Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,040 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,799 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    28

    Overall
    35,040

ตอนที่ 20 : 15th Round::Coco or Leo<rewrite>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 มี.ค. 57

 

15th Round

Cocoa or Leo

ขาดเธอก็เหงา...ขาดเขาก็เสียใจ...??

เลโอยังไม่เลิกคิ้วกระตุกเมื่อเห็นแอมไพร์ยังชนแก้ว(โกโก้)กับหัวหน้ากองโจรด้วยท่าทางแจ่มใส ไร้ซึ่งความเป็นผู้ถูกจับมาสักนิด ถ้าไม่ติดว่ามีสามพี่น้องรั้งแขนรั้งขาเอาไว้เขาก็คงพุ่งลงไปตั้งนานแล้ว เขาเครียดแทบบ้า ห่วงแทบตาย แต่พ่อคุณนั่งกินโกโก้สบายใจเฉิบแถมไม่คิดถึงเขาสักนิด...มันน่านัก....

“ปล่อยให้อยู่นี่พอเสร็จงานแล้วค่อยมารับกลับก็ได้ล่ะมั้งครับงานนี้น่ะ....”

ไม่รู้ว่าไอ้รังสีที่ปล่อยออกมานี่ไม่พอใจหัวหน้ากองโจรที่จับแอมไพร์ไปหรือกำลังเคืองที่แอมไพร์ไม่สนใจใยดีเขากันแน่ สามพี่น้องมองหน้ากันแล้วกระตุกยิ้มแปลกๆ

“อย่าทำแบบนั้นเลย ต่อให้หัวหน้าถูกใจแอมไพร์ก็ไม่รู้จะเขี่ยทั้งวันไหน ถ้าเขาเขี่ยทิ้งพรุ่งนี้ขึ้นมาแล้วเอาแอมไพร์ขายท่านจะทำยังไง”

“ถึงตอนนั้นค่อยตามหาก็ได้นี่ครับ...”เลโอว่าเสียงเย็นทำท่าเหมือนจะหันหลังกลับจริงๆ เดือดร้อนถึงไคต้องสอดส่ายสายตาไปมาเพื่อหาทางรั้งตัวอัศวินหนุ่มผู้อินดี้และเข้าใจยากยิ่งกว่าราชินีของเขาเอาไว้

ตู้ม!

“อ๊า...เลโอ ข้าทำระเบิดตกล่ะ!

ดูเหมือนการแสดงละครของไคค่อยข้างจะต่ำเพราไม่ว่ามองยังไงก็โกหกหน้าด้านๆ! เลโอหันกลับไปมองด้านล่างที่กำลังแตกตื่นเมื่อจู่ๆก็ถูกจู่โจมจากใครก็ไม่รู้ อัศวินหนุ่มปลายตามองสามพี่น้องก่อนจะกระโดดลงจากหน้าผาไปอย่างไม่สนใจสิ่งอื่นใด

“ล่ะ...เลโอ!!!

พลั่ก!

“ขอบคุณที่ยังจำชื่อกันได้...แลดูมีความสุขดีนะครับ”

แอมไพร์ตัวสั่นหน่อยเมื่อเห็นเลโอถีบหน้าหัวหน้ากองโจรล้มหงายตึงไปต่อหน้าต่อตา อัศวินหนุ่มชักดาบออกมาจากฝักก่อนจะวาดกับอากาศ เกิดแรงดันชนิดแรงสูงอัดเข้าใส่พวกที่กำลังจะก้าวเท้าเข้ามา อัศวินผมแดงปลายตามองแอมไพร์ก่อจะหัวเราะในลำคอ

ซวยแล้วจ้าพ่อหนูกำลังโกรธ!!!

แอมไพร์กู่ร้องในใจพลางยกมือกุมหน้า เด็กหนุ่มรีบวิ่งไปเกาะแขนเลโอแล้วยิ้มหวานหยดใส่อัศวินนภาหน้าตายด้าน

“ฮ่ะๆๆ เลโอเจ้าเป็นไงบ้าง ข้าล่ะก็เป็นห่วงเจ้านัก”

“ก็สบายดีครับ..แต่คงไม่เท่าคนที่นั่งดื่มโกโก้ร้อน”

ฉึก!

แอมไพร์เหมือนโดนดาเมทลงไปกระอั่กเลือดกองกับพื้นก่อนจะค่อยๆไตร่ขึ้นมาอีกครั้ง

“ข้าแค่กำลังหลอกล่อศัตตรูเชื่อข้าซี้...”

“แสดงละครเก่งนะครับ เลิกเป็นราชินีแล้วไปเป็นนักแสดงดีกว่าไหมครับ?”

เลโอพูดรอดไรฟันใส่หน้าองค์ราชินีที่เกาะเขาอยู่ แอมไพร์ยิ้มหวานแต่เหงื่อตกเมื่อเลโอมาในโหมดโหด เขาแค่หาทางเอาตัวรอดชนิดหนึ่งทำไมเลโอต้องไม่พอใจเขาขนาดนี้ด้วย

“จ่ะ..เจ้า! เอาแขนออกจากนางในฝันของข้าเดี๋ยวนี้นะ!

“ก่อนจะพูดช่วยแหกตาดูด้วยครับว่าใครเกาะแขนใคร”

แอมไพร์ชักกลัวจนอยากจะปล่อยแขนออกจากเลโอขึ้นมาสนิทเมื่ออัศวินหนุ่มแลดูของขึ้นเสียจนน่าหวั่นเกรง แต่ถ้าเอาออก...รับรองว่าประเด็นใหม่มาแน่จ้า...

“เจ้าอย่าทิ้งข้าไปนะยอดดวง...อั่ก!

แอมไพร์กระทืบเท้าลงกลางหน้าของหัวหน้ากองโจรที่เข้ามากอดขาเขาพลางชักขาหลบ นัยน์ตาสีม่วงมองหัวหน้ากองโจรอย่างหวั่นๆบวกแขยง

“อ๊า...แรงอีก..ขอแรงกว่านี้อีก...”

“อี๋!!!! ไอ้พวกทุเรศ!!!

