Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,040 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,801 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    28

    Overall
    35,040

ตอนที่ 25 : Spacail Round::Love is realist.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 เม.ย. 57

Thank for 300+Comments and 300+Fans

Spacail Round

Love is realist.

 

 

 “เจ้าว่าแอมไพร์กับชุดสีขาวจะเข้ากันหรือเปล่า~”

“สวยดีครับ”

“แล้วดอกกุหลาบแดงล่ะ เอ๊ะ! ถ้าเป็นแอมไพร์ต้องกุหลาบสีม่วงสิเนาะ”

“ครับ”

“ดัดผมเป็นลอนๆต้องสวยมากแน่ อ่า~เมื่อไหร่จะได้แต่งงานนะ><

“นั่นสิครับ”

“....งี่เง่าที่สุด...”

เลโอเงยหน้ามองไอโรที่อยู่ๆก็เลิกพร่ำเพ้อถึงภรรยาสุดที่รักแล้วเปลี่ยนมาพึมพำด่าแทน นัยน์ตาสีเทาปลายมองที่ชายต่างสายเลือดที่นอนเกือกกลิ้งอยู่บนโซฟาในห้องทานเขา ไอ โรเองก็ทำหน้าเบ้แล้วมองหน้าเลโอเช่นกัน

“เจ้ามันงี่เง่าที่สุด”

“อะไรกันน่ะ..”

อัศวินนภาบานอย่างไม่เข้าใจ อยู่ๆพี่ท่านกเปลี่ยนอารมณ์ไปใครจะตามท่านล่ะนั่น ทางฝั่งไอ โรที่กรอกสายตาไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย

“เจ้าน่ะที่ตอบมาแค่ขอไปทีใช่ไหมเล่า!

“เปล่าเสียหน่อยครับ ข้าก็ฟังท่านอยู่”เลโอว่า

“ขนาดพูดเจ้ายังไม่มองหน้าข้าเลย! บอกมาสิว่าข้าคิดว่าแอมไพร์เหมาะกับกุหลาบสีอะไร!

เลโอถอนหายใจก่อนจะวางปากปาขนนกในมือลง”สีแดงครับ”

“สีม่วงหรอกเจ้าบ้า!

ไอโรว่าแล้วส่ายหัว อัศวินนภาชะงักก่อนเอ่ยออกมาเบาๆ

“ก็ข้าไม่ทันได้ฟังทั้งหมด”

“สรุปแล้วเจ้าก็ไมได้ตั้งใจฟังที่ข้าพูดอยู่ดีแหละ ชิ๊ช๊ะ”ราชาผมทองบ่นแล้วยกมือขึ้นกอดอก

“ก็ข้าทำงานอยู่ ท่านก็เห็น”

“เจ้ามันคนไร้หัวใจ!

เลโอคิดว่าสิ่งทีไอโรพูดมันไปคนละทิศคนละทางกับทีเริ่มมาแล้ว บางทีไอโรอาจจะมีอาการแฮงค์จากเมื่อคืนหลังจากจัดงานเลี้ยงฉลองอะไรสักอย่างที่แล้วแต่พระราชาผมทองจตะหามาอ้าง ไม่งั้นคงไม่หลุดมาดไปขนาดนี้หรอก ทางฝั่งไอโรก็ปรายสายตามองน้องชายสุดที่รักแล้วนึกคิด จะไปว่าเขาก็ไม่เคยเห็นแลโอรักใครชอบใครหรือบางทีจะไร้หัวใจไปแล้วจริงๆ...

“ไม่ได้นะเลโอน้องรักของพี่!

“อะไรอีกล่ะครับ...”เลโอเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย คุณพี่ชายคนดีช่วยทำอะไรที่เขามาสารถรับรู้เหตุผลของการกระทำหน่อยได้ไหม

“ข้า...ข้าจะขอสั่งเจ้า! ไปจีบใครก็ได้สักคนในปราสาทซะ!

“อะไรนะครับ...”

อัศวินนภาเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายที่ยืนท้าวเอวชี้หน้าเขาด้วยสีหน้าแน่วแน่จนน่าเอือมระอา กับเรื่องงานท่านจริงจังแบบนี้บ้างไหม...

“ถ้าเจ้าไม่เลือกข้าจะเลือกให้เอง!!

 

ราชินีคนงามรู้สึกเสียวสนหลังวาบอย่างไม่รู้สาเหตุ นัยน์ตาสีม่วงเสมองไปมองมารอบตัวอย่างหวาดระแวง เมื่อครู่นั่นมันอะไรล่ะนั่น...

“เป็นอะไรไปครับ?”คาร์เรย์เอ่ยถามเมื่ออยู่ๆองค์ราชินีก็หยุดมือที่กำลังยกชาขึ้นดื่ม แถมท่าทีหวาดระแวงนั่นก็อีก

“อ่ะ...เอ่อ..แค่รู้สึกแปลกๆน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”แอมไพร์บอกปัดก่อนจะวางแก้วชาลง

“จะว่าไปช่วงนี้คุยกันเรื่องงานแต่งอยู่หรอครับ? เห็นพระราชางี่เง่าพร่ำเพ้อทั้งวัน”

ไม่ใช่แค่เลโอหรอกที่โดนพิษมโนของไอโรเล่นงานเข้า แม้แต่สองศรีพี่น้องก็พลอยโดนไปด้วย แอมไพร์ขมวดคิ้วก่อนจะส่ายหน้ารัวๆ

“นั่นไม่มีอยู่ในหัวเลยนะ”แอมไพร์ร้อง

“ก็เห็นนั่งยิ้มทั้งวัน แถมยังพูดเหมือนวางผนแต่งงานด้วย ทั้งชุด ทั้งดอกดไม้ ทรงผม คอนเซปงาน สารพัด”เคอร์ริสช่วยเสริมด้วยสีหน้าเญซ็งจับจิต

“พวกเจ้ายังไม่ชินกับโรคคิดเองเออเองของไอโรอีกหรอ?”ราชินีคนงามถามพลางมองหน้าสองพี่น้อง

“นั่นสินะ...”เคอร์ริสพึมพำออกมาแล้วลูบคาง

คาร์เรย์หันมามองหน้าพี่ชายก่อนพูดออกมาเรียบๆ”ไม่ว่าเมื่อไหร่พี่ก็ชอบคางเสมอสินะครับ”

พรวด!!

