Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,035 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,802 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    23

    Overall
    35,035

ตอนที่ 27 : 20th Round::Why do you leave me? <rewrite>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 มี.ค. 58

20th Round

Why do you leave me?

เพราะอะไร...เหตุใดเธอต้องไป....

                เสียงดนตรีงานเทศกาลกำลังดังขึ้น ชาวบ้านเดินสวนกันไปมาเพื่อตกแต่งหมู่บ้านให้สวยงาม มีทั้งธงสี สายรุ้ง โคมไฟรูปผักและผลไม้ที่ถูกเอามาติดหน้าบ้าน เวทีใหญ่กลางลานก็ถูกตกแต่งด้วยผ้าไหมสีสวย พื้นปูด้วยพรมสีแดงที่ทั้งนุ่มและงดงาม งานเทศกาลเก็บเกี่ยวกับกำลังจะเริ่มหลังจากพิธีกราบไหว้ฟ้าฝน

ตรึงตรึง!

เสียงกลองใหญ่ถูกตีโดยชายที่แข็งแรงที่สุดในหมู่บ้าน เป็นการอวยพรให้เด็กๆที่เกิดในปีนี้เติบโตขึ้นมาอย่างปลอดภัยก่อนจะตามมาด้วยเสียงลั่นกระดิ่งเสียงใส ชายหนุ่มและหญิงสาวนับรวมกันได้มากกว่าสิบนั่งกันคนระฝั่งของเวทีในชุดคลุมยาวสีขาวพร้อมเครื่องดนตรีตรงหน้า หน้าเวทีเองก็เต็มไปด้วยผู้คนที่เริ่มเข้ามาจับจองเพราะรู้ว่าอีกไม่นานจะได้พบการการเต้นรำของฝนจากนักบวชหญิงที่บังเอิญผ่านมา

ต๊อก! ต๊อก! ต๊อกๆๆๆๆ

เสียงรัวกรับไม้เป็นสัญญาณว่านักบวชหญิงพร้อมแล้ว ม่านที่ปิดลงค่อยๆเปิดออกพร้อมกับร่างบางในชุดนักบวชสุดหรูแบบครบเครื่อง ชุดกระโปรงสีขาวยาวคลุมข้อเท้าแต่ผ่าข้างขึ้นมาถึงขาอ่อน ด้านบนเป็นเสื้อแบบเปิดไหล่แขนกว้างยาวถึงข้อมือ ที่เอวมีผ้าสีแดงผันเอาไว้เน้นส่วนเว้าโค้งแต่ถึงแบบนั้นก็ถูกคลุมด้วยชุดคลุมยาวสีม่วงอ่อนลายดอกไฮเดรนเยีย บนศรีษะถูกเกล้ามวยครึ่งหัวปล่อยเส้นผมด้านหน้าออกมา ประดับด้วยปิ่นปักผมสีทองสามอันและรัดเกล้าซึ่งเป็นทับทิมเเม็ดเท่านิ้วโป้งหนึ่งเม็ด ที่ข้อเท้ามีกระดิ่งอันเล็กๆผูกเอาไว้ให้ยามเคลื่อนไหวมีเสียงที่ส่งเพื่อเรียกความเจริญงอกงามตามความเชื่อ

“เทพเจ้าเอ๋ย....”

พรึ่บ!

ร่างบางเงยหน้าพร้อมสะบัดพัดในมือขวาให้กางออกปิดบังหน้าครึ่งล่างเอาไว้

“โปรดสดับรับฟัง....”

พรึ่บ!

แอมไพร์กางพัดอีกอันที่ถืออยู่ในมือซ้ายออก  มือเรียวเหยียดออกมาด้านหน้าพร้อมตัวที่โน้มลงเล็กน้อย

“พืชผลเอ๋ยจงงอกงาม!

มือเรียวค่อยๆเคลื่อนสลับพัดในมือ มือขวายกขึ้นด้านบนส่วนมือซ้ายก็เลื่อนมาปิดใบหน้าเอาไว้ ร่างบางร่ายรำราวกับปลาที่แหวกว่ายในสายน้ำ แม้บนใบหน้ายังคงมีผ้าปิดปากผืนบางอยู่แต่ก็ไม่อาจปิดกลั้นความงดงามของเด็กหนุ่มได้ แอมไพร์ร่ายรำสลับมือไปมาอย่างอ่อนช้อย ก่อนจะสลัดผ้าคลุมสีม่วงออกไปจากไหล่แล้วพระเอกก็ปรากฏตัวขึ้น....เลโอยืนอยู่ด้านหลังแอมไพร์ในชุดเสื้อเชิตสีขาวสวมทับด้วยเสื้อสูทสีแดงและผ้าคลุมยาวถึงพื้น

พรึ่บ!

แอมไพร์สะบัดมือข้างขวาขึ้นไปเหนือหัวข้างตัว เลโอจับข้อมือร่างบางก่อนเลื่อนก้มหน้าลงกับแขนอีกฝ่ายแล้วเลื่อนใบหน้าจากข้อมือมาเรื่อยๆจนถึงต้นแขนเลโอก็สะบัดหน้าขึ้นสบตากับแอมไพร์ก่อนจะหมุนตัวเอาหลังชนกัน แอมไพร์ทิ้งพัดในมือลงก่อนจะตวัดแขนเกี่ยวกับแขนกับเลโอ อัศวินหนุ่มโค้งตัวลงไปด้านหน้าตัวแอมไพร์จึงลอยขึ้น ร่างบางยกขาขึ้นทำมุมกับพื้นสี่สิบห้าองศาก่อนดึงแขนออกจากแขนเลโอแล้วพลิกมือจับไหล่ชายหนุ่มจากนั้นก็ยกตัวขึ้น!!

“เห๋อ!!!!!

เสียงชาวบ้านที่ตกใจกับการเต้นรำคอฝนแสนพาดโพลน เลโอยืดตัวขึ้นก่อนจะจับที่ข้อมือแอมไพร์บนไหล่ ร่างบางทิ้งตัวมาด้านหน้าเลโอจึงจับเอวอีกฝ่ายเพื่อวางร่างนั้นลงกับพื้น หลายคนถอนหายใจอย่างโล่งอกที่แอมไพร์ปลอดภัย แต่ความหวาดเสียวไม่ได้จบแค่นั้น...อาจจะต้องบอกว่าความหวาดเสียวจบแต่ความตื่นเต้นกำลังเริ่มขึ้นแทนเมื่อมือของเลโอไล้ผ่านเอวแอมไพร์ไปยังหน้าท้องพร้อมมือแอมไพร์ที่ไล้ขึ้นไปจับหน้าอีกฝ่าย ผู้ปกครองหลายคนรีบยกมือปิดตาบุตรหลานของตนอย่างเร่งด่วน มันจะติดเรทไปแล้วว้อยท่านนักบวชหญิง!!!

