[SF] A SUNNY'S LOVE SONG STORY.

ตอนที่ 1 : 0 1 M a r k ( l o v e) S u n n y :: Ice Baby

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ก.ย. 57


© themy  butter










I c e   B a b y

M a r k   ♥    S u n n y 











    

 





날 좋아한 것도 날 집에 데려간 것도
นัล โชวาฮัน กอดโต นัล จีเบ เทรยอกัน กอดโต

เธอที่เคยชอบฉัน เธอที่เคยไปส่งฉันที่บ้าน




니가 먼저였잖아 날 설레게 한 것도
นีกา มอนจอยอดจันนา นัล ซอเรเก ฮัน กอดโต

เธอคือคนเดียวที่เริ่มทำให้ใจฉันเต้นรัวแบบนี้ 




5일을 기다리고 주말에 보는 날도
โออีรึล คีดารีโก ชูมาเร โพนึน นัลโด

ฉันรอตั้งห้าวัน เพื่อจะได้เจอเธอในวันสุดสัปดาห์ 




넌 핸드폰만 보고 있잖아...
นอน แฮนดือโพนมัน โพโก อิดจันนา

แต่สายตาของเธอก็เอาแต่จ้องโทรศัพท์













 

 

 

 

               " แฮ่กๆ -0- "  เสียงหอบหายใจนี่ไม่ใช่ของใครนี่ไหน... ใช่แล้ว  มันคือเสียงหอบหายใจของฉันเองค่ะ  ฉันคือ

พระอาทิตย์ที่ส่องแสงสดใสในยามเช้า  ซันนี่  จาก  Girl's  Generation  เองค่ะ  ^_^/  และเหตุผลที่ฉันหอบหายใจอยู่ตอน

นี้เพราะฉันกำลังรีบมากๆค่ะ  ฉันยกข้อมือที่สวมนาฬิกาเรือนโปรดที่ได้เป็นของขวัญในวันเกิดครบรอบ  25  ปีขึ้นดู  อ่าห์...

อีกไม่กี่นาทีก็เที่ยงคืนแล้ว  ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาคนนั้นยังรออยู่รึเปล่า  ฉันจึงรีบวิ่งให้ไวที่สุดเท่าที่คนขาสั้น(?)อย่างฉันจะ

ทำได้

 

 

 

               นั่นไง...  ฉันเห็นเขาแล้ว  เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลแดงที่สวมฮู๊ดสีดำปกปิดหน้าตากำลังนั่งกดโทรศัพท์ของตน

อยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาวในสวนสาธารณะ  ฉันจึงวิ่งให้ไวกว่าเดิมเพื่อให้พบหน้าคนที่ฉันคิดถึงมาตลอดสัปดาห์

 

 

 

               " มาร์ค! "  ฉันเรียกเจ้าของชื่อภาษาอังกฤษเสียงดัง  เพราะในสวนสาธารณะตอนนี้ไม่มีผู้คนอยู่เลยนอกฉันกับ

เขา

 

 

 

               " ซันนี่นูนา ^_^ "  ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉันหลงรักเผยรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร  มันทำให้ฉันอด

ฉีกยิ้มกว้างตามรอยยิ้มนั้นไม่ได้

 

 

 

               " นายรอนานมั๊ยฉันทำงานเสร็จแล้วก็รีบมาเลยนะเนี่ย  ยังเหนื่อยอยู่เลย  "  ประโยคหลังฉันบ่นกับตัวเองเบาๆ

หลังจากนั่งลงข้างๆร่างสูงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

 

 

               '' ไม่ครับ  ผมมาถึงก่อนนูนาไม่ถึงสิบนาที  ''  มาร์คพูดจบก็ก้มหน้ามองโทรศัพท์ในมือ

 

 

 

