Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,082 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,793 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    38

    Overall
    35,082

ตอนที่ 11 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 ม.ค. 57

Special Round

Children’s Day

Sweet time,Sweet moment


วันนี้เป็นวันอาทิตย์ เป็นวันที่บ่งบอกอย่างเป็นทางการว่าเป็นวันหยุด ปราสาทของยูโนสซิสจึงค่อนข้างเงียบเหงาเพราะข้าหลวง ขุนนางต่างออกไปเที่ยวเล่นหรือไปปพักผ่อน ใช้เวลาช่วงสั้นๆกับครอบครัวหรือทำในสิ่งที่ตนเองรัก เลโอก็ด้วยเช่นกัน เขาไมได้โปรดปรานการละเล่นใดหรือการดื่มเหล้าเช้าจดค่ำเหมือนพี่น้องมาริสที่ออกไปหาเหล้าเข้าปากกันตั้งแต่เช้า และด้วยที่ว่าพ่อของเขาตามพระราชาองค์ก่อนไปเดินเล่นรอบโลกด้วยดังนั้นเขาจึงไม่มีครอบครัวให้ไปหา

ช่วงเช้าเขาตื่นขึ้นมาตามเวลาปกติ...คือพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น ออกกำลังกายเล็กน้อยเพื่อไม่ให้กล้ามเนื้อมันขึ้นสนิม พอได้เวลาก็ลงมาทานข้าวเช้าตามปกติ แม้จะเป็นวันหยุดแต่มื้อเช้าก็ยังคงมีข้าวไว้สำหรับเขาเพราะแม่ครัวรู้ดีว่าเลโอไม่ออกไปไหน ปัญหาหนักใจตามมาหลังจากนั้นเพราะห้องของเขาว่างเปล่าและไร้ซึ่งเอกสารสักแผ่น แม้แต่กระดาษเช็ดหน้ายังไม่มีเพราะไอโรต้องการให้เขาพักผ่อนอย่างน้อยก็อาทิตย์ละครั้ง และเมื่อไม่มีงานอัศวินนภาก็ดูเหมือนจะทำอะไรไม่ถูกกันเลยทีเดียว

“มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะเลโอ?”

เสียงนุ่มๆถามเขาที่นั่งเอาหลังพิงเสาตนใหญ่ในลานกว้างของพระราชวัง สายตาที่เหม่อลอยไปบนท้องฟ้าเสกลับมาที่เจ้าของเสียงที่กำลังขมวดคิ้วเป็นปม สีหน้าเหมือนราวกับว่าการเห็นเขาว่างมันช่างดูน่าแปลกประหลาดยิ่งกว่าพระจันทร์มีสีเขียว

“นั่งมองท้องฟ้า”เลโอตามแอมไพร์เรียบๆตามตรงแต่อีกฝ่ายกลับถอนหายใจยาวออกมาแล้วท้าวเอวขึ้น

“กวนประสาท”

เด็กหนุ่มร่างบางว่าออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะก้มลงไปดึงมือเลโอเพื่อให้อัศวินหนุ่มลุกขึ้น เลโอไม่ได้ขืนตัวเลยสักนิดแต่องค์ราชินีดูท่าจะแรงน้อยเพราะฝ่ายนั้นดึงเขาไม่ขึ้นเลยสักนิด

“ท่านกำลังทำอะไร?”

“กำลังแงะซากอัศวินเฮงซวยตายด้านที่แข็งเป็นหินแล้วมีก้นติดกับพื้นให้ลุกขึ้นอยู่”

แอมไพร์ตอบพร้อมทั้งดึงเลโอให้ลุกขึ้นไม่เลิก ฝ่ายอัศวินนภาก็ไม่ขยับเลยสักนิดแถมยังมองดูการกระทำของแอมไพร์ราวกับมันไร้ประโยชน์เสยจริง

“ช่วยลุกหน่อยไม่ได้หรือไงเจ้าบ้า!

เมื่อหมดความอดทนแอมไพร์เลยต้องเสียงดังใส่อีกฝ่ายที่มองดูเขาพยายามอย่างเงียบๆ แต่เมื่อเห็นสีหน้ามุ่ยๆและความพยายามที่มากกว่าปกติจึงจำต้องเอ่ยปากถามออกไปอย่างเสียไม่ได้

“ท่านจะลากกข้าไปไหนหรือ?”

“ไปในเมืองกับข้าหน่อยเลโอ ข้าอยากไปเที่ยว!

เลโอพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมองค์ราชินีถึงได้มีความพยายามมากมายจนท่วมหัวแบบนี้ เพราะการหนีออกนอกวังครั้งก่อนทำให้แอมไพร์ยังไม่เลิกถูกกักบริเวณ เวลาไปไหนมาไหนจำต้องมีหนึ่งในสามอัศวินตามไปด้วย แล้วตอนนี้คาร์เรย์กับเคอร์ริสก็ออกนอกวังไปตั้งแต่เช้า ร่างบางคงตื่นไม่ทันเลยหันมาพึ่งเข้าแทน

“แล้วท่านจะเข้าไปในเมืองทำไมกัน?”เลโอเอ่ยถามเสียงเรียบ

“เจ้านี่มันเคยสนใจบ้างไหมเนี่ยว่าโลกมันหมุนไปทางไหน”

ร่างนั้นกล่าวออกมาแล้วปล่อยมือเลโอลงจากกนั้นก็เดินไปทิ้งตัวลงข้างอัศวินหนุ่มด้วยสายตาเป็นประกาย

“ข้าจะไปสนใจว่าโลกหมุนไปทางไหนเพื่ออะไรเล่า”อัศวินนภาบ่นงึมงำ

“ตอนนี้น่ะ! ในเมืองมีงานฉลองวันเด็กแหละ”แอมไพร์เล่าเสียงร่า ไม่สนคำบ่นงึมงำของเลโอสักนิด

“ฉลองวันเด็ก”เลโอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย”แล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่าน ถึงสมองจะเป็นเด็กแต่อายุท่านจริงๆก็โตแล้วนะ”

