Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,040 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,799 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    28

    Overall
    35,040

ตอนที่ 31 : 24th Round::Star <rewrite>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    29 มี.ค. 58

24th Round

Star

เพราะฉันเพิ่งบอกรักไป...และเขาก็ยอมรับฟังทุกอย่าง...ทุกถ้อยคำ

นัยน์ตาสีม่วงสบกับดวงตาสีเทาบนใบหน้าที่แสยะยิ้ม มิคาเอลในร่างเลโอแลดูมีความสุขที่ได้เห็นสีหน้าตกตะลึงของแอมไพร์ ร่างบางก้าวถอยหลังจำนวนก้าวเท่ากับที่มิคาเอลย่างเข้ามา มือเรียวเรียกปืนสีดำมาไว้ในมืออีกครั้ง มิคาเอลหัวเราะในลำคอ มีปืนไปก็เท่านั้น เขารู้ว่าแอมไพร์ไม่กล้ายิงเขาหรอก ตราบใดที่ยังอยู่ในร่างเลโอ!

“เอาออกมาจะดีหรอครับ เดี๋ยวเกิดพลั้งมือยิงโดนขึ้นมาจะทำยังไง?”

เสียงของเลโอที่ไม่เคยมีโทนสูงต่ำในน้ำเสียงดังอยู่ในหู นัยน์ตาที่เคยนิ่งเรียบจ้องสอดส่ายไปมาคล้ายสำรวจ แอมไพร์ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เอาซะเลย ที่เคยอยากให้เลโอปกติเหมือนชาวบ้านเขายังไงก็คงขอถอนความคิดทิ้งไป เพราะเป็นเป็นอะไรที่รับได้ยากมาก!

“ออกจากร่างของเลโอเดี๋ยวนี้มิคาเอล!”แอมไพร์ตะโกนใส่หน้า ปากปืนสองกระบอกสั่นเล็กน้อยเพราะความไม่มั่นคงของผู้ถือ

“จะออกจากร่างที่มีสิทธิพิเศษมากขนาดนรี้มันจะดีหรอครับ?”

!!!

แอมไพร์สะบัดหน้าไปด้านหลังเมื่อไดยินเสียงกระซิบมาจากท้ายทอย แต่เมื่อหันไปเขากลับเห็นเพียงเงาลางๆก็เท่านั้น

“เจ้านี่มันเก่งดีนะครับ”

แอมไพร์สะบัดใบหน้ากลับก่อนจะเหวี่ยงศรีษะสอดส่ายไปมาเหมือนคนเป็นบ้า เพราะร่างที่มิคาเอลใช้อยู่เป็นร่างของเลโอแอมไพร์เลยไม่กล้ายิงสุ่มสี่สุ่มห้า เขาอาจจะยิงพาดเป้าแต่มิคาเอลอาจจะตั้งใจเข้ามารับลุกกระสุนนี่ก็ได้!

“แน่จริงก็ออกมาสิวะ!

แอมไพร์สถบเสียงดัง เพราะใช้พลังไปไม่น้อยในการต่อสูก่อนหน้านี้ที่ดูไม่มีอะไรเลยนั่นตอนนี้แอมไพร์จึงอ่อนแรงเต็มทน ร่างกายอ่อนล้า ประสาทสัมผัสก็ชาไปหมด แค่รับรู้ได้ว่าเสียงมาจากทางไหนนั่นก็มากเกินพอแล้ว และถึงแม้ในหัวจะรู้วิธีแก้สถานการณ์ก็ตามทีแต่เขากลับไม่อยากใช้มันที่สุด เลือกได้เขาคงยอมแลกชีวิตทั้งชีวิตเพื่อเก็บวิธีงี่เง่าในสมองนั้นไว้ไม่ให้ตนเองเอาออกมาใช้

“ข้ารู้ว่าท่านรู้วิธที่จะกำจัดข้าให้ง่ายดายที่สุด”

“หุบปาก!

“แต่ใจท่านก็เป็นกังวลกับร่างนี้มากไป”

“หุบปากซะมิคาเอล!