               " มาร์คอ่า  มีอะไรรึเปล่า? "  ฉันถามเมื่อเห็นมาร์คจ้องโทรศัพท์ไม่ลดละ  มันน่าน้อยใจนะ...ไม่เจอกันตั้งเจ็ดวัน

พอได้เจอกันก็พูดคุยกันไม่ถึงห้าประโยคเนี่ย  -^-

 

 

 

               " อ๊ะ!  เปล่าครับ  พอดีว่าผมไม่ได้บอกเมเนเจอร์ฮยองว่าจะออกมาข้างนอก  ก็เลยกลัวว่า... "

 

 

 

               " นี่นายแอบหนีออกมางั้นเหรอ  0_0! "  ฉันถามเสียงสูงพลัน  ถ้าเกิดว่านายโดนจับได้นะ...  โดนหลายกระทง

แน่  อย่างตอนที่ฉันกับเพื่อนๆแอบหนีไปเที่ยวสวนสนุกก็ยังโดนบ่นซะยาวเหยียดเลย

 

 

 

               " เอ่อ...  คงใช่มั้งครับ "  มาร์คยอมรับง่ายๆโดยไม่ปฏิเสธ  แต่เดี๊ยวนะ!  ไอ้สายตาที่ดูเหมือนไม่สำนึกผิดนั่นมัน

คืออะไร

 

 

 

               " ย๊าห์!  เจ้าเด็กนี่  พี่ไม่อยากเป็นสาเหตุให้นายโดนเมเนเจอร์ฮยองดุเอานะ "

 

 

 

               " ผมไม่เด็กแล้วนะนูนา  ผมโตสุดในวงแล้วด้วย  และที่ผมแอบหนีออกมาโดยไม่บอกเมเนเจอร์ฮยองก็เพราะนูนา

นั่นแหละ "  คนที่ปกติมักพูดน้อยและเงียบขรึมกลับพูดยาวเป็นหางว่าวเมื่อได้ยินคำว่า 'เด็ก'   จากปากของแฟนสาว

 

 

 

               " พี่ทำไม? "  ฉันรีบถามเพราะกลัวจะทำให้มาร์คโดนดุ  เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นจริงฉันก็คงต้องไล่ให้เขากลับไป

แม้เราไม่ได้เจอหน้ากันมาตลอดทั้งสัปดาห์ก็ตาม  และถึงแม้...  ฉันจะคิดถึงเขามากมายขนาดไหนก็ตาม

 

 

 

               " ก็เพราะผมคิด... "  ฉันตั้งหน้าตั้งใจรอฟังคำอธิบายของมาร์ค  แต่ทันใดนั้นเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์เครื่องสี

ขาวก็ดันแผดเสียงร้องซะก่อน

 

 

 

               มาร์ครีบก้มลงไปดูชื่อผู้โทร.เข้ามาเหมือนรอคอยมานานแสนนาน  มือใหญ่ของเขากดรับทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร

โทร.เข้ามา  และลุกขึ้นเดินไปอีกทางโดยปล่อยให้ฉันนั่งรออยู่ตรงนี้...

 

 

 

               เสียงหัวเราะทุ้มต่ำจากคนตัวสูงที่ยังยืนคุยกับคู่สนทนาปลายสายทำให้ฉันรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว  ฉันจะไม่กังวล

เลย  ถ้าไม่เหลือบเห็นเจ้าของชื่อเบอร์ที่โทร.เข้ามาว่ามันเป็นชื่อของผู้หญิง  นี่มาร์คเขากำลังเบื่อฉันรึเปล่านะ...  พอคิด

แค่นั้นในอกมันก็เหมือนมีเข็มนับร้อยทิ่มแทง  คงไม่ใช่หรอกน่า...  ถึงแม้มาร์คจะเย็นชาไปบ้าง  พูดน้อยไปหน่อย  แต่มาร์คก็

ยังคงเป็นมาร์ค  คนที่ทำให้ฉันเขินและใจเต้นแรงทุกครั้ง 

 