“เจ้านี่!”แอมไพร์กระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด”ข้าไม่ได้อยากไปฉลองวันเด็กสักหน่อย ข้าแค่อยากไปงานเทศกาลที่จัดขึ้นต่างหาก”แอมไพร์ว่าเสียงสะบัด

“งานเทศกาล?”ทั้งๆที่เขาอยู่ยูโนสซิสมาจตั้งนานยังไม่รู้เลยว่าวันเด็กมีเทศกาลด้วย

“ใช่ๆเทศกาล”พอเห็นว่าเลโอเริ่มสนใจแอมไพร์ก็เบนใบหน้ากลับมาพร้อมทั้งเอาสองมือตะขุบแขนเลโอเอาไว้”ไปเป็นเพื่อนข้าหน่อยสิเลโอ ถ้าไม่มีเจ้าไปข้าก็ออกไปข้างนอกไม่ได้ ข้าแค่อยากเที่ยวงานเทศกาล ข้าไม่เคยไปเลยนะ”

“ไม่เคยเลยงั้นหรอครับ?”

“อืม พี่ข้าไม่อนุญาตให้ข้าไป หรือถ้าอนุญาตข้าก็ทำได้แค่มองซื้ออะไรก็ไม่ได้”

แอมไพร์ว่าเสียงร่าแต่เนื้อความกลับตรงข้ามกับอารมณ์ของน้ำเสียง เลโอเสตามองอีกฝ่ายแล้วยันตัวลุกขึ้น

“เจ้าจะไปไหนน่ะ!

แอมไพร์ร้องอย่างตกใจ อัศวินนภาคงไมได้รำคาญเขาแล้วจะเดินหนีไปอีกแล้วใช่ไหม หมดกันความหวังสุดท้ายของเขา...

“ก็เข้าเมืองไงครับ”

“เอ๋?”

ร่างบางเอียงคออย่างน่ารักแล้วมองดูร่างสูงที่ก้มลงมามองเขาที่นั่งอยู่กับพื้น

“จะไปก็รีบไปสิครับ เดี๋ยวก็เลิกหมดหรอก”

มือเรียวยื่นมาหาเพื่อฉุดรั้งร่างบางให้ลุกขึ้น มือเรียวสวยยิ่งกว่ายื่นไปจับมือนั้นไว้อย่างมั่นคงแล้วส่งตัวเองลุกขึ้น สองร่างเดินออกไปนอกเขตวังท่ามกลางเสียงพูดคุย(คนเดียวของแอมไพร์)

 

“ว้าว~วววว”แอมไพร์ร้องเสียงใสพลางยกมือกุมแก้มตัวเองทั้งสองข้าง เรียกสายตาสนใจของคนในงานได้พอสมควร หลายคนอยากเข้ามาทักร่างบางที่กำลังยิ้มสดใสแต่ดันไปชะงักกับสายตาดุจภูเขาน้ำแข็งมาเองที่ยืนอยู่ด้านหลังร่างของแอมไพร์

“เดี๋ยวก็หลงหรอกครับ อย่าส่งเสียงดังด้วยครับมันทำให้เราเป็นจุดสนใจ”

แอมไพร์ไม่คัดค้านใดๆได้เพียงแต่พยักหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แค่เขาได้มางานเทศกาบเลโอจะว่าจะดุอะไรเขาก็ช่างเถอะ

“เลโอ”แอมไพร์เรียกอัศวินหนุ่มเบาๆแล้วชี้ไปที่ลูกโป่งหลากสีที่ลอยอยู่ในอากาศ

“ครับ?”อัศวินหนุ่มรับคำแล้วมองตามมือขึ้นไป

“นั่นเขาเรียกว่าอะไร?”

“ครับ?”

เสียงของเลโอสูงขึ้นมาเล็กน้อยเหมือนไม่เชื่อหูว่าราชินีของเขาถามว่าอะไรพอหันมาเห็นแววตาใสซื่อสุดๆของแอมไพร์ก็ชักเริ่มแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้กวนประสาทเขาแน่ๆ

“ลูกโป่งสวรรค์ครับ ท่านไม่รู้จักหรอ?”

พอเห็นแอมไพร์ส่ายหัวเลโอก็ถึงกับเลิกคิ้วอีกรอบ คนที่อยู่แต่ในวังตั้งแต่เด็กอย่างเขายังรู้จักเลย แม้จะไม่ได้ออกมาเที่ยวแต่เขาก็รู้จักแล้วแอมไพร์นี่ไปมุดอยุ่ที่ไหนมากันเนี่ย?

“ลูกโป่งสวรรค์...ทำไมมันลอยได้อ่ะ?”

สายตาแปลกใจถูกส่งให้แอมไพร์จากเลโออีกครั้ง แต่เด็กหนุ่มไมได้หันไปมองเพราะนัยน์ตาสีสวยยังจ้องอยู่ที่ลูกโป่งที่ลอยตุ๊บป่องๆอยู่กลางอากาศ

“ตอบสิ”พอเห็นเลโอเงียบก็เลยละสายตามาเร่งครู่หนึ่งแล้วเบนกลับไป

“มันมีแก๊ซอยู่ด้านไหนน่ะครับ”

เลโอตอบเรียบๆพลางใช้สายตามองสลับไปมาระหว่างแอมไพร์และลูกโป่งกลมๆที่มีหน้าตาวาดเอาไว้ ท้าวยาวก้าวนำไปด้านหน้าท่ามกลางความงุนงงของแอมไพร์ที่ไม่รู้ว่าเลโอจะไปไหน แต่เพราะก่อนเดินไปเลโอกำชับเขาว่าอย่าไปไหนทำให้แอมไพร์ได้แต่มองอยู่เงียบๆ ครู่เดียวเลโอก็กลับมาพร้อมกับสิ่งที่พาลให้เขาประหลาดใจ

“เอาไปสิครับ”

ลูกโป่งสีฟ้าสดถูกยื่นให้กับราชินีกำมะลอ นัยน์ตาสีม่วงมองเลโอย่างไม่เข้าใจ

“ก็อยากได้ไม่ใช่หรอครับ มองจนมันจะทะลุแล้ว”

เมื่อได้รับคำตอบแบบนั้นจากเลโอแอมไพร์ก็เงียบไปก่อนจะ...ยิ้มออกมาจนแก้มปริ เลโอชะงักค้างไปครู่หนึ่งเพราะไม่เคยเห็นใบหน้าที่เปื้อนยิ้มกว้างขนาดนี้จากองค์ราชินี มือเรียวยื่นมาคว้าเชือกลูกโป่งแต่เลโอก็เอาหลบไปด้านบนเรียกสีหน้าไม่พอใจของแอมไพร์ออกมา

“เจ้าหลอกข้า”

“ยื่นมือมาครับ”

“เห๋?”