“มันกลายเป็นจุดอ่อนหนึ่งเดียวที่ท่านไม่เคยมี”

“ข้าบอกให้หุบปากไง!

แอมไพร์ตวาดลั่นพร้อมเปลวเพลิงสีฟ้าที่ลุกทั่วพื้นที่ที่ยืนอยู่ อัคคีแปลกสีไม่มอดลงแม้เจอสายพิรุณชุ่มช่ำ เช่นเดียวกับนัยน์ตาของแอมไพร์ที่ลุกวาวอย่างอดรนทนไม่ไหว ร่างบางหอบหายใจเข้าออกเพื่อสงบสติอารมณ์ตนเองก่อนจะพลั้งมือทำอะไรไร้การยั้งคิดไป ชีวิตของเลโอเหมือนกระดาษเปียกน้ำในมือเขา ถ้าจับไม่ดีมันก็อาจจะขาดโดยไม่ทันรู้ตัวสักนิด แอมไพร์ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้น ถ้ามันเกิดขึ้นความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดคไร้ความหมาย

“ใจร้อนจังนะครับ”

พลั่ก!

เพราะไม่คิดว่าแอมไพร์จะหันมาฟาดเข้าที่โหนกแก้มด้วยสันปืน ใบหน้าของเลโอจึงโดนมันเข้าไปเต็มๆโดยไม่มีการหลบแม้แต่น้อย มิคาเอลในร่างอัศวินหนุ่มมีสีหน้าตกใจพร้อมยกมือขึ้นจับแก้มตนเอง นัยน์ตาสีเทาตวัดมองแอมไพร์อย่างตกใจคิดว่าร่างบางขาดสติไปแล้ว แต่สิ่งที่พบบนใบหน้าน้นคือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เจ้าตัวใช้เป็นประจำ

“ท่านกล้าทำร้ายร่างกายเจ้านี่...”

“แน่นอน”

แอมไพร์ยักไหล่ราวกับว่าไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น มือเรียวปลดลูกกระสุนในรังเพลิงทั้งหมดออกและปล่อยมันลงสู่พื้นดินอย่างไม่สนใจใยดี

“ทั้งตบ ทั้งต่อย ข้าก็ทำมาแล้ว จะตบด้วยสันปืนเพิ่มมันคงไม่หนักหนาสาหัสอะไรเท่าไหร่ ซัดเท่าไหร่ก็ได้แค่ไม่ตายก็พอ”

มิคาเอลไม่คาดคิดว่าแอมไพร์จะกล้าลงมือถึงขนาดนั้น เพราะแค่เขาจะแตะต้องนิดหน่อยร่างบางก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟราวกับว่าอัศวินผมแดงเป็นผลไม้ต้องห้ามในสวนอีเดนที่พระเจ้าห้ามไม่ให้อดัมและอีฟแตะต้องมัน

“ไม่ว่าหน้าไหนที่ห้ามแตะต้องเขานอกจากข้าคนเดียว เลโอจะตายไม่ได้เนื่องจากข้ายังด่ามันไม่จบ...ในหลายๆเรื่อง”

องค์ราชินียิ้มกริ่ม วิธีแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าที่เพิ่งด้นสดขึ้นมาแทนแผนที่อยู่ในสมองตลอดเวลา แอมไพร์คิดว่าถ้าเป็นวิธีนี้ล่ะก็จ้องไม่มีปัญหาอะไรมากแน่ เป็นการเฉือดไก่(แบบไม่ตาย)ให้ลิงดู มิคาเอลเองก็น่าจะเข้าใจแล้วว่าแอมไพร์กล้าที่จะลงมือจริงๆแม้ว่าตนจะอยู่ในร่างของเลโอก็ตาม

“ออกไปจากร่างเลโอซะมิคาเอล ข้าจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย”ร่างบางก้าวเท้ารุกเข้าหาอีกฝ่ายพร้อมปืนในมือที่ยกขึ้นจ่ออย่างเคยชิน แม้จะรู้ดีว่ามันไม่มีลูกกระสุนแล้วก็ตามแต่

