Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,036 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,802 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24

    Overall
    35,036

ตอนที่ 21 : 16th::Round Beauty and wolf<rewrite.>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 มี.ค. 57

16th Round

Beauty and wolf

โฉมเอย...โฉมงาม..อร่ามแท้...แลสะพรึง!

แอมไพร์หลับไปแล้ว...นั่นคือคำนิยามที่ดีที่สุดในตอนนี้ ไม่สิ...ไม่ใช่คำนิยามแต่มันคือความจริงต่างหาก อาจจะเพราะเลโอเงียบเกินไปหรือแอมไพร์ขี้เบื่อ เมื่อหลังจากที่เลโอกอดแอมไพร์เอาไว้ต่างฝ่ายต่างเงียบ ความง่วงก็เลยเข้ามาแทนที่ แอมไพร์เป็นประเภทที่ถ้าไม่ป่วนชาวบ้านก็กิน ไม่นั่นก็คือนอน แล้วอีกอย่างร่างบางเเมื่อคืนก็ไม่ได้นอนทั้งคืนแถมยังป่วยออดๆแอดๆ ลำพังเลโอน่ะไม่เป็นไรแต่แอมไพร์แลดูเป็นเด็กอนามัยคงต้องนอนให้ครบแปดชั่วโมงล่ะมั้ง

เลโอไม่แปลกใจสักนิดที่พวกโจรจะจับตัวแอมไพร์ไปทั้งๆที่ปกติจะจับเฉพาะผู้หญิง เมื่อพ่อคุณเล่นใส่ชุดกระโปรง ใช่ เลโอเพิ่งรู้เพราะไม่ทันสังเกต อีกฝ่ายก็เนียนสนิทไปกับชุดกระโปงได้อย่างไม่แปลกแยกราวกับว่าสร้างมาเพื่อกันและกันอะไรแบบนั้น ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดีกันแน่

“ท่านแอมไพร์ครับตื่นก่อนเถอะครับ”

“ห๊ะ..หือ? ถึงแล้วหรอ แล้วนี่ข้าหลับไปตอนไหนเนี่ย”แอมไพร์เอนตัวขึ้นมานั่งตัวตรงก่อนจะขยี้หัวเบาๆอย่างมึนงง

“ยังไม่ถึงหรอกครับแต่เรามีเรื่องต้องทำ”

“อะไรงั้นหรอ?”

“ท่านจะอยู่ท่านี้ไปจนเข้าเมืองจริงๆน่ะหรอครับ?”

เมื่อเลโอเตือนสติแอมไพร์ก็นึกขึ้นได้ว่าตนอยู่ท่าไหน ร่างบางหันไปตวาดเสียงดัง

“ไม่มีทาง!

เลโอยกนิ้วขึ้นอุดหูก่อนจะกล่าวหน้าเรียบ”งั้นก็ลงครับ แล้วก็ไปซ้อนท้ายซะอย่าลืมเกาะเอวข้าด้วย”

แอมไพร์เบ้หน้าเมื่ออีกฝ่ายออกคำสั่งแต่ถึงแบบนั้นก็ยอมทำตาย ร่างขององค์ราชินีค่อยๆก้าวลงจากหลังม้าก่อนจะเดินไปปีนขึ้นซ้อนเลโอ อัศวินผมแดงส่งมือให้เพื่อช่วยแต่แอมไพร์กลับอ้าปากจะงับเสียอย่งนั้นเลโอเลยชักมือกลับ

“นั่งไพร่ไปเถอะครับ ท่านใส่กระโปงอยู่”

เหมือนการนอนไม่พอจะทำให้แอมไพร์ลืมอะไรกหลายๆอย่างไป เด็กหนุ่มชักสีหน้าก่อนจะเปลี่ยนท่านั่งไป เลโอเหลือบมองด้วยหางตาเป็นเชิงสั่งให้แอมไพร์เกาะเอวเขาด้วย ร่างบางทำหน้าเหมือนจะกินหัวคนตรงหน้าแต่ก็ยอมเกาะอย่างไม่แต็มใจนัก เมื่อแอมไพร์เข้าที่เลโอก็ออกตัวทันที

“ไหนทีแรกบอกว่าถ้าเป็นผู้ชายแท้ก็ไม่มีใครชอบใส่กระโปงไงครับ แล้วทำไมใส่เสียบ่อย”

“มันถอดเปลี่ยนง่าย ชิ้นเดียวจบ อีกอย่างคงไม่ได้บู้อะไรอยู่แล้ว ใส่กระโปรงก็สบายไปอีกแบบ”แอมไพร์ตอบพลางยักไหล่ใส่เลโอ”เจ้าจะลองดูบ้างไหมล่ะ เผื่อจะชอบ”

“ขอปฏิเสธครับ”

เพียงครู่เดียวทั้งสองก็มาถึงประตูเมืองแห่งหนึ่ง เลโอชะลอม้าเพื่อเข้ารับการตรวจจากทหารหน้าประตูเมือง นายทหารทั้งสองมองอัศวินหนุ่มด้วยความหมันไส้ในหน้าตาเล็กน้อยก่อนจะเบนไปมองแอมไพร์ที่อยู่ด้านหลังตาไม่กระพริบ นี่มันนางฟ้าชัดๆ!

“สวัสดี”แอมไพร์เอ่ยทักอย่างเป็นมิตรซึ่งเป็นเรื่องปกติ แอมไพร์ชอบเข้าสังคม แอมไพร์ชอบที่จะรู้จักคนใหม่ๆ ชอบทักทายคนอื่นๆ(ในยามอารมณ์ดี)อย่างเป็นมิตร แต่ถ้าไม่พอใจ ไม่ชอบใจก็จะเหวี่ยงใส่ลูกเดียว

“ท่านแอมไพร์”

เลโอเอ่ยดุองค์ราชินีที่โปรบเสน่ห์พร่ำเพื่อ แอมไพร์ทำปากยื่นก่อนร้อง”ชี้~”แล้วเบนหน้าหนี เพียงเท่านั้นทหารยามทั้งสองก็ตาเป็นรูปหัวใจแล้ว

“พวกข้าเข้าไปข้างในได้หรือยังครับ?”