“แค่กๆๆ แค่ก! โอย! อะไรเนี่ย!”แอมไพร์สำลักน้ำชาหลังจากได้ยินคำที่คาร์เรย์พูด

“เป็นอะไรครับ?”ดูเหมือนเคอร์ริสคนซื่อจะไมได้ติดใจในประโยคที่คาร์เรย์เอ่ยขึ้นมาลอยๆสักนิด แต่แอมไพร์คน(ไม่)ซื่อกลับสำลักชาจะเป็นจะตาย

ประโยคนี้มันกับดักชัดๆ!

“อ๊ะ! เลโอนี่ วันนี้นึกยังไงออกมาจากห้องทำงานก่อนพระอาทิตย์ตกดิน”

อัศวินวารีทำท่าไม่สนใจสายตาเฉือดเฉือนฐานทำให้สำลักน้ำของแอมไพร์ เขาเบนเป้าหมายไปที่อัศวินนภาผู้เข้ามาใหม่แทน เลโอเดินดุ่มๆเข้ามาหาแอมไพร์ด้วยสีหน้าจริงจังจนราชินีผวา นี่เขาไปทำอะไรผิดอีกเนี่ย!

“ท่านแอมไพร์ครับข้ามีเรื่องจะบอก”

“หา? เดี๋ยว บอกอะไร ทำไมดูจริงจัง...”

“ข้าจะจีบท่าน”

ช็อคแป๊ป....

“ห่ะ..ห๊ะ?...อะไรนะเลโอ”

แอมไพร์ร้องถามหลังจากพร้อมใจกันสตั๊นไปสิบวิ ฝ่ายอัศวินอีกสองคนก็กระพริบตาปริบๆเหมือนไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าใช่ตัวจริงหรือเปล่า ได้ข่าวว่าวันนี้ไม่ใช่วันเอพริลฟลูเดย์นะ

“ข้าจะจีบท่าน”เลโอยืนยันคำเดิม

“นี่กำลังล้อเล่น”

“ข้าจริงจังครับ”

แอมไพร์กระพริบตาถี่ๆก่อนมุมปากจะกระตุกยิกๆ นี่เขาต้องกำลังฝันไม่แน่ว่าสุดท้ายเลโออาจจะพูดว่าล้อเล่นก็ได้...อย่างเลโอน่ะเหรอจะมาจีบ....

“ข้าเป็นคนจริงจังครับ”

...

“ท่านแอมไพร์!!!

องค์ราชินีสติหลุดลยออกไปนอกอวกาศอย่างดูเหมือนจะหวนกลับมาได้ยาก นี่หรือเปล่าที่มาของอาการเสียวสันหลังเมื่อครู่ แล้วนี่เลโอกำลังเล่นอะไรอยู่เนี่ย!!!

 

ร่างบางค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น เขารู้สึกมึนๆหัวแปลกๆเหมือนความทรงจำก่อนหน้าจะหายไป...ก่อนสลบไปนี่เขา...เจอกับ...เลโอ...หลังจากนั้น...

“นั่นมันฝัน!!!

แอมไพร์ลุกพรวดขึ้นมานั่งหอบเหมือคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย ราชินีขยี้หัวตัวเองไปมา นี่เขาฝันอะไรเนี่ย ไร้สาระที่สุด! สงสัยจะกินมากไปแล้วสิ

“ตื่นแล้วหรอครับ?”

“ล่ะ...เลโอ”แอมไพร์ยิ้มแห้งเมื่อเห๊นหน้าอีกฝ่าย ทางอัศวินนภาก็ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ ถ้าเป็นคนที่คิดจะจีบหกันจริงต้องเดินมาหาเขาแล้ว...นั่นสินะคนแบบนี้อยู่ๆจะเดินเข้ามาบอกว่าจะจีบเขาได้ยังไง...

“พร้อมจะถูกจีบหรือยังครับ?”

O[]O!!!!!!!

“ข้ายังไม่ตื่นใช่ไหมเนี่ย! ข้ายังฝันอยู่ ข้ายังฝันอยู่!!”ร่างบางร้องแล้วยีหัวตัวเองไปมา

“อย่าทำแบบนั้นสิครับ”

เลโอร้องเตือน เดี๋ยวก็ได้หัวล้านก่อนวัยหรอก ต่อให้สวยแค่ไหนแต่ถ้าหัวล้านนี่มันก็ไม่น่ามองนะ อัศวนนภาก้าวเท้าขึ้นไปแอมไพร์บนเตียง ร่างบางยังนั่งขยี้หัวตัวเองไม่เลิกจนเลโอต้องไปจับมือไว้

“บอกว่าอย่าไงครับ”

“อย่ามายุ่งกับข้านะ!

“ถ้าผมล่วงหมดหัวจะทำยังไงครับ?”

“ช่างเซ่!...เดี๋ยวนะ...เดี๋ยวนะ...เดี๋ยวน๊า!!! นี่เจ้าทำอะไรอยู่เนี่ย!

แอมไพร์ที่เพิ่งเริ่มสังเกตได้ว่าเกิดอะไรขึ้นออกอาการสติแตกเมื่อตอนนี้อัศวินนภานั่งอยู่...บนตัวเขา สองมือของอีกฝ่ายก็กำลังจับมือเขาแน่น เลโอหลุบตาสายตลมองคนที่เตี้ยกว่า

“จะว่าไป..จีบนี่เขาทำกันยังไงหรอครับ...”

เลโอพึมพำ แอมไพร์ทำหน้าเหมือนคนช็อคหลุดโลก อะไรพ่อคุณจะใสซื่อขนาดนั้น!!

“ถ้าไม่รู้ก็ไม่ต้อง...”

“จะทำครับ”

แอมไพร์อยากจะร้องไห้Q[]Q!!! ทำไมเลโอมันมุ่งมั่นได้ขนาดนี้ ขอร้องล่ะพ่อคุณถ้าอยากจะแก้แค้นอะไรก็ตามแต่อย่าเอามาลงแบบนี้ได้ไหม แอมไพร์ผวาที่สุด นี่มันน่ากลัวกว่าเลโอโมโหแล้วข่มขู่เขาผ่านสายตาอีก!

“ต้องนึกถึงเรื่องที่ไอโรทำ...”