“ข้าไม่คิดว่าคนอย่างท่านจะกล้าทำอะไรร่างนี้จริงๆ คนที่รักแล้วรักเลยอย่างท่าน”มิคาเอลยกมือขึ้นเสมอหัวก่อนจะก้าวถอยหลังช้าๆ

“ข้าไม่ได้รักเลโอ...ไม่สิ ข้ารักเลโอไม่ได้เจ้าก็รู้ดีมิคาเอล”นัยน์ตาสีม่วงหรี่ลงมองใบหน้าของคนผมแดง มันออกจะทำใจยากถ้าจะมาพูดเรื่องของคนคนนี้ต่อหน้าเจ้าตัวเองแม้ว่าจะมีคนอื่นควบคุมร่างอยู่ก็ตาม

“แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าท่านไม่รัก”

“หุบปาก!

แอมไพร์ตวาดพร้อมเปลวเพลิงสีฟ้าที่พุ่งเข้าหาร่างของเลโอแบบถากๆ นัยน์ตาสีเทาเสมาสบแอมไพร์แล้วหัวเราะ

“อันนี้พลังของคนไหนล่ะ...พี่ชายคนโตงั้นเหรอ?”

“เจ้าไม่จำเป็นจะต้องเข้ามารับรู้เรื่องอะไรภายในครอบครัวของข้า”

“แต่อย่างน้อยๆข้าหก็เป็นครอบครัวอีกคนของท่านนะ”มิคาเอลว่าแล้วยิ้มมุมปาก

“ข้าไม่เคยนับเจ้าเป็นครอบครัวตั้งแต่อดีตจนถึงตลอดไป ไม่มีวันแน่มิคาเอล ไม่ว่าในตำแหน่งไหนก็ตาม”

นัยน์ตาสีม่วงฉยแววเด็ดขาดและจริงจัง มันเหมือนน้ำแข็งที่เยือกเย็นพอจะแช่หัวใจคนฟังในเย็นเฉียบได้อย่างง่ายดาย ร่างของอัศวินนภาสั่นไหวเพราะเสียงหัวเราะอันขมขื่น

“หึหึหึหึ สักวันท่านจะเสียใจ”

“ไม่มีวันนั้น”

“อ๋อหรอ”

พริบตาเดียวร่างของเลโอก็พุ่งะเข้ามาหาเขาด้วยความเร็ว แอมไพร์เบิกตามองภาพคนตรงหน้าด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่ามิคาเอลจะกล้าโจมตีเข้ามาทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขากล้าพอจะโจมตีเลโอ นัยน์ตาสีเทาสบเข้ากลับนัยน์ตาสีม่วงของร่างบาง ข้อมือบางถูกคว้าจับไว้พร้อมออกแรงบิดเพื่อให้ปืนในมือทั้งสองข้างหลุดล่วงลงพื้น แอมไพร์เบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดก่อนจะยกเท้าขึ้นเพื่อถีบใส่ร่างของเลโอ แต่ทว่ามิคาเอลกลับสามารถจับขาของแอมไพร์ไว้ได้ก่อนจะเหวี่ยงไปกระแทกก้อนหินเสียงดัง

“การเคลื่อนไหวท่านช้าลงนะครับ หมดพลังแล้วสินะ ไม่เอาอีกครึ่งหนึ่งออกมาใช้ล่ะครับ?”มิคาเอลเอ่ยถามพลางก้มลงเก็บดาบของตนขึ้นมาจากพื้น นัยน์ตาสีเทามองร่างของแอมไพร์ที่เอนอิงก้อนหินด้วยความพึงพอใจ

ไม่ว่าเมื่อไหร่การเห็นคนในตระกูลนี้สิ้นสภาพก็ช่างน่าชมไม่ต่างกัน แม้จะรักและเทิดทูนแค่ไหนแต่ก็เกลียดด้วยความรุนแรงที่ไม่ต่างกัน! ยิ่งรักมาจานอยากจะกอดเก็บเอาไว้ในอ้อมแขนแค่ไหนก็ยิ่งอยากจะทำลายให้หายไปจากโลกใบนี้ ไม่ว่าใครทั้งนั้น!