 

 

               " ซันนี่นูนา  พอดีว่าเพื่อนผมโทร.มาตาม  ผมคงต้องกลับก่อน  ผมขอโทษนะครับที่วันนี้คุยกับนูนาได้ไม่นาน "

มาร์คยิ้มน้อยๆและวางมืออุ่นลงบนศีรษะของฉัน  ก่อนจะลูบมันไปมาอย่างเอ็นดู  จากนั้นเจ้าของร่างสูงก็ค่อยๆโน้มตัวลงใกล้

จนรับรู้ถึงลมหายใจ
 ริมฝีปากบางจูบอย่างแผ่วเบาทว่ากลับอ่อนโยนและเนิ่นนาน  หัวใจของฉันยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่

มาร์คทำแบบนี้  แล้วนายหล่ะ?...  รู้สึกแบบเดียวกันกับฉันไหมมาร์ค






               " อืม "  ฉันพยักหน้าหลังจากที่มาร์คถอนจูบออก  ในใจเหมือนถูกเติมเต็มแต่กลับมีบางสิ่งที่ขัดแย้งกัน  






               
ไม่นะ  ฉันยังไม่อยากระแวงนาย  ช่วยทำให้ฉันเชื่อใจนายเหมือนเดิมเถอะ  มาร์ค....

 



_____________________________________________________________________________________







               " เฮ้!  ซันนี  ทำไมตาของเธอดูบวมๆ  เมื่อคืนนอนดึกเหรอ? "  เจ้าของฉายาตายิ้มอย่างทิฟฟานีเอ่ยถามเมื่อฉัน

เดินออกมาจากห้องนอนพร้อมอาการสะลึมสะลือคล้ายคนยังนอนไม่เต็มอิ่ม






               " งั้นเหรอ =0=/ "  ฉันยกมือขึ้นลูบที่เปลือกตาตัวเองเบาๆ  ยังไม่ทันตอบคำถามคนช่างสังเกต  เสียงของ

ลีดเดอร์แทยอนก็ดังขึ้นเสียก่อน






               " จะไม่บวมได้ไงหล่ะ  ก็เล่นร้องไห้ทั้งคืน ไม่รู้ไปดราม่ามาจากไหน "  แทยอนสายหน้าน้อยๆเป็นเชิงบอกว่า

รูมเมทอย่างเธอรู้สึกรำคาญแค่ไหนที่ได้ยินเสียงร้องไห้จากซันนี่มาตลอดทั้งคืน






               " จริงเหรอซันนี่อา  O_O  เกิดอะไรขึ้น  เธอพอจะเล่าให้พวกฉันฟังได้ไหม " 






               " เอ่อ... "  ฉันเม้มริมฝีปากอย่างลำบากใจ  ไม่อยากเพิ่มความกังวลให้กับสมาชิกในวง  เพราะเราทุกคนต่างก็มี

ตารางงานแน่นตลอดทั้งเดือน






               " บอกพวกเรามาเถอะนะคะออนนี่  เก็บไว้คนเดียวก็ไม่สบายใจซะเปล่าๆ "  เมื่อมักเน่ซอฮยอนพูดอย่างนี้  ฉันจึง

ตัดสินใจเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ทุกคนฟัง






               " ถามเลย!  ถามให้ชัดเจนเลยว่ายัยนั่นคือใคร "  ยูริที่นั่งอยู่ฟังตรงข้ามฉันบอกเสียงดัง  พร้อมทุบกำปั้นลงบน

หมอนอิงอย่างมาดมั่น






               " เธอทำเหมือนซันนี่จะไปออกรบอย่างนั้นแหละ "  ซูยองมองยูริขำๆ  






               " ใช่ๆ  ฉันว่าให้ซันนี่ไปถามตอนนี้เลยดีกว่า "  เสียงงัวเงียของเจสสิก้าเอ่ยขึ้นอย่างเห็นด้วย  ก่อนจะหันกลับไป