“อื่อหื้อ...นี่มาเต้นรำหรือมาทำอะไรกันเนี่ย”วิลเลี่ยมพึมพำเมื่อมองสองคนบนเวที

แอมไพร์เปลี่ยนท่าพลิกผละตัวออกซึ่งเลโอก็จับมือไว้แล้วดึงกลับมาหาตน มือหนึ่งซ้อนไว้ที่หลังเอวก่อนจะโน้มตัวลงไปหา แอมไพร์จึงเอนไปด้านหลังก่อนเลโอจะดึงร่างองค์ราชินีขึ้นมาอุ้มแบบเจ้าสาวหน้าตาเฉย  อัศวินผมแดงหมุนตัวเหวี่ยงร่างบางก่อนจะวางร่างนั้นลง แอมไพร์จึงยกมือขึ้นแตะใต้คางเลโอแล้วก้าวไปด้านหน้าเป็นเหตุให้อัศวินผมแดงต้องถอยหลังไปเรียบๆ มือเรียวของแอมไพร์ตวัดขึ้นไล้ใบหน้าคมเบาๆก่อนเลโอจะโน้มหน้าลงมาหา

“หว๋าๆๆๆ”วิลเลี่ยมถูกอัลลาเต้ปิดตา ฉากต่อไปอาจจะนอกบท

ชิ๊ง!

การแสดงจบลงที่เลโอถูกจ่อคอด้วยมีดสั้นจากแอมไพร์ ซึ่งแอมไพร์ก็ถูกดาบยาวจ่อหลังจากเลโอเช่นกัน ทั้งคู่หอบแล้วมองหน้ากันก่อนผละออกแล้วโค้งตัวขอบคุณ นับเป็นการเต้นรำขอฝนที่ทำชาวบ้านใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มหลายคนแล้ว

“ฮ่ะๆๆ ข้าทำให้พวกท่านตกใจถึงเพียงนั้นเชียว?”แอมไพร์ที่ยังอยู่ในชุดเดิมเอ่ยถามอัลลาเต้กับวิลเลี่ยม

“ก็ดูทำสิ ยังกับอะไรดี...นี่ฤดูเก็บเกี่ยวนะไม่ใช่ฤดูผสมพันธ์”วิลเลี่ยมขยับปากบ่นก่อนจะโดนบิชอบอัลลาเต้เคาะหัวไปทีหนึ่ง

“พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ”

“ฮ่ะๆๆ มันก็น่าจะเป็นแบบนั้นอยู่หรอก ก็นี่เป็นการเต้นรำแบบการเกี้ยวพาราสีของจิ้งจอกไปและจิ้งจอกหิมะนี่”แอมไพร์ยิ้ม

“จิ้งจอกหรอครับ?”วิลเลี่ยมร้อง

“ใช่ มันเป็นตำนานที่บ้านข้าน่ะว่าเคยมีจริงจอกหิมะนางหนึ่งต้องการสมบัติของจิ้งจอกไฟ แล้วจิ้งจอกไปก็ต้องการสมบัติของจิ้งจอกหิมะ นางจิ้งจอกหิมะจึงไปยั่วยวนจิ้งจอกไฟ ทางจิ้งจอกไฟเลยแกล้งเล่นด้วย ซึ่งต่างฝ่ายต่างมีจุดประสงค์เดียวกันคือฆ่าอีกฝ่ายแล้วเข้าไปเอาสมบัติ ตอนจบถึงได้หันมีดใส่กันไง”

องค์ราชินีอธิบายอย่างคล่องแคล่ว เลโอที่นั่งจิบน้ำหวานอยู่ใกล้ๆจึงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวย

“ท่านเคยบอกว่าเต้นแบบนี้ทุกปี งั้นปกติเต้นกับใครงั้นหรอครับ?”

“ก็พวกพี่ๆ...ส่วนใหญ่จะเป็นเบลมากกว่าเพราะส่วนสูงเขาไม่มากเกิน ไอ้ท่าที่จับไหล่แล้วเหวี่ยงตัวขึ้นไปถ้าคู่สูงเกินข้าก็แย่พอดี”แอมไพร์ตอบพลางจิ้มผลไม้เข้าปาก

“หวังว่าท่านจะไม่โกหกข้า...”

“หา? อะไรนะ?”

เด็กหนุ่มร้องก่อนหันหน้าไปหาอัศวินนภาที่นั่งทำไม่รู้ไม่ชี้จิบน้ำหวานต่อ แอมไพร์ขมวดคิ้วก่อนหันไปหาบิชอบอัลลาเต้และวิลเลี่ยมเพื่อถามว่าทั้งคู่รู้เห็นอะไรกับเขาบ้างหรือเปล่าแต่ทั้งคู่ส่ายหน้าทั้งที่ความจริงได้ยินเต็มสองหู

“เลโอคนบ้า”แอมไพร์ว่าก่อนจะกินผลไม้ที่มีชาวบ้านเอามาให้ต่อ ฝ่ายคนบ้าก็เหลือบมองแล้วจิบน้ำหวานต่อไป ในสายตาของวิลเลี่ยมช่างเป็นคู่ที่น่ารักจริงๆ

“เอ่อ...ท่านแอมไพร์ครับ...ไม่ลำบากงั้นหรอครับ จะกินทั้งทียังต้องปิดปาก”เด็หนุ่มถามพางชี้ไปที่ผ้าปิดปากขงแอมไพร์

“ไม่หรอก ข้าชินแล้ว”แอมไพร์บอกปัดๆ

นัยน์ตาสีอเมทิตส์มองสองคนตรงหน้าที่คุยกันอย่างพิจารณา เสียงของทั้งคู่ไม่เหมือนเสียงของคนที่เขาปะทะตัวเมื่อวันก่อน นั่นแปลว่าชายคนนั้นไม่ใช่สองคนนี้ แล้วมันเป็นใครล่ะเนี่ย...แอมไพร์คิดอย่างงุนงง

“เราไปเดินเที่ยวงานกันเถอะครับ”

อัศวินนภาชักชวนก่อนจะดึงมือแอมไพร์ไป ร่างบางปลิวตามแรงฉุดของกึ่งคนกึ่งช้างอย่างเลโอ เปลี่ยนชื่อจาเลโอเป็นแมมมอธเถอะพ่อ! ถ้าแรงจะเยอะเสียขนาดนี้น่ะ ร่างบางมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเครียดแค้นแต่ก็ยอมตามไปเงียบๆโดบไม่พูดอะไร

“สองคนนั้นใช่ไหมครับ?”

