Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,040 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,799 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    28

    Overall
    35,040

ตอนที่ 30 : 23nd Round::Loser <rewrite>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 มี.ค. 58

23nd Round

Loser

เจ็บปวดเสมอเมื่อเห็นว่าเธอ...ห่วงใยแต่เขา..

เลโอหรี่ตาลง เขามองแอมไพร์ที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนด้วยควมสับสน นี่แอมไพร์กำลังพูดถึงใครอยู่ ฝ่ายเด็กหนุ่มผมยาวยังคงยื่นนิ่งราวกับรูปปั้น ในมือยังคงกำโซ่สีดำเอาไว้แน่น โซ่สีดำเคลื่อนไหวไปมาในอากาศอย่างเชื่องช้าราวกับอสรพิษที่แผ่แม่เบี้ย มันกำลังรอที่จะเข้าไปโมตีอีกฝ่ายจากคำสั่งของเจ้านายของมัน

“ชื่อของข้าที่ถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของท่านช่างเลอค่ายิ่งนัก”

แอมไพร์กัดฟันกรอดมองคนที่ยังคงยิ้มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว อัลลาเต้ยังยิ้มได้ไม่คลายทั้งยังมากขึ้นด้วยซ้ำหลังจากแอมไพร์ประกาศตนออกมานัยน์ตาสีเขียวก็ฉายแววความยินดีอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“พร้อมจะเริ่มหรือยังล่ะครับ?”

ไม่รอให้แอมไพร์ตอบรับหรือกล่าวสิ่งใดร่างนั้นก็พุ่งเข้าใส่แอมไพร์ทันที เด็กหนุ่มฉากตัวหลบก่อนจะตีเข่าสวนเข้าไปที่ท้องอีกฝ่ายอย่างจัง น่าแปลกที่มันโดนอีกฝ่ายแต่แอมไพร์ไม่มีเวลามาสนใจ ร่างบางหมุนตัวออกจากร่างของอัลลาเต้ทันทีเพื่อป้องกัน

“หึหึหึ..ฮ่ะๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ!!! สุดยอด! ความเจ็บแบบนี้น่ะมันสุดยอด! แต่ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ไม่เท่าที่พวกเจ้าทำเอาไว้หรอก!

“อึก!!

ลำคอระหงส์ถูกคว้าเข้าไปบีบเต็มแรง ร่างทั้งร่างลอยขึ้นเหนือพื้นดินที่ยืนอยู่ แอมไพร์ครางในลำคอด้วยความทรมานแต่ถึงแบบนั้นกลับไม่ดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากมือของอีกฝ่าย แววตายามที่ชายผู้ถูกแอมไพร์เรียกว่ามิคาเอลมองเขาช่างน่าขยะแขยงสิ้นดี

“ท่านแอมไพร์...”

“อย่าเข้ามา”

แอมไพร์เค้นเสียงบอกก่อนจะจะยกสองเท้าขึ้นถีบกลางอกของบิชอบหนุ่ม มือที่บีบรัดรอบคออยู่ถูกปล่อยออกในทันที ร่างงทั้งร่างล่วงลงสู่พื้นโชคดีที่โซ่สีดำเข้ามารองรับนายของมันได้ทัน แอมไพร์รีบดีดตัวลุกขึ้นก่อนจะสะบัดโซ่ในมือใส่อีกฝ่าย โซ่สีดำสนิทกระแทกอัดเข้ากับสีข้างของบิชอบหนุ่ม ชายผมแดงกระอั่กเลือดออกมากองโต

“ออกมาจากร่างของอัลลาเต้แล้วมาสู้กับข้าตัวต่อตัวมิคาเอล”แอมไพร์ว่าเสียงเรียบ

“หึหึหึ ไม่คิดว่านี่จะเป็นร่างของข้าบ้างหรอครับ?”

“หึ...ร่างที่อ่อนแอขนาดนี้น่ะเหรอ ไร้สาระ”แอมไพร์กล่าวด้วยแววตาราบเรียบ นัยน์ตาสีม่วงไม่ทอแสงสดใสอย่างที่เคยพบเห็นจนเลโอยังกลัว

“นั่นสิครับ...อ่อนแอขนาดนี้ทำไมไม่รีบๆฆ่าทิ้งล่ะครับ”

มิคาเอลยิ้ม แอมไพร์เชิดใบหน้าขึ้นก่อนจะปรายตาไปทางวิลเลี่ยมเป็นคำตอบ มิคาเอลยกยิ้มราวกับว่าคำตอบของแอมไพร์ช่างน่าขบขัน

“อย่างท่านน่ะสนใจความเป็นไปของคนอื่นด้วยหรอครับ?”

“ข้าไม่อยู่ในสถานะที่จะพรากคนสำคัญของใครไป”

แอมไพร์สะบัดโซ่ในมือฟาดพื้นดินเสียงดัง เขาไม่ลังเลสักนิดที่จะฆ่าคนคนนี้ถ้าหากมันไม่ได้อยู่ในร่างของคนอื่น แอมไพร์คงเลือกที่จะลงมือด้วยวิธีการที่โหดร้ายที่สุดชนิดที่ไม่มีใครจินตนาการถึง

ครืน

เสียงท้องฟ้าคำรามเป็นเครื่องหมายเตือนว่าหยาดพิรุณจะล่วงหล่นลงมาในไม่ช้า ร่างบางเสนัยน์ตาขึ้นมองอย่างไม่ยินดียินร้าย ไม่ว่าสิ่งไหนก็หยุดเขาไม่ได้ทั้งนั้น

“ข้าว่าบางทีการจัดการท่านก็ดีไม่หยอก แม้ว่าตัวท่านเป็นสิ่งที่ข้าอยากไดมากที่สุดก็ตาม”มิคาเอลยิ้มอีกครั้ง

“เจ้าจะไม่มีวันได้ตัวข้าไป ไม่ว่าทางไหนก็ตาม”

“หึหึหึ ข้าก็ไม่อยากได้ตัวท่านแล้วล่ะครับ เพราะการที่ท่านตายไปน่าจะสนุกกว่าเป็นไหนๆ”