“อ่ะ..อ่อ ตามสบาย”

“ขอบคุณ”

เลโอกล่าวราบเรียบก่อนควบม้าเข้าไปในเมือง เมื่อเข้าเขตเมืองที่เป็นเหมือนย่านการค้าอัศวินหนุ่มก็สะกิดให้แอมไพร์ลงจากหลังม้าก่อนตนจะลงตามเพื่อเก็บอัลชิลิตส์เข้าไปในไพลินตามเดิม แค่อัลชิลิตส์เข้าไพลินไปเจ้าปุงิก็โพล่ออกมาแทนที่ราวกับว่าสลับกันเข้าไปอยู่ในไพลินนั่น มันกระโดดดึ๋งๆใส่แอมไพร์อย่างดีใจก่อนจะกระโดดไปเกาะไหล่เลโออย่างสนิทสนม

“ก่อนอื่นเราต้องหาที่พักก่อนสินะครับ”เลโอว่าพลางดึงปีศาจเยลลี่ออกจากไหล่แล้วส่งให้แอมไพร์

“นั่นล่ะ ข้าหิวแล้ว ง่วงแล้ว อยากอาบน้ำ!”แอมไพร์ตอบพลางรับเจ้าปุงิมากอดเอาไว้

“งั้นก็ต้องไปซื้อเสื้อผ้าก่อน เพราะเราทั้งคู่ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นนอกจากที่ใส่อยู่”เลโอว่าพลางสอดส่ายหาร้านขายเสื้อผ้า

“ร้านนั้น”

นิ้วเรียวชี้ไปหาร้านขนาดใหญ่ที่มีเสื้อผ้าหลากหลายสีสันอยู่ภายใน แอมไพร์มองตามมือก่อนจะพิจารณาอย่างถี่ถ้วนราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่สำคัญชนิดคอขายบาดตายกับการแค่เลือกชุดที่จะใส่ชั่วคราว

“ก็ได้”

ในที่สุดแอมไพร์ก็ตอบกลับมา แม้ดูว่าจะไม่ชอบเท่าไหร่นักแต่ก็ไม่อยากที่จะหาร้านใหม่เอง เลโอพยักหน้าก่อนเดินนำไปยังร้านขายเสื้อผ้า เมื่อเห็นเลโอและแอมไพร์เดินเข้ามาคู่กันเจ้าของร้านรีบกุลีกุจอเข้าไปต้อนรับทันที มองจากสง่าราศีของทั้งคู่ก็พอเดาออกว่าไม่ใช่คนธรรมดา

“เอาชุดที่ดี...”

“เอาชุดธรรมดาๆมาสองชุดครับ แล้วท่านจะใส่กางเกงหรือกระโปรงครับ?”เลโอออกปากสั่งแทรกก่อนจะหันไปถามแอมไพร์

“ข้าจะใส่ชุดที่ดีที่สุดของร้านนี้! ไม่ว่ามันจะเป็นกระโปรงหรือกางเกงก็ตามแต่!”แอมไพร์บอกเจตนารมณ์ของตนเอง

“ตอนนี้เราไม่มีเงินมาทำเรื่องไร้สาระขนาดนั้นนะครับ”

“หา? นี่เจ้าบอกว่าเสื้อผ้าของข้าเป็นเรื่องไร้สาะงั้นเหรอ?”

“ใช่ครับ”

“เลโอ!

“ท่านแอมไพร์...ช่วยระลึกถึงสถานะที่มีของตนเองตอนนี้ด้วยครับ”

อัศวินผมแดงว่าเสียงเย็นเมื่อร่างบางเริ่มแผงฤทธิ์ แอมไพร์ขยับบางขมุบขมิบเหมือนสาปแช่งร่างสูงอยู่อะไรทำนองนั้นก่อนจะหันไปหาพ่อค้าที่ยืนยิ้มการค้าอยู่ดานหน้า

“เอาชุดที่ถูกที่สุดมาก็ได้!

ครู่เดียวหลังจากสั่งไปพ่อค้าก็กลับมาพร้อมชุดในมือที่แอมไพร์มองไม่ออกว่าเป็นชุดแบบไหน พ่อค้าอายุเกินครึ่งร้อยหยิบชุดทั้งสองส่งให้เลโอ ชายหนุ่มกางชุดแรกออกมาดู

“ถึงจะดูธรรมดาแต่ผ้าก็ค่อนค้างคงทนนะครับ”

เลโอรับชุดนั้นมาทาบตัวเพื่อดูขนาดก่อนจะพยักหน้าตรงลงรับชุดนี้เอาไว้ ทางแอมไพร์มองชุดของเลโอแล้วเบ้หน้า มันเป็นเสื้อผ้าที่นอนเซนส์ที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา มันเป็นเพียงเสื้อแขนยาวสีน้ำตาลที่มีเชือกผูกไขว้ที่คอเสื้อเป็นกากบาท กางเกงก็เป็นผ้าแบบเดียวกัน ธรรมดาที่สุด!

“ส่วนของท่าน....”

พรึ่บ

“ชิทส์!

แอมไพร์ร้องทันทีที่ชุดถูกคลี่ออกมาให้ดู ร่างบางทำหน้าตะลึงก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่แขยงที่สุด

“ชุดมาดราชินีพร้อมหน้ากากและแส้~”

“อี๋!

แอมไพร์มองชุดวันพีชเหมือนชุดว่ายน้ำและหน้ากากสีแดงด้วยสายตารังเกียจยิ่งกว่าตอนมองหัวหน้ากองโจร

“มันช่าง..แอ๊ก!

“เอาไปไกลๆข้าเดี๋ยวนี้นะ!”แอมไพร์ทำท่าขนลุกก่อนรีบแย่งของในมือเลโออกมาแล้วปาใส่หน้าพ่อค้าโรคจิต

“ไปร้านอื่นเลโอ! ร้านไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ร้านนี้!”แอมไพร์ออกคำสั่งก่อนจะหมุนตัว

“ด่ะ...เดี๋ยวสิครับ...อย่าเพิ่งไป..”

“อี๋!!!!

แอมไพร์ร้องเสียงสูงก่อนจะยกเท้ากระทืบคนที่เกาะขาเขาอยู่เต็มแรง สีหน้าร่างบางเหมือนจะอ้วกเต็มทน เลโอก็ทำเพียงแค่ยืนมองอย่างไม่เข้าไปยุ่งเพราะรู้ว่าแอมไพร์จัดการเองได้

“ทำไมข้าต้องมาเจอแต่คนโรคจิตพวกนี้นะ!

