้ว

 

 

“ขอให้จริงตามที่พี่ภาคินบอกก็แล้วกันครับ” พระพายพูดเสียงแผ่ว ภาคินกับพระพายนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ อยู่สักพักใหญ่ๆ

 

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้น ภาคินหันมาพยักหน้ากับพระพายแล้วพากันเดินออกไป พระพายเห็นว่าจียังคงสะอื้นอยู่ จึงเดินไปหยิบกระดาษทิชชู่ให้หญิงสาว จีเงยหน้ามองพระพายทั้งน้ำตา ก่อนจะรับกระดาษมาเช็ดคราบน้ำตาออกจากแก้ม

 

หมั่บ..

พระพายยืนนิ่งเมื่อหญิงสาวสวมกอดพระพายเอาไว้

 

“ฮึก..พี่ขอโทษนะพาย ขอโทษที่ทำให้พายคิดมาก” หญิงสาวสะอื้นบอกออกมา ภาคินยืนยิ้มนิดๆ

 

 

“ขะ..ขอโทษเรื่องอะไรเหรอครับ” พระพายดันจีออกเล็กน้อย เพื่อถามหญิงสาว

 

 

“พี่ขอโทษที่ไปบอกให้เราเลิกกับคิน ตอนนั้นพี่อิจฉาพาย พี่คิดว่าพี่รักคิน แต่ตอนนี้..พี่รู้ใจตัวเองแล้วล่ะ” หญิงสาวพูดขึ้น ก่อนจะหันไปมองภากร

 

 

“ตกลงว่าคุยกันเข้าใจแล้วใช่ไหมพี่กร” ภาคินถามพี่ชายตนเอง ภากรมีสีหน้าดีขึ้นมาก

 

 

“อืม” ภากรตอบสั้นๆ เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาในสถานการณ์แบบนี้ดี

 

 

“พายไม่โกรธพี่จีหรอกครับ พายเข้าใจ” เด็กหนุ่มตอบกลับไป รู้สึกโล่งใจขึ้นมามากเกี่ยวกับเรื่องระหว่างจีกับภาคิน

 

 

“แล้วพี่จะเอายังไงต่อ” ภาคินหันไปถามพี่ชาย

 

 

“ฉันต้องถามแกมากกว่า ว่าแกจะเอายังไง” ภากรถามกลับ ปัญหาของเขาถือว่าเล็กมากเมื่อเทียบกับภาคิน ภาคินหันไปหาพระพายพร้อมกับจับมือพระพายเอาไว้

 

 

“ผมจะทำให้ป๊ายอมรับเรื่องของผมกับพระพายให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน ส่วนเรื่องของผมกับจี งานนี้ผมคงต้องขอให้พี่ช่วย” ภาคินบอกกลับไป

 

 

“ทำไมฉันรู้สึกเหมือนโดนแกหลอกใช้วะ” ภากรพูดขึ้น ภาคินยกยิ้มนิดๆ

 

 

“แลกกับการที่พี่เองก็สมหวังกับจี พี่ยอมให้ผมหลอกใช้รึเปล่าล่ะ” ภาคินถามออกมา ภากรพึ่งรู้ว่าน้องชายตนเองเจ้าเล่ห์มากๆก็ครั้งนี้

 

 

“อืม ถ้าแกมีแผนยังไง ก็บอกด้วยละกัน” ภากรตอบกลับ เพราะหลงเข้ามาอยู่ในแผนของน้องชายไปแล้ว

 

 

“ครับ” ภาคินตอบรับ

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++++++++

 

 