บิชอบผมแดงพุ่งตัวเข้าหาราชินีด้วยความเร็ว ไม้ท้าวสูงทวมหัวกลายเป็นดาบยาวแทน ร่างบางดึงโซ่สีดำขึ้นมาป้องกันก่อนจะกระโดดถอยล่นไป มือเรียวมีลูกไฟสีฟ้าลุกท่วม แอมไพร์วาดมือขนานกับพื้นเป็นเหตุให้ไฟสีฟ้าลุกขึ้นเป็นวงกลมรอบทั้งสองและกินพื้นที่ไปพอประมาณ นัยน์ตาม่วงเสไปมองเลโอเพื่อความแน่ใจก่อนจะเหวี่ยงโซ่ฟาดใส่ศัตรูตรงหน้า

“น่าชื่นชมนะครับ แม้ตัวจะตายก็ยังมีจิตใจห่วงอัศวินคนนั้น”

แม้ใบหน้าจะยิ้มเพียงใดแต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่รุนแรง แอมไพร์กล้าพูดได้เต็มปากเต็มคำว่ามิคาเอลหลงใหลในตัวเขาอย่างโงหัวไม่ขึ้น! หลงใหลชนิดที่อยากได้ไปครอบครอง หลงใหลชนิดที่พร้อมจะทำลายทุกคนที่เข้าใกล้เขา เพียงเพราะบางสิ่งในตัวเขา...

“ข้าจะไม่ตาย ไม่มีทาง!

โซ่สีดำถูกเหวี่ยงไปด้านหน้า มันตรงเข้าไปหาลำคอของมิคาเอลก่อนจะหมุนตวนรัดรอบคอนั้นจนดิ้นไม่หลุดแต่เพียงแค่คมดาบฟาดฟันโดนโซ่สีดำนั้นก็ขาดอย่างง่ายดายราวกับว่าเป็นเพียงเชือกด้ายบางๆ แอมไพร์มองภาพอาวุธของตนถูกทำลายด้วยความตกใจ รู้ตัวอีกทีร่างของมิคาเอลก็เข้าประชิดตัว วงแขนเงื้อขึ้นสุดหัวก่อนจะฟันลงมาอย่างไม่ลังเล ร่างบางรีบเอี้ยวตัวหลบด้วยความเร็วแต่ถึงแบบนั้นก็ยังสร้างบาดแผลไว้บนหน้าอกของเด็กหนุ่มอยู่ดี

“รีบๆตายได้แล้วครับ เพราะข้าอยากเห็นสีหน้าคร่ำครวญปานขาดใจของพี่น้องผู้ยิ่งยโสของท่าน”

สิ้นเสียงมิคาเอลก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น แอมไพร์เพียงหัวเราะในลำคอแล้วยกยิ้มมุมปาก มือเรียวยกขึ้นทาบแผลที่อกก่อนที่มันจะสมานตัวกันอย่างรวดเร็ว

“เจ้าจะไม่มีวันได้เห็นสีหน้าพวกนั้นแม้ว่าตัวข้าจะสิ้นไปแล้วก็ตาม พวกเราล้วนแล้วแต่ทะนงในศักดิ์ศรีของตน มีศักดิ์ศรีสูงศักดิ์อยู่ในสายเลือดอย่างไม่มีวันลบออก ต่างจากเจ้าที่อาจจะมีก็แต่...เลือดไพร่!

“ปากดีนักนะครับ!

ดายเรียวฟาดฟันใส่แอมไพร์ไม่ยั้งมือ ร่างบางเบี่ยงตัวหลบหลีกไม่สามารถโจมตีได้เพราะอาวุธที่ใช้เป็นระยะกลางซึ่งมิคาเอลก็รู้ถึงข้อได้เปรีบของตนในส่วนนั้นดี สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างบางเบา เลโอเฝ้ามองภาพแอมไพร์ที่เคลื่อนไหวด้วยใจที่ไม่เป็นสุข แต่เพียงแค่เปลวเพลิงสีฟ้าที่ราวกับไม่รู้จักมอดไหม้แม้เจอสายฝนที่ถูกร่างบางสร้างขึ้นมากันเขาออกไปจากวง แค่นั้นก็ทำให้รู้แล้วว่าเขาไม่ควรเข้าไปยุ่งใดๆ แอมไพร์เองถึงจะป่วนหรือไร้สาระแค่ไหนก็มีศักดิ์ศรีของตนที่ต้องรักษา!

“คิดจะหลบไปถึงเมื่อไหร่กันครับ?”ชายผมแดงถามเสียงใสพร้อมรอยยิ้มแสยะ

ดาบเล่มเรียวเสือกเข้าไปหาหน้าอกของเด็กหนุ่ม แอมไพร์ยกโซ่สีดำขึ้นมาก่อนจะพันมันเข้ากับตัวดาบด้วยความเร็ว ถ้าหากช้ากว่านี้เขาอาจจะโดนเสียบทะลุหัวใจไปแล้ว! มิคาเอลรั้งดาบขึ้นด้านบนเป็นเหตุให้โซ่ของแอมไพร์ขาดออกอีกครั้ง ร่างบางรีบกระโดดถอยหลังออกมาให้ไกลเพื่อเตรียมทำการโจมตี

“แค่ก!

อยู่ๆแอมไพร์ก็ไอออกมา ร่างบางยกมือขึ้นปิดปากตนเองก่อนจะลดมันลง แต่สิ่งที่สะดุดตาในมือกลับทำให้ไม่สามารถลดมือลงไปข้างตัวได้ ขอเหลวสีแดงที่เปรอะไปทั่วมือทำให้เด็กหนุ่มจิ๊ปากอย่างอารมณ์เสีย ทำไมต้องมาเป็นอะไรไปตอนนี้ด้วย

“อ้าวๆ...ดูเหมือนจะไม่ไหวเอานะครับ”

“หึ!”แอมไพร์หัวเราะอย่างอวดดีก่อนจะถมน้ำลายที่เต็มไปด้วยเลือดทิ้ง เขาจะต้องสู้ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หรือพูดอีกทาง...ต้องฆ่าคนตรงหน้าให้ได้ไม่ว่าตนเองจะอยู่ในสภาพไหนก็ตาม

“ท่านแอมไพร์”

“ข้าไม่เป็นไร อย่าทำหน้าแบบนั้นสิเจ้าอัศวินสังกระบ๋วย”

แอมไพร์หันไปหาเลโอพร้อมยิ้มออกมา  เขายกนิ้วโป้งใส่อีกฝ่ายคล้ายจะบอกว่าเขาไม่ได้เป็นไร ยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิม

“แล้วเมื่อไหร่...ข้าจะได้รับรอยยิ้มแบบนั้นจากท่านบ้างล่ะครับ”

!!!!