องค์ราชินีเตะหัวหน้ากองโจรตัวเท่าหมียักษ์กระเด็นไปเป็นสิบตลบก่อนร่างบางจะขยับเข้าไปกอดแขนเลโอหนักขึ้น สีหน้าที่แสดงออกมาบ่งบอกว่ารังเกียจยิ่งหว่าเห็นหนอนแมลงวันในซากอาหารอีก!

“ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วเลโอ! แต่เจ้าต้องช่วยพวกนางด้วย!”แอมไพร์หันไปบอกอัศวินหนุ่มทั้งๆที่ยังไม่ปล่อยแขน มือชี้ลงดินก่อนตวัดไปทางกรงขังที่อยู่ห่างจากที่ที่เขายืนมากโข

“ไหนว่าไม่ชอบผู้หญิงไงครับ”

“ก็ไม่ได้แปลว่าต้องทอดทิ้งนี่! ถ้าเจ้าเป็นชายอดกสามศอกเจ้าคงไม่ปล่อยในพวกนางเดือดร้อน”

“แต่อกท่านไม่ถึงสามศอก”

“นั่นไม่ใช่ประเด็นนะเจ้าอัศวินหน้าตาย!

แอมไพร์เหวี่ยงใส่เลโอแต่ถึงแบบนั้นก็ยังเกาะแขนเลโอราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปไหนอีกอย่างนั้นแหละ เลโอนึกขำสิ่งที่แอมไพร์ทำก่อนจะชี้ดาบไปทางหัวหน้ากองโจรที่กำลังลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

“แก...เจ้า...นางในฝันเจ้าบังอาจนอกใจข้า!

“ข้าไม่เคยคิดจะเข้าไปอยู่ในใจที่เหม็นเขียวของเจ้า!”แอมไพร์พูดเสียงสูงอย่างกับจะกรีดร้อง ฟังๆแล้วเหมือนตัวร้ายในละครไม่มีผิด

“นางในฝัน...อ๊า...พูดจาทำร้ายข้าอีกสิ”

“อี๋!!!! ข้าเกลียดเจ้าออกไปให้พ้นนะ ฮื่อ!! ข้าไม่ชอบเลย ข้าไม่ใช่ผู้หญิงด้วย อย่ามาใกล้ข้านะเว้ย!

แอมไพร์ร้องเหมือนเจอสิ่งที่เขารังเกียจที่สุดในชีวิต ร่างบางเบียดหน้าเข้ากับแขนเลโอจนแน่น ให้ซุกแขนเลโอมีความสุขและรู้สึกดีกว่าเห็นหน้าของหัวหน้ากองโจรอีก

“เจ้า! เจ้าหลอกข้า! ไม่จริง! บังอาจหลอกข้า!

“ข้าเคยบอกเจ้าไหมว่าข้าเป็นผู้หญิง หุบปากไว้กินข้าวแล้วอย่ามาใกล้ข้านะ!

“เสียงท่านแสบแก้วหูนัก...”เลโอบ่นพึมพำเมื่อแอมไพร์ยังร้องเหมือนผู้หญิงอยู่ใกล้เขา แม้หัวของอีกฝ่ายจะสูงแค่ไหล่เขาแต่ว่าเสียงกับขึ้นมาถึงกูราวกับส่งตรงมา

“ข้าไม่ชอบเลย เลโอพาข้าออกไปที แต่ช่วยพวกนางก่อนนะ”

แอมไพร์ผละออกจากแขนเลโอแต่กลับเข้าไปซุกอกอัศวินหนุ่มแทนเหมือนเด็กตัวเล็กๆที่เจอผีหลอก เลโอผงะหน่อยๆก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ

“ทำไมก่อนหน้านี้ถึงอยู่ได้ล่ะครับ”

“มันมีโกโก้!

“แล้วตอนนี้?”

“มันไม่มีโกโก้แล้ว!

เหมือนเลโอจะสติขาดผึงขึ้นมา เขาค่อยๆดันคางร่างที่กอดเขาอยู่ขึ้นมาสบตาแล้วถามด้วยน้ำเสียงเน้นย้ำ

โกโก้กับเลโออันไหนน่ากินกว่ากันครับ?”

แอมไพร์ชะงักพลางสั่นเหมือนลูกแมวเปียกน้ำ จะผละออกไปจากร่างตรงหนาก็ไม่ได้ ตอนนี้ถ้าให้เลือกว่าเลโอกับหัวหน้ากองโจรอะไรหน้ากลัวกว่ากัน...เลโอน่ากลัวว่าตั้งเยอะ!

“ว่าไงล่ะครับ...แอมไพร์..”

“เลโอจ้า! เลโอดีที่สุด พาข้าออกไปเถ๊อะ แล้วต่อจากนี้เจ้าจะสำคัญเท่าโกโก้...”

“หืม...”

“สำคัญกว่าโกโก้!

“ดีมากครับ...”

แอมไพร์อยากกรีดร้อง ทำไมเขาต้องมาพูดอะไรแบบนี้ให้คนทั้งโลกพาลเข้าใจผิดด้วย กับอีแค่อัศวินนภาผู้ไม่ยอมสำคัญน้อยกว่าโกโก้ ทำไมต้องทำเหมือนคนรักกันอะไรแบบนั้น ทั้งๆที่เลโอยังประกาศปาวๆว่าเกลียดเขาที่สุดอยู่เลยเมื่อวานเองด้วยซ้ำ! ตอนที่หน้าด้านถามว่าเลิกเกลียดเขาหรือยัง ทางนี้กลับตอบมาหน้าตาเฉย

“สำหรับข้า...ท่านน่าเกลียดเสมอต้นเสมอปลายครับ”

น่าเกลียด! น่าเกลียด! เจ้านี่พูดว่าน่าเกลียด! เป็นคำพูดที่ไม่เคยมีใครพูดกับเขาเลยตั้งแต่สิบเจ็ดปีที่เกิดมา! แต่เจ้าบ้านี่กล้าว่าเขา! แต่วันนี้กลับมาถามว่าโกโก้กับมันอะไรน่ากินกว่ากัน โฮกกกกกกกกก คนสวยจะบ้าตาย!