2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนหน้าตอนจบนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. #3123 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 12:53
    ภาคินเจ้าเล่ห์อ่ะ .แผนการผ่ทนฉลุย
    #3123
    0
  2. #3121 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 23:05
    ผ่านไปด่านนึงละ
    #3121
    0
  3. #3116 i-s-m-e (@i-s-m-e) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 03:05
    พี่คินเข้าแผนการยุแร้วใมากกว่
    #3116
    0
  4. #3113 Lalita Aunsawat Gc (@lalita_tiamo) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 23:46
    ภาคินเจ้าเล่ห์มากกกก
    #3113
    0
  5. #3112 Lalita Aunsawat Gc (@lalita_tiamo) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 23:46
    ภาคินเจ้าเล่ห์มากกกก
    #3112
    0
  6. #3100 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 21:07
    พี่ภาคินร้ายกาจ แต่พี่กรกับจีก็ยอมเดินตามแผนของพี่ภาคินล่ะนะ น้องพายงงตลอดเลยยย 55555
    #3100
    0
  7. #3093 belmut (@ploy_orawan) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 22:22
    ภาคินมันร้ายยยยยย ><
    #3093
    0
  8. #3092 Haruka Fuji (@haruka15) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 23:03
    เจ้าเล่ห์จริง ๆ ภาคิน

    จะจบละเหรอ ฮืออออออ
    #3092
    0
  9. #3091 kandapat ponyapant (@kandapat1234) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 18:50
    อือออออ ตอนหน้าก็จบเเล้วคิดเเล้วเศร้า #รักพาย????
    #3091
    0
  10. #3090 Nocha (@nuttha-cha) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 16:42
    จบไวจัง ตอนหน้าละ #รักพาย
    #3090
    0
  11. #3089 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 14:51
    พี่ภาคินเป็นคิวปิดที่เจ้าเล่ห์มากกกกกก
    #3089
    0
  12. #3088 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 10:25
    ยังไม่อยากให้จบเลย ภาคินกับพระพายสู้ๆ
    #3088
    0
  13. #3087 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 05:44
    จะจบแล้วอ่ะ ใจหาย
    #3087
    0
  14. #3086 Tarn Ittipolpornchai (@taartn) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 23:54
    จบเร็วจางงงงงือออออ????
    #3086
    0
  15. #3085 kandapat ponyapant (@kandapat1234) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 14:00
    หายไวๆนะคะยอนิม สู้ๆค่า^^
    #3085
    0
  16. #3084 warn (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 20:53
    อ๊ากกกกอยากรู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นๆๆๆๆ
    #3084
    0
  17. #3083 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 14:02
    เปิดตัวเลยยย จะได้ไม่มีใครมายุ่ง
    #3083
    0
  18. #3082 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 12:39
    เลิกสร้างความร้าวฉานจ๊าาาา ทำไปเค้าก็ไม่สนจ๊าาา
    เจ้เลิกเถอะ บ้าบอ พระพายสู้ๆๆน๊าาาาาส
    #3082
    0
  19. #3080 mynbun (@mynbun) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 08:42
    พี่ภาคินละมุนมากเลยอ่าาา ยอมมม
    #3080
    0
  20. #3079 zttanan (@nanatt_z) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 22:36
    กรนี่ชอบจีใช่ไหมมมมม


    มิ๊หายเร็วๆนะคะ พักผ่อนเยอะๆน้า
    #3079
    0
  21. #3078 °7o๓ัว๑ื้o° (@fonkisslove) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 21:26
    ภาคินจะทำอะรัยน้อ
    มิ๊หายไวๆนะต่า
    #3078
    0
  22. #3076 Big EyEs (@monjoong) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 20:42
    หายไวๆนะยอนิมมม สู้ๆค่าา
    #3076
    0
  23. #3075 ttueyytyy (@ttueyytyy) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 19:21
    หายไวๆนะคะ ????
    #3075
    0
  24. วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 19:19
    หายไวๆนั
    #3074
    0
  25. #3073 Ning Manaswan (@manaswankokwan11) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 17:18
    ขอบคุณค่ะ ก้นึกว่าไรท์หายไปไหน ห่ยป่วยไวๆนะค่ะ
    #3073
    0