“อย่าเพิ่งไป...”

พ่อค้าลุกขึ้นโพลเข้ากอดเอวแอมไพร์พลางซุกหน้ากับหลังของร่างบาง แอมไพร์นิ่งค้างแล้วเบ้หน้าเหมือนจะร้องไห้ เท้าทั้งสองกระทืบพื้นรัวๆเหมือนผู้หญิงที่ถูกของจำพวกจิ้งจกเกาะ

“เลโอ!!

ฉึก!

“พร้อมรายงานตัวกับท่านยมแล้วใช่ไหมครับ?”

“ปุงี่! งั่ม!

เลโอตวัดดาบจ่อคอพ่อค้าโรคจิตส่วนเจ้าปุงิก็งับเข้ากับก้นใหญ่ๆของพ่อข้าเต็มปากเต็มคำ พ่อค้าเหงื่อตกก่อนจะค่อยๆปล่อยมือออกจากแอมไพร์ เจ้าปีศาจเยลลี่ก็ยอมปล่อยก้นเหม็นๆของพ่อค้าโรคจิตออกก่อนตะถมน้ำลายสีม่วงใส่หน้าด้วยความขยะแขยงหนึ่งที่ ขนาดปีศาจเยลลี่เหนียวๆหนืดๆยังขยะแขยง...คิดเอาเองแล้วกัน พิจารณาตัวเองด่วน!

“งื้อ! เลโอ! อี๋! ข้าอยกาอาบน้ำ อยากอาบน้ำที่สุด!

แอมไพร์ร้องพลางเข้าไปกอดเลโอแน่น สีหน้าเหมือนจะร้องไห้เต็มกลืน อัศวินนภาจึงตัดสินใจพาร่างบางไปหาที่พักแล้วอาบน้ำก่อน ในระหว่างที่แอมไพร์อาบน้ำเดี๋ยวเขาค่อยลงมาหาเสื้อผ้าให้ก็ได้

“กี่ท่านคะ?”

พนักงานสาวถามทันทีที่เลโอย่างกายเข้าไปในโรงแรมที่อยู่ในระดับปานกลาง แอมไพร์ยังเกาะเขาอยู่เพียงแต่ย้ายไปเป็นแขนแล้วเท่านั้น พยักงามองหน้าเลโอแล้วยิ้มเขินแต่เมื่อเลื่อนมาเห็นแอมไพร์กลับตีสีหน้าแปลกๆ

“สองครับ”

“กี่ห้องคะ?”

“กี่ห้องดีครับท่านแอมไพร์”

“ห้องเดียว!”แอมไพร์โพลงก่อนหันไปมองหน้าหญิงสาวที่ยังจ้องเลโอไม่เลิก

“จะดีหรอครับ?”เลโอถามอย่างไม่แน่ใจ

“เจ้าจะกลัวบ้าอะไร?”

“ท่านนั่นแหละครับกลัวอะไร...ถึงไม่กล้านอนคนเดียว”

แอมไพร์สะดุ้ง เลโอโน้มหน้าลงไปถามพูดเสียงเบากับองค์ราชินีผู้พยายามรักษาฟอร์มของตนเองให้ได้นานที่สุด

“ไอโรบอกว่าท่านกลัวผี...”

“เงียบปากน่า! รีบจัดการให้เสร็จๆข้าจะได้อาบน้ำสักที!”องค์ราชินีตวาดพร้อมใบหน้าแดงกร่ำด้วยความอับอาย นี่ไอโรไปเผาอะไรเขาให้อัศวินหน้าตายนี่ฟังบ้างเนี่ย! เขาชักเกลียดไอโรแล้วสิ!

“ขอจองห้องธรรมดาแค่ห้องเดียวครับ”

“กี่คืนคะ?”

“คืนเดียวครับ”

หลังจากนั้นพนักงานก็ยื่นกุญแจห้องให้กับเลโอ อัศวินผมแดงก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อขอบคุณก่อนจะรับกุญแจแล้วเดินขึ้นด้านบนไปยังห้องพัก ห้องที่ทั้งสองคนได้อยู่คือห้องตรงกลางที่อยู่ชั้นสี่ของโรงแรม หน้าต่างในห้องเปิดลงมาเห็นตลาดด้านล่างพอดี ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องแอมไพร์ก็ดึงเชือกที่ผูกเอวอยู่ออกพลางถอดรองเท้าและเครื่องประดับที่ใส่มาด้วยไปโยนทิ้งไว้บนเตียงแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไปพร้อมผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืน

“ข้าลงไปซื้อเสื้อผ้าให้นะครับ”

“อื้อ! ฝากด้วย”

“จะเอาแบบไหนครับ?”

“แบบไหนก็เอามาเหอะ...แต่ต้องไม่ใช่แบบที่ไอ้โรคจิตนั่นเอามาให้นะ!

แอมไพร์ที่ยังอยู่ในห้องน้ำยังอุตส่าห์เปิดประตูมากำชับเสียงแข็ง เลโอแอบเห็นว่าอีกฝ่ายเอาผ้าขนหนูพันเอวไว้ นี่ถอดเสื้อผ้าเสร็จแล้วนี่...

“ครับ”

อัศวินผมแดงรับคำก่อนจะเปิดประตูออกไป ก่อนไปยังไม่ลืมที่จะล็อกประตูเพื่อความปลอดภัยขององค์ราชินีร่างบางในห้อง เกิดมาหน้าตาดีนี่ลำบากขนาดนั้นเลยเหรอ? เลโอไม่เคยรู้สึกแบบนั้นทั้งๆที่หลายคนต่างบอกว่าเขานั้นดูดีมากถึงมากที่สุดขนาดไอโรยังชม แต่กลับไม่เคยเจออะไรที่น่าหนักใจ เจ้าตัวไม่ทันฉุกคิดเลยว่าตนเองมีสีหน้าแบบไหนอยู่ตลอดเวลา...