“ถ้ายังเกาะแบบนี้ข้าจะสู้ลำบากนะครับ”

“ไม่เอา เค้าไม่ปล่อย”

แอมไพร์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เมื่อเห็นหัวหน้ากองโจรกองอยู่ใกล้ๆ ถ้าเกิดปล่อยแล้วโดนตีหัวลากเข้าถ้ำเหมือนมนุษย์ยุคหินเขาจะทำยังไง

“งั้นก็ตามใจครับ”

เลโอยกแอมไพร์ขึ้นพลาดบ่าก่อนจะเหวี่ยงดาบใส่ทุกร่างที่กล้าพุ่งมาหาเขา แอมไพร์ยกมือปิดตาไม่ใช่ว่าน่ากลัวจนรับไมได้ แต่อับอายเกินจะรับตัวเองมากกว่า รู้แบบนี้เขาลงไปสู้รบตบแปะด้วยตัวเองก็ดีอยู่หรอก! แต่อัศวินนภานั้นเก่งกาจสมคำล่ำลือเพียงพริบตาเดียวก็มาถึงกรงที่อยู่ไกลกันขนาดนั้นได้ แอมไพร์ถูกปล่อยลงกับพื้น ร่างบางเซหน่อยๆจากการรับตัวเองไมได้ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหากรงขังที่มีหญิงสาวเต็มไปหมด

“มันล็อกง่ะ”แอมไพร์หันไปหาเลโอ

“ก็ปลดล็อกสิครับ”

“พูดเหมือนทำง่ายนักเนาะ”

เปรี๊ยะ!

“อ่า...หักซะแล้ว”

ปากก็บ่นเหมือนตัวเองทำไม่ได้ แต่แค่กำเบาๆลูกกุญแจขนาดใหญ่ก็พังลงง่ายดาย ไม่ใช่แรงกายแต่เป็นพลังเวทย์ที่ถูกส่งเข้าไปพร้อมการบีบเบาๆ แอมไพร์ยื้อยุ้ดกับโซ่เส้นเท่าแขนของตนอยู่นานก่อนจะหันไปทำหน้ายู่ใส่เลโอ

“ช่วยข้าบ้าง หมาที่บ้านเจ้าก็ยังไม่ตาย”

“ขอดีๆไม่เป็นหรือไงครับ?”

“เคยเห็นหรอ?”

“ไม่ครับ?”

“นั่นล่ะคำตอบ!

เลโอส่ายหัวแผ่วๆก่อนจะเดินเข้าไปหาแอมไพร์ที่ไม่เลิกยื้อกับโซ่เส้นยักษ์สักที

“ถอยไปนะครับ”เลโอปลายตามองเหล่าหญิงสาวในกรงเป็นการบอกว่าเขากำลังพูดกับพวกเธอ

บรรดาหญิงสาวต่างขยับตัวไปชิดอีกฝั่งของกรง เมื่อเห็นว่าไกลพอแล้วเลโอก็ยกดาบตวัดเข้ากับกรงเพียงสองครั้งเป็นรูปตัวเอกซ์

กึก...โครม!

กรงแยกออกเป็นสี่ส่วนและทะลายลง แอมไพร์มองแล้วอ้าปากค้างก่อนจะหันไปเหวี่ยงใส่อัศวินหน้าตาย

“เจ้าก็ทำได้ทำไมไม่ทำแต่แรก!

“ก็เห็นท่านและดูอยากจะทำ...”

“ข้าไปพูดตอนไหน! บ้าที่สุด! แทนที่ข้าจะได้ฟื้นฟูพลังเวทย์เต็มที่ต้องเอามาใช้ทำเรื่องที่ไม่มีประโยชน์เนี่ยนะ...”

“ฟื้นฟูพลังเวทย์? ไหนเคยบอกว่าพลังเวทย์กลับมาครบแล้วรอแค่ฟื้นร่างกายอย่างเดียวไงครับ”

“อ่ะ...เอ่อ...ข้าแค่...ใช้พลังไปก็เลยหาย...”

“มั่นใจว่าท่านไมได้โกหกข้า รู้หรือเปล่าครับว่าถ้าโหกผลที่ตามมาคืออะไร...”

“ไม่...”

“แล้วอยากรู้ไหมล่ะครับ?”

“นั่นก็ไม่...”

เลโอหรี่ตามมองแอมไพร์ก่อนจะมองไปยังหญิงสาวด้านหลังเด็กหนุ่มที่เริ่มเดินออกมาจากกรงขังที่กลายเป็นซากไปแล้ว

“ไว้เราค่อยคุยกันนะครับ...”

เลโอเข้าไปถามความปลอดภัยของบรรดาหญิงสาวทิ้งให้แอมไพร์ขบคิดหาทางแก้ตัวที่ดีที่สุด...หรืออย่างน้อยก็เป็นวิธีที่เลโอจะโกรธน้อยที่สุด...เลโอน่ากลัวจังเลยอ่ะไอโร ข้าชักรักเจ้ามากขึ้นทุกวันๆแล้วสิT^T

“ขอบคุณท่านทั้งสองที่ช่วยพวกเราเอาไว้ เราไม่รู้ว่าถ้ารออยู่อย่างนี้จะต้องไปอยู่ที่ไหนบ้าง”หญิงสาวที่ท่าทางแก่กว่าเลโอหลายปีเอ่ยขอบคุณพลางยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ให้ แต่อัศวินตายด้านก็ยังตายด้านวันยันค่ำ

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวข้าจะจัดการติดต่อกลับบ้านของพวกท่านให้เพียงบอกว่ามาท่านเป็นใครกันบ้าง”

“เจ้าถามพวกเขาเกี่ยวกับงานที่เราจะไปทำด้วยสิ”

แอมไพร์แทรกขึ้นมาหลังจากนึกวิธที่ดีที่สุด(น่าจะอ่ะนะ)ออก เลโอปลายตามององค์ราชินีของตนก่อนจะพยักหน้ารับแล้วถามกับหญิงสาวตรงหน้า

“อยากทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมืองอาร์เจลแลงค์กันน่ะครับ”

 

“เทพลักซ่อน? มันคืออะไร”

แอมไพร์ทวนอย่างไม่คุ้นหูพลางลูบคางอย่างไม่เข้าใจ เลโอเบนสายตาที่มองเหล่ากอโจรซึ่งถูกลากตัวขึ้นรถม้าสำหรับขนนักโทษมาทางองค์ราชินี

“เป็นเหตุการณ์ที่อยู่ๆคนคนนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยน่ะครับ ตามนิทานพื้นบ้านบอกว่าเป็นคนที่ถูกตาต้องใจเทพเกินไปก็เลยถูกพาตัวขึ้นไปบนสวรรค์น่ะครับ ส่วนใหญ่จะเป็นพวกวัยรุ่นเพราะงั้นถึงมีพิธีว่าพอครบสิบห้าก็ต้องใช้สีวาดอะไรลงไปบนใบหน้าให้ไม่น่าดู หรือแปลกประหลาด แต่นั่นมันแค่ความเชื่อนี่ครับ”เลโออิบายเสียงเรียบ มองดูพระอาทิตย์ที่โพล่ขึ้นมาทักทายเขา

“แปลว่าเจ้าเองก็เคยผ่านพิธีนี้มาเหมือนกันสินะ?”

“ถ้าใช่...แล้วยังไงครับ?”

แอมไพร์มองหน้าเลโอก่อนจะหัวเราะหึหึเหมือนจินตนาการอะไรไปคนเดียวแล้วสะใจเอง อัศวินหนุ่มมองหน้าแอมไพร์ก่อนจะถามกลับ”ทำเหมือนท่านไม่เคย”

“ใช่ ข้าไม่เคย”แอมไพร์ปฏิเสธเสียงใสพลางแสดงสีหน้าที่เหมือนเหนือกว่าซะเต็มที่

“เพราะงั้นเลยไม่รู้จักเทพลักซ่อนสินะครับ”เลโอขมวดคิ้ว

“อื้ม!

“ทำไมล่ะครับ หน้าตาอย่างท่านครอบครัวไม่น่าละเลย...”

“พวกข้าไม่กลัวเทพหรอก อีกอย่าง...ช่างเถอะ มันไม่สำคัญหรอก ก็บ้านมันจน~”

เด็กหนุ่มว่าอย่างไม่ใส่ใจพลางยักไหล่ แต่สำหรับเลโอนั่นไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีนัก ต่อให้จนแค่ไหนแต่อย่างน้อยก็เอาดินป้ายก็จบแล้ว มันเป็นพิธีที่ทำกันทุกหมู่บ้าน ทุกเมือง เรียกว่าคนทั้งโลกทำเลยก็ว่าได้ แอมไพร์ทำเหมือนตัวเขาไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อะไรแบบนั้น

“คิดอะไรของเจ้า ทำหน้าเหมือนข้าไปฆ่าใครตายไว้อ่ะ”แอมไพร์ตีหน้ายู่

“เปล่าครับ”

อัศวินบอกปัด ตอนนี้พวกทหารที่มาเอาตัวนักโทษก็ไปหมดแล้ว หญิงสาวก็กลับบ้านกันจนหมดแล้วเหลือแต่เขากับแอมไพร์แล้วก็เจ้าปุงิที่เพิ่งโพล่ออกมาหลังเรื่องจบ แม้มันจะไม่มีอะไรมากแต่เจ้านี่ก็นะ...ไม่โพล่มาช่วยสักนิด

“แล้วเราจะเดินทางต่อได้ยังอ่ะ? ข้าง่วงแล้ว อยากอาบน้ำ อยากกินข้าว”

แอมไพร์ได้เงินส่วนของตนเองคืนแล้ว พวกเสื้อผ้าถูกโยนทิ้งไประหว่างทางเพราะไม่น่าสนใจ พวกโจรไม่สนใจของที่ไม่แวววาวทั้งๆที่เสื้อผ้าของแอมไพร์รวมกันสิบตัวซื้อบ้านใหม่ได้หลังหนึ่งเลยทีเดียว

“เราจะไปกันยังไงครับ”

“หมายความว่าไง....”

“ม้าของเราโดนฆ่าตายไปแล้ว แล้วนี่พวกนั้นก็ไปกันหมดแล้ว....”

แอมไพร์เบิกตาโพลงพลางยกมือกุมหน้าแล้วส่ายไปมา เขาลืมเรื่องสำคัญเสียสนิท! เพราะมัวแต่คุยกับเลโอเรื่องเทพลักซ่อนจนเพลิน อาจจะเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืนทำให้แอมไพร์เบลอๆ เด็กหนุ่มรู้สึกอยากบ้าตายเป็นครั้งแรกในชีวิต

“งี่ๆๆๆ ปุ๊งิ! ปุงี่ ปุงิ!

“ปุงิ....”

“เจ้านี่เป็นม้านี่...”

“ม้าหรอ?”

แอมไพร์แลดูตกใจที่เลโอบอกออกมาแบบนั้น ร่างบางหันไปหาเจ้าปีศาจเยลลี่ด้วยดวงตาที่เขียวปัด มือเรียวล้วงเข้าไปในตัวของเจ้าเยลลี่ มันดิ้นพล่านด้วยความจักกระจี้ก่อนแอมไพร์จะคว้าเอาบางอย่างออกมาได้

“ปุงิไม่ได้เป็นม้า! แล้วก็ไม่เคยเป็นด้วย! เจ้าเบล! ไอ้บ้านั่นบังอาจเอาของแบบนี้มาใส่ในตัวปุงิงั้นหรอ!”แอมไพร์โมโหเดือดดาลพลางมองจี้ไพลินในมือ

“เอ๊อ! ถ้าจะไม่ไว้ใจขนาดนี้ก็ลากข้ากลับไปล่ามโซ่ไว้ที่บ้านเลยสิ!