อยู่ๆแอมไพร์ก็สะดุ้งขึ้นมา ทำไมถึงเอามาตรฐานการจีบไปทียบกับไอโร อย่างไอโรเขาไม่เรียกจีบหรอก เขาเรียกล่อลวง! รู้จักไหมล่อลวงน่ะ!! เหมือนที่ตาเฒ่าหัวงูชอบทำกับเด็กวัยเอ๊าะๆอ่ะ!

“เฮ้ยๆๆๆ เฮ้ย!!

แอมไพร์ร้องเมื่อเลโอสอดมือเข้ามาในเสื้อของเขา นัยน์สีเทามองจองมาที่เขาเหมือนว่าถ้าละไปแอมไพร์จะกลายเป็นกบ คิดจะทำอะไรเนี่ย!

“เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย!

“ทำแบบที่ไอโรทำ”อัศวินนภาตอบราบเรียบ

แต่แอมไพร์จะสติแตกตาย นิ้วเรียวเกลี่ยไปมาที่หน้าท้องของเขาราวกำลังลังใช้ความคิด มันจั๊กกระจี้โวย!!

“เจ้าไปแอบดูไอโรมาหรือไง!

“ข้าแค่ทำสิ่งที่เขาเคยทำกับข้า”

“....”

นี่น้องนุ้งก็ไม่เว้นงั้นเหรอ!!! แอมไพร์กรีดร้องในใจแล้วรู้สึกเหมือนสติจะหลุด ไอโรคนบ้าคิดจะจับแม้แต่เลโอทำเมียหรอ! นี่มันจะเกินไปแล้วนะครับพี่ท่าน!

“ข้าแค่ล้อเล่น...ท่านอย่างจริงจังสิครับ”

“ย่ะ!!

แอมไพร์ร้องเมื่อเสียงของเลโอกระซิบอยู่ข้างหู นี่ก้มลงมาตอนไหนเนี่ย! ปลายจมูกสวยไล้ไปมาที่ต้นคอจนแอมไพร์ขนลุก ลมหายใจอุ่นๆที่รดต้นคอเขาอยู่พาลเอาสมองมันว่างแปลกๆ

จุ๊บ!

ริมฝีปากนิ่มๆประทับลงที่ต้นคอเรียกสติแอมไพร์กลับมา เดี๋ยวนะ เดี๋ยวนะ!!

“เลโอ!นี่เจ้ากำลังทำอะไรอยู่!!

แอมไพร์ดินขลุกขลัก อัศวินนภาจึงยอมเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าใสซื่อราวเด็กสามขวบ อะไรมันจะไร้เดียงสาขนาดนั้น! หลุดออกมาจากอนุบาลหมีน้อยใช่ไหม! บอกมาเดี๋ยวนี้นะเลโอคุง!

“ก็จีบ”

“จีบไม่ไม่ใช่จูบ! ไม่ใช่จับ! ไม่ใช่จับกด! ที่เจ้าทำอยู่เขาไม่เรียกจีบนะเจ้าบ้า!

อัศวินนภาเลิกคิ้วก่อนจะยอมเอามืออกจากใต้สาบเสื้อของร่างบาง แอมไพร์หอบหายใจด้วยความเหนื่อยที่ต้งตะโกนติดๆกัน ใครใช้ให้เลโอทำเขาสติแตกเล่า! พออีกฝ่ายเอามือออกเขาค่อยรู้สึกหายใจโล่งคอขึ้นมาหน่อย แอมไพร์ยกมือขึ้นกุมหน้าผาก ใครปลิ่ยเด็กน้อยไร้เดียงสาออกมาจากอนุบาลหมีน้อยเนี่ย!

“แล้วจีบเขาทำกันยังไงครับ?”

“ก็...”

...ก็อะไรวะ! แอมไพร์ร้องในใจ เขาเองก็ไม่เคยจีบใครเหมือนกันแล้วจะให้ไปแนะนำอะไร แถมยังต้องมาแนะนำคนที่ประกาศว่าจะจีบเขาอีก อะไรกันวะเนี่ย!!

“ก็ต้องเอาใจ พาไปเที่ยว ดูแลเอาใจใส่ บอกรักบางอะไรบ้าง...ไม่ใช่ข้ามขั้นมาถึงเรื่องบนเตียง!

กลวิธีการจีบแอมไพร์ by แอมไพร์เองจ้า! ภูมิใจที่สุด! บอกวิธีจีบตัวเองให้คนอื่นฟัง เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ตั้งนานยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย เลโอมันซื่อบื้อที่สุด

“งั้นหรอครับ”

เลโอว่าก่อนจะค่อยๆลุกออกไปจากตัวของแอมไพร์ ร่างบางจึงลุกขึ้นนั่งบ้าง ให้ตายเถอะน่าผู้ชายคนนี้อะไรของเขา ทางฝั่งเลโอก็มองแอมไพร์เรียบๆ ที่จริงไอ้เรื่องพรรค์นั้นก็พอจะรู้อยู่บ้าง แค่อยากแกล้งเล่นเท่านั้นแต่ปฏิกิริยาก็แตกต่างจากที่คาดคิดไปหน่อย ตอนแรกนึกว่าจะรนจนทำอะไรไม่ถูกซะแล้ว แต่ว่านะ...

“ตอนท่านหน้าแดงๆนี่...”

“หื้อ?”

“น่ารักดีนะครับ”ว่าจบก็ยิ้มตบท้ายสักหน่อยก่อนจะชิ่งออกนอกห้องไปอย่างรวดเร็ว

แอมไพร์มองค้างไปยังตำแหน่งที่เลโอเคยอยู่ก่อนจะได้สติแวปาหมอนไปยังพื้นที่ว่างๆนั่น

“ไอ้บ้า!

