Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,038 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,802 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    26

    Overall
    35,038

ตอนที่ 18 : 13th Round::Hide and seek<rewrite.>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    31 มี.ค. 57

13th Round

Hide and seek

มีใครมาลักพาตัวเธอไป...หรือเธอจงใจไปกับเขา???

พระราชารูปหล่อ พ่อรวย แถมมีเมีย(ปลอม)สวยมากกำลังนั่งท้าวคางเคาะโต๊ะเพื่อรออาหารมื้อแรกของวันนี้ ไอโรเสสายตามองผู้นั่งร่วมโต๊ะที่อยู่ตรงข้ามเขานิดหน่อยแล้วเบนหนีเมื่ออีกฝ่ายมองกลับ บรรยากาศไม่น่าพิสมัยทำให้สองพี่น้องมาริครู้สึกไม่ชอบมาพากล

“นี่...องค์ราชาครับ”เคอร์ริสเรียกอีกฝ่ายเบาๆ

“ว่า?”

“เป็นอะไรไปครับ?”คาร์เรย์ที่นั่งอยู่อีกฝั่งเป็นคนถามแทน

สองพี่น้องยื่นหน้าเข้าหาพระราชาผมทองจากคนล่ะฝั่ง นัยน์ตาสีเขียวน้ำทะเลจ้องไอโรไม่กระพริบจนพระราชาชักอึดอัด

“โว้ย! ก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่”ไอโรว่า

“ตวาดล่ะ”

“ตวาดจริงๆด้วยว่ะ...”

“หัวไปกระแทกอะไรมากันหรือไง?”เลโอพึมพำมองสองพี่น้องที่ทำตัวได้สมเป็นฝาแฝดกว่าปกติ(?)

“จะว่าไป...รู้สึกว่าแปลกๆไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะครับ”เลโอเสริมบ้างเพราะอดสงสัยไม่ได้จริงๆ

“ใช่ๆ”สองพี่น้องมาคริคเสริมทัพ ไอโรเลิกคิ้วมองสามอัศวินไปมาแล้วยักไหล่

“เปล่านี่ พวกเจ้าคิดมากไปแล้ว ว่าแต่แอมไพร์ไปไหนทำไมยังไม่ลงมาอีก”

เมื่อไม่อยากตอบก็ต้องหาทางเลี่ยง พระราชาถามถึงองค์ราชินีกำมะลอที่ยังไม่โพล่ลงมาทานข้าวเช้าด้วยกันเลย เลโอมองไปยังตำแหน่งของอีกฝ่ายซึ่งก็คือทางด้านขวาของเจเรมี

“น่าจะยังไม่ตื่นมั้งครับ”คาร์เรย์ว่า

“ก็ไม่ค่อยสบายนี่เนาะ”เคอร์ริสเสริม

“งั้นข้าจะไปดูหน่อยแล้วกัน”ไอโรว่าอย่างได้โอกาส เขาจะได้หนีไปจากโต๊ะอาหารที่น่าอึดอัดนี่สักทีหนึ่ง!

ไม่รอให้ใครบอกหรืออนุญาต ราชาผมทองก็ลุกขึ้นไปทันทีท่ามกลางสายตาที่มองตามไปทั้งสี่คู่ ไอโรจะถือว่ามันมีแค่สามก็แล้วกัน! ร่างสูงเดินไปตามทางเดินด้วยอารมณ์ชื่นบานกว่าเก่า กะว่าจะไปแกล้งแอมไพร์นิดหน่อยให้หายเครียดด้วย ความคิดดีเป็นบ้า!

“แอมไพร์ เจ้าตื่นหรือยัง?”

ไอโรถามเสียงชื่นพลางเคาะประตูสองสามทีแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบจากอีกฝั่งประตู

“แอมไพร์ๆ”ราชาหนุ่มเรียกอีกรอบพลางเคาะประตูให้ดังกว่าเดิมแต่อีกฝากก็ยังเงียบสนิท”หรือจะไข้ขึ้นสูงจนสลบไป?”

ไอโรคาดเดา จากที่ว่าจะมาแกล้งด้วยอารมณ์เป็นสุขตอนนี้กลับรู้สึกห่วงอีกฝ่ายขึ้นมาเสียสนิท มือเรียวเคาะประตูรัวๆเผื่อว่าอีกฝ่ายจะอาบน้ำอยู่ จะบอกว่าไม่อยู่ก็ไม่ใช่ ปกติแอมไพร์ไม่ล็อกประตูห้องเวลาออกไปไหน

“แอมไพร์! แอมไพร์!”ไอโรเรียกเสียงดังขึ้นก่อนจะละมืออกแล้ววิ่งลงไปด้านล่าง

“เลโอ!

“ครับ? มีอะไรหรือเปล่า?”

อัศวินนภามองหน้าไอโรแล้วถามด้วยเสียงราบเรียบที่แฝงความสงสัยตามแบบฉบับตน ไอโรเดินเข้าไปหาน้องชายด้วยสีหน้าที่ไม่ดีเท่าไหร่

“ไปเอากุญแจสำรองห้องแอมไพร์ให้ข้าหน่อย ข้าเคาะประตูเรียกตั้งนานไม่รู้ทำไมแอมไพร์ถึงไม่ยอมเปิดประตู กลัวจะไข้ขึ้นสูงจนสลบไปน่ะ”

อัศวินผมแดงมองไอโรเงียบๆพลางพยักหน้าก่อนจะล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“นี่ครับ”

“...หา?....”

“กุญแจสำรองห้องท่านแอมไพร์”

“...แล้วทำไมเจ้าถึงมีมันอยู่กับตัว...”

“ก่อนลงมาทานข้าวเช้าข้าเข้าไปดูอาการท่านแอมไพร์มาแล้วรอบหนึ่ง แต่ว่าเขาล็อกห้องข้าเลยต้องไปเอากุญแจมาไขและก็เลยยังไม่ได้เอาไปเก็บ”เลโอชี้แจงเพื่อกันพระราชาของเขาจะแสดงสีหน้าหลุดโลกออก

“งั้นก็น่าจะนอนอยู่หรือเปล่า?”เคอร์ริสว่าเพื่อไม่ให้ไอโรเป็นกังวล

“ไข้ของท่านแอมไพร์ลดลงจนแทบหายสนิทแล้ว...เพียงแต่เกิดปัญหานิดหน่อยเขาถึงได้ไม่ยอมให้ข้าเข้าห้อง”

“แค่กๆ”

ต้นตอของปัญหานิดหน่อยอย่างเจเรมีสำลักน้ำเบาๆ สายตาทั้งหมดจึงเบนมาทั้งเขาครู่หนึ่งแล้วย้ายกลับไปที่เลโอ

“ปัญหานิดหน่อยที่ว่า....”