เลโอพาร่างของตนเดินเรื่อยๆ เขามั่นใจว่าองค์ราชินีไม่อาบน้ำเสร็จในเร็วไวแน่ เผลอๆกลับไปยังอาบไม่เสร็จด้วยซ้ำเพราะว่าเผลอหลับ กลับไปคงต้องลองเคาะเรียกซะหน่อยแล้วถ้ายังไม่ออกมาจากห้องน้ำ

“รับอะไรดีคะ”

คราวนี้ร้านที่เลโอเข้าเป็นร้านของหญิงวัยกลางคน นางเดินเข้ามาหาเลโอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจอัศวินนภาจึงยิ้มมุมปากตอบกลับนิดหน่อย เขาไม่ถนัดยิ้มเท่าไหร่นัก

“ข้าอยากได้ชุดผู้ชายสำหรับให้ข้าใส่เอง...ชุดผู้ชายไซส์เล็กเท่าผู้หญิง พอจะมีไหมครับ?”

คนขายเลิกคิ้วแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะเดินหายเข้าไปในร้าน เลโอหวังว่าคงไม่ใช่ชุดประหลาดๆอย่างร้านที่แล้ว เพราะเขาคงไม่สามารถถีบหน้าเจ้าของร้านได้เหมือนที่แอมไพร์ทำกับเจ้าของร้านเสื้อผ้าร้านที่แล้ว เนื่องจากเจ้าของร้านเป็นหญิงวัยกลางคนเขาไม่เลวพอจะทำ...แต่กับองค์ราชินีนี่ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันแหะ...

“ชุดนี้พอจะใส่ได้ไหมจ๊ะพ่อหนุ่ม”หญิงวัยกลางคนเดินออกมาพร้อมเสื้อเชิตสีขาวกับกางเกงสีดำของเลโอและชุดของแอมไพร์เป็นเสื้อก้ามลายทางดำม่วงกับเสื้อคลุมแขนยาวมีฮูดและบนฮูดมีหูด้วย...

“ความจริงมันเป็นของผู้หญิงแต่น่าจะพอใส่ได้นะคะ หรือถ้าไม่เอาเดี๋ยวป้าไปเอามาให้ใหม่”หญิงวัยกกลางคนเสนอ

“ไม่เป็นไรครับ ชุดนี้แหละ เขาน่าจะชอบ...”

เลโอกล่าวก่อนจะจ่ายเงินให้คนขาย อัศวินดีเด่นไม่ลืมที่จะซื้อชุดเพิ่มอีกสองสามชุดรวมทั้งรองเท้าใหม่ให้แอมไพร์ด้วย เขาไม่อยากโดนบ่นจนหูชาแล้วโดนแง้วๆใส่ให้พอไปซื้อรองเท้าที่เข้าคู่มาทีหลัง

“ไอ้เจ้าบ้าเอ๊ย!!!!

เสียงที่คุ้นหูทำให้เลโอขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะรีบวิ่งออกจากร้านกลับไปยังโรงแรมทันที ภาพที่เห็นทำเอาอยากได้ยาแก้ปวดสักสิบแผง เมื่อองค์ราชินีร่างบางอยู่ชุดผ้าขนหนูพันเอวกำลังกระโดดลงจากระเบียงชั้นสี่มายังพื้นด้านล่างตามร่างที่นอนอยู่กับพื้น

“ท่านแอมไพร์..”

เลโอพึมพำชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่ว คิ้วกระตุกยิกๆเหมือนเกินความอดทนเต็มแก่ ร่างสูงเดินผ่าฝูงชนเข้าไป...ถอดเสื้อคลุมร่างบางแล้วจ้องมองหน้าอย่างราบเรียบ

“ท่านกำลังทำอะไรอยู่ครับ?”

“กระทืบคนไง!”แอมไพร์กระแทกเสียงแล้วชี้ไปยังร่างที่นอนหมอบกระแตอยู่กับพื้น

“ท่านไปทำเขาทำ...”

“มันแอบดูข้าอาบน้ำ!

ชิ๊ง~

นัยน์ตาคมปลายลงมองร่างที่นอนฟันหลอเลือดกลบปากอยู่กับพื้น ชายหนุ่มรูปร่างอ้วนกลมเหมือนหมูกำลังมองเลโอดด้วยสายตาเหมือนหมูกำลังจะโดนเชือด นัยน์ตาสีเทาของอัศวินหนุ่มพาลเอาชาวบ้านขวัญเสีย เด็กน้อยร้องไห้จ้า...

“ท่านรู้ได้ไงครับว่าเขาทำ...”

“มันมีรูอยู่ที่พนังห้องน้ำข้าเพิ่งเห็นหลังจากอาบไปสักพัก! ข้าเลยเดินไปใกล้แล้วเอาเจ้าปุงิอุดรูไว้จากนั้นก็เดินไปจัดการมันถึงห้อง! ว่าไป...เจ้าปุงิยังอยู่ที่รูนี่!”แอมไพร์อธิบายก่อนยกมือกุมหน้าอย่างตกใจ ปีศาจเยลลี่นั่งอุดรูถ้ำมองอยู่เขาลืมมันได้ไงกัน

“อย่างนี้นี่เอง....”

“อ่ะจะอ่ะ...”

เลโอเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มก่อนจะรุดซิบเสื้อที่ตนใช้คลุมไหล่ไว้ขึ้น แอมไพร์ร้องแล้วมองอย่างไม่เข้าใจ

“แขน..แขนข้า เจ้าเก็บแขนข้าไปด้วยทำไม!”องค์ราชินีโวยวายพลางดิ้นไปมาแต่ก็ไม่สามารถเอาแขนสอดใส่แขนเสื้อได้

“ท่านอยู่นิ่งๆไปก่อนนะครับ”แอมไพร์ผงะยามที่เลโอหันมาสั่ง

ร่างของอัศวินผมแดงกระโดดขึ้นไปห้องที่เกิดเหตุก่อนจะตามมาด้วยเสียงโหยหวน ราวๆสามนาทีก็มีร่างอีกสองร่างลอยตกลงมาจากชั้นสี่กลิ้งไปบนผ้าใบที่กางเป็นกันสาดแล้วเด้งลงไปรวมกับเพื่อนของตน

“ทำงานกันเป็นกลุ่มเชียวนะครับ เมื่อครู่คงแอบอยู่สินะ”เลโอมองด้วยสายตาราบเรียบ

“อ๊า! ปล่อยกล้องของข้านะ!

“เลือกเอาครับว่าจะให้ข้าทำลายกล้องท่านทิ้งหรือจะให้ควักลูกตาออกมา...”