“เตรียมตัวพร้อมจะไปหาท่านพ่อและท่านแม่สุดที่รักหรือยังล่ะครับ? ท่านแอมไพร์”

มิคาเอลสาวเท้าเข้าหาร่างของแอมไพร์ที่หมดแรงพิงกับหิน นัยน์ตาสีเทาหลุบลงมองภาพคนตรงหน้าไม่ต่างจากมดปลวกสักตัว แอมไพร์ที่ไร้กำลังจะขัดขืนก็ไม่ต่างอะไรกับลูกนกปีกหัก ใจหนึ่งก็อยากรักษาให้หายแต่ใจหนึ่งก็อยากบี้ให้ตายคามือ!

ฉึก!

ดาบเล่มเรียวเสียบแทงเข้ากับก้อนหินที่ร่างบางพิงอยู่ มันคมมากจนสามารถแทงทะลุก้อนหินได้อย่างง่ายดาย แอมไพร์เหลือบสายตามองคมดาบที่เฉี่ยวใบหน้าตนไปเล็กน้อยด้วยสติที่ไม่ครบถ้วน ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าต้องหนีหรือไม่ก็สู้ซะแต่ว่าร่างกายกลับไม่เอื้อยอำนวยสักนิดเดียว มิคาเอลก้มหน้าลงมาหาร่างบาง มือเรียวอีกข้างที่ไม่ได้จับดาบๆไว้เชยคางคนตรงหน้าให้เงยขึ้นสบตา

“แม้จะสิ้นใจก็ยังคงสง่างามไม่เปลี่ยน สมกับที่มีเลือดของราชวงศ์”

“อย่าพูดคำนั้นออกมา”แอมไพร์กัดฟันสั่ง นัยน์ตาแข็งกร้าวขึ้นมาเล็กน้อย

“อย่างนั้นหรอครับ!”มิคาเอลดันคางร่างบางอย่างรแงจนใบหน้าสวยสะบัด ร่างสูงยืดตัวขึ้นก่อนหัวเราะเสียงลั่นราวกับว่าสิ่งที่แอมไพร์สั่งเป็นเรื่องที่น่าขำมากมาย

“จะตายในไม่ช้ายังมีหน้ามาสั่งอีก เหมือนกันทั้งครองครัวจริงๆ!”มิคาเอลดึงดาบออกมาจากหินก่อนจะยกมันขึ้นแนบหน้า

พริบตานั้นแอมไพร์เหมือนหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม คิดว่ามิคาเอลจะใช้ดาบนั่นปาดคอเลโอต่อหน้าต่อตาเขาเสียแล้ว ทว่าแอมไพร์ก็คิดผิด มิคาเอลลดดาบลงข้างตัวก่อนจะยกมือขึ้นจ่อหน้าอกแอมไพร์ เด็กหนุ่มเดาได้ทันทีว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรกับเขา อาศัยจังหวะที่อ่อนแอที่สุด...ลงมือฆ่าเขาซะ เหมือนอย่างที่เคยทำกับพ่อเขา

“อยากอ้อนวอนชีวิตข้าก่อนตายไหมครับ? เผื่อข้าจะใจดียกให้”มิคาเอลเอียงคอพร้อมรอยยิ้ม ทั้งๆที่เป็นใบหน้าของเลโอ เป็นรอยยิ้มของเลโอแต่ความรู้สึกกลับต่างกันลิบลับ ของเลโอช่างอบบอุ่นและน่ามองแต่ของมิคาเอลในตอนนี้นั้น...