ร่างบางถูกเหวี่ยงไปชนก้อนหินขนาดใหญ่ก่อนจะล่วงลงมากองกับพื้น อัศวินนภาหัวใจกระตุกวูบจนเกือบพุ่งไปหาแต่กลับติดเปลวเพลิงสีฟ้าที่โหมขึ้นทุกครั้งทีเขาก้าวเข้าไปใกล้ แอมไพร์ทำเกินไปแล้ว!

“แค่ก!

ร่างบางสำลอกเลือดออกมา อาวุธเคียงกายก็สลายไปเพราะสติแทบไม่อยู่กับตัว แอมไพร์พยุงตัวขึ้นพิงก้อนหินก่อนจะเสกเปลวเพลิงใส่อีกฝ่ายอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่ย ลูกเพลิงนับร้อยพุ่งเข้าหามิคาเอลอย่างไม่หยุดย่อน ทั้งรวดเร็วและรุนแรงราวกับมันคือความโกรธทั้งหมดที่ถูกเค้นออกมา ร่างชองบิชอบหนุ่มไหวเอนไปมาเพื่อหลบมันก่อนจะพุ่งเข้าไปใกล้ร่างบาง

“ปากที่เคยเก่งเมื่อตอนนั้นไปไหนแล้วครับ?”

“อึก!

มีเพียงเสียงเล็กน้อยที่เล็ดลอดออกมาจากปากสีเชอร์รี่ แอมไพร์ถูกกระชากผมขึ้นไปสบสายตากับอีกฝ่าย ใบหน้าสวยดูเหนื่อยอ่อนแต่ถึงแบบั้นแอมไพร์ก็ยังยกยิ้มที่มุมปากอย่างดูถูกอีกฝ่าย ลิ่มเลือดถูกถมออกมาจากปากร่างบางใส่หน้าคนตรงหน้า มิคาเอลยิ้มก่อนจะเหวี่ยงร่างของแอมไพร์ให้ไถลไปกับพื้น แผ่นหลังของแอมไพร์กระแทกเข้ากับต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆจนไอโขลก

“นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้ว”

เลโอกำหมัดแน่น จะปล่อยให้เขายืนมองอยู่อย่างนี้น่ะเหรอ? จะปล่อยให้เป็นไอ้โง่ที่มองแอมไพร์ตายไปต่อหน้าต่อตางั้นเหรอ แล้วที่ไอโรฝากฝังอีกฝ่ายไว้เล่าคืออะไร! เจ้าจะไม่ทำอะไรเลยงั้นเหรอเมนนาวิล เลโอ! ร่างสูงพูดกับตนเองก่อนจะยกมือขึ้นเพื่อร่ายเวทย์เรียกดาบออกมา

“ไม่จริงน่า...”

เลโอร้อง ดาบคู่กายที่อยู่กับเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไรกลับมายอมออกมาราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่ นัยน์ตาสีเทาสั่นระริก ความกลัวเข้าครอบงำเขาเป็นครั้งแรก...ข้ากำลังจะเสียท่านไปใช่ไหม...เหมือนอย่างที่ข้าเสียท่านแม่ไป...

“ท่านแอมไพร์!

เลโอร้องเรียกหวังในอีกฝ่ายมีสติหรืออย่างน้อยก็ช่วยปลดเปลวเพลิงนี่อออกให้เขาสามารถเข้าไปใกล้อีกฝ่ายได้ทีเถอะ ไม่ใช่ปล่อยให้เขาอยู่ด้านนอกอย่างคนโง่ที่ทำอะไรไม่ได้เลย!

“ร้องเรียกไปก็เท่านั้น มันไม่ได้ช่วยให้เขาลุกขึ้นมาหรอก”มิคาเอลพูดกับเลโอเสียงเย็น น้ำเสียงแตกต่างจากที่ใช้กับแอมไพร์ราวฟ้ากับเหว

“ถ้าท่านรักเขาจริงท่านจะทำร้ายเข้าทำไม!

ร่างสูงตะโกนถาม แค่มองก็รู้แล้วว่าความรู้สึกที่มิคาเอลมีต่อแอมไพร์คืออะไร ทางฝั่งบิชอบผมแดงก็หันมายกยิ้มเยาะเย้ยใส่เลโอที่ดูเหมือนไอ้หน้าโง่ก่อนจะเอ่ยออกมา

“ไม่ได้รัก...แค่อยากครอบครอง แค่จะแย่งเอาของที่เคยเป็นของข้าคืนมา!

“เขาไม่ใช่ของของท่าน และไม่มีทางเป็น ไม่มีวัน”เลโอว่าด้วยแววตาที่มั่นคง ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เขามั่นใจได้ขนาดนั้น

“ถ้าไม่ใช่ของข้าแล้วนางจะเป็นของใคร!!!

“นาง...”

เลโอพึมพำ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มิคาเอลยังใช้คำแทนแอมไพร์ว่าเขาอยู่เลย แต่ทว่าอยู่ๆกลับเปลี่ยนมาเรียกนางราวกับลืมตัว ราวกับว่าคนที่พูดถึงอยู่ไม่ใช่แอมไพร์อย่างนั้นแหละ

“ตอบข้ามาสิเจ้ามนุษย์หน้าโง่! ถ้าไม่ใช่ของข้าแล้วจะเป็นของใคร ห๊ะ!!!

“เขาเป็น...”

เลโอนิ่ง แอมไพร์เป็นของใคร ของไอโร? ของเบล? ของเจ้าปุงิ? ของครอบครัวของแอมไพร์เอง? แอมไพร์เป็นของใครกัน?

“ตอบไปตามความรู้สึกของเจ้าเลยสหายเอ๋ย”

นัยน์ตาสีเทาตวัดขึ้นมองมิคาเอลที่อยู่ตรงหน้า เสียงที่เขาได้ยินเป็นเสียงของอัลลาเต้ไม่ผิดแน่...แล้วทำไม...

“ว่าไงเล่า!

“เขาเป็น...”