“ไม่เลย”

แม้ไม่มีการเกริ่นนำแอมไพร์ก็เข้าใจทันที่ว่าเลโอพูดถึงเรื่องอะไร เรื่องที่เป็นปัญหาอยู่ตอนนี้คือคนที่แอมไพร์เจอที่หน้าโบสถ์คือใคร แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับโบสถ์ ทั้งยังอยากรู้มากด้วยว่าในห้องเก็บของนั้นมีอะไร

“แล้วเจ้าล่ะ สืบได้เรื่องอะไรเพิ่มบ้าง?”

อัศวินหนุ่มผ่อนฝีเท้าลงก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงทีได้ยินกันแค่สองคน”ข้าเจอร่องรอยเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างหมู่บ้านนี้กับหมู่บ้านข้างๆที่มีเด็กหายไป เส้นทางนั้นน่าจะเป็นเส้นทางที่ไว้ติดต่อค้าขายกันเสียมากกว่าข้าเลยเข้าไปที่หมู่บ้านข้างๆดู ถามพวกเขาว่าช่วงนี้มีอะไรแปลกใหม่สำหรับพวกเขาหรือเปล่า?”

“แล้วได้ความว่าไง?”เด็กหนุ่มเร่ง

“เขาบอกว่าลัทธิ”

“ลัทธิ?”

แอมไพร์ทวนเสียงสูงซึ่งเลโอก็พยักหน้าตอบรับว่าแอมไพร์ได้ยินถูกต้อง

“ลัทธิอะไร?”

“ลัทธิดวงดาว”

“ชื่อนอนเซนส์เป็นว่า”ร่างบางร้องแล้วเบ้หน้า ส่วนเลโอไม่ออกความเห็นอะไรเพิ่มเติม

“แล้วลัทธินั่นเกี่ยวอะไร”

“ชาวบ้านบอกว่าเมื่อสองเดือนก่อนมีนักบวชนอกศาสนาเดินทางมาที่หมู่บ้านพร้มอเผยแพร่ลัทธินี้ให้กับคนในหมู่บ้าน หลายคนออกจากศาสนาที่ตนนับถือไปเข้ากับลัทธิ ซึ่งเป็นกับหมู่บ้านโดนรอบในเมืองอาร์เจลแลงค์ ลัทธินี้เผยแผ่ค่อนข้างรวดเร็ว จะมีก็แต่ที่หมู่บ้านนี้ที่ยังยึดถือกับศาสนาที่มีมาแต่โบราณ และทุกหมู่บ้านก็มีคดีเทพลักซ่อนเกิดขึ้น ยกเว้นเสียแต่หมู่บ้านนี้ที่มีคนหายไปแค่คนเดียว...”

“เจ้าจะบอกว่าที่อันนาหายไปเพราะว่าไปเข้ากับลัทธินั่นงั้นหรอ? ถ้ามันน่าสงสัยขนาดนั้นทำไมชาวบ้านไม่รีบออกห่างล่ะ?”แอมไพร์ถามอย่างสงสัย

“ดูเหมือนว่าคนส่วนใหญ่ที่เขากับลัทธิจะไม่มีความระแวงในลัทธินั่นเลย ทั้งยังเอาเรื่องที่ลูกตนหายไปบอกกับลัทธิเพื่อขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำ”

“เจ้าพวกนั้นต้องมีมนตร์อะไรแน่ๆ แล้วเจ้าได้เข้าไปสืบมาหรือเปล่าว่าหัวหน้าลัทธินนั่นเป็นใคร”

อัศวินนภาส่ายหัว เขาไม่กล้าที่จะเข้าไป แม้จะมั่นใจในฝีมือของตนเองแต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะมีเวทย์มนตร์มากขนาดไหน บางทีถ้าเขาเข้าไปอาจจะออกมาไมได้และถูกล้างสมองอยู่ในนั้น จะทิ้งให้แอมไพร์อยู่คนเดียวไม่ได้ แม้แอมไพร์จะฉลาดแต่...

“โอ๊ย!!! เจ็บๆๆๆ ท่านผู้ติดตามท่านปล่อยข้าเถอะ ข้าขอโทษ”

เลโอส่งสายตาพิฆาตรใส่เจ้าของมือที่ตั้งใจจะลวนลามแอมไพร์ ในขณะที่คนเกือบโดนลวนลามกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยสักนิด นัยน์ตาสีม่งจ้องเลโอแป๋วๆเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสา...สาบานเถอะว่าพ่อคุณไม่รู้เรื่องจริงๆ!

“แล้วท่านล่ะครับ พอจะสืบได้หรือยังว่าคนที่เจอที่โบสถ์เป็นใคร ถ้าไม่ใช่สองคนนั้น”เลโอเป็นฝ่ายถามกลับบ้าง

“ไม่เลยสักนิด ขนาดไปถึงที่เพื่อตรวจล่องลอยกลิ่นไอเวทย์แต่เจ้านั่นกลับลบทิ้งซะเกลี้ยงสนิทราวกับว่าไม่เคยมีเวทย์กับดักระฆังอยู่ตรงนั้น”

“เวทย์กับดักระฆังเนี่ยมันอะไรหรอครับ?”

เหมือนเลโอจะเก็บความสงสัยไว้ต่อไปไมได้ เขาได้ยินแอมไพร์พูดมาตั้งแต่กลับจากการปะทะกันแต่เขาไม่เข้าใจความหมายของมันหรอก ดูเหมือนแอมไพร์จะลืมไปว่าอัวินนภาของเขาไม่เก่งเรื่องเวทย์มนตร์ ร่างบางลูบคางครุ่นคิดก่อนจะอธิบายออกมาในภาพที่เลโอจะเข้าใจ

“ถ้าสมมติวว่ามีคนไปเหยียบมันมันจะดังน่ะ แค่นั้นแหละ เจ้าจะให้ข้าอธิบายการทำงานของมันด้วยไหมว่าทำไมมันถึงส่งเสียง นั่นมันเพราะมีเวทย์เสียงระฆังกับเวทย์....”