“..น่าขยะแขยงที่สุด”

ร่างบางพึมพำออกมา ซึ่งมันคงไปไม่พ้นหูของมิคาเล ใบหน้าที่ยิ้มแย้มแปลเปลี่ยนเป็นโกรธขึงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้  ปลายดาบกดลงเข้าหาร่างบางเพิ่มมากขึ้นจนแอมไพร์เผลอร้องออกมา เด็กหนุ่มกัดฟันทนความเจ็บของบาดแผล

“จนวินาทีสุดท้ายจริงๆ ใจจริงข้าอยากจะผ่าเอาหัวใจท่านออกไปจากร่างแล้วทิ้งร่างกายสวยๆไว้ให้พวกพี่ช่ายท่านดูต่างหน้า แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้วล่ะ”มิคาเอลแปลเปลี่ยนมายิ้มหวาน

”ข้าจะตัดหัวท่านทิ้งเสีย”

ร่างบางหน้าเสีย แผนที่วางไว้สำหรับรับมือปลิวหายไปกับสายลมเพราะมันพังลงอย่างไม่เป็นท่า! ปลายดาบถูกชักออกจากแผลที่หน้าอกพร้อมหับเงื้อขึ้นสูง

“อีกอย่างถ้าหัวขาดก็ใช้เวทย์คืนชีพไม่ได้ใช่ไหมล่ะครับ”

เสร็จกัน! แอมไพร์ไม่คิดว่ามิคาเอลจะรู้ถึงเงื้อนไขในการใช้เวทย์ฟื้นคืนชีพที่มีแค่ไม่กี่คนที่ใช้มันได้ ซึ่งคนอีกคนในไม่กี่คนที่ใช้มันได้นอกจากเขาก็คือเบล แต่ถ้านึกให้ดีอีกทีเวทย์แทบทั้งหมดที่เบลรู้...ก็น่าจะมาจากอีกฝ่าย แอมไพร์หลับตาลงรับคมดาบเมื่อมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเข้ามาหา แต่สุดท้ายทุกย่างกลับเต็มไปด้วยความเงียบ แอมไรพ์รีบเปิดตาขึ้นด้วยความกลัว...กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเลโอ

“นี่มัน...บ้าอะไรเนี่ย!!

มือของมิคาเอลที่เงื้อดาบอยู่หยุดอยู่ห่างจากคอแอมไพร์แค่ไม่ถึงคืบ! ท่อนแขนข้างที่จับดาบสั่นไม่หยุดเหมือนกำลังยื่อยุดกับสิ่งที่มองไม่เห็น

“อย่ามาแตะต้องราชินีของข้า”

เสียงที่หลุดออกมาทำให้แอมไพร์รีบเบนสายตาขึ้นมาเลโอทันที เสียงที่เรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ สายตาที่นิ่งสนิทเหมือนคนที่ไร้ความรู้สึก เลโอ...เลโอมันกลับมาแล้ว!

“แก...”

แม้ริมฝีปากจะขยับพูดด้วยเสียงที่โกรธเกรี้ยวแต่นัยน์ดวงตาสีเทากลับนิ่งสนิทและจดจ้องที่แอมไพร์ด้วยนัยน์ตาที่มั่นคง ดวงตาที่กำลังบอกแอมไพร์ว่าพร้อมจะปกป้องร่างบางเสมอ

“เลโอ...”

มือเรียวค่อยๆยกขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรงก่อนจะแตะลงเบาๆที่ใบหน้าของอัศวินผมแดง

“ยินดีต้อนรับกลับ...เจ้าอัศวินเฮงซวย..”

เพล้ง!

ราวกับได้ยินเสียงกระจกแตก มือที่จับดาบอยู่ลดลงข้างตัวอย่างรวดเร็ว แอมไพร์โผลเข้ากอดเลโอราวกับคนที่ไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน อัศวินวินนภาวางมือลงบนแผ่นหลังของร่างบาง ฉุดรั้งในแอมไพร์ลุกขึ้นอย่างนุ่มนวลก่อนจะตวัดดาบฟันเข้ากับก้อนหินตรงหน้าจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

“อย่าคิดแม้แต่จะลอบกัดข้า”ร่างสูงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะหมุนตัวไปยังด้านหลังของตนทั้งๆที่ยังมีแอมไพร์อยู่ในอ้อมกอด ปลายดบยกขึ้นจ่อตรงหน้าแสงสีทองที่ก่อตัวเป็นรูปร่าง

“แก...ทำไมถึงไล่ข้าออกมาจากร่างตนเองได้!