“แค่ปัญหานิดหน่อยเท่านั้น”

คาร์เรย์ที่กำลังจะเอ่ยปากถามหุบปากลงฉับเมื่อเจอสายตาแช่แข็งบริการฟรีจากอัศวินผมแดง ทางฝั่งไอโรก็ยกมือลูบคางเบาๆอย่างคิดไม่ตก

“ข้าว่ายังไงๆ...ก็เข้าไปดูแอมไพร์หน่อยดีกว่า ข้ารู้สึกไม่ดีเอาซะเลย”

“ข้าไปด้วย”เจเรมีวางแก้วน้ำลงแล้วลุกจากเก้าอี้

“เจ้า...ท่านจะไปทำไมหรอครับ?”

ไอโรหันควับมาถามทันทีทันใด เจเรมีเอียงคอเล็กน้อยแล้วยิ้มมุมปาก”ก็แค่เป็นห่วงแอมไพร์เหมือนกัน ท่าทางเหมือนท่านไม่อยากให้ข้าไปด้วย กลัวอะไรเหรอครับ?”นักบวชผมดำเอียงคอ

“เหอะ! จะมาก็มาสิ ใครจะไปสนใจ”

ท้ายประโยคไอโรบ่นงึมงำในลำคอแล้วหมุนตัวเดินไปทันที เจเรมีหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะเดินตามไป ทางฝั่งเลโอก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลจึงเดินตามไปบ้าง และนั่นนับว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องกับการไม่ปล่อยไอโรไว้กับเจเรมีตามลำพัง

“แอมไพร์ข้าเข้าไปนะ”

ทันทีที่เดินมาถึงหน้าห้องไอโรก็ตะโกนเสียงดังก่อนจะไขกุญแจเข้าไปด้านในห้อง ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบาพร้อมๆกับความผิดปกติที่โถมเข้ามา ไม่มีร่างของแอมไพร์อยู่บนเตียงหรือส่วนไหนๆของห้อง

“แอมไพร์?”

พระราชาหนุ่มตะโกนเรียกเสียงดังแต่สิ่งที่ตอบกลับมากลับมีแต่ความเงียบงันที่น่าแปลกใจ

“หลับคาอ่างอาบน้ำอีกแล้วงั้นเหรอ”เลโอพึมพำก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องอาบน้ำแต่ทว่าข้างในกลับว่างเปล่า

“ในนี้ก็ไม่มี”เลโอหันไปบอกกับไอโร

“ไม่ใช่ว่าหนีออกนอกวังอีกแล้วนะ”เคอร์ริสเกาหัวเบาๆด้วยความไม่เข้าใจในความคิดของแอมไพร์

“ช่วงเวลานี้แอมไพร์น่าจะต้องการการพักผ่อนมากกว่า เขาคงไม่บ้าพอจะออกไปเที่ยวเล่น”เจเรมีว่าขึ้นมา

“อย่ามาทำเป็นรู้ดีไปหน่อย ท่านเพิ่งรู้จักแอมไพร์ไม่นานท่านจะไปเดาใจเขาออกได้ยังไง ต่อให้ป่วยจนปางตายแต่ถ้าพ่อคุณเขาอยากจะไปยังไงก็จะไป”

ไอโรหันไปขมวดคิ้วใส่นักบวชหนุ่ม อีกฝ่ายยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจก่อนจะเดินไปยังเตียงนอนที่ร่างบางเคยอยู่ มือที่รับสัมผัสความอบอุ่นจากเตียงทำให้นักบวชหนุ่มเดาว่าร่างบางคงไปไหนไม่นาน

“ท่านแอมไพร์ก็ไม่ได้มีนิสัยล็อกห้องเวลาจะออกไปไหนด้วย เมื่ออาทิตย์ก่อนออกไปทั้งๆที่ประตูห้องเปิดทิ้งไว้เลย นี่มันไม่ปกติแล้ว”คาร์เรย์ว่าด้วยใบหน้ากังวลเล็กน้อย

“เขาถูกลักพาตัว”

เสียงของเจเรมีเรียกความสนใจจากทุกคนไปจนหมด ทุกสายตาเพ่งไปยังร่างของนักบวชหนุ่มที่กำลังมองสิ่งที่เขาจับขึ้นมาจากเตียงนอน

...มันคือขนนกสีขาวบริสุทธิ์

“เจ้าเอาอะไรมาพูด แค่ขนนกนั่นไมได้สรุปได้ทุกอย่างเสียหน่อย”

เพราะกำลังอารมณ์เสียและเป็นห่วงแอมไพร์สุดๆไอโรจึงไม่ได้ระวังเรื่องการใช่สรรพนาม แต่ทุกคนก็ไม่ทันใส่ใจเช่นกัน นัยน์ตาสีทองจ้องเจเรมีไม่กระพริบ

“พวกท่านไม่มีสิทธิ์จะรับรู้เหตุผล มีเพียงสิทธิ์ที่จะเชื่อหรือไม่เท่านั้น”

คำพูดของเจเรมีดูจองหองจนไอโรมุมปากกระตุก แต่เพราะการฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กเขาจึงพอจะควบคุมท่าทีของตนเองได้บ้าง

“เชื่อไปก็ไม่เสียหายนะครับ อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น”เลโอเสนอขึ้นมา

“ถ้าเลโอว่าอย่างนั้น เราก็จะออกไปตามหาแอมไพร์กัน”ไอโรสรุปง่ายๆจากคำพูดของน้องชายต่างสายเลือด

“ข้าสามารถบอกได้ว่าแอมไพร์อยู่ไหน แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

พระราชาผมทองตวัดสายตามองเจเรมีด้วยอารมณ์ที่ไม่เคยมีกับใครมาก่อน นัยน์ตาสีมองครุกรุ่นไม่น่ามองเหมือนเคย

“แค่เพื่อนข้าคนเดียว ข้าหาเองได้!

ว่าจบร่างนั้นก็เดินนำออกไปจากห้องแห่งนั้นพร้อมๆกับอัศวินทั้งสามทิ้งให้เจเรมีอยู่ในห้องนั้นเพียงลำพัง

“การตามหาน่ะไม่ยากเท่าการเอากลับมาหรอกนะ เพราะไอ้ที่ต้องเจอน่ะ...มันคนเสียเมื่อไหร่”

 

การค้นหาแอมไพร์แยกออกไปเป็นสามกลุ่ม สองพี่น้องมริคไปด้วยกันโดยแยกกับไอโร และเลโอ อัศวินปัฐพีและวารีค้นหารอบๆปราสาทและพื้นที่ใกล้เคียง ไอโรจะออกตามหาในเมือง ส่วนเลโอค้นหาตามสัญชาติญาณ การติดต่อสื่อสารเป็นการติดต่อกันผ่านสร้อยคอเวทย์มนตร์ที่คอ หลังจากนัดแนะขอบเขตการหาและวิธีติดต่อสื่อสารแล้วทั้งหมดก็แยกออกไปตามที่ตกลงไว้

“น่าจะจะอยู่ที่ไหน?”