อัศวินนภาพูดเสียงเย็นก่อนจะดึงเอาฟิล์มออกจากกล้องจากนั้นก็เผามันทิ้งต่อหน้าต่อตา นัยน์ตาสีเทาสะท้อนภาพลูกเพลิงในมือก่อนเบนกลับไปยังสามร่างที่น้องน้ำตามองม่วนฟิล์มถูกเผาไปต่อหน้าต่อตา

“จะไปกันเองดีๆหรือต้องให้ข้าช่วยส่งครับ?”

ครู่เดียวทั้งสามก็หายไปราวกับไม่เคยอยู่ตรงนั้น เสียงชาวบ้านวิจารณ์กันเซ็งแซ่กับสิ่งที่เลโอทำ รวมทั้งเรื่องที่แอมไพร์เป็นผู้ชาย... เพียงอัศวินผมแดงปลายตามองชาวบ้านเหล่านั้นก็หุบปากฉับทันใด เลโอหมุนตัวกลับไปหาแอมไพร์ที่ยืนยิ้มกว้างพลางกางแขนใต้เสื้อขึ้นลง มองดูเหมือนลูกนกเพนกวิ้น

“รูดซิบ...”

พรึ่บ!

“ไม่ต้องหรอกครับ”

เลโอยกแอมไพร์พาดบ่าหน้าตาเฉยแล้วเดินกลับเข้าไปทางประตูทางเข้าโรงแรม ผ่านล็อบบี้ด้านล่างที่มีพนักงานสาวยืนหน้มตาแตกตื่นอยู่

“เรื่องข้าทำขวัญและข้าเสียหายข้าจะมาคุยที่หลังนะครับ”

“อ่ะ..เอ่อ..ค่ะ”

“ปล่อยข้านะเลโอ! ข้าไม่ใช่กระสอบข้าวนะจะได้เอะอะๆแบกขึ้นบ่าน่ะ!!!

หลังจากตบตีกับองค์ราชินีร่างบางแล้วเอาเสื้อผาให้เปลี่ยนแอมไพร์ก็หลับไปอย่างรวดเร็ว อัศวินผมแดงกำชับให้เจ้าปุงิดูแลแอมไพร์ดีๆในขณะที่เขาจะออกไปคุยเรื่องค่าทำขวัญและค่าเสียหายทางใจ(ที่ไม่ได้หนักหนาอะไรหรือแทบไม่มีเลย)ของแอมไพร์กับเจ้าของโรงแรม เนื่องจากโรงแรมนี้อยู่ในระดับที่มีชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไหร่จึงจำใจจะต้องคืนเงินค่ามัดจำห้องให้เลโอพร้อมทั้งไม่เก็บค่าเข้าพักโรงแรมจากทั้งคู่และยินดีคืนเงินชดเชยให้ถึงสิบเท่า! เพียงเพื่อรักษาชื่อเสียงที่ดูไม่ค่อยดีไม่ให้ตกต่ำกว่าเดิม ห้องพักห้องหนึ่งมีราคาอยู่ประมาณหนึ่งร้อยเหรียญเงินหรือหนึ่งหรียญทอง ดังนั้นเงินที่เลโอจะได้คืนคือสิบเหรียญทองไม่รวมเงินที่ยังอยู่ในกระเป๋าเขาอีก!

นับว่าการโดนถ้ำมองของแอมไพร์ค่อนข้างมีประโยชน์(?) แต่ถึงแบบนั้นเลโอก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นบ่อยนัก แน่นอนว่าเจ้าของโรงแรมยินดีเปลี่ยนห้องให้กับทั้งคู่แต่เลโอปฏิเสธเพราะเขาเข้าค้างแค่คืนเดียว แล้วก็อุดรูถ้ำมองไปแล้วด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้นอีกก็คงศพไม่สวยนัก...หมายถึงฝั่งคนแอบมองน่ะนะ

อัศวินผมแดงปล่อยแอมไพร์นอนไปจนถึงตอนเย็น และเพราะเตียงในห้องเป็นเตียงเดี่ยวแอมไพร์เลยครองเต็มที่ส่วนอัศวินนภาถ้าตกดึกก็คงต้องไปนอนที่โซฟา ดังนั้นตอนนี้เขาเลยนั่งเล่นกับเจ้าปุงิฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ รอจนกระทั่งได้เวลาอาหารเย็นจึงปลุกร่างบางเพื่อไปทานข้าวเย็นด้วยกัน

“ไม่ไปได้ไหม....”

แอมไพร์ที่มีสีหน้าไม่พอใจจากการนอนไม่พอแล้วถูกปลุก องค์ราชินีขยี้ตาไปมาเหมือนเด็กน้อยยามตื่นจากนอนกลางวัน เลโอมองภาพนั้นด้วยอารมณ์เหนื่อยหน่ายใจ

“ไม่ได้ครับ ข้าวเช้าท่านก็ไมได้กิน ข้าวกลางวันก็ไม่ได้กิน ยาก็เลยพลอยไม่ได้กินไปด้วย ยังไงตอนเย็นก็ต้องทานข้าวครับ จะได้ทานยาแล้วเดี๋ยวค่อยมานอนต่อ”เลโอพูดเหมือนคุยกับเด็กตัวเล็กๆ

“เอาขึ้นมาได้ไหม”แอมไพร์พูดอู้อี้เพราะเอาผ้าห่มปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง

“อย่าขี้เกียจครับ”

“ชิ~”

องค์ราชินีสะบัดผ้าออกจากตัวก่อนลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้หัวเบาๆ มือเรียวเอื้อมไปคว้าเสื้อนอกที่ถอดทิ้งไว้เพราะรำคาญขึ้นมาใส่ก่อนจะลุกออกจากเตียงมา

ทั้งคู่ออกมาจากห้องด้วยเวลาที่ยาวนานเพราะแอมไพร์เดินอย่างเอื่อยเฉื่อย ถ้าเลโอไม่กดดันด้วยสายตาพ่อคุณก็อาจจะลงไปนั่งกองกับพื้นแล้วหลับทั้งแบบนั้น เลโอเดินนำพลางหันไปมองแอมไพร์เป็นระยะๆ ทางฝั่งพระราชินีก็เอามือล้วงกระเป๋าแล้วอ้าปากหาวเป็นระยะๆเช่นกัน กว่าจะถึงก็นานพอตัวเพราะองค์ราชินีทำเหมือนจะลงไปนอนทุกทีที่เขาพอใจ ลำบากเลโอที่ต้องลากติดมือมาด้วยทุกครั้งไป ส่วนเจ้าปุงิถูกทิ้งไว้บนห้องเพราะมันแลดูประหลาดในสายตาคนแถวนี้ อีกทั้งมันเองก็ไม่ยอมออกมาจากใต้เตียงด้วย