“พอเถอะครับ พูดไปข้าก็ไม่เข้าใจ ข้ารู้จักแต่เวทย์โจมตีพื้นฐาน เวทย์ป้องกันและเวทย์เก็บดาบเท่านั้น”

แอมไพร์ยิ้มเผละ ยังไงๆอัศวินผู้สมบูรณ์แบบก็มีข้อด้อยเหมือนกันตรงที่ไม่ค่อยรู้จักเวทย์กว้างขวางเท่าเขาที่นั่งอยู่กับเบลมาตั้งแต่ๆเด็กๆเลยพลอยรู้ไปด้วย

“แล้วเราจะเอายังไงครับต่อจากนี้”

“เจ้าก็ไปสืบที่หมู่บ้านข้างๆเหมือนเดิม คืนนี้ข้าเองก็จะไปที่โบสถ์อีกรอบเหมือนกัน เผื่อจะเจอน่ะ”แอมไพร์ว่าก่อนเปิดปากหาว”แต่ตอนนี้ข้าขอกลับไปนอนก่อนก็แล้วกัน เจ้าล่ะ?”

ร่างบางทำตาปรือๆเหมือนจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ แอมไพร์ตื่นมาตั้งแต่เช้าเพื่อแต่งตัว แน่นอนว่าตอนใส่ชุดเขาอยู่คนเดียว เมื่อทำผมกับแต่งหน้าถึงได้ให้คนเข้ามาช่วยทำ ทางเลโอไม่ได้ตื่นแต่เช้าเท่าแอมไพร์ เขาตื่นมาหลังจากแอมไพร์แต่งตัวเสร็จไปแล้ว นั่นก็ห่างกันราวสามชั่วโมงเศษ...ไม่รู้ว่าแอมไพร์แต่งอะไรนักหน้า

“ข้าขอเดินดูงานแล้วกันครับ”

“อ่า...งั้นเจอกันคืนนี้นะจ๊ะ”แอมไพร์ยิ้มแล้วขยิบตาก่อนเดินจากไปอีกทาง

เลโอมองตามไปจนลับสายตาก่อนจะหมุนตัวเดินไปตามเส้นทางอีกเส้นทางหนึ่ง ตรงไปยังโบสถ์ที่อัลลาเต้อยู่ ไม่ใช่แค่แอมไพร์ที่ติดใจสงสัยอัลลาเต้ เลโอเองก็รู้สึกเอะใจตั้งแต่เห็นบิชอบหนุ่มครั้งแรก ไม่ใช่ความรู้แบบที่แอมไพร์ว่า เขาไม่รู้หรอกว่าแสงสว่างความมืดอะไรนั่นเป็นยังไง เขาแค่รู้สึกเหมือน...อีกฝ่ายมีอะไรดึงดูดสายตา ประมาณนั้น

“อ๊ะ! ท่านเลโอ”

อัศวินหนุ่มก้มศรีษะลงทักทายบิชอบอัลลาเต้ที่ยืนทำความสะอาดแท่นบูชาอยู่ เลโอเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยท่าทางเรียบนิ่งพลางมองหน้าบิชอบผมแดง

“หน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรือเปล่าครับ?”

“ท่านเป็นใคร?”

“เอ๋?”

อัลลาเต้แปลกใจที่เลโอถามเขาออกมาแบบนี้ บิชอบผมแดงเอียงคอแล้วยิ้มแบบเดิมไม่เปลี่ยนแปลง มือเรียวยังคงใช้ที่ปัดฝุ่นปัดแท่นบูชาอยู่

“ข้าก็บิชอบอัลลาเต้ไง”

“ข้างนอกน่ะใช่...แต่ข้างใน”เลโอหรี่ตามอง

“ฮ่ะๆๆๆ ท่านเลโอตลกฝืดจังเลย ข้างในก็ข้าไง จะเป็นใครเล่า”

บิชอบหนุ่มดึงผ้าที่โผกหัวกันฝุ่นออกแล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวยาว เลโอมองตามอีกฝ่ายไปด้วยแววตาที่กดดัน

“ไม่ว่าท่านกำลังสงสัยอะไรอยู่ ข้าก็ไม่มีคำตอบให้หรอกนะ”

“งั้นหรอครับ”

“มาๆ นั่งเถอะนั่ง ไหนๆก็มาแล้วมาอยู่เป็นเพื่อนคุยกับข้าหน่อยเถอะ”

อัศวินหนุ่มมองที่ที่อีกฝ่ายตบก่อนเดิมไปทรุดตัวนั่งลงอย่างว่าง่าย นัยน์ตาสีเทาเหล่มองบิชอบผู้ฮัมเพลงในลำคออย่างมีความสุขด้วยความสงสัย

“ไม่ออกไปเที่ยวงานหรอครับ?”

“ไม่ล่ะ ข้าไม่ชอบคนเยอะๆ ที่ออกไปนั่นเพราะอยากดูท่านกับท่านแอมไพร์เต้นรำเชียวนะ”ว่าจบก็หัวเราะออกมาอย่างร่าเริง พาลเอาเลโอโอนึกถึงไอโรขึ้นมาตงิดๆ คนอย่างไอโร...คนประเภทนี้ทำร้ายคนอื่นโดยไม่มีเหตุผลได้ด้วยหรอ?

“ดูแลท่านแอมไพร์นี่เหนื่อยไหม?”อัลลาเต้ถามขึ้นหลังจากเลโอเงียบไป

“ก็เหนื่อยนิดหน่อยครับ เขาเป็นคนไม่ค่อยอยู่นิ่งเลยพอลำบากอยู่บ้าง”เลโอตอบตามตรง เรื่องพวกนี้ไม่เห็นต้องปิดสักนิด

“อ่า~นั่นเหมือนกับวิลเลยอ่ะ เขาซนมากๆ”

“คนพวกนี้ชอบเอาปัญหามาใส่เราตลอดเลยนะครับ”

“นั่นสิน๊า~”

สองคนมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจ ดูเหมือนจะเจอคนที่เข้าใจกันได้ดีเสียแล้วสิ

“ปกติคนพวกนี้ชอบขยับไปเรื่อย ก็เลยต้องมองตลอดว่าจะไปทำความเดือดร้อนอะไรให้ใครเขาหรือเปล่า”อัลลาเต้ว่า

“บางครั้งก็เลยรู้สึกว่าไม่อยากให้คราดสายตา แล้วก็นึกอยากรู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเป็นแบบนี้”เลโอพูดบ้าง

“นั่นเลยกลายเป็นว่าเราสนใจเรื่องอีกฝ่ายไปซะหมด”บิชอบหนุ่มต่อ

“นั่นสินะครับ”

“ฮ่ะๆๆๆๆ”

อัลลาเต้หัวเราะแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เลโอยังคงนั่งเอนตัวพิงที่พักแขนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ถ้าคนตรงหน้าเป็นคนร้ายจริงเขาจะลักพาตัวเด็กคนอื่นๆไปทำไมในเมื่อมีแค่วิลเลี่ยมก็ไม่มีเวลากระดิกตัวไปยุ่งกับอะไรแล้ว บางครั้งเขาควรบอกให้ร่างบางพิจารณาอีกฝ่ายใหม่ หรือตัวเขาเองไม่ควรไปเชื่อสิ่งที่แอมไพร์บอกแต่แรกในเมื่อหลายๆที่อย่างที่แอมไพร์บอกมา...แทบเชื่อไม่ได้สักอย่าง

“ท่านบิชอบครับ”

“หือ?”