รู้สึกหน้ารู้สึกร้อนๆขึ้นมาเสียดื้อๆ คนอะไรยิ้มทีไรโลกเปลี่ยนตลอด เห็นแล้วมันเขิน-///-

 

“ขี้เกียจะสระผมจังเลยอ่า~”

แอมไพร์ร้องขณะฝังหน้าอยุ่กับที่นอนนุ่มๆ นี่ก็ดึกแล้วแต่องค์ราชินียังไม่ได้อาบน้ำเลย สาหตุก็มาจากการที่ในมื้อเย็นเลโอเอาแต่ตักกับข้าวให้เขา ไม่ก็คอยเช็ดปากเวลาเลอะ เล่นเอาซะผู้ร่วมโต๊ะอาหารวิ่งวุ่นไปมาทั่วปราสาท จะมีปีศาจบุกบ้างล่ะ หิมะจะตกบางล่ะ ฝนจะตกเป็นสีแดงบ้างล่ะ เลโอไม่สบายบ้างล่ะ กว่าจะได้กินข้าวจะหมดก็ปาเข้าไปดึกดื่น ทั้งๆที่คนโดนดูแลเป็นเขาแท้ๆเขายังไม่โวยวายเลย (นั่นเพราะแอบทำใจไว้แล้วล่วงหน้าต่างหาก)

“น้ำอุ่นแล้วนะครับ”

เลโอเดินออกจาห้องน้ำมาตาม นี่ก็เป็นอีกหนึ่งบริการเหมือนกัน แอมไพร์คิดก่อนจะเบนหน้าออกจากที่นอนไปมองอัศวินผมแดง เลโอถอดเสื้อนอกออกเหลือแต่เสื้อเชิตสีดำที่ปลดกระดุมบนและพับแขน กางเกงผ้าเนื้อดีสีน้ำตาลก็ถูกพับขึ้นไปครึ่งแข้ง...ขาเนียนดีแหะ

“เจ้ามันหล่อจริงๆด้วย...”
“ครับ?”

“ช่างเถอะ ข้าจะไปอาบน้ำแล้ว”แอมไพร์ว่าก่อนลุกขึ้นจากที่นอน เด็กหนุ่มเดินไปหยิบผ้าขนหนุและชุดคลุม

“เมื่อครู่นี่บ่นว่าขี้เกียจสระผมหรอครับ”

“ใช่ มีอะไร?”จะออกปากดุอะไรอีกล่ะพ่อคุณ แอมไพร์แอมคิดในใจ

“ข้าสระให้ไหมครับ?”

 

ร่างบางนั่งเล่นฟองสบู่ฟูฟ่องในอ่างอาบน้ำ บนศรีษะมีช่างทำผมหน้าตาดีสระผมให้ เลโอนั่งบนขอบอ่างน้ำเพื่อสระผมในราชินี สองขาจุ่มลงไปในอ่างน้ำเหมือนทำสปาเท้าไปในตัวแปลกๆ ฟองยาสระผมก็เลอะเต็มตัวไปหมดแต่ถึงแบบนั้นก็ไม่บ่นสักครับ เรื่องที่จะจีบนี่จริงจังสินะ...

ซ่า!

“ว๊าก!!! จะราดน้ำก็บอกกันก่อนเซ่!!

แอมไพร์ร้องก่อนจะลุกขึ้นสะบัดหัวด้วยความตกใจ พอหันไปมองหน้าเลโออัศวินหนุ่มก็มองด้วยสายตาราบเรียบก่อนจะชี้ไปที่ร่างบาง

“โป๊แล้วครับ”

“ว๊าก!

แอมไพร์ร้องก่อนจะรีบนั่งลงไปในอ่าง น่าขายหน้าเป็นบ้า ไอ้อัศวินหน้าตายนี่ก็ไม่ขยับสีหน้าสักนิดเดียว ทำต่อมความรู้สึกตกหายตอนมาเกิดจริงๆสินะ! อัศวินหนุ่มเลื่อนมือไปปิดตาแอมไพร์ก่อนจะค่อยๆเทน้ำลงมาเพื่อล้างฟองให้หมด แอมไพร์หลับตาแน่นพลางจับมือเลโอที่ปิดตาเอาไว้

“เสร็จแล้วครับ”

“อ่ะ...อือ”

“จะให้อาบน้ำให้ด้วยไหมครับ?”

“ไม่ต้อง!!

 

รู้สึกปวดหัวเหมือนไมเกรนจะขึ้น แอมไพร์นอนแช่น้ำอยู่ราวๆครึ่งชั่วโมงเศษก่อนจะลุกขึ้นจากอ่างน้ำไปใส่เสื้อคลุมแล้วเดินออกมา แต่สิ่งที่ไม่คราดคิดว่าจะเจอหรือถ้าพูดให้ถูกคือคนที่คิดว่ากลับไปแล้วกลับนอนอยู่บนเตียงเขาอย่างสบายใจ ราวกับว่าเป็นเจ้าของเตียงเองเสียอย่างนั้น

“อาบน้ำนานไปหรือเปล่าครับ?”

“เลโอ!

“ครับ ข้าเอง คิดว่าใครครับ”

นี่เลโอกำลังกวนประสาทเขาใช่ไหมเนี่ย ไอ้ที่ร้องไม่ใช่เพราะคิดว่าเป็นคนอื่นแต่ตกใจเพราะพ่อคุณยังไม่ไปไหนต่างหากเล่า อัศวินนภาลุกขึ้นมานั่งท้าวแขนไปด้านหลัง มองภาพระราชินีที่ทำหน้าเหมือนเขาเป็นตัวประหลาดแล้วหัวเราะหน่อยๆ ทางฝั่งแอมไพร์ก็มองเลโอด้วยสายตาปริบๆ เหมือนกระดุมเสื้อเม็ดบนจะปลดออกอีกสองเม็ดเลยเห็นแผ่นอกขาวๆนั่น...เรียกเลือดได้โฮกมาก!

“ไม่มีอะไรก็ออกไปได้แล้ว”ราชินีไล่

“มีครับ”

“ยังจะมีอะไรอีกล่า?”แอมไรพ์ขมวดคิ้ว เลโอไม่ตอบเพียงแต่หยิบผ้าขนหนูข้างตัวขึ้นมา

“ว่าจะเช็ดผมให้ มานั่งนี่สิครับ”

เลโอตบที่นอนปุๆ แอมไพร์กลืนน้ำลาย เลโอเวอร์ชั่นอ่อนโยนมันดีแบบนี้นี่เองเนาะ รู้สึกเหมือนได้ผลประโยชน์ไปเต็มๆเลยอ่ะ... ร่างบางเดินไปนั่งยังที่ที่เลโอตบ อัศวินนภายืนเข่าบนเตียงก่อนจะวางผ้าขนหนูผืนหน้าลงบนหัวร่างบาง มือเรียวขยับไปมาอย่างเบามือ เส้นผมสีม่วงถูกซับน้ำออกอย่างนุ่มนวลจนเจ้าของเส้นผมรู้สึกเขินแปลกๆ ก็ไม่เคยมีใครมาทำเรื่องพวกนี้ให้เขานอกจากพี่ๆนี่

“ผมสวยจริงๆนะครับ”

อัศวินหนุ่มเอ่ยขึ้นมาขณะที่เช็ดปลายผมให้ร่างบาง แอมพร์ครางรับในลำคอก่อนเอ่ยเสริม

“พวกพี่ๆบอกว่าถ้าจะไวผมยาวก็ต้องดูแลดีๆ แล้วก็รวมหัวกันจับข้าหมักผมด้วยสารพัดอย่างทุกสัปดาห์น่ะ”

“เป็นพี่ๆที่น่ารักดีนะครับ แล้วทำไมถึงไว้ผมยาวล่ะครับ?”