อัศวินนภาพึมพำพลางใช้ความคิด ความจริงก็แอบกลัวว่าแอมไพร์จะหนีไปเพราการกระทำของตนเมื่อวาน เขาไม่น่าไปบ้าตามเจเรมีเลยสักนิดเพราะถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงเขาก็ไม่รู้จะแก้ตัวกับไอโรยังไงเหมือนกัน

“ข้าจูบภรรยาของท่าน เขาตกใจก็เลยเตลิดหนีไป”

นั่นก็ตรงเกินไป....เลโอส่ายหัวขณะที่ยังคงวิ่งลัดเราะไปตามต้นไม้ในป่า นัยน์ตามองหาสิ่งที่เป็นสีม่วง มันเป็นจุดสักเกตที่ง่ายที่สุดแล้ว คนที่ทั้งเส้นผมและนัยน์ตาเป็นสีที่ลึกลับแบบนั้นมันน่าจะสังเกตง่ายๆไม่ใช่หรอ?

“เจ้าน่ะ...เกลียดข้าจริงๆงั้นเหรอ?”

คำถามที่ถูกถามขึ้นเมื่อครั้งแรกที่พบกันผุดเข้ามาในหัวเสียดื้อๆ อัศวินผมแดงหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด

...ถ้าถูกถามคำถามนี้อีกครั้ง เขาจะตอบกลับแอย่างมั่นใจเหมือนครั้งแรกว่าเกลียดได้หรือเปล่า

เลโอคิดอย่างไม่เข้าใจ ก็ถ้าเกลียดจริงๆ...เขาจะยอมออกมาตามหาด้วยใจที่ไม่สุขขนาดนี้เหรอ? ตอนนี้อัศวินเลโอกำลังอยู่ในห้วงความคิดที่แก้ไม่ตกอย่างที่สุดถึงที่สุด อาจจะเพราะฟังเจเรมีกรอกหูมากไปล่ะมั้ง...

“งี่~”

“.....”

“ปุ๊!งี่~”

“......”

“ปุ๊!งี่!!! ปุ๊งี่ ปุ๊งี่ ปุ๊งี่~”

เลโอยกมือขึ้นเสยเส้นผมที่ปกหน้าขึ้นด้วยอารมณ์ที่เดาไม่ออก เขาพลิกตัวที่ลอยอยู่กลางอากาศก่อนจะคว้าไอ้ตัวที่ร้องเสียงหน้ารำคาญอยู่บนหลังเขาแล้วปามันลงพื้น

“งี่!!!!!!!!!!!

มันร้องสียงลั่นก่อนจะตามมาด้วยเสียงแพละ!’เพราะร่างของมันกระทบพื้น เลโอที่ลออยู่กลางอากาศมองมันเงียบด้วยนัยน์ตาที่แทบจะแช่ป่าทั้งป่าให้กลายเป็นฤดูหนาว เจ้าเยลลี่เจ้าปัญหานี่อาจจะติดเข้ามาจากตอนที่เข้าไปในห้องแอมไพร์ก็ได้

“งิ๊ดๆ...งี่....งี๊!!!!!!!!!!!!

เจ้าเยลลี่สีม่วงกรีดร้องลั่นก่อนจะพุ่งขึ้นมาชนเข้ากับในหน้าของเลโอจนศรีษะเอนไปด้านหลังเล็กน้อย มือเรียวหยิบเจ้าของเหลวกึ่งแข็งออกมาจากใบหน้าตน

“งี่! งี่!!!! ปุ๊งี่!!! #$&^$%^%@$#%@#$%^

เสียงแสบแก้วหูพร้อมภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่องถูกพ่นออกมาจากเจ้าเยลลี่สีม่วงเรืองแสงคู่ปรับเก่าที่เขาเคยต่อกรด้วยเมื่อตอนโน้น ลูกนัยน์ตากลมๆที่เหมือนลูกมะนาวดูโตกว่าปกติ ถ้าเป็นคนก็คงประมาณว่า...ถลึงตาอยู่

“ข้าไม่มีวันฟังเจ้ารู้เรื่องหรอก ข้าไม่ใช่เจ้านายของเจ้านะ”เลโอว่าอย่างราบเรียบ

“งี่! งี่เง่า!

“...หา?....”

นัยน์ตาสีเทาที่มองออกน้องตัวเบนกลับมาหาร่างเจ้าเยลลี่ในมือที่เขาจับมันเหมือนรังเกียจ เจ้าปีศาจปุงี่หายใจฮึดฮัดก่อนจะปั้นตัวเอง(?)เป็นรูปมือที่ชี้ไปทางเลโอ

“ข้า?”

มันพยักหน้าก่อนจะเปลี่ยนรูปร่างเป็นแว่นขยาย

“ส่องพระ?”

“งี่!

“นักสืบ?”

“งี่!!!!!

“หา?”

“ปุ๊งี่~”

ตอนนี้เลโอเริ่มรู้สึกว่าแอมไพร์เก่งขึ้นมาตงิดๆใจ เพราะเมื่อวันก่อนเขาเห็นองค์ราชินีผมม่วงนั่งคุยกับเจ้าตัวนี้เป็นตุเป็นตะ แถมดูถ้าว่าคุยกันรู้เรื่องจริงๆไม่ใช่มั่วๆเอาด้วย

“งี่ๆ”เจ้าเยลลี่เรียกเลโอที่กำลังเหม่อให้สนใจมัน เยลลี่สีม่วงเปลี่ยนเป็นรูปหัวใจ

“ท่านแอมไพร์?”

“ปุ๊งี่~”

มันร้องอย่างดีใจที่เลโอเข้าใจมันก่อนจะหรี่ตา(คิดว่า)มองเลโอ เยลลี่สีม่วงเปลี่ยนเป็นเหมือนข้อศอกคนก่อนเจ้าเยลลี่จะใช้มันกระทุ้งสีข้างเลโอเหมือนแซวๆ

“ปุ๊งี่ ปุงิ๊ งี่~งี่ๆๆๆแอมไพร์ งิ๊ๆ(พอพูดถึงรูปหัวใจก็นึกถึงแอมไพร์ทันทีเลยนะ)”

ท่าทางของมันอ่านได้แบบนั้น ประกอบกับการที่มันสามารถเรียกชื่อแอมไพร์ออกมาก็เลยพอเดาได้ เลโอส่ายหัวเบาๆ เจ้านายกับปีศาจในครอบครองช่างมีนิสัยเหมือนกันยังกับแกะ

“ข้าหาท่านแอมไพร์ แล้วไง? เจ้าจะบอกว่าเจ้ารู้หรอว่าเข้าอยู่ไหน?”