พอได้รับสายตาเย็นชาของอัศวินนภาแอมไพร์จึงจำยอมต้องยื่นมือออกไปหาเลโอ อีกฝ่ายนับเชือกลูกโป่งมาผูกไว้กับข้อมือเล็กๆของราชินีก่อนจะตีที่ป้มเชือกเบาๆ

“ถ้าให้ท่านไปเฉยๆเดี๋ยวท่านก็ทำหลุดมือ”

แอมไพร์ก้มลงมองเชือกลูกโป่งที่ข้อมือแล้วยิ้มร่าออกมาอีกรอบ”ขอบคุณ!

เลโอมองใบหน้ายิ้มแย้มของแอมไพร์กับสายตาที่มองูลุกโป่งราวกับว่ามันมีค่ายิ่งกว่าเงินทองแล้วอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าอยากให้รอยยิ้มนี้อยู่แบบนี้ตลอดไปก็ไม่รู้สิ

“นี่ๆเลโอดูเด่ ที่ลูกโป่งอ่ะ”

แอมไพร์สะกิดเรียกอัศวินผมแดงพลางสาวเชือกลูกโป่งลงมาจนสามารถจับลูกโป่งกลมๆที่ใหญ่กว่าหัวเขาได้

“เนี่ยๆ มันเขียนว่าอัศวินนภา เลโอแหละ! นี่มันลูกโป่งหน้าเจ้าล่ะ!

แอมไพร์พูดอย่างดีใจแล้วเอาลูกโป่งลูกนั้นไปเทียบข้างใบหน้าเรียบๆของเลโอแล้วหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“เหมือนโคตรอ่ะ”

พระราชินีหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจแล้วปล่อยลูกโป่งนั้นลอยขึ้นไปด้านบน เลโอมองแล้วส่ายหัวเบาๆก่ออนจะคว้าข้อมือแอมไพร์มาจับไว้

“ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวก็เที่ยวไม่ครบหรอก เรามีเวลาไม่นานนะ”

แอมไพร์มองอย่างเอ๋อๆก่อนจะร้องรับอย่างสดใสแล้วจึงเดินตามเลโอต่อไป ร่างสูงก้าวนำร่างบางผ่านฝูงชนที่เริ่มแน่นขึ้นเล็กน้อย สายตาคนรอบข้างมองเลโอและแอมไพร์อย่างสงสัย ยิ่งเห็นมือที่จับกันอยู่ก็ยิ่งหันไปซุบซิบว่านี่อาจจะเป็นดัชเชสของอัศวินนภาเลโอก็เป็นได้ แอมไพร์ที่ไม่ได้สนใจคนรอบข้างมากกว่าร้านค้ารอบตัวหันซ้ายหันขวามองทุกสิ่งทุกอย่างอย่างตื่นตาตื่นใจ

“ไม่เคยมาจริงๆหรอครับเนี่ย?”

เลโอถามอีกรอบ ตอนแรกเขามั่นใจนิดหน่อยแต่พอเห็นสายตาเหมือนเด็กน้อยที่ออกมาเปิดโลกกว้างของแอมไพร์เขาก็เริ่มมั่นใจมากขึ้นแล้วว่าแอมไพร์ไม่เคยมาจริงๆ

“ก็ใช่น่ะสิ! ลูกโป่งน่ะก็เพิ่งเคยมีคนซื้อให้นี่แหละ”แอมไพร์ว่าด้วยรอยยิ้มบางๆ

“ฐานะทางบ้านยากจนหรอครับ?”

เพราะเป็นเลโอที่ไม่เคยถนอมน้ำใจใครเลยตามตรงๆแบบนั้น แต่แอมไพร์ก็ไม่ได้ว่าอะไร ร่างบางแค่เอียงคอแล้วตอบออกมายิ้มๆ

“ยากจนอิสระน่ะ”

คำตอบของแอมไพร์ไม่ช่วยให้อะไรกระจ่างสักนิด เลโอยังคงไม่เข้าใจเหมือนเดิมแถมยังสร้างความงงเพิ่มขึ้นด้วยแต่ถึงกระนั้นก็ขี้เกียจจะถามต่อ พอดีกับที่แอมไพร์เห็นบางสิ่งบางอย่างที่น่าสนใจกว่า

“เลโอ! ไอ้วาวๆเสียบไม้นั่นมันอะไรอ่ะ?”

นิ้วเรียวชี้ไปยังร้านค้าเล็กหนึ่งร้านที่มีพ่อค้าเพียงคนเดียวนั่งทำของที่จะขายอยู่ เลโอมองตามนิ่วเรียวไปเหมือนเดิมแล้วตอบไปสั้นๆ

“อมยิ้มครับ”

แอมไพร์เอียงคออีกแล้ว เลโอรู้ทันทีว่าเด็กหนุ่มคงไม่รู้จักเลยลากเข้าไปใกล้ๆร้านขายอมยิ้มที่มีคุณลุงใจดีนั่งปั้นมันให้เป็นรูปร่างอยู่ พอเห็นลูกค้าตาแป๋วใสซื่อกับหน้านิ่งตายสนิทเข้ามาในร้านยิ้มรับทันที

“รับอะไรดีครับ”

“ไอ้นี่มันกินยังไงอ่ะเลโอ?”