“เพราะร่างร่างนี้ดีเกินไปกว่าที่จะให้เจ้าอยู่น่ะสิ”เสียงเรียบเอ่ยตอบอย่างนิ่งสงบ ท่าทางดูแตกต่างจากอัศวินคนเดิมเล็กน้อย มันทั้งดูสง่าและน่าเกรงขามจนทำให้มิคาเอลผู้ไร้ร่างตระหนักได้

“ถึงว่า...ทำไมคนพวกนั้นถึงไม่มาดูแลท่านแอมไพร์สักนิด เพราะมีเจ้าอยู่นี่เอง!

เลโอหรี่นัยน์ตาลงมองคู่สนทนาด้วยความไม่เข้าใจ ใบหน้าเรียบนิ่งเผชิญกับมิคาเอลในร่างโปร่งแสงอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ

“กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่กัน”

“มนุษย์ผู้ทรยศเผ่าพันธุ์...น่าขันนักที่มาบรรจบพบกันโดยบังเอิญ”มิคาเอลหัวเราะเสียงต่ำพลางมองเลโอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร

“หากแต่ข้าเป็นผู้ทรยศผ่าพันธ์ เจ้าคงคือผู้ที่ทรยศแม้แต่ตัวเอง”

เลโอเหยียดยิ้มน่ามอง นัยน์ตาสีเทาพราวระยับราวกัยบเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เป็นรอยยิ้มดูถูกที่เรียกได้ว่างดงามที่สุดก็ว่าได้ มิคาเอลกำมัดแน่นก่อนจะชี้ไปที่หน้าของอัศวินผมแดง

“สักวัน! ข้าจะมารับตัวแอมไพร์ไป ให้ใครต่อใครต่างเสียใจ สักวัน!

“นั่นคงเป็นสิ่งที่เจ้าทำไม่ได้แน่นอนมิคาเอล”

ร่างโปรงแสงมองใบหน้าเรียบนิ่งของเลโอก่อนจะหมุนตัวทำท่าทีจะจากไป

“อ่อ...ดาบนี่น่ะ...ข้าคืนให้”

สิ้นเสียงของอัสวินผมแดง ดาบเรียวพุ่งเข้าเสียบกลางลำตัวของร่างโปร่งแสง มิคาเอลคำรามก้องอย่างเครียดแค้นก่อนร่างทั้งร่างจะหายไป เลโอเสสายตาที่มองส่ง(หรือขับไล่)มิคาเอลลงมาที่แอมไพร์ ร่างบางหลับใหลอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

“เจ้าหลับได้แม้แต่สถานการณ์แบบนี้เลยงั้นหรอ”เลโอยิ้มขำ”แต่มันก็ดีแล้วล่ะ เพราะเจ้าเองก็ไม่ล่วงรู้ความลับของข้าอย่างที่ข้าไม่ล่วงรู้ความลับของเจ้าเช่นกัน”รอยยิ้มเหลือหายไปจากใบหน้าพร้อมริมฝีปากที่พึมพำทั้งท้าย

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ว่าข้าเป็นใคร  เพราะข้าเองยังไม่รู้เลยว่าตัวข้าเป็นใคร”

 

แอมไพร์ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตนเองนอนอยู่ในรถม้าหรูหราที่กำลังเคลื่อนตัว นัยน์ตาสีม่วงที่สามารถปรับแสงได้เห็นเลโอนั่งหลับอยู่ใกล้ๆรวมทั้งชายสองคนในเครื่องแบบไม่คุ้นตา เมื่อเห็นว่าแอมไพร์ตื่นคนทั้งสองหก็หันมายิ้มให้พร้อมค้อมหัวจากนั้นจึงแนะนำตัวว่าคืออัศวินของเมืองอาร์เจลแลงค์

“นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น?”

