Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,036 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,802 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24

    Overall
    35,036

ตอนที่ 13 : 10nd Round::Warning<rewrite>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1917
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 มี.ค. 57

10nd Round

Warning

ฝากไปเตือนเขา...อยากตายกก็เข้ามา!

เสียงร้องเรียกชื่อเลโอของไอโรทำให้แอมไพร์สะบัดหน้าพรึ่บจากคนตรงหน้าไปมองด้านบน ภาพที่เห็นทำให้หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีสวยเบิกโพลงอย่างไม่เชื่อสายตา โลหิตสีแดงที่เจิงนองอยู่บนพื้นกับสีหน้าไร้ความรู้สึกไม่ได้เข้ากันสักนิด แต่ถึงแบบนั้นก็มีอิทธิพลมากพอให้แอมไพร์พูดไม่ออก ยิ่งสายตาเลื่อนไปเห็นโลหะที่เสียบอยู่กลางลำตัวของเลโอสมองทั้งหมดเหมอนถูกดับ สติพลันหายไปชั่ววูบ

“ล่ะ...เลโอ!!!!

แอมไพร์กรีดร้องเสียงดัง ร่างกายแข็งค้างไม่ขยับ มองภาพที่อัศวินผมแดงถูกแทงทะลุดลำตัวด้วยแววตาที่สั่นระริก ทั้งหมดเป็นฝีมือของอัศวินที่ร่างการผอมแห้งราวปีศาจ คาโลน บาวนี่ ริมฝีปากซีดขาวแสยะยิ้มวิปริต เลโอทำเพียงปรายตาไปมองคนที่อยู่ด้านหลังเขาเท่านั้น อัศวินผมแดงไม่มีการโต้ตอบหรืออะไรใดๆ

“ทำไม...ทำไมเจ้าไม่ช่วยเลโอ!

แอมไพร์หันสะบัดหน้าไปถามไอโรที่ยืนตะลึงอยู่ใกล้ ใบหน้าซีดเผือกของพระราชาทำให้แอมไพร์เริ่มรู้สึกผิดที่กล่าวออกไปแบบนั้น ไอโรหันหน้ามาทางแอมไพร์ด้วยแววตาที่ราวกับจะร้องไห้

“ข้า..ข้าขยับตัวไม่ได้แอมไพร์! ขยับตัวไม่ได้!”ไอโรตอบเสียงดัง

“หมายความว่าไง...”ราชินีพึมพำ

ฟึ่บ!

“ฮี่ๆๆๆๆๆๆ”เสียงหัวเราะโรคจิตดังขึ้นหลังจากที่ดาบถูกดึงออกจากร่างกายของเลโอท่ามกลางความตะลึงทีเพิ่มขึ้นของหลายคน บาวนี่หัวเราะเสียงแหลมพร้อมแลบลิ้นเลียเลือดเลโอที่ติดดาบด้วยความน่ารังเกียจ

“ก็บอกแล้วไง..วิธีที่ใช้จัดการพวกลอบสังหารน่ะ...ในลมหายใจมียาชาอยู่และถ้าสูดเขาไปมากๆประสาทสัมผัสก็จะเสีย พวกเจ้าไม่รู้ตัวด้วยซ้ำแม้ว่าจะมีเสือมาหายใจรดต้นคอเจ้าก็ตาม!

เสียงหัวเราะแสบแก้วหูไม่ได้ทุละเข้าไปโสตประสาทของสองผู้ถูกเชื้อเชิญจากยูโนสซิสสักนิด ในแววตามีเพียงความว่างเปล่า ในสมองมีเพียงภาพเลโอที่ล้มลงไปนอนจมกองเลือด

“เพื่อน”

“น้องชาย”

“ไอ้สารเลวเอ๊ย!!!!!!!

แอมไพร์ตะโกนลั่นท้องฟ้าราวกับจะฟ้องขึ้นไปถึงเบื้องบน นัยน์ตาสีม่วงแข็งกร้าวราวสัตว์ร้ายที่กระหายเลือดแต่ถึงแบบนั้นแอมไพร์ก็ยังไม่ขยับไปไหน ยาชาของบาวนี่มีพิษมากเกินไป

“เจ้าไม่อาจทำอะไรข้าได้หรอกฮ่าๆๆ ทำไม่ได้!!

เสียงเยาะเย้ยดังจากปากที่ราวกับเด็กน้อยไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แอมไพร์หันกลับมามองที่ฟอร์จูนด้วยสายตาที่โกรธเคือง

“มัน..คือคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าใช่ไหม?...ข้าถามก็ตอบเซ่!

เสียงตวาดทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้ง แอมไพร์ที่เคยอ่อนละมุนจนน่าหลงใหลคนนั้นแม้บัดนี้จะสวยงามทว่าอันตรายด้วยเช่นกัน นัยน์ตาที่กดดันและบรรยากาศรอบตัวทำให้แอมไพร์ดุน่าเกรงขามเหลือเกิน

“เขา...”

“จะตอบออกมาด้วยกายเนื้อหรือจะตอบพร้อมกายวิญญาณ เลือก!

ปลายดาบหันเข้าหาคอของฟอร์จูนอีกหน คราวนี้ไร้ซึ่งความลังเล ไร้ซึ่งความล้อเล่น แววตาที่แสนจริงจังมีแรงกดดันมากไปให้ฟอร์จูนปริปาก

“ใช่...”

“เจ้าหลอกข้า! ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่จ้าหญิงไม่เคยมองเจ้า”น้ำเสียงเย็นชาที่ยากจะได้ยินจากปากของแอมไพร์เอื้อนเอ่ยแก่เด็กหนุ่มผู้ซึ่งเพิ่งได้รู้จักอีกฝ่าย นัยน์ตาสีม่วงสะบัดกลับไปมองบาวนี่ที่หรี่ตาพลางแสยะยิ้มมองมาทางแอมไพร์ ใบหน้าบ่งบอกว่าตนอยู่เหนือกว่าเสียจนเต็มประดา

“ข้าจะฆ่าเจ้า..”แอมไพร์กัดฟันกรอด

“เหอะ! ขยับตัวออกมาให้ได้ก่อนเถอะ!