“เขาเป็นของข้า และข้าจะไม่มีวันปล่อยให้ท่านได้เขาไป”

มิคาเอลเบิกตาขึ้นมองเลโอที่พูดออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ ภาพของคนบางคนซ้อนขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ภาพของชายผู้มีเส้นผมสีดำสนิทเหมือนขนกาน้ำ นัยน์ตาสีแดงอมม่วงที่เรืองรองและแน่วแน่แม้อยู่ต่อหน้าเขา...ชายผู้หยิ่งยโสนั่น!

“ไม่มีทาง! ไม่มีทาง...เจ้าไม่มีทาง!!!

ดาบเรียวยกขึ้นสูงก่อนจะวาดใส่เลโอ ลำแสงสีทองพุ่งเข้าหาอัศวินผมแดงอย่างรวดเร็ว

ฉึก!

คมแสงสีทองบาดลึกเข้าเนื้ออย่างแม่นยำผิดแต่เป้าหมายไม่ใช่คนที่ตั้งใจ แอมไพร์ยกมือขึ้นกดบาดแผลของตนเพื่อห้ามเลือด แม้โลหิตสีแดงและหยดลงสู้พื้นหยดแล้วหยดเล่า แม้มันจะไหลปะปนกับฝนที่ตกลงมาจากท้องฟ้าก็ตาม แอมไพร์แสยะยิ้มราวกับเยาะเย้ยว่ามิคาเอลไม่สามารถฆ่าเลโอได้อย่างตั้งใจ แต่ความรู้สึกของเลโอเหมือนคนที่ถูกฆ่าทั้งเป็น ทำไมจะต้องเข้ามารับดาบแทนเขาด้วย!

“ท่านจะปกป้องมันทำไม!

“เพราะเขาคือคนสำคัญ คนที่เจ้าไม่มีวันได้เป็นไงล่ะมิคาเอล”

แอมไพร์ว่าพลางยิ้มเยาะ นัยน์ตามองมิคาเอลอย่างคนโง่เขลา ร่างสูงมองแอมไพร์ที่ยืนหยัดอยู่หน้าเลโอ ทั้งสองห่างกันเพียงเปลวเพลิงสีฟ้ากันแต่นั่นก็ไม่สามารถทำให้คนสองคนตัดขาดความรู้สึกของกันและกันไปได้ บิชอบหนุ่มกัดปากตนเองจนเลือดไหล

“หึหึหึ สำคัญ สำคัญมากจนท่านแลกได้ทุกสิ่ง สำคัญมากจนคนอย่างท่านเข้าไปเอาตัวรับแทนคมดาบ ฮ่าๆๆ แอมไพร์ ท่านที่เคยหยุดคมดาบนั้นได้ง่ายดายกลับเอาตัวเข้าไปขวาง ยอมเอาตัวเข้าไปขวางเพราะรู้ว่าตนไม่สามารถหยุดคมดาบได้อย่างเคย คนคนนั้นทำท่านอ่อนแอไปขนาดนี้ทำไมยังอยู่กับมัน ทำไมยังปกป้องมัน!!!

มิคาเอลระเบิดเสียง นัยน์ตาสีเขียวเหมือนกำลังร้องไห้ด้วยความสังเวชตัวเอง แอมไพร์ไม่ตอบเขาทำเพียงมองมิคาเอลอย่างราบเรียบ ไม่มีแม้เศษเสี้ยวความสงสาร ไม่มีเศษเสี้ยวความรู้สึกดีๆสักนิด

“ท่านอ่อนแอลงไปขนาดนั้น...ไม่น่าหลงใหลเลยสักนิด ถ้าท่านอ่อนแอแบบนี้จะไปน่าสนใจอะไร เอาคืนมาสิ กลับมาแข็งแกร่งเหมือนเดิมสิท่านแอมไพร์ กลับมาเป็นท่านคนนั้นสิ!

“อ่อนแอแล้วยังไงล่ะ? ข้าจะไม่เอาอะไรคืนมาทั้งนั้น ไม่มีทางด้วย!”แอมไพร์ยื่นคำขาด

“มันไม่มีใครอยู่ปกป้องท่านได้ตลอดหรอก พี่ชายท่านเดี๋ยวก็ตายกันหมดแล้ว เอาความแข็งแกร่งของท่านคืนมาเดี๋ยวนี้!

“พี่ข้าจะไม่มีวันตาย!

“ถึงตายไปข้านี้แหละที่จะปกป้องเขาเอง ในเมื่อเขาคือราชินีของข้า”

แอมไพร์หันมองเลโอที่เอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ นัยน์ตาสีเทาสะท้อนเปลวเพลิงสีฟ้าดูแน่วแน่ นัยน์ตานั้นยามมองเขาดูราวกับว่าเหมือนกำลังปฏิญาณตนอยู่

“ท่านยังมีข้าอยู่อีกคน ราชินี”เลโอกระซิบเสียงแผ่ว

“ปกป้อง? เจ้าพูดว่าปกป้องงั้นเหรอ! คนที่ตายไปแล้วครั้งหนึ่งจนท่านแอมไพร์ต้องชุบชีวิตให้น่ะหรอกล้าพูด คนที่ทำให้เขาเสียสละไปถึงขนาดนั้นน่ะเหรอกล้าพูดได้น่ะ!!

“หยุดพล่ามเดี๋ยวนี้นะมิคาเอล!”แอมไพร์รีบเอ่ยห้าเมมื่อเห็นท่าไม่ดี มิคาเอลกำลังจะเปิดโปงความลับเขา!

“หมายความว่าไงครับ?”

“เลโอ! อย่าไปฟังมัน มันกำลังทำให้เจ้าไขว้เขว้!

แอมไพร์รีบร้องเตือน เขาไม่อยากให้เลโอรู้ ไม่อยากให้เลโอรู้สึกผิด ถ้าสมมติว่าเลโอขอคืนมันให้เขา เขาจะทำยังไง?!