แอมไพร์มองหน้าคนขายแล้วหันไปถามเลโอแทน นิ้วเรียวชี้ไปที่อมยิ้มรูปม้า ตาก็จ้องเป๋งไปที่อัศวินนภาจนฝ่ายนั้นเริ่มทำตัวกับแอมไพร์แนวใสซื่อไม่ถูก

“ก็ตามชื่อครับ เอาไว้อม”แต่ถึงแบบนั้นเลโอก็ยังตอบแอมไพร์อย่างใจเย็น

“หรอ...แล้วมันอร่อยไหมอ่ะ?”

พอได้ยินแอมไพร์ถามแบบซื่อๆพ่อค้าก็ยิ้มออกมาก่อนจะยื่นอมยิ้มรูปหัวใจสีแดงให้แอมไพร์

“ลองชิมดูก่อนสิ ไม่อร่อยน่ะไม่เอาเงินหรอก”

“จะดีหรอครับ?”

เลโอค่อนข้างเกรงใจ ถึงนัยน์ตาใสแจ๋วนั่นจะแสนสนใจลูกอมแสนหวานแต่ไม่รู้ว่าแอมไพร์จะชอบของแบบนี้ไหม

“ไม่เป็นไรหรอกครับ อย่างน้อยก็ตอบแทนท่านที่ช่วยดูแลเมืองของเรา”ลุงคนขายบอรับด้วยรอยยิ้มเลโอจึงค้อมหัวให้เขา

แอมไพร์มองหน้าเลโอเหมือนขออนุญาตจากผู้ปกครอง พอเลโอพยักหน้าเขาก็คว้าอมยิ้มเข้าปากทันที

“หือ~หวานอ่ะเลโอ! ทำไมมันหวานอ่ะ? แล้วทำไมมันมีกลิ่นสตอเบอร์รี่ด้วยอ่ะเลโอ? ทำไมอ่ะ? มันเป็นสตอเบอร์รี่หรอ?”

แอมไพร์ที่เอาอมยิ้มออกจากปากร้องถามเลโอเป็นชุดพลางเขย่าแขนอัศวินหนึ่มไม่เลิก ดวงตามองอมยิ้มสลับ คนขาย และเลโอสลับไปมาจนน่าเวียบหัว

“ข้าเวียนหัว...หยุดเขย่าเถอะครับ”

“อ๊ะ...”

แอมไพร์ร้องแล้วหยุดเขย่าก่อนจะหันไปถามพ่อค้าอย่างตั้งใจ”นี่ๆท่านทำยังไงน่ะ? ทำไมมันมีเหมือนสตอเบอร์รี่เลย?”

“ข้าบอกท่านไม่ได้หรอก ความลับน่ะ”พ่อค้าหัวเราะแล้วเอานิ้วชี้แนบปาก

“บู่~ ขี้งกชะมัด”ร่างบางบ่นอุบอิบ

“ก็นี่น่ะมันคือเวทย์มนตร์แห่งความสุขนะ อมแล้วจะยิ้ม ดังนั้นเวทย์มนตร์น่ะบอกสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้หรอก”

“เอ๋? ยิ้มจริงน่ะหรอ?”

“แล้วท่านยิ้มไหมล่ะ?”

แอมไพร์เอียงคอก่อนจะยิ้มออกมาพร้อมพยักหน้ารับอย่างร่าเริ่ง”งั้นข้าเอาแบบนี้อีกสิบอัน...ไม่สิยี่สิบอัน...หรือจะสาม...”
                “พอเถอะครับท่านแอมไพร์ ท่านจะสั่งไปให้ใครนักหนา”

เลโอรีบเอ่ยห้าม ถ้าช้ากว่านี้แล้วองค์ราชินีสั่งเป็นร้อยคราวนี้คงมีข่าวว่าข้าหลวงยูโนสซิสฟฟันผุตายเป็นแน่ แอมไพร์หันมายู่หน้ามองเลโอแล้วก็ทำปากยื่นสุดๆ

“ข้าก็เอาไปให้ไอโร ให้คาเรย์ เคอร์ริส แล้วก็คนอื่นๆไง เจ้าด้วย ข้าต้องให้เข้า ข้าอยากเห็นเจ้ายิ้มนะ”

“ข้าไม่ชอบกินของหวาน”

เลโอตอบเรียบๆพลางล้วงเงินออกมาจ่ายค่าอมยิ้มยี่สิบแท่งแล้วดึงข้อมือร่างบางให้เดินออกจากร้านไป แอมไพร์หันไปโบกมือให้คนขายเล็กน้อยแล้วยอมเดินตามไปอย่างสงบ

“ทำไมไม่ชอบของหวานล่ะ?”

เมื่อออกมาจากร้านลูกอมได้สักพักแอมไพร์ก็เริ่มซักไซ้ใส่เลโอ  อีกฝ่ายมองหน้าแล้วตอบเรียบๆ”ก็ไม่ชอบ”

“นอนเซนส์ชะมัด”

แอมไพร์สวนทันควันก่อนจะล้วงเอาอมยิ้มแท่งหนึ่งในถุงออกมาแกะ อัศวินหนุ่มมองเงียบๆเพราอยากจะรู้ว่าแอมไพร์จะทำอะไรอีก ราชินีของเขาซนยิ่งกว่าลิง แปรปวนยิ่งกว่าสาววัยประจำเดือนหมด ร้ายยิ่งกว่าเสือ แต่มุ้งมิ้งยิ่งกว่าเด็กสามขวบ

“อ้าปาก”

“ขอปฏิเสธ”

อัศวินผมแดงสวนทันควัน ทำให้ราชิผมม่วงยู่หน้า”อ้าปากสิเลโอ”

แค่มองก็รู้แล้วว่าพออ้าปุ๊ปแอมไพร์ต้องยัดอมยิ้มเข้าปากเขาแน่ๆ เรื่องอะไรจะอ้ากันเล่า เลโอคิด

“เลโอ...”