แอมไพร์ไม่ตอบโต้ ร่างบางทำเพียงสะบัดข้อมือหนึ่งครั้งดาบในมือก็พลันหายไป ใบหน้าสวยที่เรียบเฉยมองดูราวราชินีผู้สูงส่ง ความรู้สึกน่าเกรงขามแผ่ออกมาจากร่างบางไม่สิ้นสุด

“ปลดผนึกหนึ่งส่วนแปด ‘S’”สิ้นเสียงพึมพำราวกระซิบวงเวทย์สีม่วงก็ทอแสงรอบตัวของเด็กหนุ่ม

“โชว์หลอกเด็ก!

เช่นเคยร่างบางไม่โต้ตอบ นัยน์ตาสวยปิดลงซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาบางครู่เดียวก่อนเปิดขึ้นพร้อมนัยน์ตาที่ประหลาดออกไป ดวงตาที่ให้ความรู้สึกเหมือนสัตว์ร้ายยิ่งกว่าเดิม! แม้แต่เส้นผมสีม่วงยังรู้หน้าที่ของตนมันม้วนตัวเข้าหากันเพื่อไม่เกะกะเจ้าของ รอยสีดำจางๆปรากฏที่ใต้ตาขวาของเด็กหนุ่มแต่เพราะมันบางมากจึงไม่สามารถระบุได้ว่ามีลักษณะเช่นใด มือเรียวสวยยื่นออกมาด้านหน้าก่อนจะบีบอากาศตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย

เพล้ง!!!

เสียงราวกระจกแตกดังขึ้นพร้อมร่างของแอมไพร์ที่ทะยานขึ้นหาบาวนี่ ร่างบางกระแทกหมัดเพียวๆเข้าเต็มใบหน้าของอัศวินไม้เสียบผีโดยไร้ซึ่งการยั้งมือ ร่างผอมแห้งปลิวถลาไปกับอากาศ ลอยไปชนบัลลังก์ที่ตนอยากได้นักอยากได้หนา ร่างทั้งร่างชนเข้ากับพนักพิงก่อนจะล่วงลงมานั่งหมดแรงอยู่บนบัลลังก์

“เจ้า...เจ้าขยับได้ยัง!!!

“ข้าไม่จำเป็นต้องบอกเศษสวะชั้นต่ำอย่างเจ้า คาโลน บาวนี่ ข้าจะจำชื่อเจ้าไว้ เมื่อข้าลงนรกเมื่อไหร่ข้าจะลงไปกระทืบซ้ำให้เจ้าไม่ได้ผุดได้เกิดอีก”

เสียงราบเรียบกล่าวเย็นชา นัยน์ตาของอัศวินไม้เสียบผีสั่นระริก เหมือนว่าเขาได้พูดคุยกับราชาเหนือราชา ความรู้สึกน่าเกรงขามพวยพุ่งออกมาจากแอมไพร์มากกว่าที่เขาเห็นเท่าตัว

“ไม่มีทาง...ข้าจะแพ้ไม่ได้!

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับมนุษ์คือความทะเยอทะยานไม่รู้จักบจักสิ้น บาวนี่ซัดเวทย์ลมผสมไฟเข้าใส่ร่างบาง เพียงมือเรียวยกขึ่นวาดก็สามารถปัดมันออกไปได้ทั้งหมด แม้จะซัดไปอีกสักกี่รูปแบบแอมไพร์ก็ทำเพียงยืนนิ่งๆแล้วปัดมันออกข้างราวกับลูกโป่งที่ลอยเข้ามาหา เมื่อจัดการร่างบางไม่ได้เป้าหมายต่อไปคือร่างที่อ่อนแอที่สุด เพลิงสีแดงพุ่งเข้าหาเลโอที่นอนอยู่กับพื้น นัยน์ตาคู่สวยเบิกตาโพลงชั่วครู่ก่อนแอมไพร์จะวิ่งเข้าไปป้องกันการโจมตีได้ทันแบบเฉียดฉิว

“สกปรกที่สุด! ปีศาจเองยังไม่สกปรกเท่าเจ้า”แอมไพร์กัดฟันกรอด สองมือประครองร่างเลโอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แววตาที่หลุบลงมองเลโออ่อนลงจนห่างกับราวฟ้ากับเหว

“เลโอ...ได้ยินข้าไหม?”แอมไพร์กระซิบเรียก ต้องขอบคุณบาวนี่ด้วยซ้ำที่จู่โจมเลโอไม่เช่นนั้นแอมไพร์ก็ลืมอัศวินนภาได้แล้ว

“ทำไมไม่ตอบข้าเล่าเจ้าโง่...”

แอมไพร์ถามอีกครั้ง เลโอยังนอนนิ่งไม่ขยับ ร่างบางยังไม่ปล่อยมืออกจากกร่างของเลโอแม้ว่าชุดสีขาวของเจ้าหญิงที่ยืมมาใส่จะเปอะเปื้อนแค่ไหน มองดูราวกับภาพของคู่รักในนิยายโศกอนากรรมรัก ใบหน้าของเด็กหนุ่มผมม่วงจรดลงจนหน้าผากชนกับหน้าผากของเลโอ

“ขอโทษ...”

ไม่มีเหตุผล แอมไพร์แค่อยากเอ่ยมันออกไปมันเป็นคำเดียวที่เขาพูดอกมาได้ตอนนี้เมื่อหูไม่สามารถรับรู้เสียงการเต้นของหัวใจของอัศวินหนุ่มได้อีกต่อไป

“ข้าขอโทษ...ขอโทษนะเลโอ...ขอโทษ”

ในสมองมีทางเลือกสองทางที่แอมไพร์ต้องเลือก การเอ่ยคำว่าขอโทษเหมือนกำหนดเอาไว้แล้วว่าเด็กหนุ่มจะเลือกเดินไปทางไหน มือที่โอบกอดกำลังจะปล่อยร่างนั้นลงไปกับพื้นแต่แล้วความรู้สึกบางอย่างก็ทำให้แอมไพร์ชะงัก

...ความอุ่นที่แก้มทั้งสองข้าง..