“อยากให้เหมือนท่านแม่น่ะ”

แอมไพร์ตอบพึมพำ ไม่อยากตอบเสียงดังมากนักเพราะหลายคนมักขำกับคำตอบของเขา แต่กับเลโอนอกจากจะไม่หัวเราะแล้วเขายังไม่พูดอะไรเพิ่มอีกด้วย เหมือนกับว่าสามารถเข้าใจกันได้ด้วยความเงียบ

“ยาสระผมนี่ใครเลือกให้หรอคัรบ”

แล้วเลโอก็ถามใหม่ นี่กลายเป็นเลโอคนพูดมากขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แอมไพร์คิดก่อนจะตอบไป

“ข้าใช้มาตั้งนานแล้วล่ะ ไม่มีใครเลือกให้ทั้งนั้นแหละ”

“งั้นหรอครับ หอมดีนะ”

แอมไพร์ชะงักเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างบนหัว เสียงสูดหายใจที่อยู่เหนือหัวเขา อย่าบอกนะว่า...เลโอก้มลงมาหอมผมเขาน่ะ...

“หอมจริงๆด้วย”ว่าจบก็ยิ้มมุมปากหน่อยๆ

“นี่ตัวจริงป่ะเนี่ย...”

แอมไพร์ว่าพลางยกมือกุมหน้า อะไรมันจะมุ้งมิ้งหฟรุ้งฟริ้งขนาดนี้ แอมไพร์รับไม่ได้ เอาเลโอจอมนิ่งเขากลับคืนมานะ!!!

“ออกไปได้แล้ว ข้าจะนอน จะนอนแล้ว”

แอมไพร์ว่าเสียงอู้อี้เพรายังไม่เอามือออกจากหน้า พักเดียวเขาก็รู้สึกว่าอัศวินนภาลุกไป รอจนพักใหญ่ๆก็...ไฟดับ แอมไพร์เงยหน้าด้วยความตกใจ เห็นเงาตะคุ่มอยู่ตรงหน้า แต่แสงจันทร์ที่สาดเข้ามาทำให้รู้ว่านี่คือเลโอ องค์ราชินีถอนหายใจก่อนจะถามเสียงเซ็ง

“ไฟดับอ่อ?”

“เปล่าครับ ข้าปิดมันเอง”

“ห๊ะ!”แอมไพร์ร้อง

“มานอนเถอะครับ จะนอนแล้วไม่ใช่หรอครับ?”

ว่าจบพ่อคุณก็ทิ้งตัวลงนอนบนที่เตียงอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว แอมไพร์เบนหน้าไปจ้องคนที่นอนตะแคงเอาหัวหนุนแขนตัวเองงงๆ นี่อย่าบอกว่า...

“เจ้าจะนอนกับข้าเหรอ!

“ไม่น่าจะต้องให้บอกนะครับ มานอน”

เลโอจอมเผด็จการ! แอมไพร์กรีดร้องในใจพร้อมพยายามขืนร่างที่โดนกดให้ลงไปนอนกับเตียง แต่สุดท้ายยังไงก็สู้แรงช้างศาลของพ่อคุณผมแดงไม่ได้อยู่ดี เลโอใช้แขนรั้งร่างแอมไพร์ให้เข้ามาใก้ลตัว มือเรียวกดหัวองค์ราชินีเข้ากับอกตนเอง

“นอนซะนะครับเด็กดี”

เด็กดี...เมื่อครู่เลโอพูดว่าเด็กดี!! พระเจ้า! โลกจะแตกไหมครับเนี่ย!!!

 

มาเปิดเปลือกตาอีกทีก็เช้าตรู่ที่ร่างคนข้างๆหายไป แอมไพร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก กลวิธีการจู่โจมของเลโอช่างน่ากลัวนัก มันทำให้เขาเพลียดจิตที่สุดเท่าที่เคยประสบมา ขอร้องล่ะ ยังไงๆก็ช่วยกลับไปเป็นเลโอคนเถื่อนผู้ไม่รู้จักคำว่าน่ารักที่เถอะ แบบนี้มันอันตรายต่อหัวใจน้อยๆของแอมไรพร์นะ ร่างบางเบ้หน้าก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเพื่อลงไปทานข้าวเช้าให้ทันเวลา

“อรุณสวัสดิ์”

“ท่านแอมไพร์! ท่านช่วยบอกข้าทีว่าข้าฝันไปน่ะ!

พอลงมาด้านล่างเคอร์ริสก็วิ่งแจ้นเข้ามาหาพร้อมกับกุมมือแอมไรพ์ทั้งสองข้างแน่น องค์ราชินีมองมือตนเองสลับกับอัศวินปัฐพีด้วยสีหน้างงๆ ทำไมอีก เกิดอะไรขึ้น? แมวออกลูกเป็นหมาอ่อ?

“เลโอน่ะ..เลโอน่ะ...”

“ทำไม! เลโอเป็นอะไร??”แอมไพร์เริ่มใจไม่ดี

“เลโอเข้าครัวไปทำกับข้าวแล้ว!

“หา...”