พักสายตา (หรือหลับ) ต่อตามเดิม






               " ทำไมฉันต้อง... "  ฉันกำลังจะค้าน  แต่ยุนอาก็ยัดกุญแจรถใส่มือแล้วผลักออกไปข้างนอกห้องอย่างรวดเร็ว

พร้อมปิดประตูให้เสร็จสรรพ  เสียงฮโยยอนดังไล่หลังมาให้ได้ยินแว่วๆว่า






               " สู้ๆนะ  ซันนี่  แกมีดีกว่ายัยผู้หญิงคนนั้นแน่นอน! "







_____________________________________________________________________________________








               ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าห้องพักของวง  Got7  มาสิบห้านาทีแล้ว  หลายครั้งที่อยากจะก้าวกลับ  แต่เมื่อคิดว่ามาร์ค

อาจปิดบังอะไรอยู่ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา  แค่คิดน้ำตาก็พลันจะไหลลงมาเสียดื้อๆ...






               ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก






               อ่าห์  เคาะไปแล้วจริงๆด้วย  ถ้าได้เจอหน้ากันแล้วจะทำหน้ายังไงดีนะ  ยิ้ม  ดีใจ  หรือว่าไม่แสดงออกอะไรเลย

ขณะที่ฉันกำลังคิดอยู่นั้น  ประตูก็ถูกเปิดออกโดยหนึ่งในสมาชิกของวง  Got7  






               " โอ๊ะ!  ซันนี่นูนา "  เจ้าของใบหน้าหวานอย่างกับผู้หญิงตาโตเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือไอดอลแสนโด่ง

ดัง






               " สวัสดีฮะ  มาหามาร์คฮยองเหรอฮะ? "  พูดจบก็โค้งทักทายเก้าสิบองศาอย่างมีมารยาท  ทำให้ฉันต้องรีบโค้ง

ทักทายกลับ  






               " สวัสดีจ้ะ  มาร์คไม่อยู่เหรอ? "  ฉันแอบมองเข้าไปภายในห้องก็ยังไม่เห็นเจ้าของชื่อ  เขาไปไหนกันนะ...






               " ครับ  มาร์คฮยองเพิ่งออกไปเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้วนี้เอง  ฮยองบอกว่าเดี๊ยวจะกลับมาน่ะครับ  นูนาเข้ามารอข้างใน

ก่อนก็ได้ครับ  ถ้ามาร์คฮยองรู้ว่านูนามาหาเขาต้องดีใจมากแน่ๆ "  มือเรียวดันประตูให้กว้างขึ้นเพื่อให้ฉันเข้าไปรอด้านใน 

ฉันก้มหัวเล็กน้อยเพื่อขอบใจ  แล้วก้าวไปนั่งรออยู่บนโซฟาที่มีเด็กหนุ่มอีกสองคนนั่งเล่นเกมส์กันอยู่ก่อนแล้ว






               " อ้าว  แบมแบม  พาใครมาด้วยหล่ะ "  ผู้ชายที่ย้อมผมสีเทาเอ่ยถามขณะที่ตายังจ้องอยู่ที่ทีวีจอแบน






               " ซันนี่นูนาฮะ  นูนาบอกว่าจะมาหามาร์คฮยอง  แต่ฮยองไม่อยู่  ผมเลยชวนเข้ามานั่งรอในห้องฮะ "  อ่าห์...  ชื่อ

แบมแบมหรอกเหรอ  ชื่อซะน่ารักเชียว...