เลโอไม่เข้าใจว่าแอมไรพ์จะโมโหอะไรนักหนากับแค่พี่ชายเอาจี้ที่เก็บสัตว์ในสัญญามาไว้ในตัวเจ้าปุงิ แอมไพร์เดือดปุดๆเหมือนเด็กที่โดนแย่งของเล่นแต่ก็ไม่ยักทิ้งของในมือไป ร่างบางขยับปากสาปแช่งพี่ชายคนดี(?) ขอให้ตกบรรไดบ้างล่ะ ขอให้เกลื้อขึ้นหลังบ้างล่ะ ขอให้ถูกตัดค่าขนมบ้างล่ะ ขอให้คนที่จีบอยู่เมินใส่บ้าล่ะ

“ยังไงก็ต้องใช้เจ้านี่ใช่ไหม”หลังจากสาปส่งเบลจนพอจแอมไพร์ก็หันไปหาเลโอ

“ก็เราไม่มีม้านี่ครับ”

“ชิทส์! ถ้าเจอวันหลังจะเอาไฟเผาเจ้าบ้าเบล!

องค์ราชินีตะโกนก่อนจะเอ่ยเรียกอาชาสีม่วงออกมา ท่าทางมันดูดีใจเมื่อเห็นแอมไพร์แต่ทว่าเด็กหนุ่มกลับไม่ดีใจกับมันสักนิด จนมันหงอยลงไปเพราะนึกว่าตนทำผิดแอมไพร์จึงยอมเล่นกับมันด้วย มือเรียวลูบขนลื่นๆของเจ้าอาชาสีม่วงเบาๆก่อนท่องมนตร์พึมพำ อาชาสีม่วงกลายเป็นอาชาสีดำ ดวงตากลายเป็นสีน้ำตาลเหมือนม้าปกติ ไฟที่เท้าและหางก็หายไปด้วย

“เจ้าคงไม่คิดจะขี่อาชาปีศาจเข้าเมือง”แอมไพร์ถามแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก“แต่เราจะไปยังไง เรามีกันสองคน”

“ก็ซ้อนกันไปก็ได้นี่ครับ”เลโอตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“จะบ้าเหรอ!”แอมไพร์เหวี่ยงใส่ก่อนหันหน้าหนี

“หรือท่านจะเดินก็ไม่ว่า แต่ข้าไม่”ว่าจบอัศวินนภาก็กระโดดขึ้นขี่อัลชิลิตส์ทันที แอมไพร์อ้าปากค้างก่อนจะกระโดดขึ้นซ้อนตาม

“ม้าก็ม้าพี่ข้า เรื่องอะไรข้าต้องเดินด้วย ถ้าจะมีคนเดินนั่นก็คือเจ้า!

“แต่ข้าไม่เดิน”

“ข้าก็ไม่เดิน”

“นั่นคือท่านต้องซ้อนข้า”

แอมไพร์อ้าปากงับไหล่เลโอไปทีหนึ่งด้วยความแค้นแต่อัศวินนภาไม่ขยับสักนิด อีกฝ่ายกระชับบังเหียนก่อนออกตัวพุ่งทะยานไปทันที แอมไพร์นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนหลังม้า เขาไม่สบอารมณ์ที่สุดที่ต้องมาซ้อนท้ายม้าใคร เพราะนั่นเป็นสิ่งที่พี่ๆเขาทำทุกครั้งที่ออกไปไหน ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าแอมไพร์ยังเด็กไม่อยากให้ขี่ม้าเองคนเดียว เป็นห่วง!

“เกาะด้วยสิครับ เดี๋ยวก็ล่วง”

“ไม่เกาะ! เรื่องอะไรข้าต้องเกาะเจ้าด้วย!”แอมไพร์ว่า

“เกาะเถอะครับ”

“ไม่!

สิ้นคำปฏิเสธเลโอก็หยุดม้ากะทันหัน แอมไพร์ผวาเกาะอีกฝ่ายอย่างตกใจก่อนจะปล่อยเมื่อรู้ตัว อัศวินหนุ่มกระโดดลงจากหลังม้าทั้งๆที่แอมไพร์ยังอยู่ด้านบน ร่างบางมองเลโออย่างไม่เข้าใจ มบหน้าสวยแสดงความสงสัยออกมาเต็มเปี่ยม

“ขยับไปครับ”เลโอผายมือให้แอมไพร์ขยับขึ้นไปด้านหน้ามากขึ้น

“ทำไม?”

“ขยับสิครับ”

“เจ้าจะให้ข้าขี่แล้วเจ้าจะซ้อนบวกเกาะเอวข้าหรอ?”

“ขยับครับ”

องค์ราชินีเบ้หน้าก่อนยอมขยับ เลโอกระโดดขึ้นไปบนหลังม้ายังตำแหน่งด้านหลังของแอมไพร์ ร่างบางเบ้หน้าพลางกำบังเหียนม้าก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

“อย่าบอกว่าเจ้าจะให้ข้าขี่จริงๆ...”

“ใครว่าล่ะครับ ข้านี่แหละจะขี่เอง”

อัศวินผมแดงว่าราบเรียบก่อนจะเลื่อนมือไปจับบังเหียนม้าที่แอมไพร์จับอยู่ ร่างบางนิ่งเป็นรูปปั้นเมื่อเลโอเข้ามาชิดตนมากขึ้น

“ล่ะ..เลโอ”

“ครับ?”

เสียงตอบรับของอีกฝ่ายกระซิบอยู่ข้างหู มือของอัศวินนภากุมอยู่บนมือขององค์ราชินี...แถมกุมแน่นไม่ปล่อยด้วย ราวกับว่าถ้าปล่อยไปแอมไพร์อาจจะละลายไปกับอากาศ หรือปลิวหายไปกับลม

“ท่านี้มันแปลกๆไหม?”

“แปลกตรงไหนหรอครับ?”

เลโอถามกลับเสียงซื่อแต่แอมไพร์นี่แทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แผ่นหลังของเขากำลังแนบกับแผ่นอกของเลโอ ความอุ่นของร่างกายอีกฝ่ายส่งผ่านมาจากด้านหลัง...และเหมือนจะส่งตรงขึ้นยังใบหน้าของแอมไพร์ด้วย

“ก็ถ้ายังดื้อไม่เกาะที่หลังก็จะเป็นแบบนี้แหละครับ อีกอย่างเรายังมีเรื่องที่ไม่ได้คุยกันอยู่อีกเยอะไม่ใช่หรอครับ?”