แอมไพร์อ้าปากค้าง คืออะไรอ่ะ? คือแค่ไปเข้าครัวทำกับข้าวทำไมต้องทำสีหน้าตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ

“หรือเลโอจะทำกับข้าวไม่เป็น? กลัวครัวระเบิดกหรอ?”แอมไพร์ถามเสียงซื่อ

“เขาทำกับข้าวเป็นครับ”คาร์เรยว่ายิ้มๆก่อนจะปล่อยให้ไอโรเฉลย

“แต่ไม่เคยทำกับข้าวให้ใครกินเลยสักคน...แม้แต่ข้า”

แอมไพร์มองหน้าหมาหงอยของไอโรแล้วฉุกคิดขึ้นมาได้ นี่อย่าบอกนะว่า...แอมไพร์ลอบกลืนน้ำลาย คงไม่ใช่ว่าเลโอจะทำข้าวเช้า...ให้เขาหรอกนะ แบบนั้นเขาจะโดนไอโรงอนใส่ไหมเนี่ย? พระราชางี่เง่านี่งอนแล้วง้อยากที่สุดเสียด้วย...

“ตื่นแล้วหรอครับ?”

ทุกคนสะดุ้งพรึ่บ!เมื่อไดยินเสียงของเลโอ อัศวินหนุ่มเดินเข้ามาชุดผ้ากันเปื้อนสีดำพร้อม...จานอาหารหนึ่งจานและแก้วนม ในนั้นมีไข่ดาวสุกกำลังดี ไส้กรอกสองชิ้น แล้วก็แซนวินอีกสองอัน จานอาหารถูกวางลงบนโต๊ะก่อนเลโอจะผายมือ

“นั่งสิครับ”

“ห่ะ...”

แอมไพร์ร้อง เลโอส่งสายตาบังคับทำให้แอมไพร์ต้องยอมนั่งลงไป อัศวินหนุ่มบริการตั้งแต่เลื่อนเก้าอี้ให้ เอาผ้ากันเปื้อนมาปูคลุมตักให้ บริการดีจนแอมไพร์ขนลุกเลยล่ะ...

“ทานให้หมดนะครับ ข้าค่อยข้างตั้งใจทำ”

ร่างบางลอบกลืนน้ำลาย แค่รู้ว่าอาหารตรงหน้ามีเลโอเป็นผู้ทำก็พาลเอาความอยากอาหารลดลงไปกว่าครึ่ง แล้วนี่พ่อคุณยังมาบอกให้กินให้หมดอีกหรอเนี่ย...

“มันจะมียาพิษไหมอ่า..”แอมไพร์ว่าพลางจิ้มไส้กรอกเข้าปาก

“มีแต่ความใส่ใจของคนทำน่ะครับ”

“แค่ก! แค่กๆๆ แค่ก!

แอมไพร์สำลักอาหารไม่ต่างจาเพื่อนร่วมโต๊ะที่กินเมนูอีกอย่างหนึ่ง ทั้งเคอร์ริส คาร์เรย์ และไอโรต่างสำลักอาหารที่ทานอยู่ไม่ต่างกันเลย แอมไพร์ไอหน้าดำหน้าแดงจนเลโอต้องส่งน้ำเปล่าให้

“ทานดีๆสิครับ เลอะหมด”

แม้ใบหน้าจะตายด้านแต่พ่อคุณกลับใช้มือเช็ดปากให้แอมไพร์เบาๆ ใบหน้าแลดูเต็มไปด้วยความใส่ใจจนแอมไพร์หน้าแดง ไม่ไหวแล้ว! ขอเวลานอก ขอเวลานอก!!!

“ข้าอิ่มแล้ว!”แอมไพร์ปัดมือเลโออกก่อนจะลุกขึ้นเดินดุ่มๆออกไป

ทางฝั่งเลโอก็มองตามแอมไพร์ไปเล็กน้อยก่อนจะหันมายักคิ้วกวนประสาทใส่ไอโรอย่างที่ไม่น่าจะเป็นแล้วจึงค่อยตามแอมไพร์ไป สองศรีพี่น้องถึงขั้นกับทำช้อนส้อมในมือล่วงลงพื้น

“นี่ไม่ใช่ว่า...เลโอจะแย่งท่านแอมไพร์หรอกนะ...”

“ไม่ใช่...ไม่ใช่”

 

“ท่านแอมไพร์”

“อย่ามายุ่งกับข้าแน๊! ไม่เอาแล้วไม่เอา ข้าไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย แย่ที่สุด!”แอมไพร์ยกมือปิดหน้าแล้วเดินดุ่มๆหนีเลโอท่าเดียว

“ท่านแอมไพร์”

เลโอเรียกซ้ำก่อนจะคว้าร่างบางให้หลบข้าหลวงที่เดินถือกองเอกสารท่วมหัว แอมไพร์มีสีหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะสะบัดตัวออกจากอัศวินหนุ่ม ไม่เอาๆ เขาจะไม่เข้าใกล้เลโออีกแล้ว เลโอแกล้งเค้าอ่า!

“นี่จะเดินไปถึงไหนครับ?”

มาแล้วครับพูดประชดประชันอารมณ์เสียมาแล้ว! แอมไพร์กู่ร้องในใจ รู้สึกเหมือนตนเองเป็นพวกมาโซคิสขึ้นเรื่อยๆ แต่ถ้าให้เจอเลโอแบบนี้เขาขอยอมเป็นพวกรักความรุนแรงพรรค์นั้นดีกว่าเป็นสิบเท่าเลย!

“หยุดแล้วฟังข้าก่อนได้ไหมครับ”

“ไม่! ข้าไม่หยุด!

ขอดื้อแพ่งให้ที่สุดถึงที่สุดก่อนเถอะ ตอนนี้ไม่พร้อมจะเจอกับเลโอคนดีศรียูโนสซิส มันทำใจลำบากจริงๆนะ นี่คิดว่าแอมไพร์ดีใจไหมที่เลโอมาเอาใจ ไอ้ดีใจน่ะใช่เพราะมันสะดวกดี แต่ไอ้คำพูดและท่าทีหวานๆอ่อนโยนๆนั่นนะเขาไม่เอา! ไม่เอาเด็ดขาด!

“ท่านแอมไพร์ครับช่วยฟังที่ข้าพูดก่อนเถอะ”

“ไม่เอา ข้าไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!

ข้าหลวงที่ผ่านไปมามองว่านี่คือการตีกันของแอมไพร์และเลโอที่เกิดขึ้นเป็นปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือท่าทางที่แอมไพร์เหมือนคนเขินมากกว่าโกรธ ภาพแบบนี้หายากที่สุดในสามโลก หายากพอๆกับที่เลโอมาประกาศว่าจะจีบนั่นแหละ!