               " อะไรนะ! "  คู่สนทนากับแบมแบมละความสนในจากเกมส์ในมือ  แล้วหันมามองฉันเหมือนเจอเอเลี่ยนยังไง

ยังงั้น






                "  ย๊าห์!  นี่นายจะหยุดทำไมเนี่ย  เห็นไหมเกมส์โอเวอร์เลย "  เจ้าของผมสีดำสนิทโวยวายเสียงดัง  ก่อนจะเงย

หน้าขึ้นมาสบตาฉัน  ดวงตาสีดำเบิกกว้างอย่างตกใจเหมือนเห็นเอเลี่ยนอย่างคนแรก






                 " หยุดเลยนายหน่ะ!  ผมขอโทษนะครับที่พวกผมเสียมารยาทกับรุ่นพี่  ผมเจบี  เป็นลีดเดอร์ครับ  ส่วนนี่แจ็คสัน

เขามาจากฮ่องกง  ต้องขอโทษอีกทีนะครับที่ทำให้รุ่นพี่ตกใจ "  เจบีเอ่ยขอโทษและโค้งศีรษะอย่างสุภาพ  แจ็คสันเมื่อเห็น

ว่าลีดเดอร์โค้งเขาก็โค้งด้วย  ดูต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ






                 " ไม่เป็นไร ^_^ "  ฉันเอ่ยยิ้มๆ






                 " เดี๊ยวผมไปเอาน้ำมาให้นะครับ "  เจบีบอกและลุกขึ้นวิ่งหายเข้าไปในครัว  สักพักก็ออกมาพร้อมกับน้ำเปล่า

อ่าห์...  เพิ่งรู้สึกว่าหิวน้ำมากเลย  คงเพราะยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ออกมาจากหอหล่ะมั้ง






                  " ขอบใจนะ  เจบีอา "  ฉันรับน้ำเปล่ามาและเอ่ยขอบใจ  พร้อมกับยิ้มให้เขา  เจบีไม่ได้พูดอะไร  เขาพยักหน้า

และบอกว่าให้ฉันนั่งรออยู่ตรงนี้  ถ้ามีอะไรให้บอกแจ็คสันที่นั่งจ้องฉันตลอดเหมือนมีอะไรจะถามแต่ไม่กล้า






                  " มีอะไรติดหน้าพี่เหรอ  =_=/? "   






                  " เปล่าครับ  คือผมอยากจะถามเกี่ยวกับ... "  แจ็คสันกระซิบเสียงเบาเหมือนกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน  แล้วขยับมา

ใกล้ฉันมากขึ้นพร้อมกับป้องปากพูดบางสิ่งที่ทำให้แก้มเจ้าของดวงตาสีดำเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อนิดๆ






                  " เจสสิ... "






                  " กลับมาแล้วครับ/ค่ะ  "  เสียงของมาร์คและเสียงของผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จักดังขึ้นขัดคำถามของแจ็คสัน  ฉันหัน

ไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงของคนที่เป็นต้นเหตุให้ฉันถึงที่นี่  มารฺ์คเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเขาเห็นฉัน  มืออบอุ่นที่เคยจับมือ

ฉันตอนนี้จับมือเล็กของผู้หญิงหน้าตาน่ารักแนบแน่น  ฉันเม้มปากแน่นอย่างพยายามข่มความเสียใจและกระพริบตาหลายๆ

ครั้งเพื่อไล่น้ำตาที่เริ่มออกมาคลอตรงหน่วยตา






                  " ทำไมนูนาถึงมาอยู่ที่นี่ได้? "  มาร์คเอ่ยถาม  ฉันลุกขึ้นจากโซฟาและตอบเขาไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆว่า






                  " พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับนายตอนนี้...ได้ไหม? "  ท้ายประโยคฉันถามเสียงแผ่ว  มาร์คพยักหน้าเบาๆแล้วเดินนำ

ไปห้องๆหนึ่งซึ่งฉันเดาว่าน่าจะเป็นห้องนอนของเขา






                  " ผู้หญิงคนนั้นใครเหรอ? "  ฉันตัดสินใจเอ่ยถามเมื่อมาร์คไม่ยอมพูดอะไร  






                  " เพื่อนของผมเองครับ  เรามาจากแคลิฟอร์เนียเหมือนกัน "  