“ส่วนใหญ่โบถส์เขาสอนให้เราสามารถดูว่าใครจะตายหรือไม่ตายได้เปล่าครับ?”

“อ๊ะ? เรื่องนั้น...ข้าไม่เคยได้ยินนะ เพื่อนบิชอบด้วยกันก็ไม่เคยพูดถึง ทำไมหรอ? ท่านอยากเรียนหรอ? แต่เดี๋ยวนะท่านเองก็มาจากศาสนจักรนี่ เราเป็นศาสนาเดียวกันไม่ใช่หรอ? หรือไม่ใช่?”

“ศาสนาเดียวกันครับ...ข้าแค่สงสัยอะไรนิดหน่อย”เลโอว่า เขาลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้ตนอยู่ในฐานะผู้ช่วยนักบวชหญิง แม้หน้าที่ของผู้ช่วยกับบิชอบจะต่างกัน เพราะผู้ช่วยต้องเดินทางไปกับนักบวชที่คอยออกไปยังหมู่บ้านต่างๆ ผิดกับบิชอบที่มักจะประจำอยู่ที่โบถส์มากกว่า

“สงสัย? สงสัยอะไรหรอ? อ๋า...”

อัศวินผมแดงส่งสายตากดดันในบิชอบผมแดงเลิกถามเขาสักที อัลลาเต้ร้องแผ่วๆแล้วเงียบไป บางทีเลโอกด็คิดว่าบิชอบหนุ่มทำตัวไร้เดียงสาเกินจนรู้สึกแปลกๆ

“ท่านเลโอ....”

“ครับ?”

“คำบางคำรีบพูดตอนที่ยังมีโอกาสดีกว่านะครับ”

อัศวินหนุ่มนิ่ง บิชอบตรงหน้าดูต่างออกไปราวกับเป็นคนละคน เส้นผมสีแดงปลิ้วไปกับสายลม นัยน์ตาสีเขียวเหลือบขึ้นสบกับเขาพร้อมขนนกสีขาวที่ลอยล่องในอากาศ เลโอไม่อาจละสายตาไปจากอีกฝ่ายได้จนได้เห็นบางสิ่งที่แปลกไป...ดวงตาของขวาของอัลลาเต้กลายเป็นสีม่วงเข้ม

“ท่านเลโอ!

!!

เลโอสะดุ่ง ภาพตรงหน้าคืออัลลาเต้ที่ก้มหน้าลงมาจับไหล่เขาด้วยสีหน้าแตกตื่น อัศวินผมแดงกระพริบตาถี่ๆคล้ายไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น บิชอบผมแดงถอนหายใจ

“อยู่ๆก็นิ่งไป ข้าตกใจหมด”

“ก็เมื่อครู่ท่านพูด...”

“พูด? พูดอะไรหรอครับ?”อัลลาเต้เอียงคอ

อัศวินผมแดงนิ่งคิด นั่นสิ...ร่างจรงหน้าพูดอะไรทำไมเขาถึงได้นิ่งไป พูดอะไร เห็นอะไร มันมีอะไรที่แตกต่างจากปกติงั้นหรือ?

“ข้าว่าท่านง่วงนอนซะล่ะมั้ง เมื่อเช้าคงตื่นแต่เช้ามาเตรียมตัว”

“อาจจะเป็นเช่นนั้น...”

“ฮ่าๆๆ ข้าว่าท่านไปนอนพักเถอะ เดี๋ยวกลางคืนก็มีงานอีก ท่านจะได้เที่ยวกับท่านแอมไพร์บ้าง”

บิชอบหนุ่มหัวเราะพร้อมเสนอ เลโอเหลือยมองอีกฝ่ายแล้วครุ่นคิด หรือเขาจะนอนไม่พอจริงๆ พักหลังๆมานี้ก็นอนบ้างไม่นอนบ้างอาจจะเบลอๆอย่างที่อัลลาเต้บอก

“แล้วท่านล่ะครับ วิลเลี่ยมไปไหนเขาไม่อยู่ช่วยทำความสะอาดหรอ?”

“ปล่อยเขาไปเที่ยวเล่นบ้างก็ดีนะ ข้าจะทำความสะอาดโบถส์แล้วเดี๋ยวจะสวดภาวนาสักหน่อยนะ อยากให้ปีนี้พืชผลออกเยอะๆ”

บิชชอบหนุ่มว่าแล้วยิ้มจนตาปิด เลโอพยักหน้ารับเบาๆจากนั้นก็กล่าวลาและเดินออกมา เขาไม่รู้ว่ากำลังโดนภาพภายนอกอีกฝ่ายหลอกเอาหรือเปล่าแต่เขาไม่รู้สึกสงสัยอัลลาเต้เหมือนเคยอีกแล้ว คนที่หวังดีกับคนอื่นๆขนาดนั้นน่ะเหรอ? คนที่ดูแลวิลเลี่ยมที่กำพร้าอย่างเต็มใจเนี่ยนะ? คิดแล้วก็ไม่เข้าใจ บ้างครั้งเลโอยังแอบคิดเลยว่าตัวเองเป็นมนุษย์หรือเปล่าถึงไม่สามารถเข้าใจจิดใจมนุษย์ด้วยกันเองได้

“เลโอคนซื่อ~เจ้าอยู่นี่เอง ข้าหาเจ้าตั้งนาน”

แอมไพร์วิ่งเข้ามาหาเลโอในชุดนักบวชแบบที่ใส่มา เลโอเลิกคิ้วมององค์ราชินีที่วิ่งหน้าเบ้มาหา ร่างบางท้าวเอวแล้วชี้หน้าอัศวินผมแดง

“เจ้าน่ะนะ! เอาเงินไว้กับตนเองหมดเลย”

“นอนนี่ใช้เงินด้วยหรอครับ?”เลโอแกล้งถาม

“เอ๊ะ! เจ้านี่ยังไงนะ ก็ข้าหิวจนนอนไม่ได้ว่าจะออกมาหาของกิน แต่ของฟรีมันหมดไปแล้วเหลือแต่ของซื้อ พวกชาวบ้านก็ยุ่งกับการเก็บเวทีและงานสำหรับคืนนี้ ไม่มีใครว่างมาดูแลข้าหรอกนะ”แอมไพร์ร้องบอกก่อนจะสะบัดหน้าอย่างหงุดหงิดที่เลโอยังทำหน้านิ่งต่อไป

“ไปหาอะไรกินกันเถอะ!