“งี๊!”มันยืดตัวขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

“จำกลิ่นได้สินะ?”

“งี่!”มันร้องก่อนจะลอยตัวไปด้านหน้าทำให้มือเลโอที่จับมันอยู่ถูกดึงตามไป

“จะนำทางให้?”

“งี่! ปุ๊งี่!

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเจ้าตัวประหลากนี้แต่เขามั่นใจเล็กน้อยว่ามันจะต้องพึ่งพาได้บ้างไม่มากก็น้อย การตามมันไปก็ไม่น่าเสียหายอะไรดังนั้นก็คิดว่าจะตามไปดู เจ้าปีศาจสีม่วงนำหน้าไปด้วยท่าทีที่ค่อนข้างมั่นใจเลยทีเดียว เพียงครู่เดียวที่เจ้าปุงินำมาบนท้องฟ้ามันก็ลากเลโอลงไปบนพื้นดินวึ่งเป็นกลางป่า เลโอขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

“ไหนเจ้า...”

“งี่....”

มันหันมาส่งเสียงเหมือนให้อัศวินผมแดงเงียบ เลโอยอมทำตามโดยไม่รู้สาเหตุแล้วเดินตามเจ้าตัวที่กนะโดดดึ๋งๆไปด้านหน้าอย่างเงียบๆ ร่างชองเยลลี่สีม่วงสั่นไหวยามมันกระโดดดูแล้วเป็นภาพที่อธิบายไมไดว่าน่ารักหรือยังไง...แต่ที่สำคัญมันดูมีความมุ่งมันและระมัดระวังค่อนข้างสูง ลูกตากลมๆสอดส่ายแยกกันไปคนละทางเพื่อระวังรอบตัวรวมทั้งการเบนไปมองเลโอที่เดินตามหลังอยู่ด้วย

“ปุ๊งี่!

มันส่งเสียงเบาๆก่อนจะชี้ไปทางด้านหน้า อัศวินผมแดงคลานเข้าไปด้านหลังพุ่มไม้ก่อนจะแหวกมันออกเบาๆ ถาพที่เห้นทำเอาเข้าผงะถอยหลังไปเล็กน้อย

“ท่านแอมไพร์”

ไม่รอให้ใครสั่งหรือรายงายไอโรก่อน เลโอกระโดดออกจากพุ่มไปด้านยังลานกว้างด้านหน้าตนทันทีที่เห็นร่างบาง...ซึ่งถูกมัดมือไคว่หลังห้อยลงมาจากคาน ด้านล่างเป็นบ่อลาวาที่ร้อนระอุ

“ปุ๊งี่!

เจ้าปีศาจเยลลี่ร้องตำหนิเสียงดังก่อนจะมันจะพุ่งเข้าไปชนกับบางสิ่งที่พุ่งเข้าหาเลโอ

!

อัศวินนภาหันไปมองอย่างตกใจเมื่อลูกธนูไม้แทงทะลุตัวเจ้าปีศาจเยลลี่ไป ทว่ามันกลับดูไม่เจ็บปวดกลับกันมันกลับแสยะยิ้มหลอนๆออกมาเสียนี่

“งี่!!!

มันร้องเสียงลั่นก่อนจะพ่นลูกธนูที่เข้าไปในตัวมันออกมาส่งคืนให้เจ้าของลูกธนูคนเก่า เลโอมองอย่างรู้สึกโล่งอกที่ปีศาจเยลลี่ยังปกติดีและยังไม่ตาย เขายกมือขึ้นแตะสร้อยที่คอเพื่อสื่อสารกับอีกสามคน

“เจอท่านแอมไพร์แล้ว”

“งั้นเหรอ? อยู่ทีไหน!!!

เสียงไอโรดังมาก่อนเป็นคนแรก เลโอรีบกำหนดจิตเพื่อส่งตำแหน่งไปยังอีกฝ่ายหนึ่ง

“แต่ดูแล้วสถานการณ์ไม่น่าจะดีเท่าไหร่...”

อัศวินผมแดงพึมพำพลางมองสิ่งที่ล้อมกรอบเข้าอยู่...มนุษย์ที่แต่งตัวด้วยหนังสัตว์แต่กลับมีปีกสีขาวอยู่บนหลัง ในมือของพวกเขามีทั้งหอก ดาบ สามง่าม และธนู นัยน์ตาที่แววโรจน์เป็นสีแดงคล้ายสัตว์ป่าทำให้เลโอเลิกคิ้ว

“พวกเผ่าสิงโตมายา?”

แม้จะรู้ว่าพวกที่ล้อมตนอยู่บนใครแต่ทว่าจากที่เขารู้มาชนเผ่านี้ไม่ใช่พวกชอบต่อสู้แม้จะมีฝีมือเพราะมีตำนานเล่าว่าพวกเขาเป็นลูกหลานของนักรบสวรรค์เพียงแต่ว่าพวกเขาก็รักสงบ ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับคนในเมือง แต่การที่จับตัวแอมไพร์มามัดเอาไว้ทั้งยังออกมาจู่โจมเขาก่อนแบบนี้มันแปลกเกินไป อีกทั้งปราสาทของยูโนสซิสที่มีการคุ้มกันที่หนาแน่นใช่ว่าใครก็จะเข้าไปลักพาตัวใครออกมาง่ายๆ

“ข้ามารับตัวองค์ราชินีของข้าคืนครับ”เลโอเริ่มเจรจาก่อนโดยมีเจ้าปุงิอยู่บนไหล่

“ไม่ให้!”เสียงคำรามปฏิเสธดังกึกก้องจากการประสานเสียงของนักรบกว่าห้าสิบคนที่ล้อมเลโออยู่

เลโอปรายตามองทั้งหมดไปมาด้วยการใช้ความคิด ถ้าไม่สู้ก็คงไม่มีทางได้ตัวแอมไพร์กลับไปเพราะคนพวกนี้มีนิสัยดื้อรั้นถ้าปฏิเสธแล้วคือปฏิเสธเลย อัศวินผมแดงไม่รีรออะไรให้เสียเวลาเพราะกว่าพวกไอโรจะมาถึงก็คงนาน มือเรียวเตรียมชัดกดาบออกมาจากฝัก ทว่าความเร็วของเขาไม่เท่ากับเผ่าสิงมายาที่พุ่งเข้ามาหาทั้งๆที่เลโอยังไมได้ชักดาบ

“ปุ๊งี่!!!!!!!!