“...อา...”

“อย่างเรื่องที่ว่า...ไหนบอกว่าพลังเวทย์ฟื้นขึ้นมาเต็มที่แล้วไงครับ?”

อัลลิตส์เริ่มเคลื่อนตัวไปด้านหน้าตามแรงควบคุมของเลโอ แอมไพร์อ้ำๆอึ้งๆ อัศวินผมแดงเองหลังถามเสร้จก็ไม่เปิดปากพูดอะไรอีก เรียกว่าใช้ความเงียบกดดันกันเลยทีเดียว

 “ก็ข้าบอกแล้วว่าข้าเพิ่งใช้พลังไปไง...”

“แน่ใจนะครับ?”

“อ่ะ..อื้ม...”

จะมากระซิบข้างหูทำไมล่ะว้อย!!!!! แอมไพร์ร้องในใจ เลโอหัวเราะในลำคอเมื่เห็นท่าทีตอบกลับของร่างบาง

“ว่าแต่เจ้าหาข้าเจอได้ยังไงน่ะ?”แอมไพร์เปลี่ยนมาถามบ้าง

“เรื่องนั้น....”

เลโอลืมสามพี่น้องเสียสนิท เพราะมัวแต่โมโหแอมไพร์อยู่ก็เลยไม่ทันได้สนใจว่าทั้งสามคนตามลงมาหรือเปล่า แล้วนี่ก็หายไปแล้ว...

“ผู้พิทักษ์คุณธรรม?”

“ห๊ะ?”

แอมไพร์ร้องเสียงหลงเมื่อไดยินสิ่งที่เลโอพึมพำ ร่างบางหันไปมองหน้าเลโอด้วยสีหน้าแปล่งๆ นัยน์ตาสีม่วงมองเลโอเหมือนเห็นตัวประหลาด

“เจ้าเพ้อเจ้ออะนะเลโอ?”

“เปล่าครับ ช่างมันเถอะ

อัศวินหนุ่มบอกปัดอ่างไม่สนใจ บางทีสามคนนั้นอาจจะเป็นผู้พิทักษ์คุณธรรมจริงๆ แม้จะไม่สมประกอบสักคนก็ตามแต่เถอะ

“ท่านแอมไพร์ครับ ข้าถามท่านจริงๆนะ”

“หืม?”

อยู่ๆเลโอก็เปลี่ยนเรื่องไปจากที่แอมไพร์เริ่มไว้ ร่างบางครางรับเป็นสัญญาณว่าเลโอสามารถถามเขาได้ทันทีเมื่อพร้อม อัศวินนภานิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนเอ่ยถามไป

“พี่ชายท่าน...เบลเป็นใครกันแน่”

“เจ้ากำลังหมายถึงอะไร?”แอมไพร์ถามอย่างไม่เข้าใจ

“พลังเวทย์ของเขาแข็งแกร่งเกินกว่าจะเป็นแค่หัวหน้านักบวช แค่หัวหน้านักบวชไม่มีทางสร้างเวทย์น้ำแข็งให้กินทั้งป่าได้หรอกครับ”

แอมไพร์แอบยิ้มเครียด นี่เบลสร้างเรื่องไว้ให้เขานั่งแก้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ ร่างบางทำปากยื่นอย่างเหนื่อหน่ายก่อนจะตอบกลับไป

“ตำแหน่งของเบลคือที่ปรึกษาด้านเวทย์มนตร์น่ะ สายดำ สายขาว คำสาป อะไรทำนองนั้น ไม่แปลกที่เขาจะเก่ง ในบรรดาพี่น้องทั้งหมดเบลคือคนที่เชียวชาญเวทย์ที่สุดทั้งๆที่เป็นที่ไม่เอาอะไรเลยที่สุด...พรสวรรค์ล่ะมั้ง”

เลโอฟังอย่างตั้งใจ ในน้ำเสียงที่แอมไพร์กล่าวถึงพี่ชายมีแต่ความเทิดทูน ความรัก และความเคารพ แม้บ้างครั้งการแสดงออกอาจจะไม่ แต่ในน้ำเสียงนี้หาความอิจฉาไม่ได้เลย เลโอแทบลืมเป้าหมายที่ตนเองอยากรู้ไปหมดเพียงได้ฟังน้ำเสียงที่แอมไพร์กล่าวถึงพี่ชายตน ความสำคัญในจิตใจส่งผ่านออกมาจากน้ำเสียง

“รักพวกพี่ชายมากขนาดนั้นเลยหรอครับ?”อัศวินนภาหลุดปากถามออกไป

“ไม่ได้รักสักหน่อย...”แอมไพร์ว่าอ้อมแอ้ม

“แค่ทุกครั้งที่ข้าหกล้มก็มีแต่พวกเขาที่ฉุดรั้งข้าขึ้นมา ทุกครั้งที่ข้าร้องไห้ก็เป็นเพียงพวกเขาที่คอยปลอบ เมื่อข้าผิดพาด ไม่มีครั้งไหน ไม่มีคนใดที่จะซ้ำเติมข้า แม้จะงี่เง่าและขี้จุ้นแต่พวกเขาก็คือพวกเขา...มองข้าเป็นเด็กเล็กเสมอ ทั้งๆที่ข้าก็ไม่ได้ต่างไปจากพวกเขาเลยสักนิด”แอมไพร์กล่าวเสียงเรียบ

“งั้นหรอครับ...”อัศวินนภากล่าวแผ่วๆ เขามองเส้นผมสีม่วงเข้มที่อิงอยู่กับอกเขาแล้วคิดสงสัย คิดว่าอยากจะรับรู้เรื่องราวของเด็กหนุ่มในอ้อมแขนให้มากกว่าที่เคยเป็นมา แต่กลับไม่กล้าถามอะไรออกไปเพราะไม่แน่ใจว่าจะไปสะกิดโดนแผลในใจอะไรบ้าง

“ชีวิตข้ามีแต่พี่ๆ...ท่านพ่อกับท่านแม่เสียไปตั้งแต่ข้ายังจำความไมได้ รู้จักแต่อ้อมกอดของพี่ๆ รู้จักแต่รอยยิ้มของพี่ๆ...”