มือเรียวดึงชายแขนเสื้อเลโอแล้วลากกลับเข้าไปในงานเทศกาลที่กำลังคึกครื้น ใบหน้าสวยมองซ้ายขวาหาของกินที่ต้องการเพื่อประหยัดเงินที่มีอยู่

“เมื่อครู่ข้าไปหาบิชอบอัลลาเต้มาครับ”

เลโอพูดขณะที่มองแอมไพร์นั่งกินลูกชิ้นเสียบไม้ ร่างบางร้องออกมาอย่างไม่มีเสียงก่อนจะขมวดคิ้วหันไปมองเลโอ

“เจ้าไปหาเขาทำไม?”

“แค่สงสัยอะไรนิดๆหน่อยเลยลองไปดูน่ะครับ”

“เจ้าบ้านี่ ข้าให้ไปหาเบาะแสหมู่บ้านอื่น แย่งงานข้าทำเสียได้”แอมไพร์บ่นอุบอิบ”แล้วได้อะไรมากกว่าที่ข้าได้มั่งล่ะ?”ใบหน้าของร่างบางเหมือนจะหาเรื่องกลายๆ

“ก็แค่ไปคุยธรรมดาๆกับอีกฝ่ายน่ะครับ คุยๆไปก็เลยรู้สึก...”

“ตกลุมรักอ่ะจิ-3-“แอมไพร์ทำปากจู๋แล้วชี้นิ้วชี้ทั้งสองข้างไปที่ร่างบาง

“อย่าเอาข้าไปเหมารวมกับท่านนะครับ”เลโอบอกด้วยใบหน้าเรียบเฉยแอมไพร์ยักไหล่ก่อนจะใช้ปากรูดลูกชิ้นออกจากไม้ เคี้ยวตุ้ยๆจนหมดปากแลวเปิดปากพูด

“ข้าก็ไม่ได้ตกลุมรักใครง่ายๆสักหน่อย อาศัยความผูกพันเอาหรอก”

“แบบนั้นมันจะแยกไม่ออกนะครับว่ารักหรือเปล่า?”

“เอ๊ะ! หึ้ย! ช่างเรื่องนั้นเถอะน่า เจ้าบอกข้ามาดีกว่าว่าสรุปเจ้ายังไง?”

“ข้าแค่รู้สึกว่าเขาดีเกิน....”

“หยุดนะเจ้าคนซื่อ!

ยังไม่ทันจะพูดจบแอมไพร์ก็ออกปากร้องห้ามไม่ให้เลโอพูดก่อนขมวดคิ้วมุ่น อัศวินผมแดงไม่เข้าใจจริงๆว่าแอมไพร์เป็นอะไร

“เจ้ามันคนซื่ออย่างที่ข้าว่าจริงๆด้วย ข้าไม่คิดว่าอัศวินนภาแสนฉลาดแห่งยูโนสซิสจะใสซื่อจะถูกหลอกด้วยภาพลักษณ์ภายนอกนะ ต่อให้ข้างนอกใสใส แบ๋วๆขนาดไหนแต่ข้างไหนอาจจะร้ายก็ได้ เจ้าอย่ามาโดนหลอกแบบนี้นะ ปัญญาอ่อนสิ้นดีเลย!

“เหมือนท่านน่ะเหรอครับ?”

“ห่ะ...เห๋...นี่เจ้ากำลังหลอกด่าข้าใช่ไหมเนี่ย! เจ้าด่าข้าส่วนไหนกันน่ะห๊ะ?! ที่ใสใสร้ายลึก หรือปัญญาอ่อน ตอบข้ามานะเจ้าอัศวินซังกระบ๋วย!

แอมไพร์เขย่าคอเสื้อเลโอไปมาเหมือนคนที่พร้อมวิวาทเต็มแก่ น่าแปลกที่ร่างเลโอยอมขยับไหวตามแรงของเด็กหนุ่ม อัศวินหัวแดงใช้สองมือปิดหูตนเองจากเสียงแง๊วๆของแอมไพร์

“อย่าเพิ่งฆ่ากันตายนะครับ~”

“อ๊ะ! วิลเลี่ยม ว่าไง”แอมไพร์ปล่อยมือจากคอเลโอแล้วหันไปสนใจวิลเลี่ยมแทน

“ไม่ใช่ว่ามองเขาเป็นไอโรไปแล้วนะครับ?”

“ยุ่งน่า”แอมไพร์บอกปัดก่อนจะยู่หน้าใส่เลโอ

“บังเอิญเห็นพวกชาวบ้านบอกว่าท่านแอมไพร์ยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า ข้าเลยเอาขนมปังมาให้น่ะครับ”วิลเลี่ยมยื่นตะกร้าใส่ขนมปังสดใหม่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายให้แอมไพร์

“ว้าว~น่ากินจังเลย ขอบใจนะ”

เด็กหนุ่มหัวม่วงรับมันมาก่อนจะส่งยิ้มให้เด็กหนุ่มหัวทองแม้ว่าใส่ผ้าปิดหน้าอยู่ แต่ก็ทำเอาวิลเลี่ยมหน้าแดงได้

“เสน่ห์แรงจังนะครับ”

“อะไรล่ะ!”แอมไพร์ยู่หน้าก่อนจะงับขนมปังเข้าปาก”เอามั้งไหมล่ะ?”ร่างบางยื่นขนมปังที่กินอยู่ใส่หน้าเลโอ อัศวินหนุ่มไม่ตอบแต่งับทันที

“ย่ะ! เจ้ามันบ้าที่สุด!”แอมไพร์ปล่อยมืออกจากขนมปังขิ้นนั้นแล้วหยิบชึ้นใหม่มากินแทน

ครืนนนนน

“ฮ่าห์~ เพิ่งเต้นรำไปเมื่อเช้าฝนจะตกแล้วหรอครับ?”เด็กหนุ่มผมทองยกมือป้องตาแล้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่กำลังครึ้ม

“ของเขาดีจริงๆ”แอมไพร์ว่าพลางยิ้มร่า

เปรี้ง!!!