ทางฝั่งอัศวินผมแดงก็เดินตาไมไปพลางถอนหายใจไป ทั้งๆที่ก็ทำตามแผนไปจนจะหมดแล้ว เหลืออีกแค่อย่างเดียวเองที่เขาต้องทำ แต่แอมไพร์กลับมาเดินหนีแบบนี้จะให้เขาทำยังไงล่ะเนี่ย เลโอถอนหายใจ อุตส่าห์จะให้มันจบๆไปซะที แอมไพร์ยืดยื้อให้เองนะ เลโอจะไม่ทนแล้วครับ

“ท่านจะฟังดีๆแบบตัวต่อตัวไหมครับ”

“ไม่ ไม่ว่าเจ้าพูดอะไรข้าก็ไม่ฟังทั้งนั้นข้าบอกแล้วไงเล่า!

“ฟังที่ข้าพูดเถอะครับ”

“ไม่!

“แค่จะบอกว่าข้ารักท่าน ไม่คิดจะฟังกันหน่อยหรอครับ”

เหมือนมีเสียงระฆังดังในหัว แอมไพร์หันไปมองหน้าเลโอที่ยืนนิ่ง นี่พ่อคุณเพิ่งสารภาพรักไปนะทำไมถึงทำหน้านิ่งได้สนิทขนาดนี้ เมื่อครู่นั่นหรือจะไม่ใช่เสียงเลโอนะ...

“ยอมหันกลับมาฟังคำว่ารักแล้วหรอครับ?”

แอมไพร์อ้าปากกว้างจนดูน่าหัวเราะ แต่คนอื่นๆที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน เลโอยังยื่นนิ่งไม่ขยับ หน้าก็นิ่งเหมือนรูปปั้นที่อยู่ในสวน นัยน์ตาสีเทามองจ้องเข้าไปในตาของเด็กหนุ่มผมม่วง อยู่ห่างกันก็เพียงแค่สามก้าว แอมไพร์ไม่กล้าเข้าใจมากกว่านี้ กลัวเลโอได้ยินเสียงหัวใจที่มันเต้นแรง โลกแตกแน่! อัศวินนภายื่นมืออกมาด้านหน้าเหมือนจะส่งให้เด็กหนุ่มตรงหน้ แอมไพร์มองมือนั้นอย่างเลิกลั่กก่อนจะส่งมืออคืนไป

“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ไร้หัวใจ”

ยังไม่ทันที่มือจะส่งไปถึงเลโอก็พูดขึ้นก่อนเหล่ตามองด้านข้าง แอมไพร์จึงมองตามบ้าง ที่ตรงนั้นมีไอโรและสองพี่น้องมาริคแอบดูอยู่ เลโอลงมือลงก่อนหันไปกอดอกมองหน้าพระราชาผมทอง

“ข้าก็รักคนเป็น ทีนี้เข้าใจแล้วนะครับ”

“จ้าๆ”ไอโรยิ้มรับแห้งๆ

แอมไรพ์กระพริบตาปริบๆ เดี๋ยวนะ นี่สรุปแล้วเรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่ ถึงจะถอเดาเรื่องราวออกแต่เขาก็ต้องการความแน่ใจจากปากอีกฝ่าย...

“คือ...นี่ตกลง...อะไรน่ะ?”

“ไอโรมาหาว่าข้าไม่มีหัวใจ แล้วก็บังคับให้ข้าจีบใครสักคนในปราสาท ข้าก็เลยมาจีบท่าน”เลโออธิบายเรียบๆ

“ที่ทำทั้งหมด...”

“ก็แค่ทำตามที่ไอโรต้องการเท่านั้นครับ”

“ทั้งหมดแค่โกหก?”

“ครับ...ท่านแอมไพร์...”

เลโอเบิกตาขึ้นเมื่อราชินีน้ำตาล่วงเปาะ แอมไพร์ยกมือขึ้นปาดหนาปาดตาก่อนจะเดินเข้าไปผลักเลโอเต็มแรง

“งี่เง่าที่สุด!

แอมไพร์สะบัดหน้าเดินออกไป ระหว่างทางที่ผ่านไอโรร่างบางยังหันหน้าไปตะโกนใส่พระราชาผมทอง

“ข้าเกลียดเจ้าที่สุดไอโร!

พระราชาหนุ่มแข็งเป็นหินแล้วหงายหลังโครมลงไปตรงนั้น เลโอยกมือขึ้นจับตรงที่แอมไพร์ผลักตนก่อนจะรีบหันหลังวิ่งตามราชินีไป

“ท่านแอมไรพ์ ท่านฟังข้าก่อน”

“ฟังอะไรอีกล่ะ จะโกหกอะไรอีกล่ะ ! ข้าโง่มากน่ะสิในสายตาเจ้าถึงมาเล่นกับความรู้สึกกันแบบนี้ ทั้งๆที่ข้าจริงใจแท้ๆแต่เจ้ากลับทำแบบนี้ ถ้าเป็นข้าหากมีคนมาจริงใจแบบนี้ข้าจะไม่มีทางหลอกเขาเด็ดขาด!

แอมไพร์พูดออกมารัวๆโดยยังไม่หันหลังกลับไปมอง เลโอเองก็ทำได้แต่วิ่งตามพูดอะไรไม่ออก เรื่องนี้เขาผิดจริงๆเพราะมัวแต่คิดว่ารำคาญไอโรแล้วก็อยากให้อีกฝ่ายว่าเขาแบบนี้สักที โดยไม่สนใจความรู้สึกของแอมไพร์สักนิด เขาดันบ้าหลงตามความคิดประสาทเสียของไอโรไปได้

“ขอร้องล่ะครับ ฟังข้าก่อน”

เลโอพยายามส่งเสียงเรียกแต่คราวนี้แอมไพร์เร้วกว่าตอนที่หนีเมื่อครู่อีก อัศวินหนุ่มหันรีหันขวาไม่รู้ว่าจะเอายังไงให้แอมไพร์สนใจและเลิกวิ่งหนีตน อัศวินหนุ่มนึกขึ้นได้ว่าพอมีทางอยู่ทางหนึ่ง เขาลืมไปได้ไงเนี่ย

พรึ่บ!

“จับได้แล้ว”

เลโอเคลื่อนไหวด้วยความเร็วไปดักหน้าแอมไพร์ก่อนจะกอดเด็กหนุ่มเข้าเต็มแรง องค์ราชินีตกใจเมื่ออยู่ๆก็ถูกกอดจากด้านหน้า ร่างบางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มอาละวาด

“ปล่อยข้านะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลโอ! ปล่อย!