“จะกินอะไรก็สั่งสิครับ”

เลโอว่ากับองค์ราชินีเมื่อนั่งลงบนโต๊ะพร้อมเมนูที่ถูกนำมาให้ แอมไพร์ท้าวคางด้วยใบหน้าง่วงๆแล้วพลิกเมนูเรื่อยๆ

“แล้วแต่เจ้าแล้วกัน”แอมไพร์ว่าแล้วปิดเมนูลงก่อนจะกอดอกมองเลโอ

“แล้วถ้าข้าสั่งมาแล้วท่านไม่กิน?”อัศวินนภาถามลองเชิง เชื่อเถอะว่าพ่อคุณผมม่วงทำไม่ได้อย่าที่ปากว่าหรอก

“ข้ากินทุกอย่างแลหะน่า”

“สลัดผักกาดหอม”

“ข้าไม่ชอบผักกาดหอม”

“เสต็กหมู”

“ไขมันเยอะ กินกลางคืนเดียวก็อ้วนตาย”

“เนื้อแกะผัดขี้เมา”

“แกะมันไม่ใช่สัตว์ที่น่าเอามากินเลยนะ”

“ท่านขัดข้าทุกอย่างแล้วจะมาบอกว่าตามใจข้าได้ไงครับ?”เลโอขมวดคิ้ว

“ข้ากินได้ทุกอย่างจริงๆนะ...”แอมไพร์ว่า

พนักงานรับรายการอาหารยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางของทั้งคู่ เขายังรออย่างใจเย็นแม้ว่าเลโอกับแอมไพร์จะยังทะเลาะกันเรื่องกับข้าวก็ตาม ทางแอมไพร์ก็ยังยืนยันคำเดิมว่าตนกินได้ทุกย่างจริงๆยกเว้นผักกาด คะน้า กวางตุ้ง เนื้อวัว เนื้อแกะ พริก เผือก สปาเก็ตตี้ เครื่องดื่มแอลกอฮอล และบลาๆๆๆ

“งั้นบอกมาว่าท่านชอบกินอะไรดีกว่าครับ”เลโอเหนื่อยเกินจะเถียงกับร่างบาง

“โกโก้ร้อน”

“นี่โกโก้ยังสำคัญอยู่อีกเหรอครับ”

“อย่างน้อยตอนนี้มันก็น้อยกว่าเจ้า!

แอมไพร์ว่าแล้วชี้หน้าก่อนจะยอมเปิดเมนูอีกรอบเพราะไม่อยากพูดถึงโกโก้ร้อนอีกเป็นครั้งที่สอง มันเป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าจดจำและน่ากลัวเอามากๆ

“ปลากระพงนึงมะนาว ยำทะเลรวมมิตร ไก่เทอริยากิ แล้วก็ต้มจืด”แอมไพร์สั่งกอ่นปิดเมนูลง

“แล้วเจ้าล่ะ”

“ข้ากินตามที่ท่านสั่งก็ได้ ในเมื่อข้าสามารถกินได้ทุกอย่างจริงๆ”

คำว่าจริงๆเลโอแลดูเน้นย้ำกับอีกฝ่าย แอมไพร์เบ้หน้าแล้วเอียงคอด๊อกแด๊กเหมือนล้อเลียนร่างสูงก่อนจะลุกขึ้น

“ข้าขอไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวนะ เดี๋ยวมา”

“ครับ ระวังตัวด้วย”

“อื้อ”

ปึก!

“อ๊ะ! ขอโทษ”

เพียงหมุนตัวออกจากเก้าอี้ที่นั่งแอมไพร์ก็หันไปชนเข้ากับคนที่เดินสวนมา ร่างบางรีบเอ่ยขอโทษก่อนทำท่าจะผละไป

“เดี๋ยว!

แอมไพร์เอียงคอขมวดคิ้วก่อนจะเบนหน้ากลับไปหาเจ้าของร่าง ชายหนุ่มรูปร่างสูงและหน้าตาโหดสนิทกำลังมองแอมไพร์ด้วยสายตาที่ไม่น่าวางใจ

“เจ้าเห็นไหมว่าทำเสื้อข้าเลอะ”

“ห๊ะ?”

แอมไพร์ร้องเสียงหลงก่อนจะมองมือที่ยังค้างอยู่ระดับเอวของอีกฝ่าย ในมือนั่นมีกรวยไอศกรีมและที่เสื้อนั่นก็เปรอะไอศกรีม...สีชมพูรสสตอเบอร์รี่...

“อุ๊ยตาย....”แอมไพร์ร้องแล้วมองด้วยสายตาแปลกๆก่อนจะรีบเลื่อนขึ้นไปมองหน้าอีกฝ่าย”ขอโทษอีกครั้งแล้วกัน ข้าไมได้ตั้งใจ"

“ขอโทษแล้วมันจบง่ายๆหรอ! เจ้าต้องไปทำงานที่ร้านข้าเพื่อชดใช้ค่าเสื้อ”

“หา?”

“นั่นก็มากไปมั้งครับ”

เลโอแทรกขึ้นก่อนจะลุกจากเก้าอี้ เขาเห็นแต่แรกแล้วว่าแอมไพร์ชนอีกฝ่ายเพียงแต่แอมไพร์ก็ขอโทษไปแล้วเขาเลยปล่อยเลยตามเลยเนื่องจากอีกฝ่ายไม่ได้สร้างปัญหาแก่เขา แต่ทว่าคู่กรณีแลจะดูไม่หยุดทั้งยังฉวยโอกาสเสียด้วยซ้ำ

“เจ้าไม่เกี่ยว หลบไป”

“เขามากลับข้า แล้วมีอะไรส่วนไหนที่ไม่เกี่ยวกัน”เลโอเอ่ยด้วยอารมณ์หงุดหงิดในใจ แค่ไมได้นอน ไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวานเขาก็หงุดหงิดมากพออยู่แล้ว

“น่าๆเลโอ”

น่าแปลกที่รอบนี้เป็นแอมไพร์ที่ปรามอีกฝ่าย ร่างบางดึงแขนเสื้อของอัศวินนภาเบาๆ สภาพทั้งเขาทั้งอีกฝ่ายไม่พร้อมวิวาทแน่ในเมื่อเมื่อคืนไม่ได้นอนและไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เมื่อวาน เขาถึงได้เลือกขอโทษชายร่างสูงนั่นแต่แรก

“มากับเจ้าแล้วไง? มันทำเสื้อข้าเลอะก็ต้องรับผิดชอบ หรือเจ้าจะไปด้วยข้าก็ไม่ว่าดูจากท่าทางแล้วก็แค่พวกคนจนๆ...งานข้าน่ะเงินดีนะ...”