                  " แค่เพื่อนเหรอ? "  






                  " ใช่ครับ  นูนาถามแบบนี้หึงผมใช่ไหมหล่ะ "  มาร์คพยักหน้าเบาๆ  แล้วเดินเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่

แผ่ออกมาจากตัวของเขา  มาร์คย่อตัวจนสายตาอยู่ระดับเดียวกับฉัน  ฉันจึงสบดวงตาคู่มีเสน่ห์เพื่อพยายามมองลึกเข้าไป

ข้างในว่าเขาไม่ได้โกหกฉัน






                  " ปะ...เปล่านะ!  พี่แค่สงสัยเฉยๆว่าใช่คนเดียวกับที่โทร.มาเมื่อวานรึเปล่า "  






                  " ใช่ครับ  พอดีว่าผมต้องการความช่วยเหลือจากเธอนิดหน่อย "






                  " พี่เป็นแฟนนายนะ...  ทำไมนายไม่ขอความช่วยเหลือจากพี่ "  ฉันเม้มปากเมื่อรู้สึกถึงน้ำตาที่มันเริ่มก่อตัวขึ้น






                  " เป็นความลับครับ "  






                  " ฮึก...  ทำไม?  ทำไมนายต้องปิดบังพี่ด้วย? "  ฉันเอ่ยถามพร้อมกับน้ำสีใสที่ร่วงลงมา  ความรู้สึกตอนนี้มัน

ทั้งเสียใจ  น้อยใจ  และเหมือนโดนหลอกเลย  อ่าห์...  เจ็บจัง






                 " แล้วไหนจะเรื่องผู้หญิงคนนั้นอีก  ฮึก...  เพื่อนกันทำไมจับมือกันซะแน่นขนาดนั้น  ฮึก...  นายโกหกพี่  โกหกพี่

ทุกๆอย่างเลย  ฮืออออ  T-T "  ฉันปล่อยให้น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมา  ไม่สนใจว่าหน้าตาตัวเองตอนนี้จะแย่ขนาด

ไหน






                  " พี่รักนาย...  ทำไมนายถึงทำกับพี่แบบนี้  ฮือๆๆ "  ฉันทุบมือลงบนหน้าอกของมาร์คเพื่อระบายความรู้สึก

มากมายในหัวใจ






                  " นายทำให้พี่ใจเต้นแรกทุกครั้งเวลาที่นาย...  กอด  ฮึก  จูบ  หรือแม้กระทั้งจับมือพี่ "  






                  " ฮึก...  แล้วนายหล่ะมาร์ค?  ไม่ได้รู้สึกอย่างนี้เลยเหรอ? "  ฉันเงยหน้าขึ้นสบตามาร์คที่ยืนเงียบฟังฉันพรั่งพรู

ความรู้สึก  นัยย์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววอะไรบางอย่าง  พร้อมกับริมฝีปากเรียวที่เริ่มคลี่ยิ้มน้อยๆ  ก่อนจะเป็นยิ้มกว้างขึ้นเมื่อ

เขากระซิบที่ข้างหูฉัน






                  " ในที่สุด...  ซันนี่นูนาก็บอกรักผมสักทีนะครับ "  เจ้าของเสียงทุ้มต่ำมีเอกลักษณ์ผละออกไป  ฉันกระพริบตา

ปริบๆอย่างงุนงง  เมื่อเห็นมาร์คอมยิ้มก็ยิ่งไม่เข้าใจ






                  " อะไรกัน?  นายหมายความว่ายังไง...  พี่... "  ฉันเตรียมจะถาม  แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือใหญ่ยื่นกล่องของขวัญที่

ห่ออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยมาให้






                  " ของขวัญครบรอบสองเดือนของผมกับนูนาครับ "  ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจ  น้ำตาที่เคยมีเหือดแห้งไป