...น้ำตา....

แอมไพร์ยกมือข้างที่ว่างบาดหน้าตัวเองลวกๆ พยายามเงยหน้ามองท้องฟ้าเพื่อน้ำตาที่เขาไม่อยากให้มันไหลออกมา

“ถ้าเจ้าทำแล้วเจ้าเสียใจเจ้าจะทำทำไม พี่ใหญ่ให้โอกาสเจ้าเอาแต่ใจแล้วนะ”

ร่างบางสะบัดหน้าทันใดเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหู ร่างของนักบวชหนุ่มอยู่ในสายตา ร่างบางกัดริมฝีปากตนเองจนเลือดออก

“เจเรมี...”

แอมไพร์พึมพำก่อนจะหันหน้ากลับมามองที่ร่างของเลโอ นิ้วโป้งยกขึ้นปาดเลือดตัวลงบนริมฝีปากก่อนจะป้ายมันลงในปากของเลโอ

“....”นัยน์ตาสีม่วงเต็มไปด้วยความลังเลแต่สุดท้ายแอมไพร์ก็ยอมเอ่ยปากออกมา

”ปลดผนึกสองส่วนแปด’U’”สิ้นเสียงพึมพำวงเวทย์สีม่วงก็เปล่งแสงขึ้นรอบตัวของเด็กหนุ่มอีกครั้ง แอมไพร์หลับตาลงเบาๆและไม่ยอมปิดเปลือกตาขึ้นมาแม้จะรับรู้ได้ถึงพลังที่คุกครามเข้ามาหา

“อัล-รา-ชิลล์”

เสียงทุ้มพึมพำไล่ที่ลำคำดังขึ้นก่อนจะปรากฏร่างม้าสีดำสนิทขึ้นท่ามกลางการโจมตีของบาวนี่ อาชาสีดำส่งเสียงกู่ร้องแหลมสูง นัยน์ตาทั้งสองข้างเป็นสีฟ้าทั้งหมดกำลังจ้องมองที่บาวนี่อย่างไม่ละสายตา ที่เท้าทั้งสี่ข้างมี่เปลวเพลิงสีดำลุกโชนอย่างไม่รู้จักดับ

“เจ้า!!!

บาวนี่ชี้นิ้วไปยังร่างที่ก้าวเข้ามา เส้นผมสีทองพริ้วกับสายลมที่พัดผ่านมาโดยบังเอิญ ไอโรเอียงคอมองอีกฝ่ายเหมือนน่ารักเสียงเต็มประดา

“เจ้าน่ะ...รู้จักเทพสงครามไหม?”เสียงทุ้มเอ่ยถาม

“เทพสงครามอะไรของเจ้า!

“เทพสงครามแห่งทุ่งสีดำเมื่อสองปีก่อน...”

ฟุ่บ!

ไอโรกระโดดขึ้นเป็นบนหลังอาชาสีดำพร้อมอาภรณ์ที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท หมวกเหล็กแบบที่อัศวินนิยมสวมเมื่อออกรบปรากฎขึ้นบนศรีษะของชายหนุ่มเรียกความตกตะลึงให้แขกทั้งงานรวมทั้งบาวนี่ได้เป็นอย่างดี

“...ถ้าเห็นก็น่าจะจำได้นะ”หมวกเหล็กสีดำปิดใบหน้าของราชาหนุ่มจนมิด ร่างสูงเรียกหอกยาวสีดำออกมาเคียงกาย อาชาทมิฬพยศสูงพร้อมกู่ร้องเสียงดัง

“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าแตะต้องเพื่อนข้าได้อีกแต่ปลายเส้นผม!

เสียงตวาดลั่นน่ากลัวกว่าแอมไพร์หลายเท่า ไอโรที่ยังคงฝืนยิ้มอยู่ได้จนถึงเมื่อครู่นั่นคือเต็มทนแล้ว พระราชาหนุ่มสร้างโล่ขึ้นเพื่อคุ้มครองแอมไพร์ที่กำลังพยายามทำบางสิ่งบางอย่างอยู่ ไม่ต้องถามให้มีบทสนทนาที่มากเกินจำเป็นไอโรแน่ใจว่าแอมไพร์ต้องทำบางสิ่งทีเป็นประโยชน์แน่ ร่างสูงควงหอกยาวในมือก่อนจะชี้มันไปที่บาวนี่

“ข้าจะฆ่าเจ้า...”

เหตุผลเดียวที่ไอโรเรียกอัลราชิลล์ออกมาเพราะเขาสามารถสวมเกาะสีดำได้ต่อเมื่ออยู่บนหลังมันเท่านั้น และที่ต้องใส่เกาะก็เพียงเพราะ...ต้องการปิดบังใบหน้าอันแสนเย็นชาไร้ความรู้สึกยามคร่าชีวิตใครสักคน

“อย่ามาตลกนะ! แค่ชีวิตเพื่อนเจ้าเจ้ายังรักษาไม่ได้แล้วจะมาเอาชีวิตข้า น่าขันนัก!

สิ้นเสียงดูถูกจากอีกฝ่ายอาชาสีดำกพุ่งทะยานเข้าหาบาวนี่ทันใดโดยไม่คำนึงถึงความได้เปรียบเสียเปรียบ ความเสมอภาคไม่มีในสมรภูมิรบ จะมีเพื่อใครที่รู้จักโอกาสมากกว่ากัน!      

เพลิงสีเข้มพุ่งใส่ไอโรอย่างไม่ปราณีฝ่ายชายหนุ่มก็ไม่ได้เกรงกลัวใดๆพุ่งเข้าหาเพลิงนั้นพร้อมปัดป้องด้วยหอกยาว เสียงฝีเท้าของม้าดังกังวานไปทั่ว ในพื้นที่แคบๆเช่นนี้ใครต่างก็มองว่าไอโรเสียเปรียบตราบใดที่เขายังอยู่บนหลังม้าในการเคลื่อนไหวเขาย่อมลำบากที่สุด แต่ผู้ไม่เคยร่วมศึกสงครามย่อมไม่รู้อย่างหนึ่ง...