พลั่ก!

“ห้ามเรียกท่านแอมไพร์ว่ามัน แล้วก็หยุดดูถูกข้าเสียทีก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน...”

ไม่ทันแล้วม้างงงงงงงงงง แอมไพร์กรีดร้องในใจเมื่ออีกฝ่ายเรียกดาบออกมาจ่อคออีกฝ่ายหลังจากที่ยกเท้าถีบท้องชายคนนั้นไปรอบหนึ่ง เลโอคงกำลังหงุดหงิดสะสมจากอะไรหลายๆอย่าง แอมไพร์จึงพยายามไม่จงใจทำตัวให้อีกฝ่ายหงุดหงิด แต่เพราะความกวนประสาทส่วนตัวก็เลยมีบ้าง

“ไม่เอาน่าเลโออย่ามีเรื่องเลย...น่านะ...ช๊ะ...”

แอมไพร์ที่กำลังเกลี้ยกล่อมเลโออยู่สะดุ้งเมื่ออยู่ๆตนก็ถูกล้อมด้วยร่างสูงนับสิบร่าง องค์ราชินีทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ก่อนจะส่ายหัว ต่อไปเขาจะให้เลโอนอนให้ครบแปดชั่วโมง กินข้าวให้ครบสามมื้อแถมมื้อว่างให้ตอนบ่ายสามด้วย ถ้าพ่อคุณจะหงุดหงิดสะสมแล้วน่ากลัวขนาดนี้...

“จะเล่นพวกจะเล่นอะไรก็ตามใจสิครับ”

“เลโอ้ว~”แอมไพร์ยกมือทึ้งหัว บางทีพ่อคุณก็ช่วยเป็นห่วงเขาบ้างก็ดีนะ

ครู่เดียวที่ถูกท้าทายชายเหล่านั้นก็โถมเข้าหาเลโอ อัศวินผมแดงพลักแอมไพร์ออกนอกวงก่อนจะบู้แหลกอยู่คนเดียว องค์ราชินีร้องเสียงดังเมื่อถูกผลักไปชนขอบโต๊ะจนเอวช้ำ ร่างบางนิ่วหน้ามองดูร่างที่ลอยออกมาจากกองตะลุมบอนทีละร่างสองร่าง

“สวัสดีสาวน้อย”

มือเลื้อยๆ(?)ลูบแอมไพร็มาจากด้านหลังสู่ด้านหน้า ร่างบางสถบก่อนหันไปมองเสี้ยวหน้าที่เอาไหล่มาเกยเขาเอาไว้ มันคือชายที่เป็นคู่กรณีกับเขานี่เอง...

“ปล่อยข้า...”

“เจ้าต้องไปทำงานกับข้า”

“ไม่ ช่วยปล่อยข้าด้วย”

“เงินดีนะ

“ปล่อยข้า.....”

“ข้าเลี้ยงดีนะ ไปเป็นเมียข้าอีกคนเถอะ”

ปึด!

“เมียหรอครับ?”

แอมไพร์หันไปยิ้มหวานก่อนจะค่อยๆเอามือที่ลวนลามเขาอยู่ออก ร่างบางหันไปยิ้มงามให้อีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือไปโอบรอบคอของชายคนนั้นด้วยรอยยิ้ม

“เมียคนที่เท่าไหร่ครับ?”

“เก้า”

“เก้างั้นหรอ...”

พลั่ก! พลั่กๆๆๆๆๆๆๆ

“เก้าทีดีพอไหม!!!

ร่างบางสลัดร่างที่เขาเพิ่งตีเข้าใส่ท้องไปด้วยเลขมงคลเก้าทีไม่ขาดไม่เกิน องค์ราชินีเดินเข้าไปขึ้นคร่อมนั่งบนอกอีกฝ่ายด้วยยิ้มหวานๆก่อนจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมาต่อยหน้าอีกเก้าทีเน้นๆแล้วค่อยลุกขึ้นแย่งดาบเลโอที่ออกมาจากการตะลุมบอนมาเสียงฉึก!...ที่พื้นตรงหว่างขาของชายคนนั้น ของเหลวอุ่นๆคอยๆไหลเปรอะเต็มเป้ากางเกงอีกฝ่าย แอมไพร์เบ้หน้าเมื่อเห็นมันก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากทิ้งท้าย

“ท่านแอมไพร์ครับ อาหารมาแล้ว”

“โอเคเลย!

แอมไพร์ดึงดาบออกจากพื้น เอามันขึ้นพาดบ่าแล้วเดินกลับไปนั่งทานอาหารเย็นกับเลโออย่างผาสุข ทิ้งให้ชายคนนั้นนอนน้ำตานองหน้าอยู่ผู้เดียวด้วยความอับอาย

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...เลโอที่เป็นหมาป่าน่ากลัวฉันใด แอมไพร์จะน่ากลัวกว่าสิบเท่าฉันนั้น...อาเมน

 