ร่างบางเงียบลงพร้อมประโยคคำพูดที่ดูเหมือนยังไม่จบ แอมไพร์กัดริฝีบางตนเองก่อนคลี่ยิ้มบางๆออกมา

“ข้าถามอะไรเจ้าอย่างหนึ่งได้ไหมเลโอ?”

“ครับ?”

“กอดพ่อกอดแม่มันอุ่น...เรื่องจริงใช่ไหม?”

เลโอชะงัก ไม่คาดคิดว่าแอมไพร์จะถามคำถามแบบนี้ออกมา แอมไพร์ที่ร่าเริงแล้วก็ป่วนที่สุดในวัง คนที่ทำเขาปวดหัวไม่เว้นแม้แต่เมื่อสิบนาทีก่อน แต่อยู่ๆ...คำถามแบบนี้ก็ออกมาจากปากแอมไพร์ บางครั้งการที่แอมไพร์ทำตัวป่วนเพราะเขากำลังต้องการความรักจากใคร...นอกเหนือจากพี่น้องหรือเปล่านะ?

“แล้วนี่...อุ่นไหมล่ะครับ”

เลโอยกมือขึ้นรั้งร่างบางเขาชิดตัว แอมไพร์ตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนมือเรียวจะยกขึ้นจับแขนเลโอไว้แน่น

“อุ่นสิ...อุ่นมากๆเลย...”

“กอดของพ่อกับแม่น่ะ...อุ่นมากกว่านี้อีกนะครับ”

เลโอว่าอย่างอ่อนโยน ร่างบางยิ้มออกมานิดหน่อยก่อนจะกดคางลงกับแขนของเลโอ

“ท่านไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้วราชินี...”

...ท่านยังมีข้าอยู่คนนี้ทั้งคน...ไม่ใช่เหรอ?....
 


ทำไมเริ่มอย่างฮา อ่างฟิน แต่มาจบแบบดราม่าล่ะกะเฮ้ย...อ่านช่างท้ายๆนี่แนะนำให้เปิดเพลง"เรียงความเรื่องแม่"ประกอบครับ น้ำตาจิไหลพรากๆTT^TT 55555+ 
ผมยังแอบเห็นมีคนเชียร์เบลเคะอยู่2-3คน(ฮา) สำหรับคนที่ไลค์เพจและเห็นสปอยล์ของผมคงจะเข้าใจ...ว่าไอโรคงจะเมะไม่ไ้ดอีกเป็นครั้งที่สอง...
แม้แต่สาวน้อยหนึ่งเดีวในเรื่องยังเชียร์ให้มีสามีแทนภรรยา แถมเบลยังลุกหนักกว่าเดิมอีก

หลายคนดีใจที่เราเปิดเป็นวายอย่างเต็มตัว....โกเมนนาไส้เหล่าแฟนคลับแรกๆที่บอกว่าไม่วายด้วนะครัซ....*โค้ง* ที่ผมเปิดเต็มตัวเพระาเห็นมีน้อง(หรือเปล่า)แฟนบอกว่าเปิดเป็นวายเต็มตัวเถอะ ผมก็เลย เอ๊อ! เปิดก็เปิด แล้วเห็นว่าคนแว่วว่าอยากให้ไอโรเมะด้วยล่ะจ้า....ลูกป๋าว่าไง?


ไอโร::เรื่องเมะนั่นมันเป็นอะไรที่คู่กับข้าอยุูแล้ว

เบล::เมะไม่มีใครหน้าแดงตอนโดนไซร้คอ...

ไอโร::นั่นเพราะข้าตกใจหรอก!

เบล::ไม่มีเมะคนไหนตัวเล็กกว่าเคะ

ไอโร::เดี๋ยวข้าจะเพิ่มน้ำหนัก!!!


บล::ไม่มีเมะคนไหนขี้ตื่นและขี้โวยวาย เขินอายแล้วหน้าแดง แถมยัง....

ไอโร::ข้าจะไปฝึกนั่งสมาธิ ดำน้ำ ตกปาล ดูปะการัง ดูดิสนี่ออนไอซ์ ล่องเรือ ส่องสัตว์ ดูงิ้ว....

เบล::ข้าอยากได้เจ้าเป็นเมีย...

ไอโร::นั่น...ไม่มีในบท....

เบล::ก็ข้าพูดมาจากใจ...

ไอโร::...ไอ้บ้าเอ๊ย....

*เรื่องมันก็เห็นๆกันอยู่*



ไอโร::มาวัดกันว่าใครเมะกว่าใคร แล้วอย่ามาร้องไห้ที่หลังก็แล้วกัน!!!
เบล::เมะเคะอยู่ที่ใจ ใช่หน้าตา ของอย่างนี้ต้องวัดกันที่"เอว"
Comimgsoon
<ตอนที่17เจอกัน นับไปซิจ๊ะว่ากี่อาทิตย์>