อย่างรวดเร็ว  ฉันรีบหันมองหาปฏิทินในห้องแล้วก็พบว่ามันเป็นวันที่ฉันกับมาร์คคบกันวันแรกเมื่อสองเดือนที่ผ่านมา






                  " และที่นูนาเห็นผมออกไปกับเพื่อนคนนั้น  เพราะผมกลัวว่าถ้าผมเลือกของขวัญมานูนาจะไม่ชอบ  ก็เลยชวน

เธอไปช่วยเลือกด้วยกัน "  มาร์คอธิบายอย่างใจเย็น  ส่วนฉันก็ได้แต่ตะลึกอ้าปากค้างกับเหตุผลนั้น  






                  " แล้วทำไมนายต้องจับมือเธอแน่นขนาดนั้นด้วยหล่ะ? " 






                  " เธอเพิ่งมาเกาหลีได้ไม่นาน  ผมก็เลยกลัวเธอหลงเลยจับมือเธอไว้หน่ะครับ "






                  " อ๋อ!  ฉันก็นึกว่านายกับเธอเป็น... "






                  " เป็นอะไรครับ?  นูนานึกว่าผมกับเธอเป็นแฟนกันใช่ไหมหล่ะ "  มาร์คขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นกว่าเดิม  ดวงตา

ฉายแววเจ้าเล่ห์ยามเขาจ้องมองริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของร่างบาง






                  " ใครคิด!  จำไม่เห็นจะได้ "  ฉันตอบปฎิเสธแทบทันที  รู้สึกว่าตอนนี้หน้าของตัวเองคงแดงยิ่งกว่าลูกตำลึกสุก

เสียอีก






                  " หึหึ  ผมจะทำยังดีกับคนขี้โกหกดีครับนูนา?  ทั้งๆที่หน้าตัวเองก็ฟ้องอยู่ชัดๆ "  มาร์คเอื้อมมือมาจับใบหน้า

ร้อนฉ่าของฉันเอาไว้  จมูกโด่งของเขาอยู่ห่างจากฉันแค่ไม่กี่เซ็นต์  ริมฝีปากของมาร์คเกือบจะแนบชิดกับริมฝีปากของฉัน 

ขืนฉันเผลอขยับปากพูด  ปากฉันกับปากเขาได้แตะกันจริงๆด้วย  >///<






                  " คงต้องใช้ปากเปิดปากแล้วหล่ะครับ "  มาร์คเอ่ยแล้วขยับริมฝีปากมาจุมพิตที่ีิริมฝีปากฉันแผ่วเบา  สัมผัสแรก

ช่างอบอุ่นและอ่อนโยน  มือหนาประคองหน้าฉันเอาไว้อย่างทะนุถนอม  จากสัมผัสที่นุ่มนวลเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรง

โหยหา  และต้องการ  มาร์คจูบฉันอย่างชำนาญ  ทำให้ฉันต้องเกาะที่ไหล่กว้างแน่น  เพราะกลัวว่าจะหมดแรงล้มลงไปกอง

กับพื้นจากจูบเมื่อครู่






                  ฉันหอบหายใจเอาแก๊สออกซิเจนเข้าปอด  แต่มาร์คไม่ปล่อยให้ฉันพัก  เขาประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้งเพื่อ

หาความหวานจากปากฉันเหมือนหลงใหล  ฉันไม่เคยรู้เลย...  ว่ามาร์คที่นิ่งและเงียบขรึมจะจูบเก่งขนาดนี้  เขาทำให้ฉัน

เหมือนเหล็กที่โดนความร้อนแล้วหลอมละลาย  ใช่เลย!  ตอนนี้ฉันกำลังจะหลอมละลายไปกับจูบที่เขามอบให้ไม่สิ้นสุดในวง

แขนกว้าง






                  " อื้ม!  มาร์ค...  หยุดก่อน "  ฉันบอกเขาเมื่อรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก  มาร์คยอมผละออกไปอย่างเสียดาย