“ไม่ปล่ยอครับ ท่านฟังข้าก่อนได้ไหม”

“ไม่ฟัง!

“ที่ข้าบอกว่าจะจีบท่านข้าโกหก...”

“ไอ้บ้า ไอ้บ้า ไอ้บ้า ไอ้บ้า ไอบ้า!!”แอมไพร์สถบด่าย้ำๆ เรื่องนั้นเขารู้อยู่แล้วไม่เห็นต้องมาซ้ำเติมเลย!

“...แต่ที่บอกว่ารักไม่ได้โกหกนะครับ...”

!!!

แอมไพร์หยุดดิ้น ทางอัศวินนภาก็ใช้มือกดหัวแอมไพร์เข้าหาตนเอง ร่างบางสูดหายใจก่อนจะกำเสื้อเลโอแน่น

“ไอ้บ้า...บ้าที่สุด...งี่เง่าที่สุด...”

“ครับข้างี่เง่า...เลิกร้องได้แล้วนะครับ”

“ไม่ได้ร้อง ใครร้อง ไม่มีสักหน่อย!

“ครับๆ ไม่มี”เลโอว่าพร้อหัวเราะในลำคอนิดหน่อย แอมไพร์น่ารักจริงๆล่ะนะ...

ในขณะที่บรรยากาศระหว่างแอมไพร์และเลโอกำลังหวานชื่นนั่นเอง...ในฝั่งของไอโรก็...

“แอมไพร์เกลียดข้า แอมไพร์เกลียดข้า แอมไพร์เกลียดข้า แอมไพร์เกลียดข้า แอมไพร์เกลียดข้า แอมไพร์เกลียดข้า แอมไพร์เกลียดข้า แอมไพร์เกลียดข้า...”

กำลังนั่งเสวนากับมุมห้องด้วยอาการน่าเป็นห่วงที่สุดอยู่...

กรรมใดใครก่อคำนั้นย่อมคืนสนอง....
 

+++++++++++++++++++++++
ตอนพิเศษมาเสริฟแล้วครับ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ที่ถึง300อย่างน่าตกตลึง แฟนที่จะแตะ300ในไม่ช้านี้
มีหลายคนเข้าใจว่าที่"เลโอจีบแอมไพร์"เป็นในเนื้อหาหลัก นี่เป็นเนื้อหาพิเศษครับ และแทบะจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักเลยนะ
ความจริงผมไม่อยากแต่งเลโอตามจีบแอมไพร์เลยอ่ะ...ดวยเหตุผลส่วนตัวที่บอกไมไ่ด้ ช่างเถอะแต่ว่าแต่งมาแล้วแถมยังยามตั้ง16หน้าA4....ยาวจริงๆเลยน๊า...
หลังจากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะครับ เรื่องนี้น่าจะจบภายใน30ตอน คิดว่าน่าจะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #1092 ArChanGel-BlooD (@ArChanGel-BlooD) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 23:50
    งี่เง่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เลโองี่เง่าที่สุด!!! งี่เง่าๆๆๆๆ!!!บ้าเอ้ยยย
    #1092
    0
  2. #1028 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 20:42
    แอมไพร์ท่านช่างโชคดียิ่งนัก~
    เจ้าทำข้าหวั่นไหว!!!//แอมไพร์ไม่ได้กล่าวเอาไว้
    #1028
    0
  3. #965 My_Mojang (@Moji2003) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 11:52
    เงิบ พูดได้คำเดียว
    #965
    0
  4. #857 MY dear (@chatrapon7145) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 15:17
    อ่านตอนนี้เขินจนตัวบิดเลยอ่าาาาาา น่ารักชะมัด
    #857
    0
  5. #549 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 17:58
    ตกใจ....ตอนทำอาหาร...แต่น่ารัก
    #549
    0
  6. #417 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 01:31
    กรี้ดง่าาา
    แล้วตอนไหนจะมี3P
    เลโอ แอมไพร์ ไอโร หรอคะ *0**
    #417
    0
  7. #359 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 22:08
    ฟินนสุดๆเลยละค่ะ >///<
    #359
    0
  8. #358 namecotton (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 22:00
    น่ารักกกกก >\\\
    #358
    0
  9. #357 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 14:15
    น่ารักมุ้งมิ้งที่สุด แอมไพร์น่ารักมากๆเลย

    ฟินสุดๆ
    #357
    0
  10. #356 เอวาเจลีนจัง (@nada3535) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 10:51
    อ๋าาาาาาาาา มุ้งมิ้งมากเลยค่า อรืออออออออออว์
    ไอโรผู้น่าสงสาร กร๊ากกก
    #356
    0
  11. #355 parn ™🍭🎈 (@drakprincess) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 10:45
    อ่านไปนั่งฟินไป เลโอน่ารักโฮก >///< //เหตุผลส่วนตัวไรท์จะจีบเอมไพร์เองใช่มั้ยล่ะ?
    #355
    0
  12. #352 Honey white (@whitemare) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 06:54
    อ่า ฟินมากมาย >//////<d
    #352
    0
  13. #351 ..BBooKK.. (@horseaholic) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 01:56
    ผิดหวังเล็กๆที่ไม่ใช่ในเนื้อเรื่องหลักจริงๆ แต่ก้ให้อภัยเพราะความฟินของตอนนี้ บอกได้แค่ฟินมากกดกดก เลโอน่ารักมากเลยใครเจอแบบนี้คงละลาย น้ำตาเกือบซึมตามแอมไพร์55 แต่ชอบอะตรงคำพูดของเลโอที่พูดว่า "ที่ข้าบอกจะจีบท่านข้าโกหก แต่ที่บอกว่ารักไม่ได้โกหกนะครับ" อ่าาาาฟินในเนื้อเรื่องหลักขอฟินๆแบบนี้บ้างไม่ได้หรอคะ55แต่ยังไงๆก้จะรออ่านนะคะสู้ๆ
    #351
    0
  14. #350 เพนเดลในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 23:06
    สนุกมากๆเลยจร้า ขอบคุณน้า



    ปล.รอตอนต่อไปอยู่นะค่ะ

    ปล.2 เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #350
    0