“เดินบนอากาศ...”

เสียงพึมพำไม่เชื่อสายตาดังออกมาจากปากของอัศวินผอมแห้ง เขามองดูภาพของอาชาที่จอดสนิทอยู่กลางอากาศอย่างตกตะลึง ไอโรคุมบังเหียนของอัลราชิลล์ไว้ในมือข้างซ้าย อีกข้างก็ควงหอกยาวเล่นราวกับกำลังรออีกฝ่ายโจมตีมา

“ข้าจะให้โอกาส...ถ้าหนึ่งถึงสามไม่โจมตีมา ข้าจะเข้าไปเอง”

“....”

“สาม!

“หนึ่งกับสองไปไหน?!!!

เสียงโวยวายของบาวนี่ไม่ได้ผลเมื่อความเกรียนของราชินีได้ส่งต่อมายังไอโรแล้ว ร่างสูงควบม้าเข้าหาบาวนี่ทันใด ฝ่ายอัศวินผอมแห้งก็เร่งร่ายเวทย์ในทันใด แววตาสั่นระริกเมื่อเห็นเทพสงครามผู้สามารถไปได้ทุกที่พุ่งเข้ามาใกล้

พลั่ก!

สองเท้าหน้าของอาชาสีดำกระแทกเข้ากลางอกของบาวนี่ก่อนที่เจ้าตัวจะร่ายเวทย์เสร็จ ร่างทั้งร่างหงายหลังแล้วล้มลงไปกองกับพื้น

“อั่ก!

สองเท้าของอัลราชิลล์กระทืบซ้ำลงไปบนท้องของบาวนี่อย่างไร้ความปรานี ไม่ต้องรอให้พักหายใจอัลราชิลล์ยกเท้าของตนขึ้นก่อนจะกระทืบซ้ำลงำปบนซี่โครงของอีกฝ่าย

“อ๊ากกกกกกกกกกกก”

“น่าจะซี่โครงหัก”ไอโรว่าเรียบๆเหมือนไม่ได้ใส่ใจ

“จ่ะ..เจ้า..อั่ก! แค่ก!

ซี่โครงอีกข้างถูกกระทืบซ้ำโดนฝีเท้าของม้าตัวเดิม อัลลราชิลล์พ่นลมหายใจอย่างพอใจก่อนมองร่างที่อยู่ใต้เท้าด้วยความสมเพช

“ซี่โครงน่าจะแทงปอดไปแล้ว”พระราชาหนุ่มยังว่าเรียบๆ

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก พอแล้ว! พอเถอะ พอ!!!

เสียงกรีดร้องโหยหวนของบาวนี่ดังลั่น แต่ถึงแบบนั้นไอโรก็ยังไม่สั่งให้อัลราชิลล์หยุดการกระทำของมัน สองเท้าหน้ายังทำหน้าที่ย่ำลงไปบนแขนและขาของอีกฝ่าย ไม่สนใจสักนิดวามันจะหักๆเป็นกี่ท่อน ละเอียดไปเป็นกี่ชิ้น จะต่อคืนได้หรือเปล่า?

“แค่นี่มันสาสมแล้วงั้นเหรอกับการที่เจ้าทำกับเพื่อนของข้า! ตอบมาดังๆให้ได้ยินชัดๆสิ!

ไอโรก้มลงมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยโลหิตและน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความเจ็บปวด บาวนี่ไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้ แค่เพียงหายใจก็ทรมานเกินทน นัยน์ตาพล่าเลือนมองเห็นภาพตรงหน้าไม่ชัดสักนิด บัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่าชื่อ”เทพสงคราม”มาจากไหน สามารถยืนอยู่กลางท้องฟ้าได้ราวกับเทพเจ้า คร่าชีวิตได้อย่างไม่รู้จักเบื่อราวสงครามที่กระหายเลือด สีดำที่ไม่ว่าจะเปรอะโลหิตเท่าไหร่ก็ไม่เปลี่ยนแปลง เทพผู้ดำมืดตั้งแต่กำเนิด ใครจะคราดคิดว่าคือบุคคลเดียวกับพระราชาผู้มีรอยยิ้มดั่งเทวดา

“ไม่รู้ว่าโชคดีของเจ้าหรือโชคร้ายกันแน่ที่เลือกมาชิงบัลลังก์ในงานที่ข้ามาร่วมงานด้วย”ไอโรกระโดดลงมาจากหลังม้าพร้อมอาภรณ์ที่แปรเปลี่ยนกลับไปเป็นดังเดิมแม้ใบหน้าจะยิ้มแย้มแต่รังสีรอบกายยังไม่หายไป สองเท้าสาวเข้าใกล้ร่างที่ปรางตายด้วยความใจเย็น

“อยากให้แทงที่สมองหรือหัวใจ? อ๊ะ!คงแทงไมได้สินะเพราะคนอย่างเจ้ามันไม่มีทั้งสองอย่าง”ไอโรเอียงคอยิ้มใสซื่อเหมือนเด็กน้อยที่ถามคำถามกับคุณพ่อแล้วเพิ่งนึกได้ว่าตนเองรู้คำตอบอยู่แล้ว

ฉึก!