เจ้าปีศาจเยลลี่กระโดดออกจากไหล่เลโอแล้วกรีดร้องเสียงดัง แสงสีม่วงทอประกายแสบตาจนเลโอต้องยกมือขึ้นกำบังตา

“กรรรรรรร”

เสียงคำรามคล้ายเป็นคำอนุญาตให้เปิดเปลือกตา สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้เลโอตะลึงได้พักใหญ่ๆ อาชาสีม่วงเกือบดำตัวใหญ่กว่าอาชาปกติเล็กน้อย ที่เท้าทั้งสี่ข้างและพวงหางมีไฟสีฟ้าลุกติดอยู่ นัยน์ตาเป็นสีแดงราวทับทิมทั้งดวง มันพ่นลมหายใจแล้วใช้เท้าหน้าปัดพื้นเล็กน้อย

“อัลราชิลล์?”

เพราะลักษณะที่คล้ายกันทำให้เลโอเอ่ยเรียกชื่ออาชาของพี่ชายออกมา เจ้าอาชาที่ถูกเรียกผิดครางต่ำๆในลำคออย่างไม่พอใจก่อนะจะใช้เท้าเขียนลงบนพื้นดิน

“อัลชิลิสต์?”

มันพยักหน้ารับก่อนพ่นไฟสีฟ้าออกมาจากปาก เฉี่ยวใบหูของเลโอไปเล็กน้อย เสียงกรีดร้องของชาวสิงโตมายาทำให้เลโอหันไปมองแล้วกระพริบตาปริบๆ ร่างมทั้งร่างดำเป็นตอตะโกก่อนจะสลายเป็นฝุ่นผงลงไปกองกับพื้น ชาวสิงมายาด้วยกันยังมองอย่างนิ่งงันก่อนจะกู่ร้องเสียงดัง

“ก็พวกท่านลักพาตัวนายสุดที่รักมันมาทำแบบนี้ ไม่โกรธสิเขาเรียกว่าแปลก”

เลโอพึมพำก่อนจะโดนอาชาสีม่วงงับที่คอเสื้อแล้วโยนขึ้นไปบนหลัง ไม่ต้องให้เจ้าม้าสีม่วงมาออกคำสั่งหรืออะไร เลโอชักดาบออมกาจกาฝักแล้วตั้งท่าเตรียมสู้ทันที

“เลโอ!...เฮ้ย! นี่มันบ้าอะไรเนี่ย????”

ไอโรที่ตามมาสมทบได้เร็วเกินคาดพร้อมพวกพี่น้องมาริคร้องเสียงหลงเมื่อเห็นน้องชายของตนอยู่บนหลังของอาชาที่ไม่คุ้นตา มือก็เผลอลูบแหวนที่เป็นที่พักของอัลราชิลล์ด้วยความตกใจ

“มันบอกว่ามันชื่ออัลชิลิตส์...เจ้าปีศาจปุงินั่น”

ถึงเหมือนจะอธิบายไม่ชัดเจนแต่ทุกคนก็เข้าใจในสิ่งที่เลโอสื่อ เคอร์ริสทำสีหน้าหลุดโลกเมื่อตระหนักได้ว่าปีศาจปุงิที่เลโอหมายถึงคืออะไร คาร์เรย์ก็ทำเพียงยิ้มแห้งๆแล้วมองดูเพื่อนบนหลังอาชาเท่านั้น

“จัดการกับพวกสิงโตมายาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”เลโอเรียกสติอีกสามคนก่อนเป็นฝ่ายเริ่มปะมือก่อน

อีกสามคนจึงเริ่มบุกเข้าไปบ้าง  ปีศาจโกเลมจากฝีมือของเคอร์ริสกำลังแบกร่างของชนเผ่าสิงโตมายาคนหนึ่งไว้บนหัวก่อนจะปาไปกวาดเอาพวกที่บินอยู่บนฟ้าตกลงมากันจนหมด ทางคาร์เรย์ก็ซัดกระสุนน้ำใส่ไม่ยั้งราวกับว่าเก็บกดจากการออกแรงมานานเสียเหลือเกิน ส่วนทางไอโรก็พยายามฝ่าเข้าไปหาร่างของแอมไพร์ที่ยังไม่ได้สติ แต่ก็ถูกขัดขว้างด้วยพวกเผ่าสิงโตมายาอยู่ทุกครั้งไปจนเริ่มโมโห จะให้เอาอัลราชิลล์ออกมาใช้ก็จะดูโหดร้ายเกินไป

เสียงการปะทะกันดังลั่นป่า แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเสียงของฝ่ายสิงโตมายามากกว่า การตะลุมบอนระหว่างสี่ต่ออินฟินิตี้ทำให้ดูเหมือนว่า...สี่คนจะได้เปรียบ

“อย่าทำลายป่าไม้~”

โครม!

ความเสียหาย::ต้นไม้กว่าสิบต้นถูกโกเลมฟาดจนหักครึ่ง

“อย่ารุนแรง~”

พลั่ก! พลั่ก! อั่กๆๆๆๆ

ความเสียหาย::เผ่าสิงโตมายาซี่โครงหักไปสิบคนจากการถูกกระสุนน้ำซัดใส่

สองพี่น้องมาริคที่ดูเหมือจะใจดีและเป็นมิตรกว่าเลโอและไอโร(ที่กำลังหงุดหงิด)กลับเป็นฝ่ายสร้างความสียหายระดับสูงให้กับพวกสิงโตมายาได้อย่างน่าทึ่ง....

ปี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ท่ามกลางการอาละวาดของพวกมาริค เสียงแหลมแสบแก้วหูของบางสิ่งบางอย่างก็ดังขึ้นการต่อสู้จึงชะงัก สายตานับสิบคู่เบนไปหาต้นตอเสียงในทันใด

“ท่านหัวหน้า!

พวกสิงโตมายารีบคุกเข่าลงกับพื้นเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่บนฐานข้างบ่อลาวา

“นี่มันอะไรกัน?”

เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างใจเย็น มองดูเหล่าพวกพ้องที่นอนแผ่อยู่บนพื้นก่อนจะเบนไปยังพวกเลโอซึ่งเป็นพวกเดียวที่ไม่นั่งคุกเข่า

“พวกเจ้ามาทำร้ายพวกข้าทำไม?”