“ย่าห์~”มีฟ้าผ่าด้วยแหะ ไม่ปลอดภัยเลย”แอมไพร์งึมงำ

“ว่าแต่ว่าเห็นท่านอัลลาเต้มั่งไหมล่ะครับ?”วิลเลี่ยมละสายตาจากท้องฟ้าลงมาหาสองอัศวินราชินี

“เห็นเขาทำความสะอาดอยู่ที่โบถส์น่ะ เขาบอกว่าถ้าทำเสร็จแล้วจะสวดภาวนาต่อ

“เลโอ...”

แอมไพร์สะกิดอัศวินข้างตัวหยิกๆ

“งั้นก็คงอยู่ที่โบถส์สินะครับ ข้าไม่ไปกวนดีกว่า”วิลเลี่ยมยิ้มร่า

“เลโอๆ เลโอ!

“อะไรครับท่านแอมไพร์”อัศวินผมแดงขมวดคิ้วมองแอมไพร์ที่กอดตะกร้าขนมปังไว้ในมือแต่สายตามองไปยังอีกจุดหนึ่ง

“ไฟ..ไฟไหม้!

อีกสองคนสะบัดหน้าตามมือแอมไพร์ไปมองทันที เพลิงสีแดงลุกไหม้พลิ้วเหมือนกำลังเต้นรำ

“นั่นมัน...ที่โบสถ์นี่”

“ท่านอัลลาเต้!!!

วิลเลี่ยมร้องอย่างตกใจ ทำให้เลโอนึกขึ้นได้ว่าบิชอบหนุ่มบอกว่าตจะสวดภาวนาอยู่ในโบถส์ อัศวินนภารีบลุกขึ้นวิ่งนำออกไปทางโบถส์ทันที อีกสองคนจึงรีบวิ่งตามไป เมื่อไปถึงภาพที่เห็นทำให้วิลเลี่ยมแทบทรุด ที่ที่เป็นเหมือนบ้านหลังเดียวของตนกำลังถูกเพลิงไหม้ลามเลียราวของหวานแสนอร่อย

“ท่านอลัลาเต้...มีใครเห็นท่านอัลลาเต้บ้างไหมครับ!!

เด็กหนุ่มลุกขึ้นถามชาวบ้านที่มามุ่งดูด้วยความตกใจ ทั้งๆที่โบสถ์ไหม้ขนาดนี้แต่อัลลาเต้ยังไม่ออกมา ถ้าเขาอยู่ด้านนอกเขาต้องอยู่แถวๆนี้สิ แต่นี่วิลเลี่ยมกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกฝ่าย ถ้าจะคิดได้อย่างเดียว...

“ท่านอัลลาเต้!!

“อย่าเข้าไปวิลเลี่ยม!

เลโอรีบรั้งเอวเด็กหนุ่มไว้ก่อนอีกฝ่ายจะพุ่งเข้าไปด้านใน เด็กหนุมผมทองพยายามขัดขืนให้หลุดออกจากการรั้งของเลโอแต่ไม่เป็นผล ร่างโปร่งค่อยๆอ่อนแรงลงและทรุดตัวลงเมื่อไฟกำลงโหมกระหน่ำชนิดที่ว่าไม่สามารถมีใครเข้าไปด้านในได้อีกแล้ว

“บ้าเอ๊ย!!!

เด็กหนุ่มทรุดตัวลงนั่งกับพื้นก่อนเงยหน้าแหกปากลั่น ดวงตาสีฟ้ามีน้ำใสๆเอ่อล้นออกมาไม่ขาดสาย ท้องฟ้าร้องคำรามเสียงดังก่อนสายพิรุณจะโปรยปรายลงมาราวกับเศร้าเสียใจในสิ่งที่จากไป แต่ในสายตาของเด็กหนุ่ม...ท้องฟ้ากำลังหัวเราะเยาะเขาเสียมากกว่า

กว่าที่ไฟจะดับลงก็ปาเข้าไปมืดค่ำ วิลเลี่ยมร้องไห้จนหมดแรงหลับไป พวกแอมไพร์จึงพาอีกฝ่ายไปพัก นัยน์ตาสีม่วงมองวิลเลี่ยมด้วยสายตาที่จากต่างชาวบ้านคนอื่น ไม่ได้มองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสารแต่มันคือแววตาแห่งความเข้าใจ เมื่อสูญเสียคนที่รักไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่สามารถทำอะไรได้เลยสักนิด

“คิดแล้วว่าท่านต้องมาที่นี่”

เลโอเอ่ยขึ้นแผ่วเบากับร่างบาง สายฝนยังคงโปรยปรายเป็นเม็ดเล็กๆ แอมไพร์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดสนิทไม่เห็นดวงดาวก่อนก้มลงมามองที่ซากของโบถส์

“ทั้งๆที่อุตส่าห์อยู่เพื่อเฝ้ารอแล้วแท้ๆ”ร่างบางเอ่ยเบาๆ”ทั้งๆที่อุตสาห์ถูกดูแลมาเสียขนาดนั้น แต่กลับสลายไปง่ายๆราวกับไม่เคยมีอยู่ โลกนี้จะโหดร้ายกับเจ้าไปไหนนะ”

แอมไพร์เดินย่ำเข้าไปยังซากปรักหักพังของโบสถ์อย่างเชื่องช้า ภายในใจไม่คิดถึงเรื่องที่มาตามสืบอีกแล้ว แอมไพร์รู้แต่ความเศร้าเสียใจ แม้จะมาอยู่ที่นี่ไม่นาน แม้จะเพิ่งรู้จักกันและสงสัยอีกฝ่ายด้วยซ้ำแต่แอมไพร์กลับไม่ดีใจสักนิดที่อัลลาเต้จากไป ราชินีรู้สึก...ว่าอีกฝ่ายควรจะอยู่ต่อ

“ข้าไม่ใช่คนที่เจ้ารอหรอกนะ สถานที่ผู้หลับใหลเอ๋ย”

มือเรียวยกขึ้นแตะพนังส่วนที่เคยเป็นห้องเก็บของที่ซึ่งบัดนี้ด้านในไม่เหลืออะไรแล้วนอกเสียจากพนังที่แตะอยู่ มือเรียวลูบมันเบาๆอย่างถนุนถนอม

กึก

“?”

ร่างบางมองพนังที่ตนแตะอยู่ด้วยความสงสัยเมื่อส่วนหนึ่งของมันหลุดติดมือมา มือเรียวค่อยๆไล่สะกิดแผ่นพนังบางๆที่ถูกเผาออกเบาๆ

“ท่านแอมไพร์นั่นท่าน...ท่านแอมไพร์...”