“ตอนที่คืนชีวิตให้เจ้าน่ะ ท่านแอมไพร์ต้องแลกไปด้วยสิ่งสิ่งหนึ่งที่มีค่ามาก มากจนเจ้าคิดไม่ถึงด้วยซ้ำ”

“มันคืออะไรครับ”

“อย่าพูดนะมิคาเอล!”แอมไพร์ร้องห้าม เขามองสลับไปมาระหว่างชายผมแดงทั้งสอง

“วิญญาณครึ่งหนึ่งของเขาไงล่ะ”

เลโอเบิกตาโพลง เขาหันมองแอมไพร์ที่กัดริมฝีปากตนเองด้วยแววตาคาดคั้น

“มันเป็นความจริงใช่ไหมครับท่านแอมไพร์? ตอบข้าสิครับ”

แอมไพร์ไม่ตอบ เขาเงียบและก้มหน้าลงกับพื้น อยู่ด้วยกันมาก็นานทำไมเลโอจะไม่เข้าใจว่าทุกครั้งที่แอมไพร์เงียบโดยไร้คำแก้ตัวมันแปลว่าสิ่งที่พูดคือความจริง

“ทำไมท่านทำแบบนี้...”

“ถ้าไม่มีมันวิญญาณเจ้าก็จะไม่สามารถอยู่ในร่างของเจ้าต่อไปได้ ข้าจำเป็น....”

“ชีวิตข้ามันสำคัญขนาดนั้นเลยหรอครับ!

“เจ้าไม่รู้ตัวเลยจริงๆหรอ!

แอมไพร์หันไปตวาดกลับ ความรู้สึเหมือนอยากจะร้องไห้เต็มทน ที่ยอมทำไปทั้งหมดเพราะเลโอสำคัญ ไม่ใช่แค่เขา แต่กับไอโร เคอร์ริส คาเรย์ หรือคนอื่นๆ เลโอสำคัญหมด สำคัญและมีค่าเกินกว่าจะเสียไป

“แล้วชีวิตท่านไม่สำคัญหรือไงครับ?”

“ไม่เลยสักนิด”แอมไพร์ตอบอย่างไม่ลังเล”เพราะถ้าบางครั้งไม่มีข้าทุกคนอาจจะมีความสุขกว่านี้ อาจจะได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้...อาจไม่มีใครต้องตาย”

“ท่านแอมไพร์!

มิคาเอลมองคนทั้งสองด้วยแววตาที่ไม่สามารถอธิบายอารมณ์ได้ ใบหน้าของเด็กหนุ่มผมม่วงที่ก้มลงเล็กน้อย ในดวงตาสีสวยที่เขาหลงใหลแดงกร่ำเพราะสายน้ำที่ไหลออกมา ทำไมแอมไพร์ถึงร้องไห้ให้คนพรรค์นี้ เกิดคำถามขึ้นในใจของมิคาเอล เขาเองก็รักแอมไพร์เผลอๆอาจจะมากกว่าที่คนทั้งโลกเป็น แต่กับคนที่ไม่ได้รักร่างบาง ทำไมแอมไพร์ถึงเสียน้ำตาให้ ทำไมกัน

“ทำไม!!!

ร่างของแอมไพร์ถูกดันชิดก้อนหินในชั่วพริบตา ที่ลำคอถูกบีบเอาไว้แนนจนหายใจไม่ออก มิคาเอลมองใบหน้าที่ทรมานของแอมไพร์ด้วยความสะใจ ไม่อย่างไรก็ยังคงอยากได้ อยากครอบครอง แต่ถ้าเขาไม่ได้ ใครหน้าไหนก็ต้องไม่ได้!

“ทั้งที่ข้าสูงส่งกว่า ทั้งที่ข้าดีกว่า ทำไมท่านถึงไม่มองข้า ทำไมถึงไม่เห็นข้าบ้างเลย..”

“...ทำไมถึงไม่มองที่ข้าสักทีแองเจลล่า...”

“เจ้าไม่เคยดีกว่า...ไม่เคยเป็น...มากกว่า..เพราะต่อให้เจ้า...อยู่สูงแค่ไหน...ใจเจ้า...ก็ยังคงต่ำช้าไม่เปลี่ยน...”

“ท่านมันทั้งใจดี...และโง่เง่า”

แอมไพร์ยิ้มรับคำด่าอย่างไม่สะทกสะท้าน นัยน์ตสีม่วงเสมองไปทางเลโอที่มีใบหน้าเคร่งเครียดก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

“ท่านโง่เหมือนพ่อท่านไม่มีผิด!

มิคาเอลตวาด ยามเมื่อเห็นแอมไพร์ส่งยิ้มที่เขาไม่มีวันได้รับให้คนอื่น

“แล้วก็คงตายอย่างโง่ๆเหมือนอย่างที่พ่อท่านเป็นด้วย!

นัยน์ตาสีม่วงเบนกลับมาที่มิคาเอลอีกรอบ รอยยิ้มที่งดงามหายไปราวกับว่ามันไหลไปกับหยาดพิรุณที่ตกลงมาก

“เจ้าว่า...ยังไงนะ?”

“พ่อท่านโง่...ก็เลยตายอย่างโง่ๆ ท่านเองก็คง...!!

พลั่ก!

ร่างของมิคาเอลล่วงลงไปสู่พื้นเบื้องล่างราวกับถูกพื้นโลกดูดลงไป ร่างของแอมไพร์เองจึงล่วงลงตามไปเช่นกัน ร่างบางค่อยๆพยุงตัวขึ้นมาอย่างเชื่อช้า

“พ่อข้าไมได้โง่ ที่เขาต้องตายเพราะไว้ใจเจ้า เพราะเชื่อว่าเจ้าคงไม่มีทางทำอะไรเขา...เชื่อใจแม้ว่าคนคนนั้นจะทำให้เขาลงมาอยู่ในจุดต่ำสุดของชีวิต แต่ก็ยังคงเชื่อใจต่อไป...อย่างไม่รู้จักจบสิ้น คนที่โง่น่ะ...มันเจ้าเสียมากกว่า...”

ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองมิคาเอล นัยน์ตาสีม่วงขลับเข้มขึ้นเรื่อยๆเช่นเดียวกับรอยขีดสีดำใต้ตาที่เข้มขึ้น ใบหน้าสวยราบเรียบไม่ต่างจากตุ๊กตาสักตัว มือเรียวทั้งสองกำหลวมๆที่ข้างตัว

“อาวุธที่ได้มาด้วยตำแหน่งคือโซ่สีดำ...แต่อาวุธที่ข้าถนัดคือปืนสีดำ...รู้ไว้ซะ”

ปืนสีดำที่ถูกออกแบบมาในรูปลักษณ์ที่งดงามปรากฏขึ้นในมือทั้งสองข้างของแอมไพร์ ที่รังเพลิงมีไฟสีม่วงเข้มลอยอ้อยอิ่งเหมือนหิ่งห้อย แอมไพร์ยกมันขึ้นมาเล็งก่อนจะเหนี่ยวไกใส่ร่างของมิคาเอลที่นอนอยู่กับพื้น

“อ๊ากกกกกกกกกก”

กระสุนสีม่วงเจาะเข้าที่ไหล่ของมิคาเอลทั้งสองข้าง ไม่ใช่เพียงเจาะเข้าไปแต่มันยังกัดกินเนื้อตรงหัวไหล่จนผิวกลายเป็นสีคล้ำ พิษจากลูกกระสุนยังคงกัดกินเนื้อหัวไหล่ขยายเป็นวงกว้างขึ้นจนไปถึงคอ มิคาเอลกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขาไม่สามารถขยับร่างกายไปไหนได้เลย เพราะอะไรกัน...

“นี่มันอะไร...”

ความรู้สึกที่เหมือนมีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่บนตัวแต่มองไม่เห็นทำให้มิคาเอลสติแตก นัยน์ตาเขียวมองร่างของแอมไพร์ที่สาวเท้าเข้ามาใกล้ ยามที่นัยน์ตาที่ว่างเปล่าจับจ้องเขามันทำให้รู้สึกกลัวขึ้นมา

“อยากได้ไม่ใช่หรือความแข็งแกร่งของข้าที่เจ้าเฝ้าถาม ตัวข้าก็หามามอบให้แด่เจ้าแล้วไงนกปีกหักผู้โง่เขลา...”เสียงเรียบเอ่ยบอก

อั่ก!

“ปรารถนามากมายที่จะได้พบ เพียงเท่านี้ใจเจ้าอาจจะพอใจแล้ว หรือหากว่ายังไม่ข้าก็ยังสามารถสนองให้ได้ยิ่งกว่านี้อีก”

ส้นเท้าของแอมไพร์บดขยี้ลงไปบนหัวไหล่ของมิคาเอล บิชอบผมแดงกรีดร้องเสียงลั่น ความเจ็บจากการถูกเหยียบ ความแสบร้อนจากพิษของกระสุน ความปวดยามเมื่อกระสุนถูกกดลงไปให้ลึก มันเป็นความทรมานที่แม้แต่มิคาเอลเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอ แอมไพร์ถอนเท้าออกอย่างแผ่วเบาก่อนจะเตะร่างทั้งร่างกลิ้งไปกับพื้น โซ่สีดำพุ่งขึ้นมารัดร่างของมิคาเอลให้นอนคว่ำหน้ากับพื้นดิน

“นี่ไงเล่าพื้นดินที่เจ้าว่าว่ามันต่ำ จงดื่มด่ำกับความต่ำที่เจ้าดูแคลนเสียให้พอมิคาเอล เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เจ้าจะได้เข้าใจมัน”

ราชินีผมม่วงเดินอย่างเชื่องช้าราวกับต้องการให้บิชอบผมแดงรับรู้ถึงความทรมานให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในระหว่างนั้นแอมไพร์ไม่รู้เลยว่าเปลวเพลิงที่ถูกกลางไว้ได้สลายลงไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“มีอะไรจะสั่งเสียไหม? ข้าคิดว่าคงไม่”แอมไพร์จ่อปืนสีดำเข้าที่หัวของบิชอบหนุ่ม

“ลาก่อน”

ปัง!

ไกปืนถูกเหนี่ยวแต่ทว่าลูกกระสุนกลับพุ่งขึ้นฟ้าเพราะฝีมือของคนเข้ามาห้าม แอมไพร์ปรายตามองเลโอย่างหงุดหงิด

“เจ้าเข้ามาห้ามทำไม!

“ท่านไม่มีสิทธ์ฆ่าใครทั้งนั้น”เลโอชี้แจ้ง

“ทำไมข้าจะทำไมได้เลโอ ข้าจะทำ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”แอมไพร์ยื้อมือออกจากการจับกุมของเลโอ ชายหนุ่มยอมปล่อยแต่โดยดีทว่ากลับเดินเข้าไปบังร่างของบิชอบผมแดงไว้

“ถ้าจะยิงก็ยิงมาสิครับ”

“เจ้าก็ถอยไปสิเลโอ ข้าไม่ได้จะยิงเจ้า!

“ข้าจะไม่ถอยไปไหนทั้งนั้นครับ ท่านอยากฆ่าก็ทำได้เลย”

“แต่ถ้ายิงเจ้าก็จะโดนไง!

แอมไพร์ร้องว่า นัยน์ตาสีม่วงกลับมาเป็นปกติพร้อมกับรอยใต้ตาที่จางลงไป ร่างบางส่ายหัวไปมาเมื่อเห็นเลโออยู่ตรงหน้า

“ดูแลชีวิตเจ้าให้ดีกว่านี้ได้ไหม...”แอมไพร์พึมพำ แต่เลโอคงไมได้ยินเพราะมันเบาเกินไป

“ท่านอย่าทำแบบนี้”

ในสายตาเลโอแอมไพร์ยังคงไร้เดียงสาเกินกว่าจะเจอเรื่องแบบนี้ แอมไพร์ไม่ควรต้องเจอเรื่องแบบนี้ แอมไพร์ไม่ควรมือเปื้อนเลือด แอมไพร์ไม่เหมาะกับน้ำตา

“วิลเลี่ยมยังต้องการบิชอบอัลลาเต้อยู่ ท่านจะฆ่าเขาไม่ได้ ท่านทำลายร่างนี้ไม่ได้และท่านก็ไม่มีสิทธิ์พรากชีวิตใคร ท่านพูดอเองไม่ใช่หรอว่าท่านไม่มีสิทธิ์จะพรากคนสำคัญของใคร”

“แต่คนที่ข้าจะฆ่าคือมิคาเอล ไม่ใช่อัลลาเต้!

“ถึงยังไงท่านก็ไม่มีสิทธิ์อยู่ดี”

“ข้าไม่มีสิทธิ์...แล้วคนอื่นล่ะเลโอ แล้วคนอื่นล่ะ!