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #1025 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 18:29
    กรี๊ดดดดด~
    #1025
    0
  2. #1011 Yuuse (@Yuuse) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 23:34
    วัดกันที่แรงดันและความถี่ใช่ม่ะ
    #1011
    0
  3. #1005 bell (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 21:34
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด! ทำไมเราถึงพึ่งเจอนิยายเรื่องนี้นะ โอ๊ยอยากจิบอกไรท์ว่าฟินมากอ่ะ
    #1005
    0
  4. #903 little-red-cap (@little-red-cap) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 11:59
    บันได ไม่ใช่ บรรได
    #903
    0
  5. #880 w-rabbit (@nene-zero) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 20:17
    ฟิน
    #880
    0
  6. #860 เเมวนางฟ้า (@computor) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 10:56
    "โกโก้กับลีโออะไรน่ากินกว่ากันครับ" กรี๊ด!!!! เขินมาก>///< แล้วรูปไอโรนั้นมันจ๊อตนี่นา
    #860
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #545 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 17:02
    “โกโก้กับเลโออันไหนน่ากินกว่ากันครับ? ประโยคนี้มโนไปไกล 
    #545
    0
  9. #452 Tashi Xz (@tashiixza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 12:24
    เอาไอโรเคะ เอาเบลเคะ ชอบเบลอ่ะ คู่เลโอก็หวาน
    #452
    0
  10. #441 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 23:57
    งื้อออ เขินน เลโอออออออออออ พี่ๆของแอมไพร์นี่ ไม่สมประกอบจริงๆ 55555555555 ตลกอะ ฮาดี
    #441
    0
  11. #413 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 00:37
    แหม่ ไม่เห็นจะยาก ผลัดกันรุกผลัดกันรับเลยสิค้ะ!!!
    #413
    0
  12. #343 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 21:55
    ฟินนนนมากค่ะ
    ชอบเวอร์
    #343
    0
  13. #262 De_cimo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 09:54
    เพิ่งมาอ่านค่ะ สนุกมากอ่ะ พอเปิดเป็นวายแล้วดีใจมากเลย แต่... ชอบการบรรยายที่ไม่เปิดเผยความรู้สึกของเลโอเหมือนตอนก่อน ๆ มากกว่าอ่ะ



    ก็ไม่รู้ซินะ ส่วนตัวก็เป็นสายวายอยู่แล้ว พอเปิดเป็นวายก็น่าจะชอบ แต่กลับชอบในการแต่งแบบตอนเดิม ๆ ที่ให้จิ้นเอง มโนเองมากกว่าอ่ะ



    อาจเป็นเพราะว่าอย่างตอนเปิดเผยความรู้สึกของเลโอ มันทำให้บรรยากาศกลายเป็นแนวหวานอบอุ่นมากเกินไป อย่างตอนไปเที่ยวงานเทศกาลแบบนั้นกำลังพอดี แต่แบบนี้มากเกิน ไม่ใช่ว่าแต่งไม่ดีนะ แต่งได้ดีมากเลย แต่ถ้าตอนนั้นบรรยายในความรู้สึกของแอมไพร์ฝ่ายเดียวว่ารู้สึกยังไงที่เลโอ ทั้งการกระทำ ทั้งคำพูด แสดงออกมาแบบนั้น โดยไม่มีบทบรรยายความรู้สึกของเลโอมันน่าจะสนุกกว่า เพราะสามารถจิ้นเอง มโนเองได้ว่า เลโอชอบแอมไพร์หรือเปล่า? ชอบใช่ไหม? พอคนสองคนแน่ใจในความรู้สึกของกันและกัน รู้ความรู้สึกของกันและกัน เลโอค่อยออกมาบอกความรู้สึกจะดีกว่า แบบนั้นมันน่าลุ้น น่าจิ้น เพิ่มขึ้นไปอีก และน่าสนุกมาก ๆ



    แต่ยังไงก็ติดตามต่อค่ะ เพราะชอบ แอมไพร์ฝุด ๆ
    #262
    0
  14. #261 Pandora-box (@CrEmErRy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 22:47
    น่าร้ากกกกกกก 
    #261
    0
  15. #260 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 20:49
    แรกๆ มา ฮา หลัง มา มาม่า มีหลอนนิดๆ(หน้าหัวหน้าโจร) จบแบบ ฟินๆ เรื่องนี้ครบรสจริงค่ะ อิอิอิ
    #260
    0
  16. #259 thip (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 20:29
    คู่ราชินีก็น่ารัก มุ้งมิ้ง คู่ราชาก็น่าลุ้น (คาดว่าคงไม่รอดแน่ ท่านราชา)
    #259
    0
  17. #258 Luk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 18:35
    ฟินแอมไพร์กับเลโอมากกกกกก.
    #258
    0
  18. #256 Butterfly in love (@honey-blacklist) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 16:52
    ชอบแอมไพร์กับเลโอมากกว่าอ่ะ >____________<'

    #256
    0
  19. #254 namecotton (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 22:23
    ฟินมากกกกก

    สนุกเว่อร์ !!!
    #254
    0
  20. #253 Zinzily (@winny111499) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 19:46
    ท่านยังมีข้าอยู่คนนี้ทั้งคน"
    อ๊ากกกกกกกกกกกก ฟินนนนนนนนนนนน!!!!

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 มีนาคม 2557 / 19:47
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 20 มีนาคม 2557 / 19:48
    #253
    0
  21. #252 Saitan Buatip (@buathip) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 14:56
    ไอโล คือ...หึง!!! เบลต้องเคะ เพราะเบลแร้งงง เบลต้องโดนกดคืนมันถึงจะฟิน ฮิฮิฮิ
    #252
    0
  22. #251 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 21:21
    เฮ้อออ...ขอโทษนะไอ ตอนแรกเค้าก็อวย ไอแอม อยู่หรอก 

    แต่พอเจอ เบล รุกที เค้าเริ่มคิดภาพไอ เมะ ไม่ออกแย้วอะ YOY (แอบฮานิดๆ)
    #251
    0
  23. #250 pommijika (@5354) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 14:02
    เฮ้อ ช่วยไม่ได้ เบลรุกหนักจริงๆนะแหละ ไอโรขอโทษนะ แต่เราจะไม่พูดว่าไอโร(~ตื๊ด~)หรอกนะ มันฃเป็นความชอบส่วนตัวที่ยังทำใจไม่ได้........

    โชคดีนะเบลเบล ถึงจะรู้ผลอยู่ก็ตามที
    #250
    0
  24. วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 13:54
    คือเลโอหึงโกโก้? ไอโรจะเมะ? ไม่มีทาง ไอโรกับเบล ไอโรเคะเท่านั้น! ปล.ดีใจที่เปิดตัวนะเนี่ย-,- หุหุ
    #246
    0
  25. #242 I'm not perfec but I'm limited edition (@meennaruto) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 22:07
    ไอไรเป็นเคะ ดีกว่าอยากเห็นไอไรโดนกดอร๊ายยยยยยย >/////<

    #242
    0