แต่ไม่วายถูจมูกคลอเคลียอยู่ข้างแก้มของฉัน






                  " ซันนี่อา  ผมอยากให้รู้ว่าผมรักคุณมาก  คุณจะเป็นพระอาทิตย์ดวงเดียวที่คอยส่องแสงสว่างในใจผม "  เสียง

ทุ้มต่ำเอ่ยบอกคำรักข้างแก้มของฉันอย่างอ่อนโยนและจริงใจ






                  " ถึงแม้ผมจะเย็นชา  แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมจะอ่อนโยนเสมอเมื่ออยู่กับคุณ  ผมรอคอยมาตลอดเพื่อมอบรอย

ยิ้มนี้ให้กับผู้หญิงที่ผมรัก  และคุณคือคนนั้น  ผมรักซันนี่นะครับ "  ฉันจับใบหน้ามาร์คพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอีกครั้ง  แต่

ครั้งนี้ไม่ได้มาจากความเสียใจหรือความน้อยใจ  มันมาจากความรู้สึกตื้นตันในใจจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

นอกจากคำว่า...






                  " ขอบคุณมากๆนะมาร์ค  ขอบคุณจริงๆที่นายรักฉัน "  ฉันยิ้มทั้งน้ำตาและสบตาร่างสูงเนิ่นนาน  ฉันเชื่อว่า

มาร์คสามารถเข้าใจความหมายที่ฉันสื่อถึงเขาผ่านดวงตา  ซึ่งเป็นหน้าต่างของดวงใจ...






































แวะคุยสักนิ๊ดนึง
สวัสดีค่า  อัพเสร็จซักทีกับตอนแรกของ MarkSunny
เป็นไงบ้าง ฟินกันไหมอ่าา ต้องขอโทษหลายคนที่ลบ
ตอนของ KrisSun ก่อนหน้านี้ออกไป  เพราะว่าไรเตอร์
ตันแล้วค่ะ 555+ ไม่รู้จะแต่งต่อยังไงดี สำหรับคนที่ชอบ
คู่นี้ก็เม้นท์บอกด้วยนะคะ เผื่อไรเตอร์อาจจะแต่งอีก



 












 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #22 enjoyg7 (@kittiya-nkammank) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 23:17
    มาร์คซันน่ารัก น่าจะแต่งเรื่องยาวๆกว่านี้ด้วยนะไรเตอร์
    #22
    0
  2. #18 ดีโอ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 20:58
    ฟินมากกกกก
    #18
    0
  3. #16 Flash Step (@lolipop-alien) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 12:48
    สนุกกกกอ่ะ ฟินมากกกก(ก.ไก่ ล้านตัว)
    FIGHTING นะ (^o^)/
    #16
    0
  4. #14 jinsun (@sunny-sunny-123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 19:49
    โอ้ยยย ฟินจนใจละลายเลยอ่า
    #14
    0
  5. #13 watita (@mayamarika) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 17:56
    ฟินนนนนนนน
    >///////<
    #13
    0
  6. #12 N E M O !!* (@plae) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 00:44
    หวานมากกกก ชอบบบบบบบบบบบบ
    #12
    0
  7. #11 jinsun (@sunny-sunny-123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2557 / 19:27
    มาร์คกำลังปิดบังอะไรซันหรือป่าวนะ
    #11
    0
  8. #10 watita (@mayamarika) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2557 / 19:15
    มาร์คมีอะไรรึป่าวน่ะ ????
    ซันนี่สู้ๆๆๆๆๆ>/////<
    #10
    0
  9. #9 สาวกโซวอน (@aing_sunny) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 21:32
    สนุกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #9
    0
  10. #8 watita (@mayamarika) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 19:35
    รอค่าาาาาาาา
    น่าอ่านมาก >///////<
    #8
    0