ปลายหอกด้ามยาวแทงเฉียดใบหูของบาวนี่ ร่างผอมแห้งสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่  เมื่อได้เห็นภาพนี้หลายคนต่างไม่แปลกใจสักนิดที่ไอโรเป็นราชาได้ตั้งแต่อายุไม่เท่าไหร่ ชายหนุ่มมีทั้งความแข็งและความอ่อนในตัว มีทั้งเล่ห์เหลี่ยมและความไร้เดียงสา เป็นผู้ที่มีพร้อมทุกอย่าง...อาจจะขาดคู่ครองไปเท่านั้นเอง

“เตรียมคำทักทายท่านเจ้านรกหรือยัง?”สิ้นเสียงหอกในมือก็ถูกง้างขึ้นสูงเตรียมแทงลงมายังจุดสำคัญเพื่อจบชีวิตที่เน่าเฟะ

“ไอโร...อย่า...อย่าทำ...”เสียงอ่อนเพลียดังขึ้นเพียงแผ่วๆแต่ชัดพอให้พระราชาได้ยิน นัยน์ตาเซมองคนร้องเรียกด้วยใจไม่สู้ดีหลังได้ยินน้ำเสียง

“เจ้าโอเคไหมแอมไพร์”ไอโรถามอย่างเป็นห่วง

ร่างของเลโอยังนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นมีสองมือของแอมไพร์ทาบลงไปบนบาดแผล วงเวทย์สีม่วงทอแสงพร้อมหมุนวนไปมาอย่างไม่หยุดพักแสดงให้รู้ว่าผู้ใช้ทันกำลังใช้พลังอย่างไม่หยุดเช่นกัน

“ข้าไม่เป็นไร”

แอมไพร์พยายามตอบเสียงหนักแล้วยิ้มจางๆให้เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจก่อนจะก้มหน้าลงไปมองเลโอด้วยแววตาที่เป็นกังวลมากจนไอโรแปลกใจ

“ถ้าเป็นข้าเจ้าจะแสดงสีหน้าแบบนี้หรือเปล่านะ แอมไพร์”

ไอโรสะบัดหัวล่ความคิดไร้สาระ ตอนนี้เขาทำตัวเหมือนคนที่แอบรักใครสักคนแล้วพร่ำเพ้อบ้าบออะไรทำนองนั้น...

“แอบรักหรอ?”ไอโรพึมพำก่อนจะหันหน้ามองแอมไพร์สลับกับมองปลายเท้ตัวเอง”รักเหรอ...”

เสียงที่พูดกับตัวเองดังมากพอให้คนที่นอนปรางตายได้ยิน คนชั่วก็ยังคงชั่วแม้วินาทีสุดท้าย ว่าจะตนจะตายก็ไม่ยอมตายคนเดียว ต้องลากใครสักคนที่เป็นต้นเหตุแห่งความตายลงไปด้วย!

“ถ้าไม่มีแก...แผนของข้าก็สำเร็จไปนานแล้ว!”เสียงรอดไรฟันดังออกมาพร้อมกับพลังเวทย์เหือกสุดท้ายที่ซัดเข้าหาแอมไพร์

พลังลูกนั้นตรงเข้าหาราชินีกำมะลอทันที และเพราะไอโรลงมาจากหลังของอัลราชิลล์แล้วโล่ที่สร้างไว้จึงหายไปด้วย พระราชาที่มัวมองเหม่ออยู่กับตนเองร้องสุดเสียงเมื่อเห็นลูกพลังพุ่งไปหาแอมไพร์ แต่ภาพที่เห็นทำให้เขารู้สึกเหมือนฉุดรั้งด้วยเส้นด้ายที่มองไม่เห็น แม้แอมไพร์จะตกอยู่ในอันตรายแต่สองมือกลับโอบกอดปกป้องร่างที่ไร้วิญญาณของเลโอไว้แน่น ปกป้องจนแค่เด็กสามขวบยังรู้ว่าสำหรับเด็กหนุ่มผมม่วงแล้วเลโอสำคัญแค่ไหน...

ฟู่!!!

เสียงเหมือนน้ำราดลงบนกองไฟ พลังนั้นพลันสลายหายไปในพริบตา เด็กหนุ่มยังกอดเลโอแน่นไม่ปล่อยร้อมหลับตาแน่น

“ปล่อยข้าได้แล้วครับ อึดอัด”

“...”

“ท่านแอมไพร์...”

“....”

“แอมไพร์”

“ห๊ะ?...เลโอ!!!

แอมไพร์ที่เพิ่งรู้ตัว่าเจ้าของเสียงเป็นใครรีบปล่อยร่างที่ตนกอดอยู่ออกพร้อมแสดงสีหน้าที่ดีใจเต็มเปี่ยมออกมา ทางไอโรนอกจากจะแปลกใจที่เลโอลืมตาตื่นขึ้นมาทำหน้าตายด้านใส่แอมไพร์แล้วแต่สิ่งที่น่าแปลกใจกว่าคือ....

“เลโอเรียกแอมไพร์ด้วยชื่อ..??”

ไม่ใช่ว่าไอโรไม่เห็นว่าแอมไพร์พยายามแค่ไหนเพื่อให้เลโอเรียกชื่อตนเฉยๆ และเขาก็รู้นิสัยดีว่าเลโอไม่ยอมเรียกชื่อใครสั้นๆง่ายๆนอกจากจะสนิทกันจริงหรือมีผลประโยชน์ทางการเมือง นี่แปลว่าทั้งสองคนสนิทกันมากขึ้นแล้วอย่างนั้นเหรอ???

“ไม่จริง! แค่ก! แก..แกต้องตายไปแล้วสิ! ทำไมถึงฟื้ขึ้นมา...ทำไม...”บาวนี่พึมพำอย่างเสียสติเมื่อเห็นเลโอลุกขึ้นยืนพลางปัดเนื้อตัว

“ก็ยังไม่ตายไงครับเลยฟื้นขึ้นมา”ว่าพลางฉุดมือแอมไพร์ให้ลุกตาม สีหน้าของชายหนุ่มแตกต่างกับคนที่เพิ่งไปสวัสดีประตูนรกมาหมาดๆ ถ้าไม่บอกไม่มีใครเชื่อแน่ว่าเลโอตายไปแล้วครั้งหนึ่ง

“หรือว่าเจ้า! เจ้ามีหินคืนชีพใช่ไหม?!!”ยิ่งตวาดเสียงดังซี่โครงที่หักยิ่งแทงเข้าไปในปอด อัศวินผอมแหงไอโขลกออกมาเป็นลิ่มเลือดสร้างสีหน้าขยะแขยงของร่างบางเป็นอย่างดี

“หินบ้านั่นข้ารู้จักที่ไหนเล่า!”ฝ่ายนี่เองก็ไม่เจียมสังขาร แค่ลมพัดก็แทบจะปลิวหายไปถ้าเลโอไม่ฉุดไว้แต่ยังมีหน้ามาตะคอกแข่งกับชาวบ้านอีก

“ข้าเองก็มีเวทย์คืนชีพ รู้จักที่จะใช่มันตั้งแต่เด็ก...ข้าหลอกนักเวทย์เพเนจรให้สอนให้แลกกับที่พักน่ะ...”เมื่อเห็นเลโอมองด้วยสายตาเคลือบแคลงแอมไพร์จึงรีบอธิบายฉับพลันพลางยิ้มแห้งๆ ฟื้นมาก็ดุใส่เลยน่ะคุณพ่อ!