แอมไพร์ทำเสียงแผ่วๆ ใบหน้าสวยเบ้เล็กๆ ดวงตาคล้ายจะร้องไห้เต็มกลืน อัศวินนภามองแล้วเบนหนีไปไม่สนใจ เขารู้มุกราชินีหน้าสวยแต่ร้ายกว่าเสือนี่หมดแล้ว เจ้าตัวแสบน่ะลูกเล่นเยอะจะตาย

“เจ้ามันใจร้าย...อัศวินเฮงซวยสังกระบ๋วยกล้วยห้าหวี ข้าจะไปกระโดดน้ำตายที่คลองหลังวังแล้วเขียนจดหมายลาตายว่าเป็นเพราะเจ้าไม่ยอมกินลูกอมที่ข้าป้อน เจ้ารังเกียจข้า ข้าไม่ควรอยู่บนโลกใบนี้ ฮื่อ...เรื่องมันเศร้าขอกินมะนนาวแป๊ปนะครับ...”

เลโอกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย เขาคิดว่าวันนี้ราชินีของเขาจะไม่เกรียนแล้วนะ อุตส่าห์คิดว่าแบบนี้ก็น่ารักดีแต่พอเกรียนแล้วอย่างจะฆ่าหมกป่าชะมัด อัศวินผมแดงเลิกกลอกตาไปมาก่อนจะก้มลงไปงับอมยิ้มที่แอมไพร์ถืออยู่

“ยอมอมแล้ว จบนะครับ?”

“ไม่เห็นยิ้มเลย”

พอได้ยินแบบนั้นเลโอก็ยิงฟันเสมือนว่ากำลังยิ้มอยู่ใส่แอมไพร์ อีกฝ่ายยู่หน้าแล้วเอื้อมมือขึ้นตบแก้มของเลโอเบาๆ

“บ้านเจ้าเถอะ แบบที่เจ้าทำอยู่เขาเรียกแยกเขี้ยว ไม่ใช่ยิ้ม!

เลโอเลิกแยกเขี้ยวแล้วเบนสายตากลับไปมองทางด้านหน้าต่อ ตอนนี้ทั้งคู่ค่อนข้างเป็นเป้าสายตา ทั้งจากลูกโป่งเลโอสีฟ้าที่ลอยตุ๊บป่องๆอยู่บนอากาศ การที่เลโอ อัศวินนภาจอมนิ่งออกมาเดินเล่นในงามเทศกาลพร้อมกับหญิงสาว(?)หน้าตางดงามหนึ่งคน ทั้งยังหยอกล้อกันอย่างน่ารักด้วย

“ยิงปืนไหมครับ?”

“ได้อะไร?”

“ได้ความสนุก”

“ไร้สาระ”

“ยิงครบได้ตุ๊กตาหมี”

“ต้องลองสักตาแหะ”

จบบทสนทนาระหว่างอัศวินนภาและราชินีไว้เพียงเท่านี้ เมื่อร่างบางก้าวนับไปที่ซุ้มปืนพร้อมทั้งถลกแขนเสื้อไปแบบพร้อมจะหาเรื่องเต็มที่ เลโอส่ายหัวเบาๆแล้วจึงเดินตามเข้าไป เขาหยุดอยู่รอบนอกเพื่อมองดูแอมไพร์อยู่ห่างๆ องค์ราชินียืนพูดคุยกับพ่อค้าท่าทางเจ้าชู้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะล้วงเอาเหรียญเงินจายให้พ่อค้าไปหนึ่งเหรียญก่อนพ่อค้าจะหยิบกระสุนหนึ่ง...ถังน้ำใหญ่ๆให้แอมไพร์ ร่างบางรับแล้วหันมายิ้มใสซื่อใส่เลโอ สาบานเถอะว่าพ่อคุณไม่รู้ว่าตัวเองใช้เสน่ห์จนได้ลูกกระสุนมามากจนโอเวอร์โหลดขนาดนั้นน่ะ

“ข้าจะเอาตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล!

แอมไพร์ตั้งเป้าหมายก่อนจะบรรจุลูกกระสุนใส่ปืนอัดลม ยี่สิบตัวเล็กสำหรับหนึ่งตัวใหญ่ที่แอมไพร์หมายตา ลูกกระสุนลูกแล้วลูกเล่าถูกยิงออกมาอย่าง...ไร้ค่า

“เลโอ้ว~”

แอมไพร์หันไปเรียกอัศวินนภาที่ยืนมองอยู่ห่างๆด้วยเสียงประหลาดๆและสายตาออดอ้อน เลโอกลอกตามองข้างตัวแล้วจึงเดินเข้าไปหา ลูกกระสุนจากเต็มถังเกือบสองร้อยลูกเหลือเพียงยี่สิบลูกเท่านั้น

“ข้าอยากได้หมี...”แอมไพร์ส่งเสียงแง๊วๆ

“ถือครับ”

เลโอส่งถุงอมยิ้มให้ร่างเล้กถือก่อนจะจับปืนขึ้นมาบรรจุกระสุน ลุกปืนที่พุ่งออกจากกระบอกปืนพุ่งเข้าชนตุ๊กตาตัวเล้กจังๆ สองตัว....สามตัว...หกตัว...เก้าตัว...สิบสามตัว...สิบแปดตัว...สิบเก้าตัว...ยี่สิบตัว

“เฮ้ย!

พ่อค้าร้องอย่างตกใจเมื่อเลโอเล่นยิงล่วงรวดเดียวยี่สิบตัวโดยไม่มีพลาดให้เห็น ลูกค้าที่ยิงอยู่ใกล้ๆกันถึงกับยืนมองตาค้าง อ้าปากหวอเป็แทบๆ

“เฮ้ย! นี่เจ้าโกง....”

“?”

เลโอลดปืนลงข้างตัวแล้วเอียงคอแบบที่แอมไพร์ชอบทำพ่อค้าที่จะเข้ามาหาเรื่องก็ชะงัก ใครจะไม่รู้จักอัศวินนภาแห่งยูโนสซิสล่ะครับ...แค่ไม่คิดว่าจะมาเดินเล่นอยู่เท่านั้นเอง แถมมากับคนสวยซะด้วย

“นี่! ตุ๊กตาหมีข้าล่ะ!