อัศวินหนุ่มสองคนอึกอักหันไปมองเลโอก่อนจะก้มลงไปหาแอมไพร์พร้อมเล่าให้เด็กหนุ่มผมม่วงฟังด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า...เลโอบุกเข้าไปยังพระราชาวังของอาร์เจลแลงค์พร้อมอุ้มร่างบางไปด้วย อัศวินหนุ่มประกาศตนว่าคืออัศวินนภาจากยูโนสซิสที่ถูกส่งมาเพื่อช่วยเหลือตามคำขอของเมืองนี้ สิ่งที่เลโอต้องการคือรถม้าที่มีมาตการรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาสำหรับส่งตนและคนในอ้อมแขนกลับเมืองโดยสวัสดิภาพ...

หลังจากฟังอัศวินหนุ่มสองคนเหล่าแอมไพร์ถึงกับทำหน้าเหวอ เลโอเป็นกประเภทโผลงผลางแบบนี้เลยเหรอ? หรือว่ามิคาเอลจะยังไม่ออกจากร่างของเลโอไป? นั่นมีโอกาสที่จะเป็นไปได้นะ

“เลโอ เลโอ! เลโอ!!

แอมไพร์ร้องเรียกอัศวินนภาพร้อมทั้งเขย่าตัวคนผมแดงที่นั่งหลับไปด้วยท่ามกลางสายตาไม่เข้าใจของสองอัศวินจากอารืเจลแลงค์

“ครับ?”

เลโอเปิดเปลือกตาขึ้นด้วยใบหน้าราบเรียบเหมือนไม่ใช่คนหลับแต่แค่ปิดเปลือกตาเฉยๆ แอมไพร์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะคลำหัวคลำหางอีกฝ่ายด้วยสายตาประเมิน

“ทำอะไรครับ?”

“นี่เลโอตัวจริงใช่ไหม?”

“ครับ?”

“มิคาเอลออกไปแล้วนะ?”

อัศวินหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบกลับมา”ครับ ออกไปแล้ว”

“แน่ใจนะ นี่ไม่ได้โกหกกันอยู่ใช่ไหม?”

“แน่ใจครับ”

“ข้าไม่เชื่อเลยแหะ...”แอมไพร์พึมพำ

“ข้าเป็นตัวจริงแน่นอนครับ...”เลโอว่าพลางมองหน้าคนที่กำลังลูบคางอย่างใช้ความคิด”...อย่างน้อยๆข้าก็รู้ว่าท่านหลับคาอ่างอาบน้ำ ทั้งยังเคยชมข้าว่าหล่อ...”

“พอแล้วพอ! รู้แล้วว่าตัวจริงน่ะ!

แอมไพร์ร้องโวยห้ามพลางยกมือปิดปากเลโอด้วยความอับอาย อัศวินนี่พูดเรื่องแบบนั้นออกมาได้อย่างไม่อายบ้างหรือไง ผู้ชายที่ถูกผู้ชายชมว่าหล่อ ภูมิใจอ่อ?!

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าสองคนออกไปรักษาการด้านนอกนะครับ”

อัศวินหนุ่มทั้งสองไม่อยากเป็นก้างขวางคอสองราชินีอัศวินมากนักจึงเอ่ยขอตัวก่อนจะพุ่งจากไป แอมไพร์มองก่อนจะกระพริบตาแล้วเดินไปเปิดผ้าที่ปิดประตูรถม้าไว้เพื่อมองตามร่างทั้งสองที่พุ่งออกไป  ร่างบางยื่นหน้าออกไปด้านนอกก่อนจะพลุบหัวเข้ามาอย่างรวดเร็วแล้วโพล่ออกไปใหม่ อย่างนี้ประมาณสี่ห้ารอบ

“เลโอ้ว!