“แล้วมันต้องแลกเปลี่ยนกับอะไรหรือเปล่าครับ?”เลโอถามเมื่อนึกขึ้นได้ ชีวิตคนเราไม่ใช่ผักใช่ปลาที่คิดจะฟื้นคืนขึ้นมาก็ทำได้ง่ายๆป่านนี้โลกก็ไม่มีใครตายแล้ว

“แลกด้วยชีวิตอีกหนึ่งชีวิตน่ะ”

เลโอสะบัดศรีษะหันมองคนที่เกาะแขนตนอยู่อย่างตกใจ แม้ไม่แสดงออกทางสีหน้าแต่แอมไพร์ก็จับความรู้สึกได้

“ใคร? อย่าบอกนะว่าเจ้าใช้ชีวิตเจ้าเองน่ะแอมไพร์!”ไอโรเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เขารีบถามอย่างฉับพลัน

“เจ้าจะบ้าหรือไง! ก็เห็นอยู่ว่าข้ายืนหัวโด่อยู่นี่ จะเป็นชีวิตข้าได้ไง นู้น! ชีวิตอัศิวินที่ปรางตายออยู่ข้างล่างโน่น”แอมไพร์บุ้ยหน้าไปทางอัศวินที่ยืนเรียงกันหน้าสลอน

“ท่านรู้ได้ยังว่าใครตายหรือไม่ตาย?”

“ถ้าเมื่อคิดจะใช้เวทย์คืนชีพชั่วขณะหนึ่งเราจะเห็นวิญญาณที่ใกล้ตายแล้วก็เลือกมาใช้แลกเปลี่ยน...แต่นั่นมันความสามารถพิเศษของข้านะ...นักบวชที่โบถส์สอนมาตอนไปช่วยทำความสะอาดโบถส์น่ะ ฮ่ะๆๆ....”

“งานพิเศษเยอะจังเลยนะครับ”เลโอหรี่ตามอง

“ฮ่ะๆๆ...คนบ้านจนก็ต้องขยันสิ...เนอะ?”แอมไพร์หันไปหาส่วนร่วมข้างตัวก็คืออเธดินที่แกล้งตายอยู่ที่พื้น

“เน้อ....”ร่างบางกดเสียง

“ครับ....”ข่มขู่ได้แม้ผู้บาดเจ็บ สมกับเป็นราชินีจริงๆ

“ไม่จริง! แค่ก! เวทย์บทนี้มนุษย์ใช้ไม่ได้! มีแต่ปีศาจเท่านั้นที่ทำได้!! แกเป็นปีศาจ มันคือปีศาจ!”บาวนี่ร้องแม้จะทรมานเพียงไหน ความตองการอย่าเงดียวคือฉุดร่างบางลงนรกไปพร้อมกัน

“อย่ามากล่าวหาแอมไพร์นะ!”ไอโรออกปากปกป้องก่อนจะหันไปมองสีหน้าไม่สู้ดีของแอมไพร์

“เลโอพาข้าไปหาบาวนี่หน่อย”แอมไพร์เอ่ยปากเรียบๆแต่อัศวินนภาก็ทำตามโดยดี

เมื่อร่างของบาวนี่อยู่ที่แทบเท้าแอมไพร์ก็ก้มลงมองร่างนั้นด้วยแววตาที่ราบเรียบ ก่อนจะย่อตัวลงทาบมือกับร่างกายของบาวนี่

“เจ้าทำอะไรน่ะ?!”ไอโรว่าอย่างตกใจ

“รักษา”

“เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ! มันฆ่าเลโอตายไปหนหนึ่งนะ!”ไอโรโต้แย้ง

“ก็ฟื้นมาแล้วนั่นไง”

“มันกล่าวหาว่าเจ้าเป็นปีศาจนะ!

“แล้วถ้าข้าเป็นปีศาจจริงๆล่ะ...”

คำถามขององค์ราชินีทำให้ไอโรเงียบลงไปฉับพลัน นัยน์ตาสีทองมองอกีฝ่ายอย่างประเมิน

“ข้าล้อเล่น”แอมไพร์หันมาบอกก่อนยืดตัวขึ้น”แม้ว่าจะทำความผิดก็ยังไม่มีสิทธิ์ตายตรายใดที่ยังไม่ได้ชดใช้ความผิดไม่ใช่เหรอ...”

เลโอเดินเข้าไปรับร่างที่เอนไหวจะล้มลงได้ทันท่วงที แอมไพร์หลับสนิทหลังจากที่ใช้พลังไปมากหรือต้องเรียกว่าสลบ

“เพราะท่านเป็นเสียแบบนี้นั่นแหละ ข้าถึงบอกว่าท่านยังเด็กอยู่”เลโอพึมพำก่อนชอนตัวแอมไพร์ขึ้น“พาเขาไปพัก”เลโอส่งแอมไพร์ให้ไอโร

“ทำไมเจ้าไม่...”

“แอมไพร์เป็นภรรยาเจ้า”

เกือบลืมไปแล้ว!