แอมไพร์ท้าวเอวแล้วชี้มือไปที่ตุ๊กตาหมีที่นั่งหน้านิ่งอยู่บนชั้นโชว์ตุ๊กตา พ่อค้ารับคำหน้าซีดแล้วเดินไปเอาตุ๊กตามาให้แอมไพร์ ไม่ต้องนับแล้วล่ะว่าตุ๊กตาตัวเล็กที่ล้มนี่ครบไหม? ให้เลโอเดินออกไปจากร้านได้ก็ดีมากแล้ว

“เฮ้ๆ หน้าเหมือนเจ้าเลยอ่ะ”

เด็กหนุ่มปมม่วงยกตุ๊กตาหมีสีน้าตาลที่มีใบหน้าเรียบๆขึ้นเทียบกับเลโอแล้วพยักหน้ากับตัวเอง

“ต่อไปนี้เจ้าชื่อเลโอนะ!

“เรื่องอะไรเอาชื่อข้าไปตั้งชื่อตุ๊กตาหมี”เลโอหรี่ตามอง

“เอ๊า! ก็หน้าเหมือนกันนี่หว่า”

แอมไพร์ตอบแล้วยักไหล่ก่อนจะเดินนำไปด้านหน้าอย่างไม่สนใจเลโอที่หอบหิ้วถุงอมยิ้มตามเดิม อัศวินหนุ่มมองสีหน้ามีความสุขของแอมไพร์แล้วรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด บรรยากาศที่เคยคิดว่าอันตรายจากอีกฝ่ายหายไปหมดไม่เหลือเลยสักนิด บางครั้งเขาก็อยากรู้ว่าร่างตรงหน้านี่แบกรับอะไรไว้บ้าง

“ท่านแอมไพร์!

เพราะมัวแต่คิดเรื่อยเปือยไม่สมเป็นตนเอง เลโอเลยคลาดสายตาจากแอมไพร์ไปครู่หนึ่ง และครู่เดียวกันก็เป็นช่วงที่แอมไพร์ก้าวไปด้านหน้าโดยไม่มองทางจนเกือบจะโดนรถม้าชนเอา โชคยังเข้าข้างที่เลโอคว้าตัวแอมไพร์หลบเข้ามาได้ทัน ร่างบางโดนดึงเข้ามากระแทกตัวเลโอดังปึกก่อนจะพากันลงไปกองกับพื้นทั้งครู่

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”อัศวินหนุ่มถามพลางสำรวจร่างบาง

“ไม่เป็นไร ขอบคุณ”

แอมไพร์ตอบแล้วยืนขึ้น นมือไม้ปัดตัวที่ลงไปคลุกฝุ่นมาให้สะอาด นัยน์ตาสีม่วงมองสำรวจรอบๆก่อนจะยื่นมือไปดึงเลโอให้ลุกขึ้นมา อีกฝ่ายยื่นมือมาจับมือแอมไพร์ไว้แล้วลุกขึ้นอย่างง่ายดาย

ตุ้บ!

“เอ๋?”

ราชินีผมม่วงร้องเสียงหลงเมื่อเห็นบางสิ่งบางอย่างหลนออกมาจากเลโอ เด็กหนุ่มผมยาวก้มลงไปเก็บวัตถุนั้นขึ้นมาแล้วมองมันอย่างสำรวจ นาฬิกาพกสีทองนั่นเองที่ล่วงออกมาจากเลโอ มือเรียวถือวิสาสะกดเปิดโดยไม่เอ่ยถามเจ้าของ เสียงดนตรีเบาๆดังออกมาจากนาฬิกาพกสีทอง เป็นเพลงที่นุ่มนวลและอบอุ่น นัยน์ตาสีม่วงมองสำรวจเรือนนาฬิกาตรงหน้าก่อนจะไปสะดุดกับรูปที่อยู่กับฝานาฬิกา

“นั่นแม่ของข้ากับข้าตอนเด็กๆ”

เลโอพูดขึ้นเรียบๆไม่มีท่าทีจะโวยวายหรือดูแอมไพร์ที่เสียมารยาทสักนิด แอมไพร์พยักหน้ารับช้าๆก่อนจะปิดนาฬิกาพกลงแล้วคืนมันให้เลโอ

“แม่ของเจ้างดงามจนะ เหมือนดอกมะลิเลย”แอมไพร์ยิ้มส่งให้เบาๆ

“นี่เป็นรูปคู่ของข้าและท่านแม่รูปสุดท้ายก่อนท่านจะเสีย ตอนนั้นท่านก็ค่อนข้างโทรมลงพอตัว”เลโอเอ่ยปากเล่าพร้อมกับเท้าที่ก้าวไปด้านหน้า

“ขนาดโทรมแม่เจ้ายังสวยขนาดนี้ ข้าอยากเห็นนางตอนที่นางสมบูรณ์พร้อมจัง อยากเห็นเจ้ายิ้มแบบในรูปด้วย”แอมไพร์หันมายิ้มบางๆให้เลโอแล้วจึงหันกลับไป ช่วงเวลาสั้นๆกับคำพูดที่ไม่เคยกล่าวถึง ทั้งสองดูเหมือนจะจบบทสนทนาไว้เท่านั้นท่ามกลางความเศร้าบางๆ

“เลโอ! ละครเวทีล่ะ!