“พูดให้ถูกนะลุง คนทีเริ่มก่อนนะพวกลุงต่างหาก มาลักพาตัวท่านแอมไพร์ของพวกเราไปทำไม!”เคอร์ริสโวยออกมาเป็นคนแรก สีหน้าบ่งบอกว่าให้ตายยังไงเขาก็ไม่ยอมหรอก!

“เด็กนี่น่ะหรือ...”ชายผู้เป็นหัวหน้าของเผ่าสิงโตมายาเอ่ยถามพลางผายมือไปทางร่างของแอมไพร์ที่ถูกมัดไว้เหนือบ่อลาวา

“ใช่”

“ข้าคงต้องขออภัยที่ได้นำตัวของเขามาโดยไม่ขออนุญาต”

“เอาไม่ขอน่ะไม่ว่าหรอกครับ แต่เอามาแขวนไว้ยังกับหอมกระเทียบมแบบนี้น่ะพวกข้าแลจะไม่ปลื้มนะ”ไอโรว่าแล้วยิ้มให้หัวหน้าเผ่า

“คงจะคืนมาได้แล้วนะครับ แล้วเดี๋ยวพวกข้าจะรับผิดชอบค่าเสียหายเอง”คาร์เรย์ยื่นข้อเสนอ ใจจริงก็ใช่ว่าจะอยากสู้เท่าไหร่....

พลั่ก!

“อ๊ะ...ขอโทษครับ มือข้ากระตุก”

เพราะหัวหน้ามองดูอยู่พวกเป่าสิงโตมายาจึงไม่กล้าทำอะไรคาร์เรย์ที่มือกระตุกส่งกระสุนน้ำไปโดนคนที่อยู่ใกล้มือที่สุด

“เรื่องที่จะคืนนั่น...ข้าขอปฏิเสธ”

“หืม?”

“กรรรรร”

เลโอครางในลำคอพร้อมๆกับอัลชิลิตส์ที่ครางในลำคอเหมือนกัน เลโอเก็บดาบเข้าฝัก ทางอาชาสีม่วงก็ใช้เท้าตะกุยพื้นเบาๆ

“ทำไมล่ะครับ?”รอยยิ้มที่กว้างขึ้นเรื่อยๆกำลังบ่งบอกระดับความอดทนของไอโรอยู่....

“ตอนนี้หมู่บ้านของพวกข้าขาดแคลนอาหารอย่างมาก....”

“อย่าบอกนะว่าท่านแอมไพร์แอบขโมยกินหมดน่ะ! บ้าจริง! ข้าก็เข้าใจนะว่าเขากินจุแต่ไม่คิดว่าจะกินหมดหมูบ้าน!

“พี่ครับ....”

คาร์เรย์ยิ้มแห้งๆพลางเรียกพี่ชายที่ทำหน้าใสซื่อได้ที่ ไม่แน่ใจว่าตั้งใจจะกวนประสาทอีกฝ่ายหรือนางใสซื่อจริงๆกันแน่...

“...ท่านมิคาเอลบอกว่ามันเป็นความผิดของเขา!

เพราะตั้งใจมองข้ามหรืออะไรสักอย่างหัวหน้าเผ่าโยงเข้าเรื่องซึ่งน่าจะเป็นข้ออ้างเสียมากกว่าเหตุผล ไอโรเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เข้าใจ เคอร์ริสยิ้มแห้ง คาร์เรยือ้าปากร้อง”ห๊ะ?” ส่วนเลโอกำลังขมวดคิ้วอย่างเอาเรื่องเอาราว

“จะไปเป็นเพราะแอมไพร์ได้ไง? เจ้าอย่ามาตลกเลย!”ไอโรตวาดกลับดวยสีหน้าไม่พอใจสุดๆ ใช่ว่าเขาไม่เชื่อความเชื่อพวกนี้เพียงแต่คนพวกนี้มันเกินขอบเขตคำว่าเชื่อไปแล้ว อย่างนี้เขาเรียกงมงาย!

“เขาเป็นตัวกาลากินี!

“ฮี้!!!!!!!!!!

อัลชิลิตส์ร้องเสียงดังก่อนจะพ่นไฟขนาดใหญ่ขึ้นฟ้า  มันหายใจฮึดฮัดอย่างโกรธจัดก่อนจะทำให้สิ่งที่ไม่มีคาดคิดว่ามันทำได้

“อย่ามาว่านายเหนือของข้า เจ้ามนุษย์สกปรก!

เสียงทุ้มตวาดออกมาจากเจ้าม้าสีม่วง ดวงตาสีแดงจ้องไปยังหัวหน้าเผ่าพร้อมกับเปลวไฟที่เท้าและหางที่กำลังโหมแรงขึ้น

“อาชาสีสกปรกอย่างเจ้าเงียบไป!

“อยากตายมากใช่ไหมเจ้าลูกมนุษย์!”อัลชิลิตส์ตวาดลั่น

“ใจเย็นๆ”

เลโอว่าพลางลูบหลังอาชาสีม่วงเบาๆ มันหายใจฮึดฮัดไม่พอใจแต่กลับยอมสงบอย่างว่าง่าย

“พวกข้าต้องการตัวท่านแอมไพร์คืน หากท่านทำอะไรที่ไม่เหมาะสม...ข้าไม่รับประกันว่าเผ่าสิงโตมายาจะกลายเป็นเพียงคำบอกเล่าหรือเปล่า”เลโอกล่าวราบเรียบพลางจองมองไม่ละสายตา

“นี่เจ้า...เจ้าข้าขู่ข้างั้นเหรอ!

“ข้าไม่ได้ขู่ ข้าทำจริง”

เลโอเน้นย้ำ สีหน้าที่เรียบนิ่งประดุษรูปปั้นไม่ขยับสักนิดแม้พูดเรื่องที่แลดูโหดร้าย หัวหน้าเผ่ามองเลโอย่างเครียดแค้นก่อนจะหยิบดาบออกมาชี้หน้าเลโอ

“ไม่มีวัน! และไม่มีทาง! ข้าจะไม่ให้มันมีชีวิตอยู่ ตราบใดที่มันยังอยู่หมู่บ้านข้า ลูกหลานข้าก็จะอดตาย!

“เจ้ามันประสาท!”เคอร์ริสร้องแล้วส่งสีหน้าแขยงออกมา

“ก็แล้วยังไงเล่า!