ยิ่งเพราะไม่ได้เล่นบทสามีภรรยากันมาได้สองวันไอโรเลยลืมเสียสนิทว่าตอนนี้แอมไพร์อยู่ในสถานะไหนของตนไอโรรับร่างบางมาไว้ในอ้อมแขนแล้วยิ้มแห้งๆ เลโอใช้สายตาสั่งให้ไอโรพาร่างบางไปพักผ่อน พระราชาผมทองยิ้มแห้งๆก่อนจะพาตัวแอมไพร์ไปยังห้องพักที่ตนเคยอยู่ วางร่างขององค์ราชินีลงอย่างแผ่วเบาก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้เตียง นัยน์ตาสีส้มมองดูแอมไพร์ไม่ห่าง ราวกับว่าถ้าละสายตาสักนิดแอมไพร์หายไป

ไอโรนั่งจ้องแอมไพร์อยู่นานเพราะเขามีเรื่องจะพูดเมื่อแอมไพร์ตื่นเลยไม่อยากเสียเวลา ยิ่งตอนนี้ด้านนอกยังวุ่นกันอยู่กับการเคลียร์พื้นที่มันทำให้เขามีช่วงเวลาขณะหนึ่ง มีเวลาที่เลโอจะไม่เข้ามารบกวน

“ไอโร? เจ้ามานั่งทำอะไรตรงนี้?”

“ฟื้นแล้วหรอแอมไพร์? เจ้าหลับไปครู่เดี๋ยวเอง”ไอโรลุกขึ้นมาจากเก้าอี้เดินมาทรุดตัวนั่งลงบนพื้นที่เตียงที่ยังว่างอบู่ มือเรียวยกขึ้นวัดอุณหภูมิของร่างบาง

“ข้าไม่เป็นไรหรอก”แอมไพร์ว่ายิ้มๆ ไม่ได้ปัดมือไอโรออกหรืออะไร

“เจ้าไปช่วยงานข้างนอกดีกว่า อย่างน้อยๆเราก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำเมืองเขาเละ”แอมไพร์ว่าแล้วยิ้มอีกรอบ

“ไม่ล่ะ”ไอโรส่ายหน้า

“มีอะไรหรือเปล่าไอโร? เจ้าดูแปลกๆนะ”แอมไพร์เอียงคอมอง

“คือ...ข้างมีเรื่องจะคุยกับเจ้า”

พระราชาตัดสินใจพูดออกมา เขามองหน้าแอมไพร์ที่ดูซื่อๆตรงหน้าแล้วชั่งใจ จะบอกดีหรือไม่บอกดีกันล่ะเนี่ย

“อะไรล่ะ”

“ข้า...ข้าคิดว่า...”

แอมไพร์เลิกคิ้วแล้วยิ้มแปลกๆ มองไอโรที่เสตาไปมาอย่างไม่เข้าใจ ออกจะติดขำด้วยซ้ำ

“มีอะไรก็พูดมา...”

“ข้าคิดว่าข้ารักเจ้า”

แอมไพร์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนร้อง”ห๊ะ?”ออกมา ร่างบางเอียงคอมองไอโรที่มีสีหน้าจริงจังก่อนหัวเราะ

“เจ้าเล่นตลกได้ฝืดดีนะไอโร”

“ข้าไม่ได้ตลกเสียหน่อย”

“จะบอกว่ามันเป็นความจริงงั้นสิ”

“ก็ใช่ไง”

พอไอโรทำหน้าจริงจังไม่เปลี่ยนแอมไพร์จึงเลิกหัวเราะแล้วมองหน้าไอโรตรงๆ ร่างบางประสานมือไว้บนตัก นัย์ตาสีสวยเสลงมองนิ้วมือทั้งสิบของตนก่อนเอื่อนเอ่ยออกไป

“เจ้าบอกว่าเจ้ารักข้า ใช่ไหม?”

“รักแบบคนรักด้วย”

นัยน์สีม่วงเข้มเบนขึ้นไปสบกับนัยน์ตาสีทองก่อนแอมไพร์จะฉีกยิ้มบางๆ“มันไม่ใช่ความรักหรอกไอโร ไม่มีทาง ไม่ใช่รัก เป็นไปไม่ได้...”แอมไพร์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางส่ายหัวช้าๆประกอบ

“ทำไมล่ะ! ในเมื่อข้ามั่นใจ”

                “ไม่ไอโร เจ้ารักข้าไมได้และมันไม่มีวันเป็นไปได้ มันแค่...หลง”

“เจ้าไม่ใช่...!!!!

ไอโรค้างคำพูดที่จะเอ่ยออกไปเมื่อแอมไพร์กรัชากคอเสื้อเขาเข้าหาตัวก่อนประกบปากลงไปบนปากเขาตรงๆ ไอโรเบิกตาโพลงก่อนแอมไพร์จะปล่อยเขาไป นัยน์ตาของพระราชาเบิกกว้างราวกับเห็นนกฮูกออกลูกเป็นแมวน้ำ แอมไพร์มองหน้าอีกฝ่ายยิ้มๆ

“เป็นไงมั่ง?”

“เป็นไงอะไรของเจ้า!

“รู้สึกยังไง?”

“ตกใจสิถามได้”ไอโรว่าพลางยู่หน้า แอมไพร์เล่นบ้าอะไรเนี่ย

“แค่ตกใจเหรอ?”

“ก็ใช่นะสิ”

พอได้ฟังคำตอบแอมไพร์ก็คลี่ยิ้มบางๆออกมาก่อนจะเอนหลังพิงหัวเตียง สร้างความไม่เข้าใจให้แก่ไอโรอย่างมาก

“ไอโร...ถ้าเราได้จูบกับคนที่เรารักน่ะไม่ว่ายังไงมันก็ไม่ได้มีแค่”ความตกใจ”หรอก อย่างน้อยๆเจ้าก็ต้องเขิน แม้แต่คนโง่พอโดนจูบยังเขินเลย สรุปคือ...เจ้าไม่ได้รักข้า อาจจะแค่...รู้สึกดีหรืออาจจะรักแบบเพื่อน”

“เพื่อนหรอ...หรือจะใช่”

“เจ้าโง่เอ๊ย ยังไม่แน่ใจแล้วกล้าพูดมาได้เนาะ”แอมไพร์ส่ายหัวเบาๆ”เจ้าไปช่วยงานข้างนอกเถอะ”

ไอโรมองหน้าเด็กหนุ่มก่อนพยักหน้ารับช้าๆ”อ่า เจ้านอนพักซะล่ะ ห้ามออกไปไหนนะ”

“จ้าๆ”