สายฝนที่โปรยปรายลงมาทำให้ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ที่อยู่บนใบหน้านวลนั่นคือน้ำที่ล่วงจากฟ้าหรือน้ำตาที่ไหลออกมากันแน่

“ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธ์ครับ”

“แล้วสิทธิ์ที่มันฆ่าพ่อข้าล่ะเลโอ ทำไมมันทำได้ล่ะ!

แอมไพร์ทรุดตัวนั่งลงด้วยเนื้อตัวสั่นเทา สองมือปล่อยอาวุธคู่กายให้ล่วงหล่นและกลับไปสู่ที่ที่มันมา เลโอไม่สามารถตอบอะไรได้เมื่อเขารับรู้ได้แต่ความเจ็บปวดที่อีกฝ่ายส่งผ่านมา เส้นผมสีม่วงที่ลู่แนบใบหน้าขาวนวล นัยน์ตาสีม่วงที่ถูกซ่อนไว้ใต้เปลือกตาราวกับอยากจะซ่อนความอ่อนแอในใจเต็มทน

“แค่มันพรากพ่อข้าไปแค่นั้นยังไม่พออีกหรอ! ต้องให้มันฆ่าพี่ข้าให้หมดก่อนไหมข้าถึงจะทำอะไรมันได้ ต้องให้มันฆ่าเจ้าด้วยอีกคนไหมข้าถึงจะฆ่ามันได้บ้าง ต้องให้ข้าเสียทุกคนไปกอนไหมข้าถึงจะฆ่ามันได้น่ะ!!!

นัยน์ตาสีสวยแดงกร่ำ แอมไพร์ไม่เหลือความอดทนและความเข้มแข็งอีกแล้ว ร่างบางตรงนี้มีแต่ความอ่อนแอที่ถูกปลดปล่อย

“ต้องให้ข้าไม่เหลือใครงั้นหรอ แค่พ่อข้าที่ตายไปต่อหน้าต่อตานั่นไม่พอสำหรับข้าใช่ไหม ข้าทำผิดอะไรทำไมถึงต้องมาพรากทุกคนไปจากข้าด้วย ข้าไม่มีแม่แล้วก็ยังไม่พอใจอีกยังมาพรากพ่อข้าไปอีกหรอ แค่กอดของแม่เป็นไงข้าก็ยังไม่รู้แล้วยังต้องให้ข้าจำไม่ได้อีกหรอว่ากอดของพ่ออุ่นแค่ไหนน่ะ!

นัยน์ตาสีม่วงเสขึ้นมองเลโอ แววตาที่อ่อนล้าเหมือนคนที่กำลังจะหมดแรง แอมไพร์ที่เลโอรู้จักคนนั้น...อ่อนแอและเจอเรื่องเจ็บปวดได้มากถึงขนาดเลยเหรอ

“ข้าไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว แล้วข้าก็มั่นใจว่าคนที่พร้อมจะพรากทุกอย่างไปจากข้าก็คือมัน!

“อย่าทำอะไรแบบนั้นเลยนะครับ อย่าฆ่าเขาเลย”ร่างสูงกล่าวออกมาก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปหา”การแก้แค้นไม่ใช่ทุกสิ่ง”

“เจ้ายังมีพ่ออยู่เจ้าก็พูดได้นี่! แม่เจ้าไม่ได้ถูกใครฆ่าเจ้าก็พูดได้นี่เลโอ!”แอมไพร์เริ่มพาล ร่างสูงย่อตัวลงต่ำก่อนจะโอบรอบตัวอีกฝ่ายไว้

“อย่ามายุ่งกับข้า!

“ท่านแอมไพร์....”

“ข้าบอกว่าอย่ามายุ่ง!!!

แอมไพร์ผลักร่างเลโออกจากตัวจนกระเด็น ร่างสูงลอยไปชนร่างของมิคาเอลที่ยังนอนอยู่กับพื้น แอมไพร์กรีดร้องออกมาเหมือนคนหมดความอดทน ร่างบางพูดถูก เขายังเหลือพ่อ เขายังจำไออุ่นของแม่ได้ เขาพูดได้ว่าการแก้แค้นไม่ใช่ทุกสิ่ง แต่ถ้าเมื่อใดที่มีใครมาพรากใครสักคนไปจากเขา เขาอาจจะพูดแบบนั้นไม่ได้อีกเต็มปากเต็มคำ

“ได้...เหยื่อย...แล้ว..”

!!!

แอมไพร์ยังคงกรีดร้องอย่างไม่หยุดหย่อน ร่างบางตะโกนก้องขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับจะฟ้องพระเจ้าว่าสิ่งที่ตนต้องพบเจอมันมากไป

“หึหึหึ”

เสียงหัวเราะในลำคอเรียกสติแอมไพร์กลับมา เสียงที่เขาได้ยินเมื่อครู่นั้นมัน...เสียงเลโอ ร่างบางหันไปมองอัศวินนภาที่ยันตัวลุกขึ้นด้วยความตกใจ

“ถ้าอยู่ในร่างนี้คงไม่มีปัญหา...จะฆ่าจะแกงท่าน ท่านก็คงยินยอมโดยดี...”

นัยน์ตาสีม่วงตวัดมองร่างบิชอบหนุ่มด้วยความตกใจ ร่างนั้นนอนแน่นิ่งหลับสนิทราวกับเจ้าชายนิทรา แต่เมื่อเสสายตาขึ้นมองเลโอเจ้าของร่างกลับยิ้มร้ายออกมา นั่นไม่ใช่เลโอแน่!

“ถ้าข้าเป็นมัท่านคงไม่มีปัญหา”

แอมไพร์รีบลุกขึ้นเดินถอยหล่นไปด้านหลังด้วยความตกใจ แววตากลับมาเกรี้ยวกราดอีกครั้ง ไม่คลาดคิดเลยสักนิดว่าวินาทีที่เขาอ่อนแอมิคาเอลจะเล่นไม้นี้!

“ออกจากร่างเลโอเดี๋ยวนี่มิคาเอล!!!