อัศวินหนุ่มเงยหน้าขึ้นพลางมองไปตามมือที่แอมไพร์ช้เหมือนทุกที แอมไพร์เศร้าได้ไม่นานก็กลับมาสดใส นี่สินะองค์ราชินีตัวจริง เลโอคิดแล้วส่ายหัว

“นั่นมันสำหรับเด็กนะครับ”

ตัดสินใจบอกออกไปหลังจากที่เห็นชื่อละครที่เขียนว่า”เทพอัศวิปะทะปีศาจกระทิง” เขาจำได้ว่าทุกปีก็เล่นแต่เรื่องนี้ ตอนเขามาดูเหมือนสิบกว่าแก่อนก็เรื่องนี้ ไม่รู้ว่าคิดมุกไม่ออกแล้วหรือมันเป็นที่นิยมกันแน่

“ดูเถอะๆ”

แอมไพร์เร้าแล้วดึงมือเลโอไปทันที ก่อนจะนั่งยังไม่วายซื้อขนมสายไหมติดมือมาด้วยหนึ่งไม้ พอเอาเข้าปากก็ร้องอย่างตื่นเต้นแล้วเขย่าแขนถามเลโออย่างสงสัยเหมือนทีเป็นตอนเห็นลูกโป่งสวรรค์และได้ชิมอมยิ้มรูปหัวใจ

“เริ่มแล้วครับ เงียบเถอะ”

เลโอดุแอมไพร์จึงเงียบในทันที นัยน์ตาคู่สวยจ้องแป๋วที่เวทีด้านหน้าที่กำลังโหมโรงอยู่

“ข้าคือเทพอัศวิน มาเวย์ จงยอมแพ้ซะเจ้าปีศาจกระทิง!

“ข้าไม่ยอมแพ้เจ้าหรอก เจ้าอัศวินเฮงซวยสังกะบ๋วย”

เลโอเลิกคิ้ว เลตามองแอมไพร์ที่ตั้งใจดูละครเต็มทีเล็กน้อยแล้วเบนกลับมา ทำไมคำด่าของปีศาจกระทิงถึงได้คุ้นหูของเขานักนะ?

“งั้นจงตายซะ!!

“เจ้าต่างหากที่ต้องตาย ย๊ากกกกกกกกกกกกก”

“เอาเลยๆ!!!

แอมไพร์ส่งเสียงเชียร์ดังยิ่งกว่าเด็กๆที่มาดู ทั้งยังยกมือยกไม้ขึ้นต่อยอากาศจนคนรอบๆชักสงสัยว่าแอมไพร์เป็นหน้าม้าของโรงละครนี้หรือเปล่า?

“เจ้าต้องการลูกแก้ววิเศษไปทำไม?!!!

“ชื่อนอนเซนส์สุดๆ”

แอมไพร์บ่นงึมงำ เลิกต่อยตีกับอากาศแล้วเปลี่ยนมาท้าวคางหาวแทนเมื่อการแสดงไม่สนุกอย่างที่ตั้งใจ ตรงข้ามกับเด็กๆที่รอลุ้นอย่างตั้งใจ

“ข้าจะครองโลก! ถ้าข้าทำได้ข้าจะได้ทุกอย่างที่ข้าต้องการ!

ไม่รู้ด้วยสาเหตุใด แอมไพร์ที่เริ่มเบื่อหน่ายถึงได้เริ่มตั้งใจดูอีกครั้ง คราวนนี้เป็นการตั้งใจดูตริงๆ สองตาจ้องแป๋ว สองหูฟังเสียงอย่างตั้งใจจนเลโอรู้สึกว่าอีกฝ่ายจริงจังกับเรื่องไม่เป็นเรื่องไปหรือเปล่า อย่าบอกว่าสนใจจะครองโลกกับเขาด้วยน่ะ...

                “หลบไปไอ้อัศวินเฮงซวย! ข้าจะครองโลก”

สุดท้ายปีศาจกระทิงก็โดนจัดการไปตามระเบียบ แต่อาจจะเพราะให้เด็กดูปีศาจกระทิงจึงบาดเจ็บแล้วกลับตัวกลับใจแทนการตาย เทพอัศวินจึงปกป้องโลกไว้ได้อีกครั้งแบบแฮปปี้เอนดิ้ง เลโอมองเวทีที่เริ่มว่างเปล่าๆพอๆกับที่นั่งที่คนเริ่มทยอยหายไปแล้วเบนกลับมาที่แอมไพร์

“ไปกันหรือยังครับ?”

“ยัง”

“ทำไมล่ะครับ?”

“เดินมาทั้งวัน พอมานั่งแล้วขาไม่มีแรง เดินไม่ได้อ่า...”

แอมไพร์หันไปส่งสายตาเหมือนจะร้องไห้เต็มแก่ อัศวินหนุ่มจำใจจะต้องลุกขึ้นแล้วไปย่อตัวลงตรงหน้าแอมไพร์

“ขึ้นหลังมาสิครับ ปราสาทอยู่ใกล้แค่นี้เอง”

แอมไพร์ยิ้มก่อนจะโผลขึ้นเกาะหลังเลโออย่างไม่มีเกรงอกเกรงใจ ร่างสูงก็ไม่ปริปากบ่นเริ่มออกเดินไปอย่างเงียบๆท่ามกลางพระอาทิตย์ที่เริ่มตกดิน

“ตัวท่านนี่มีเครื่องในหรือเปล่าครับ?”

เลโอแกล้งถามหลังจากที่ออกเดินมาได้สักพัก แลดูแอมไพร์จะเบื่อเพราเอาแต่แกว่งลูกโป่งเลโอไปมา ทางตุ๊กตาหมีเลโอก็โดนจับหูแล้วเหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลงอย่างไม่ถนอมใดๆ

“ต้องมีสิ ไม่มีแล้วข้าจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไงเล่า?”แอมไพร์เลิกคิ้วแล้วพ่นลมหายใจ เลโอถามปัญญาอ่อนชะมัด

“นี่...เลโอ”

หลังจากเงียบไปประมาณห้านาที แอมไพร์ก็เรียกเลโอขึ้นมา นัยน์ตสีม่วงทอดมองไปนังปราสาทที่เหมือนจะไกลแต่กลับไกลเสียเฉยๆ มาคราวหน้าเขาควรเอาม้ามาสินะ

“ครับ?”

“ถ้าข้าครองโลกน่ะ ข้าจะได้ทุกอย่างเหมือนที่ปีศาจกระทิงบอกหรือเปล่า?”

เลโอเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วถามออกไป”ไมได้หรอกครับ องค์ราชินีอยากได้อะไรล่ะครับ? แค่บอกไอโรท่านก็ได้แล้วนะ”

“ข้าอยากได้แม่ของเจ้าคืนมา”

เลโอหยุดเดิน นัยน์ตาสีเทาเหลือบมองใบหน้าที่เกยอยู่บนไหล่เขา”ทำไมล่ะครับ”

“ถ้าข้าเอาแม่เจ้ากลับมาได้ เจ้าจะมีความสุขหรือเปล่า? ข้าอยากให้เจ้ามีความสุข อยากให้เจ้ายิ้มเหมือนในรูปที่เจ้าถ่ายกับแม่ของเจ้า”

สองเท้าก้าวต่อไปอีกครั้ง เลโอเงียบไปพักใหญ่นานพอๆกับที่แอมไพร์เงียบไป

“ทำไมถึงมีแค่แม่ของข้าล่ะครับ? แล้วแม่ของท่านล่ะ”

“ท่านแม่ของข้าน่ะให้นางหลับอย่างนี้ต่อไปน่ะคือความสุขของนางแล้ว ถ้านางตื่นขึ้นมานางจะพบเจอแต่ความทุกข์ หรือถ้านางมีความสุข...ข้าก็จะไม่ได้พบกับเจ้า ฮึ่บ!

ว่าจบแอมไพร์ก็กระโดดลงมาจากหลังเลโอ มือเรียวปลดเชือกที่ข้อมือก่อนจะปล่อยลูกโป่งเลโอให้ลอยขึ้นไปสู่ท้องฟ้า

“เป็นลูกโป่งนี่ดีเนาะ มีอิสระดีจัง”แอมไพร์หันมายิ้มให้เลโอแล้วออกเดินต่อไป

“ท่านแม่ของข้าน่ะท่านเอาคืนมาไมได้หรอก”

“....”

“แต่ทำให้ข้ายิ้มน่ะ ท่านทำได้อยู่แล้ว”

“...งั้นหรอ...”แอมไพร์ยิ้มบางๆออกมา

...ข้าคิดว่าข้าจะทำเจ้าร้องไห้เสียอีกเลโอ ถ้าข้าทำเจ้าร้องไห้เจ้าจะยังพาข้ามางานเทศกาลอีกไหมนะ?...

 

++++++++++++++++++++++++++

หายไปนานอีกแล้วครับผม....ขออภัยครับ อยากจะโค้งคำนับสักร้อยแปดที ตอนนี้เป็นตอนพิเศษที่ตอนแรกตั้งใจจะให้แอมไพร์เป็นเด็กครับ แต่ว่า...ให้แอมไพร์เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว5555+
มันเป็นตอนพิเศษตอนแรกของเรื่องนี้ที่แต่งรับเทศกาลวันเด็กแต่ดันมาลงเลทไปสามวันเลยล่ะ *กรรมจง*
ขออภัยที่มาช้าครับ ตอนนี้แต่งรวดเดียวจบเลยมันก็เลยแปลกๆ คำผิดเช็คไปรอบเดียวเพระาว่าตอนนี้ก็เริ่มจะดึกแล้ว 
ช่วงนี้อากาศแปลกๆดูแลตัวเองกันด้วยนะครับ ทางผมนี่หวัดกินงอมแงมมาเป็นอาทิตย์แล้ว มันไม่อิ่มสักที= = นอนห่มผ้ากันด้วยนะครับแฟนนิยายทุกคน *ทำมือเป็นรูปหัวใจแล้วส่งให้แฟนๆ*

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #1018 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 15:09
    ข้าจะครองโลก555+//เพ้อแป๊ป
    #1018
    0
  2. #1010 Yuuse (@Yuuse) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 14:40
    แอมไพร์เมะป่ะ
    #1010
    0
  3. #536 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 14:52
    หรือจะเป็น....ระ ราชาปีศาจ!!! *ขอมโนแปป
    #536
    0
  4. #405 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 22:30
    ลูกโป่งเลโอ

    ตุ๊กตาหมีเลโอ

    ว๊ายยย 



    เจออย่างงี้ฟินเลยย *0**
    #405
    0
  5. #229 Bo[S]se[S] (@morto-season) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 14:30
    อะไรคือนายเอกมีมุกเต็มไปหมด ?
    #229
    0
  6. #209 namsai (@nongtonpor) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 19:02
    น่าร๊ากกก
    #209
    0
  7. #182 'violettie (@phattanun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 11:38
    โอย…น่ารักที่สุดดดด อยากขโมยกลับบ้าน...><
    #182
    0
  8. #169 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 08:38
    เด็กน้อยเจ้าช่างน่ารักเหลือเกิน
    #169
    0
  9. #105 hertzz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:37
    องค์ราชินี น่ารักน่าฟัดที่สุดอะ

    อ้อนนนน ได้อีก
    #105
    0
  10. #85 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 17:43
    เหมือนเลโอพาเด็กน้อยเที่ยวงานวันเด็กเลยอ่ะ
    #85
    0
  11. #82 pommijika (@5354) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 01:08
    เป็นความปิติรื่นเริง ที่แฝงดาม่าเศร้าๆเคล้าน้ำตาเอาไว้
    #82
    0
  12. #80 ballet shoes (@ballet-shoes) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 15:18
    ชอบบ บ บบ บ บบ บ >////<

    น่ารักมากๆๆ ๆ ๆ เลยย ย ยย ย
    #80
    0
  13. #79 เงาจันทรา (@wanalee12) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 22:48
    อร๊ายยยยย น่ารักอะ คิกๆ^^
    #79
    0
  14. #78 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 21:01
    น่่าร๊ากกกกกกมากเลยละค่ะ
    #78
    0
  15. วันที่ 15 มกราคม 2557 / 19:13
    ติดซะเเ้ล้วเรื่องนี้!!- // - ว่าจะอ่านเเวบๆเเล้วนะ เป็นนักอ่านเงามาซะนาน
    #77
    0
  16. #76 Nova (@nunnaly-26-04-42) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 19:03
    แอมไพร์น่ารักชะมัด!
    #76
    0