แอมไพร์รับคำอย่าไม่จริงจังก่อนมองตามไอโรที่เดินออกมา เมื่ออีกฝ่ายปิดประตูลงก็ถึงเวลานอนอีกครั้งของราชินี การใช้เวทย์คืนชีพไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยจริงๆ แอมไพร์มุดตัวข้าใต้ผ้าห่มก่อนปิดเปลือกตาลงเบาๆ คราดหวังว่าจะได้นอนพักเพิ่มอีกสักหน่อย หลังจากนั้นก็ว่าจะไปช่วยงานคนอื่นๆต่อ ทำเมืองเขารกก็ต้องช่วยเขาเก็บสิ แอมไพร์คิด

แอ๊ด

“ไอโรอ่อ? เจ้ามาทำไมอีก?”แอมไพร์ถามเสียงอู้อี้เพราะยังไม่มุดหัวออกจากผ้าห่ม

ที่แอมไพร์คิดว่าเป็นไอโรเพราะอีกฝ่ายไม่เคาะประตูก่อนเข้ามา คงไม่มีใครนอกจากพระราชาผมทองอีกแล้ว แต่อีกฝ่ายเพิ่งออกไปเมื่อครู่แล้วกลับเข้ามาอีกทำไมกัน?

“....”

“ถามทำไมไม่พูดเล่าไอ...”

“ท่านแอมไพร์ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน”

แอมไพร์สะบัดผ้าห่มออกจากตัวพรึ่บเมื่อคนที่เข้ามาไม่ใช่ไอโณ แต่เป็นเลโอ...แอมไพร์ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าจะมีใครเข้ามารอบฆ่าเขาเสียแล้ว

“เลโอเองเหรอ มีอะไรล่ะ เจ้าคงไม่ได้มาสารภาพรักข้าหรอกนะ”แอมไพร์พึมพำท้ายประโยคซึ่งเลโอไม่ได้สนใจอะไร

“ท่านแอมไพร์ ข้าขอถามตามตรง”

“หื้ม?”

“ท่านเป็นเจ้าชายฟปีศาจหรือเปล่า?”
 



ไอโรตอนนี้เท่ห์นะจะบอกให้..แล้วทำไมถึงไม่มีใครสนใจไอโรกันเลยล่ะครับ...ทำไม...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #1019 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 16:08
    โอ๊ะ!!!
    #1019
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 01:58
    อ้าวเลโอยังไม่ตายหรอ...//สงสัยทอร์กด้านล่างมาก
    #642
    0
  4. #607 †+Liz+† (@namwancat) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 10:39
    ฮาเร็มก็ไม่ว่านะ~ =w=
    #607
    0
  5. #539 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 15:23
    เยส....เป็นปีศาจจริงๆด้วย -3-
    #539
    0
  6. #434 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 17:36
    -0-"!!! เจ้าชายปีศาจ เราคิดว่าแอมไพร์อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกปีศาจนะ 555
    #434
    0
  7. #421 Melon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 18:22
    พอเปิดเผยความสามารถของแอมไพร์กับไอโร เลโอดร๊อปลงไปลย T^T
    #421
    0
  8. #407 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 23:01
    ตายละ คาดคะเนผิดไปราวกับฟ้ากะเหว 5555
    คือตอนแรกนึกว่าแอมไพร์เป็นพวกเทพไรเทือกนั้น
    สรุป ปีศาจหรอกเรอะ -..-

    #407
    0
  9. #324 Bo[S]se[S] (@morto-season) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 12:08
    พวกนาย...ทำอะไรกัน
    #324
    0
  10. #211 namsai (@nongtonpor) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 19:21
    หา? เอาจิงดิ
    #211
    0
  11. วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 22:55
    สนุกมาก
    #189
    0
  12. #171 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 09:05
    อืมหือ

    ตรงจุดเลย
    #171
    0
  13. #151 จอมโจรแมวดำ (@kurai) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:17
    ตรงไปมิ
    #151
    0
  14. #141 Butterfly in love (@honey-blacklist) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:33
    เลโอ ถามตรงประเด็นดีนะ 55
    #141
    0
  15. #110 pommijika (@5354) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2557 / 07:31
    ง่า.......พิมพ์ผิดเยอะไปหน่อยนะโดยเฉพาะช่วงท้ายๆ

    ฟินเลยค่ะ เจอฉาดาเมจเข้าไป=.,=b

    สนุกมากอยากอ่านต่อแบ๊วค่ะ

    ไม่ต้องรีบมากก็ได้สู้ๆนะ
    #110
    0
  16. #103 (เร้นลับ) (@rarenrenla) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:25
    ทำไมมัน.... จะจิ้นไม่ทันละน้าาา มารัวๆ ไม่ยั้งกระสุนวายเลยแฮะ
    น่าจะใช่ เจ้าชายปิศาจ ชัวร์ -0- เซ้นส์ดีเว่อร์นะตาหัวแดง5555
    #103
    0
  17. #102 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:08
    ค้างสุดๆเลยละค่ะ ความลับเริ่มเปิดเผยแล้ว รึเปล่า ?

    รอตอนต่อนะค่ะ อิอิ
    #102
    0
  18. วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:18
    ชะเฮ้ย สองกับนึ่งล่ะ 555
    #101
    0
  19. วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:40
    ค้างงงงงงง>< ต่อๆๆๆๆ
    #100
    0
  20. #99 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:34
    3p ก็น่าจิ้นนะค่ะ หุ หุ หุ
    #99
    0
  21. #98 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:27
    เอ่อ...สามเลยเหรอ 5555 เงิบเบาๆ
    #98
    0
  22. #96 ballet shoes (@ballet-shoes) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:57
    ขอให้ เกินเพื่อน เท๊อ อ อ สๅธุ จะได้เชียร์ 3P ได้ 55+
    #96
    0
  23. วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:55
    เฮ้ย เพื่อนดิ แอมไพร์ต้องเลโอเท่านั้น......
    ...แล้วเลโอล่ะเฮ้ย!?! บทก็แทบไม่มียังจะถูกแทงอีก เอวัง..
    #94
    0