ไม่พูดพั่มทำเพลงคมดาบไปจ่ออยู่กับเชือกที่มัดตัวแอมไพร์ไว้ ไอโรเบิกตามองพลางกำมัดแน่น

“หยุดความคิดที่จะทำให้ข้าโกรธได้แล้ว หัวหน้าเผ่า”ไอโรสั่งเสียงเรียบ นัยน์ตาสีทองนิ่งสนิทดุจท้องฟ้า...ก่อนพายุเข้า

“เจ้าจะทำอะไรข้าได้ ข้าก็อยากจะรู้นัก!

ไม่ทันที่จะโต้ตอบกลับดาบเล่มนั้นก็วาดสูงก่อนจะฟันฉับเข้ากับเชือกที่มันตัวแอมไพร์ไว้ พี่น้องมาริคส่งเสียงร้องลั่น ไอโรตกใจจนก้าวขาไม่ออก มีแค่เลโอที่บังคับบังเหียนเพื่อกระตุ้นให้อัลชิลิตส์พุ่งไปหาแอมไพร์ แต่มันไม่มีทางทันแน่!

วิ้ว~

ลมกรรโชกพัดผ่านมาจากด้านข้าง หอบเอาฝุ่นผงลอยเข้าตาใครหลายคน เลโอเผลอยกมือขึ้นบังตาตนเองส่วนเจ้าอาชาสีม่วงก็เชิดหน้าขึ้นหลับตาหลบฝุ่นที่จะเข้าตาตนเหมือนกัน

“ไม่ไหวจริงๆล่ะน๊า...”

เสียงคุ้นหูทำให้พวกเลโอรีบเปิดเปลือกตาออก แต่ม่านไอน้ำที่ไม่รู้มาจากไหนทำให้มองไม่ค่อยชัด เห็นเพียงเงาไหวๆหลังผ่านไอน้ำก็เท่านั้น

“คาร์เรย์ ขอเวทย์ลมที!”ไอโรหันไปสั่งอัศวินวารีที่ใช้เวทย์ได้แทบทุกสาย

คาร์เรย์พยักหน้ารับก่อนจะร่ายมนตร์ด้วยความรวดเร็ว ลมอ่อนๆพัดเอาไอน้ำจางหายไปหมดแล้วจึงปรากฎร่างที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

“เจเรมี????”

ไอ้ที่น่าตกใจมากกว่านั้นคือสถานที่ที่เจ้าตัวยืนอยู่ บริเวณตรงน้าที่เคยเป็นบ่อลาวาเพียงแต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นบ่อน้ำแข็ง! ความเย็นจากบ่อน้ำแข็งแผ่ไปทั่วพื้นป่า ร่างของแอมไพร์อยู่ในอ้อมแขนของนักบวชหนุ่ม

“อืม...”

เสียงครางแผ่วเบาดังออกมาจากองค์ราชินีผมม่วง แอมพร์เปิดเปลือกตาออกช้าๆอย่างเต็มแรงฝืน

“ถ้ามันเหนื่อยก็หลับไปก่อนก็ได้ พี่อยู่ตรงนี้แล้วเจ้าไม่ต้องกังวลหรอก”เจเรมีกระซิบแผ่วเบาๆพลางยกยิ้มเอ็นดูออกมาที่มุมปาก

                “เบล...”

เจเรีมีมองดูร่างเอนหัวซบหน้าอกเขาอย่างขำๆก่อนจะเปลี่ยนท่าทีในฉับพลันในช่วงที่เงยหน้าขึ้นมามองพวกไอโร

“ข้าควรพาแอมไพร์กลับบ้านมากกว่าปล่อยไว้ให้เขาอยู่กับพวกเจ้า เพราะในเมื่อพวกเจ้าไม่สามารถดูแลน้องข้าได้”

“น้อง...น้องงั้นเหรอ?”อัศวินปัฐพีหันไปถามคำนั้นย้ำกับน้องชายตนเองว่าตนไมได้ฟังผิด

“พี่ของแอมไพร์...ข้าไม่เคยเห็นหน้าเจ้าเลยสักนิด....”ไอโรพึมพำแต่นั่นก็ไม่สามารถลอดหูเจเรมีไปได้

“แน่ใจ...ว่าไม่เคยเห็น”

เส้นผมดำค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม ร่างในชุดนักบวชสูงขึ้นมาอีกเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีฟ้าครามหรี่มองไอโรด้วยความเจ้าเล่ห์ที่เรียกได้ว่าสะสมไว้ในสายเลือด

“รูปตาเหมือนท่านแอมไพร์เด๊ะเลยเนอะ...”

คาร์เรย์ว่าแล้วหัวเราะแห้งๆ เขาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายเป็นพี่แอมไพร์จริงหรือเปล่าเพียงแต่ดวงตาที่คล้ายกันราวกับใช้ดวงเดียวกันแบบนั้น...หรือจะเป็นพ่อลูกกันน๊า...

“เบล...เจ้าคนที่มารับแอมไพร์เมื่อตอนนั้น!

“อ่าฮ่า ในที่สุดเจ้าก็ฉลาดกับเขาสักทีองค์ราชาไอโรที่เคารพรัก”

เจเรมีหรือเบลพูดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะกระโดดขึ้นไปหาหัวหน้าเผ่าทั้งๆที่ตนยังมีแอมไพร์อยู่ในมือ หัวหน้าเผ่าสิงโตมายาถอยหลังร่นไปด้วยความกลัว เพราะตนเป็นลูกหลานนักรบสวรรค์การจะมองว่าชายคนนี้เป็นใครนั่นไม่ใช่เรื่องยาก

“ท่ะ...ท่าน..อภัยให้ข้าด้วย...ได้โปรด”

“ได้...ข้าจะให้อภัยเจ้า”เบลยิ้มหวานเรียกเสียงถอนหายใจออกมา

“แต่ช่วยฝากบอกนายเจ้าด้วยว่าถ้ามีอะไรก็มาลงที่พวกเราพี่น้องตรงๆ อย่าเอามาลงกับปแอมไพร์อีกเป็นครั้งที่สอง เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วย ถ้ายังทำตัวเป็นหมาขี้แพ้ไม่เลิกแล้วมาพาลใส่แอมไพร์ของพวกข้า พวกข้านี่แหละจะเป็นคนเด็ดปีกมันแล้วเหยียบให้จมดิน ถ้าแอมไพร์เป็นอะไรไป ข้าจะเอาเลือดหัวมันมารดป้ายหลุมศพเขา จำไว้!

ป่าทั้งป่าถูกแช่แข็งในระยะเวลาชั่วพริบตา เบลยกเท้าขึ้นก่อนจะถีบอัดร่างของหัวหน้าเผ่าจนตกลงไปนอนกลิ้งกับพื้น แอมไพร์ที่อยู่ในอ้อมแขนขยับตัวเล็กน้อยก่อนเปิดเปลือกตาขึ้น

“ข้าบอก...”