เลโอทีเดินตามมาที่หลังร้องถามองค์ราชินีก่อนจะส่องไฟไปที่ร่างบาง ภาพที่เห็นทำให้เลโอหยุดชะงัก สิ่งที่อยู่บนพนังทำให้เหมือนอัศวินหนุ่มลืมวิธีหายใจ

...ภาพวาดของหญิงสาวที่กำลังหลับตาพริ้ม เป็นภาพวาดครึ่งตัวที่ใหญ่มากจนไม่สามารถโยกย้ายไปมาด้วนตัวคนคนเดียวได้ หญิงสาวในภาพมีใบหน้าที่งดงาม นางหันหน้าตรงพลางหลับตาราวกับกำลังหลับใหล เส้นผมสีดำสนิทถูกปล่อยยาวล้อมกรอบหน้าหวาน เสื้อผ้าละเครื่องประดับที่ใส่บ่งบอกว่าเป็นชนชั้นสูง มือเรียวประสานกันที่ระดับอกคล้ายสวดมนตร์อ้อนวอน และที่สำคัญ....

“...เลโอ...”แอมไพร์หันหน้ากลับไปหาอัศวินนภาด้วยแววตาที่เหมือนจะร้องไห้

...หญิงสาวในภาพ มีใบหน้าที่เหมือนแอมไพร์ไม่มีผิดเพี้ยน...



เรามาแล้ว มีใครคิดถึงเราบ้างงงง//เงียบ...//
ขอโทษที่มาช้าไปหน่อย(มา) มัวแต่ตอบเฟสน้องๆที่โรงเรียนอยู่ครับ5555+ ตอนนี้ก็...นั่นแหละ อย่างที่เห็น พูดไม่ถูก 
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นครับ5555

@overdoze 
Ask.fm ผมเองเผื่อมีใครอยากจะเกรียนใส่หรือมีข้อสงสัย55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #1030 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 21:36
    ท่านแม่!!!
    #1030
    0
  2. #967 MejicWay (@MejicWay) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 09:06
    แม่ของแอมจังชัวร์!!!
    #967
    0
  3. #789 annaaa (@anna_anna) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 23:22
    สนุกมากๆเลยค่ะ ขอบคุณสำหรับความพยายาม
    #789
    0
  4. #551 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 18:25
    อดีตเปิดเผย 
    #551
    0
  5. #420 RabBiTaN (@keaw1542542) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 18:15
    อ้ากกกกกก
    จะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย
    อยากรู้ๆๆๆๆ
    #420
    0
  6. #419 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 01:53
    อุ้ต่ะ!!!
    ท่านแม่ของแอมไพร์สินะ
    มิน่า มิคาเอลถึงได้แค้นนักกก

    แล้วปะป๋าไปไหนซะล๊า!
    ลูซิเฟอใช่อ้ะเป่า 0.0!!!
    #419
    0
  7. #394 Blue Rose (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 14:54
    ค้างงงงงมากกกกก อุ้ตตะ *0* ตื่นเต้นอ่ะ จะเป้นไงต่อไปนะ บิชอปตายแล้วจิงง่ะ มีอะไรสับซ้อนกว่านั้นม้างงง ไม่น่าจะตายน้าาาา สงสารวิลลลลล t^t
    #394
    0
  8. #393 คิคุโญะจัง (@kikuyoth) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 14:16
    แม่ของแอมไพร์อ่อ ค้างงงงงง อย่างแรงอะ
    #393
    0
  9. #392 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 13:19
    เราคิดถึงไรท์นะ
    แต่ในภาพต้องเป็นแม่ของแอมไพร์แน่ๆ
    #392
    0
  10. วันที่ 29 เมษายน 2557 / 12:41
    มาต่อเดี๋ยวนี้! ค้างมาก ไรท์จะทรมานกันหรืออย่างไร อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #391
    0
  11. #390 - - (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 12:40
    โอ้!!!





    อั้ยยย่ะ
    #390
    0
  12. #388 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 07:53
    แม่ของแอมไพร์แน่้ลย
    #388
    0
  13. #387 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 22:53
    นั่นคือคุณแม่ของแอมไพร์ใช่รึไม่
    #387
    0
  14. #386 jahae'elf (@02121202) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 22:30
    เลโอ๊ววววว!! นายทำถามตรงเกินไปแล๊ววววววว =[]=!!

    ขอให้ไรต์หายป่วยไวๆนะฮับ ( . .)
    #386
    0
  15. #385 Peepim Not cry (@pim002542) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 00:53
    ถามตรงไปมั้ย?555+
    #385
    0
  16. #384 Blue Rose (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 21:44
    ชอบท่ารำจริงๆเลย กริ้ดด >\\\< เลโอนายตรงดีจางงงง 555
    #384
    0
  17. #383 BuntAzar (@buntazar) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 10:47
    บางทีก็ถามได้ตรงไปนะเลโอ..ไรท์คะขอให้หายป่วยเร็วๆนะคะ =w=
    #383
    0
  18. #382 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 00:13
    เลโอก็ตรงไปนะ 555+
    #382
    0
  19. #381 ..BBooKK.. (@horseaholic) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 22:42
    จิรอนะคะ55 อยากเห็นภาพแอมไพร์กับเลโอจัง
    #381
    0
  20. #380 pearllight (@pearlxl555) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 22:39
    สมเป็นเลโอดี ถามมันตรงๆเลย
    #380
    0
  21. #379 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 22:36
    ถามกันตรงๆงั้นเลยรึ... ท่านบิชอปตอบตรงๆกลับไปเล้ย...ว่าข้าเป็นหนุ่มวายปลอมตัวมา 555
    #379
    0
  22. #378 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 22:36
    ถามกันตรงๆงั้นเลยรึ...
    ท่านบิชอปตอบตรงๆกลับไปเล้ย...ว่าข้าเป็นหนุ่มวายปลอมตัวมา 555
    #378
    0
  23. #377 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 20:39
    เลโอมีหวงด้วยอะเขินแทนแอมไพร์จัง

    #377
    0
  24. วันที่ 24 เมษายน 2557 / 20:06
    ตรงไปนะพ่อน้ำแข็ง- -
    #376
    0
  25. #375 .•:*´Lenna`*:•. (@koystar) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 20:06
    แหม่ ชอบฉากเต้นรำแสนผาดโผนจัง 55 แหม่ เลโอแอบหวงนิดๆ >w<
    พิมพ์ผิดค่อนข้างเยอะน้า
    #375
    0