 

 

 

มาแล้วๆ เอาเน็ตมือถือแชร์วิฟิมาอัพเลยนะเนี่ยเฮียขอบอก
โอ๊ย ตอนนี้เฮียแต่งนิยายต่อไม่ออกเลยอ่านักอ่านที่รักของเฮ๊ย เพราะเฮียเป็นอซฟ. เฮียอู่ของเฮ๊ยมีข่าวคราวว่าฟ้องร้องบริษัท เรื่องบานปลายมากๆ
T^T อี้ฟานถ้านายไม่กลับมาแล้วฉันจะมีแงแต่งนิยายต่อได้ไง ตอนี้เรากำลังพยายามี่สุดแล้วกั๊บ หวังว่าตัวเองจะมีแรงฮึดต่อ และหวังว่าเฮียอู๋จะทรงเสด็จกลับมาปลอบน้องฮุนสามีของผมสักที เฮ้อ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #1075 PhantaSia_pf (@chanokprattana) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 00:42
     พูดตามตรงนะ สมน้ำหน้าเลโอมาก ทำตัวเป็นคนดีแต่โง่ ปกป้องอะไรก็ไม่รู้ ทำตัวเหมือนปกป้องคนอื่นแต่สุดท้ายก็เป็นแค่การทำลายคนอื่นทางอ้อมของคนโง่ พูดว่าจะปกป้องแอมไพร์ให้ดีแล้วเป็นไงล่ะ โดนไม้ตีหัวทีเดียวก็สลบ แอมไพร์โดนโจรจับ อันนี้ก็มังแต่ขัดขวางปกป้องอะไรก็ไม่รู้ คือแบบบิชอบนั่นโดนสิงแล้วยังไงก็ไมีทางเหมือนเดิมป่ะวะ ถึงมิคาเจะออกจากร่างแช้วความรู้สึกจองวิลเลี่ยมก็ไม่เหมือนเดิม แล้วเป็นไงล่ะ โดนสิง แล้วก็กำลังสร้างภาระให้แอมไพร์ที่ตัวเองยืนยันจะปกป้องนักหนา แค่ตัวเองยังปกป้องไม่ได้เลย Eโง่!!!!
    เราไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเราถึงเลิกอ่านนิยายหลายๆเรื่องของคุณกลางคันทั้งๆที่ไม่ใช่นิสัย ก็เรื่องเป็นซะแบบนี้ไงล่ะ!
    #1075
    1
    • #1075-1 Zer'Kaem (@lovery1859) (จากตอนที่ 30)
      19 ตุลาคม 2560 / 12:00
      ฉันเหรอ???? #เสียงรอน
      #1075-1
  2. #1033 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 23:00
    ยันเต็มที่
    #1033
    0
  3. #993 NumFaH LuziiFer (@sa2ti8) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 12:45
    บางที เราก็ไม่เข้าใจคนแต่ง
    #993
    1
  4. #915 Asuna Jan (@hibaritsuna) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 05:19
    มิคาเอลเหมือนครบ้าเลย=_=...................
    #915
    0
  5. #882 w-rabbit (@nene-zero) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 22:21
    หนุกมากค่าาาาา
    #882
    0
  6. #565 เห็ดหอม:) (@im2ne1) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 19:29
    เหย แกร๊ ฉากสวีทก็ว่าหายากและ ยังใส่ฉากเคร่งเครียดมาอี๊กกก
    #565
    0
  7. #554 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 18:52
    นะ น้ำตาไหลพรากๆ
    #554
    0
  8. #506 Blue Rose (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 14:14
    ง่ะ งานเข้าแล้ว จะทำไงต่อล่ะเนี้ย เอามิคาเอลไปเก้บทีเตอะ มาวุ่นวายเหลือเกิ้นนน =_=;;
    #506
    0
  9. #495 bumeja (@15bume15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 23:07
    เลโอ้วววว แกโง่มากกกกกกกกกกกกกกก
    #495
    0
  10. #494 ..BBooKK.. (@horseaholic) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 17:00
    จะร้องงงสงสารแอมไพร์สุดใจ สู้ๆนะคะมาต่อไวๆนะ
    #494
    0
  11. #493 คิคุโญะจัง (@kikuyoth) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 15:08
    เลโอ้ววว
    #493
    0
  12. #491 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 13:41
    ง่ายไปไหมเลโอ ไล่มันออกจากร่างเดียวนี่้





    #491
    0
  13. #490 'violettie (@phattanun) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 10:21
    อิมิคฯ...แกน่าตบมาก-____-+
    #490
    0
  14. #489 frozen-sn (@snowcharisma) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 08:47
    จริงๆ ก็เกลียดมิคาเอลนะ แต่คงต้องขอบใจที่ทำให้มีโมเม้นหวานๆ เกิดขึ้นได้
    แต่ ณ ตอนท้ายเนี่ย โคตรเกลียดเลยเฮ้ย มาสิงเลโอได้ไง ออกไปๆ
    #489
    0
  15. #486 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 21:38
    เฮ้ย! เลโอ้ววว ทำไมให้เจ้านั่นสิงร่างง่ายๆเลยล่ะเนี่ย...คราวนี้แอมไพร์แย่เพราะนายเลยนะเนี่ย
    ใครก็ได้มาเก็บมิคาเอลไปที!!!
    #486
    0
  16. #485 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 20:58
    ใครก็ได้เอา มิคาเอล ไปเก็บที่ค่ะ
    #485
    0
  17. #484 Blue Rose (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 22:46
    อุ้ต้ะ คำพุดแต่ล่ะคำเริ่มจักจี้อ่ะ เริ่มหวานขึ้นเรื่อยๆ กริ้ดดด ชอบอ่ะ >\\\< ลุ้นๆๆๆ แอมไพร์จะไหวไหมเนี้ยย อ้ากก ช้ำหมดแล้นนน เลโอช่วยทีง่าาา
    #484
    0
  18. #483 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 21:49
    ลุ้นมากรู้สึกเกรียจมิคาเอลนิดหน่อย(มั้ง)
    สู้ๆนะแอมไพร์
    #483
    0
  19. #481 In MorTis (@subsido) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 20:59
    สู้ๆแล้วกันนะไรท์เตอร์ ไม่ค่อยได้เมนท์ แต่รออ่านอยู่นะ 
    #481
    0
  20. #480 PS13lue (@ps13lue) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 19:43
    เฮ้ยยย ลุ้นมากก จะเอาชนะมิคาเอลยังไงเนี่ย ใครก้อใครช่วยทีเถอะ!!
    #480
    0
  21. #478 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 21:09
    สู้ๆน้า เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #478
    0