“เจ้าปิดบังข้า”แอมไพร์ว่าเสียงพร่าพลางจ้องเบลเขม็งด้วยสายตาที่อ่อนล้าเต็มที

“ข้าขอโทษ”

“พวกนั้นจ้องเล่นงานข้าอยู่ เจ้ารู้เพียงแต่กลับไม่บอกให้ข้าระวังตัวสักคำ ยังเห็นข้าเป็นเด็กอยู่หรือไร? แค่บอกข้าก็ดูแลตัวเองได้แล้วไม่จำเป็นจะต้องให้เจ้ามาดูแลใกล้ชิดขนาดนี้ ข้าโตแล้วเบล ข้าโตแล้ว ไม่จำเป็น...”

“อยากให้ข้าทำอะไรเป็นการขอโทษบอกข้ามาเถอะน้องรัก อย่าบ่นยาวแบบนี้ใส่ข้าเลย มันทรมานนัก”เบลรีบโพลงขึ้นก่อนแอมไพร์จะร่ายยาวกว่านี้ ร่างปากกระตุกยิ้มมุมปากก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อย่าเล่นกับความรู้สึกของไอโร”

เบลตกใจเล็กน้อยกับคำขอของร่างบาง เขานิ่งไปครู่ใหญ่พลางสบสายตากลับน้องชายก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆแล้วไม่เอ่ยอะไรต่อ แอมไพร์มองอย่างพอใจก่อนจะกระโดดลงจากแขนของอีกฝ่าย

“แอมไพร์”

“เจ้าไม่มีสิทธิ์มาตัดสินว่าขาจะอยู่หรือไป คนที่ตัดสินใจมีแต่ตัวข้า จำไว้!”แอมไพร์ชี้หน้าอีกฝ่ายก่อนจะหันหลังให้

“กลับไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีก”แอมไพร์เอ่ยปากสั่งแล้วกระโดดลงไปหาพวกไอโรโดยไม่หันกลับมามองร่างของเบลอีก

“ครับๆนายท่าน...”ร่างสูงโปร่งขานรับก่อนจะยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นน้องชายตัวดีเป็นลมล้มลงไปกองกับพื้นดิน มองภาพเหล่าบรรดาอัศวินและองค์ราชาถลาเข้าไปหาอย่างขำๆ
 

เพจของผมอยู่ที่หน้าหลักนะรับป๋ม-w- ชื่อหมีขาวตัวที่94 แอร๊ยยยยย ความจริงเมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมาวันเกิดผมแหละครับ-w- แก่ขึ้นอีกปีแง้วๆ จะพยายามเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและมาอัพนิยายให้ตรงเวลานะคับ
#ย่าๆๆๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #1023 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 17:47
    ขอปุงิสักตัวสิ~
    #1023
    0
  2. #543 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 16:31
    เบลี่...อย่าแกล้งไอจังมากสิ
    #543
    0
  3. #439 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 23:25
    เบลเก่งอ่ะ
    #439
    0
  4. #411 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 00:03
    ชอบปุ๊งี่จุงเบยยย
    นะร๊ากกกกกกก

    ว่าแต่อาชาดำในครอบครองของไอโรเนี่ย
    เป็นพี่ชายปุ๊งี่น้อยรึเปล่าน้าา *0**
    #411
    0
  5. #363 .•:*´Lenna`*:•. (@koystar) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 01:48
    สุขสันต์วันสงกรานต์นะค้า~
    #363
    0
  6. #227 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 22:24
    เลโอมีวิวัฒนาการ คุยกับปุงี๊ได้ด้วย #ไม่นึกว่าจะกลายเป็นม้าได้แฮะเจ้าตัวนี้
    #227
    0
  7. #218 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 19:40
    ฟินจังที่เลโอห่วงแอมไพร์ ชอบฉากที่แอมไพร์อยู่หรือพูดคุยกับพี่ๆจังเพราะมันน่ารักอย่างบอกไม่ถูก
    เฮ้ยฟิน
    #218
    0
  8. #217 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 15:58
    ยกป้ายชู ไอแอม อิอิ รอตอนต่อน้าา
    #217
    0
  9. #216 RabBiTaN (@keaw1542542) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 09:49
    ปุงี๊ๆ เลโอจะรู้มั้ยนั่นว่าเหมือนจะคุยกับปุงี๊ๆรู้เรื่องแล้ว ฮ่าๆๆๆ
    #216
    0
  10. #215 namsai (@nongtonpor) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 19:53
    ปุงี้ งี้ งี้งี้(นิยายเรื่องนี้สนุกมาก)
    #215
    0
  11. #200 (เร้นลับ) (@rarenrenla) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 11:47
    งี่ๆๆๆๆๆๆๆๆ เจอแอมไพร์...ยังไง เป็นยังไง๊๊๊ ค้างแท้ 555555
    #200
    0
  12. #199 pommijika (@5354) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 16:24
    .......อยากได้ไอโรกับเลโอเป็นเขยมากกว่าเน่TT0TT ทำไมเบลเบลต้องมาแย่งฮาเร็มแอมไพร์ง่าT^T..... อีกอย่าง......เพจตัวชื่อไรอ่ะตัว
    #199
    0
  13. #198 pommijika (@5354) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 16:18
    ก็ดีแล้วค่ะ'คน'มันมีตั้งเยอะตั้งแยะสนทำไมกับคนแค่คนเดียวเอง(ยกเว้นซะว่าจะเปิดฮาเร็มมันเลยจะมีหลายคน55+)รีดเดอร์ผู้น่ารัก บ๊องแบ๊ว(?) ก็มีตั้งเยอะรักนักอ่านดีกว่าค่ะ^EEEEEEEE^
    #198
    0
  14. #196 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 21:23
    ค้างงงงงงงงมากมายยเลยค่ะ แต่ฮาตรงหนูปุ๊งี่มาก อิอิ
    #196
    0
  15. #194 จอมโจรแมวดำ (@kurai) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 10:22
    คู่ไหนก็ฟินคับ*-* <3
    #194
    0
  16. #187 The killer of Despair (@akira-002) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 21:42
    อย่าแย่งราชาไปจากแอมไพร์สิ ไม่ยอมอ่า TT ห้ามเจเรมีแย่งองค์ราชาไปนะ ต้องเป็นของแอมไพร์สิ ถึงแม้ทุกคนจะชอบเลโอคู่กัน เราก็ชอบ แต่ก็ชอบไอโรเช่นกัน เห็นแบบนี้ไม่ยอมน๊าาา ต้องเป็นของแอมไพร์คนเดียวเท่านั้น
    #187
    0