ผมอ่านคอมเม้นล่าสุดแล้วนะครับผม! อื่อ...ชอบแบบนั้นหรอครับ แบบนั้นนี่แบบไหนนา....ตอนแต่งผมก็ไม่ได้คิดด้วย รู้สึกแบบไหนก็แต่งเลย(ฮา) อยากปรับให้นะครับ แต่ทางผมเองก็ต้องถามแฟนคนอื่นๆด้วยว่าชอบแบบไหนมากกว่ากัน ผมรับไว้พิจารณาแล้วนะครับผม! แต่ที่จะถามคือ เลโอรู้สึกกับแอมไพร์ถึงขนาดว่ารักแล้วหรอครับที่ผมบรรยาอ่ะ5555 ผมไม่รู้สิ ในความรู้สึกของปมที่มองตัวละครทั้งสองคนนะ ถ้าเขาเป็นคนจริงๆ เลโอคือคนที่ถูกตามตื้อ ตามเอาใจ ส่วยแอมไพรืก์เป็นคนตามเอาใจใช่ไหมล่ะ?
เลโอคงจะประมาณว่าสนใจ น่าจะใช้คำว่าสนใจ เขาไม่เคยเจอคนที่แปลกๆแบบแอมไพร์ล่ะมั้ง ก็เลยสนใจ เลยอยากรุ้ทุกอย่างเกี่ยวกับแอมไพร์ แต่ทางแอมไพร์นี่ยังไงคือ...ต้อง่านตอนต่อๆไป เพราะนิยายเราก็ยังไม่จบ ลงไว้ถึงตอนที่15แต่ที่เขียนอยู่นี่ก็บทที่20แล้วแต่ยังไม่เข้าช่วงเหตุการณ์สุดท้ายสักที5555
ผมอยากให้นักอ่านค่อยๆดูไปเรื่อยๆครับ อยากให้ค่อยๆเก็บความผูกพันธ์ของคนสองคนนี้ไปเรื่อยๆครับผม!




ชุดแบบที่แอมไพร์ใส่ในตอนนี้ครัซ-w-
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #546 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 17:18
    อยากจะบอกว่าลีโอรักแอมไพร์ 
    #546
    0
  2. #414 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 00:53
    ฮาบทสวดของคห.283 
    555555


    #414
    0
  3. #344 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 22:01
    555+ส่งสารแอบไพร์จัง (จริงๆนะ)
    #344
    0
  4. #286 LAZY (@suttita) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 11:03
    สงสัยๆ...
    #286
    0
  5. #282 namecotton (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 21:46
    คู่นี้โหดได้ใจมากกกก อิอิอิ
    #282
    0
  6. #280 Tannatee Singhaset (@lee-guss) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 16:04
    นุกมากกกกกกก!!!! แอมไพร์น่ากลัวจัง เลโอต้องเลี้ยงโกโก้ปลอบขวัญแอมไพร์
    #280
    0
  7. #279 Pandora-box (@CrEmErRy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 23:25
    เลโอ้วววววววววววววววววววว!!!!!!!!!!!
      จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ จงรักแอมไพร์มากๆ 

    อาเมนนนนนนนนนนน
    #279
    0
  8. #278 Manasseh (@tammyoyo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 21:37
    เมื่อไหร่เลโอจะแบบรุ้ตัวว่ารัก หรือไม่ก้หึง แอมไพร์ สักทีอะT^T ถึงตอนก่อนหน้าถึงตอนนี้จะมีหึงอยุ่แต่ บางครั้งก้ไม่สนใจแอมไพร์ยังไงก้ไม่รุ้T T. อยากให้รักกันแล้วก้ต่อไปเป้นสู้กับพวกเทพ*0* แอมไพร์ระเบิดพลัง บูม!!!!!!!!(( เวอร์เกิ๊น!~))- -'
    #278
    0
  9. #277 I'm not perfec but I'm limited edition (@meennaruto) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 20:54
    คู่อยู่ด้วยกันทีไร ฟินกระจายยยย (วอดวายกระจายถ้าต้องจ่ายค่าเสียหายที่สองคนก่อไอโรคงจนอ่ะ) 
    #277
    0
  10. #275 Mameawxsoo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 17:20
    อ่านรวดเดียวตั้งแต่ต้นยันตอนล่าสุด กริ้ดดดดด สนุกมากกกก ที่จริงตามอ่านคาราเมลอยุ่น้าาา แต่ไรยังไม่อัพก้เลยอ่านเรื่องอื่นๆของไรรอ สนุกทุกเรื่องเลยยยยย คุ่หุก้สนุกมากเลยค่าาาาาา เป้นกำลังใจให้นะค่ะ รออยุ่น้าาาา มาอัพเร้วๆนะค่าาาา
    #275
    0
  11. #274 hadas-00 (@hadas-00) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 05:23
    ติดตามอยู่นะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะ ^^ สนุกมากๆค่ะ
    #274
    0
  12. #273 luz-ifer (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 01:13
    ถ้าในกรณีนี้เลโอคงไม่ห้ามแต่เข้าไปซ้ำสินะ 555
    #273
    0
  13. #272 Butterfly in love (@honey-blacklist) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 01:10
    เลโอจะรู้สึกยังไงน้าาาา
    #272
    0
  14. #271 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 20:55
    มีงานเข้า...มีงานเข้า...มีงานเข้า...
    เอาแอมไพร์เก็บด่วนจ้า จะให้เดินโทงๆออกมาไม่ได้นะ
    เลโอตื้บมันเลยยย
    #271
    0
  15. #270 Rai (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 18:07
    คงไม่ใช่ว่าตอนแรกเลโอจะกล่อมแอมไพร์ให้หยุดกระทืบพอมา

    รู้ว่าโดนแอมไพร์โดนแอบดูตอนอาบน้ำเลยกระทืบซะเองนะ
    #270
    0
  16. #268 ballet shoes (@ballet-shoes) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 15:23
    กล้ๅจริง ฮี่ๆ เลโอจัดกๅรเลยย ยย ย
    #268
    0
  17. #267 black angel (@riew2543) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 14:17
    ตอนแรกเลโอจะช่วยนะ แต่ดูจากสถานการณ์แล้วคนที่ทำคงไม่ตายดีอะ
    #267
    0
  18. #266 - - (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 14:11
    โอ้!!!

    555+
    #266
    0
  19. #265 Manasseh (@tammyoyo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 00:51
    *0*เลโอจะมีปฎิกิริยายังไงเนี้ยะ อยากรุ้!!!!!!! ค้างอย่างแรงคร้าาาา!!~T T จะใจจดใจจ่อรอนะ
    #265
    0
  20. #264 I'm not perfec but I'm limited edition (@meennaruto) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 20:31
    น่าอิจฉาเอร๊ยยยยสงสารเเอมไพร์เนาะ สเน่ห์เเรงจริ๊ง 555+
    #264
    0