“อะไรครับ?”

“นี่มันอลังการไปไหม!!!

แอมไพร์ว่าพลางชี้มือออกไปด้านนอก สิ่งที่ร่างบางเห็นคืออัศวินสองนายขี่ม้าขนาบข้างรถเขา มีรถม้าอีกสองคันวิ่งตามหลังและมีอีกหนึ่งคันที่วิ่งนำหน้า รวมที่นั่งอยู่ด้วยแล้วมีรถม้าถึงสี่คัน! ยังไม่รวมอัศวินที่ขนาบข้างรถม้าอีกสามคันคันละสี่คนอีก แล้วที่เดินนำหน้าอีกหกคน! นี่มันขบวนเสด็จของพระราชาดีๆนี่เอง

“เรามีบุญคุณกับเขา แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอกครับ”

เลโอตอบหน้าตายเหมือนเป็นสิ่งปกติที่ต้องพบเจอ บางครั้งแอมไพร์ก็คิดว่าควรอบรมมาตรฐานความปกติให้กับเลโอและไอโรได้แล้ว แอมไพร์เบ้หน้า ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขายังเป็นพวกอลังการอยู่เลย มาเจอคนพวกนี้จืดสนิท!    

“บิชอบอัลลาเต้ปลอดภัยแล้วนะครับ”

คงเพราะเห็นแอมไพร์ทำหน้าแย่ๆเลยเข้าใจว่ากำลังเป็นห่วงบิชอบผมแดงอยู่ ร่างบางเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะครางรับในคอ เขาควรรับรู้ความเป็นไปของผู้ชายคนนั้นบ้างสินะ เพราะไม่ว่ายังไงคนที่ทำให้อีกฝ่ายปรางตายก็คือเขา แต่เอาตามตรงแอมไพร์ไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่เลย อาจจะเพราะทำไปด้วยความตั้งใจล่ะมั้ง

“แล้ววิลล่ะ”

“ปลอดภัยแล้วเหมือนกันครับ เขาได้สติแล้วด้วยแต่ว่ายังเหม่อๆอยู่ คงจะเป็นห่วงบิชอบอัลลาเต้น่ะครับ”เลโอรายงาน

“หมอที่นั่นเก่งเนาะ รับมือพิษของข้าได้ยังไงกัน”แอมไพร์ว่าเหมือนพูดกับตนเอง

“หมอที่นั่นไม่ได้ทำอะไรกับแผลนอกจากทำความสะอาดธรรมดานะครับ”เลโอว่าขึ้นเรียบๆทำให้แอมไพร์หันมอง”ข้ามองอยู่ตลอด นอกจากล้างแผลกับใส่ยาพื้นฐานแล้วไม่มีอะไรเป็นพิเศษ”เลโอเสริมต่อเมื่อเห็นแอมไพร์สนใจ

“แล้วรอดมาได้ไงล่ะนั่น? แผลเป็นไงบ้าง?”

“สมานตัวแล้วครับ”

“...มิคาเอลคงรับบาดแผลนั้นไปด้วยมั้ง”

แอมไพร์ลูบคาง การโจมตีอาจจะมีผลต่อวิญญาณของเจ้านั่นล่ะมั้ง บิชอบอัลลาเต้ถึงไม่เป็นไร รู้อย่างนี้น่าจะฆ่าทิ้งไปเลยให้สิ้นๆเรื่อง ในสมองหวนนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ช่วงเวลาที่เหมือนไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้าแต่ทุกสิ่งอย่างชัดเจนในความทรงจำที่สุด ไม่ว่าจะเป็นสีหน้ายั่วโมโหของอัลลาเต้ที่ถูกมิคาเอลควบคุม คำพูดทำร้ายจิตใจ หรือจะเป็นเหล่าการกระทำของเลโอ...

“อัศวินเฮงซวย ข้าถามอะไรเจ้าหน่อยสิ...”

เลโอเบนสายตากลับมามองแอมไพร์ที่นั่งอยู่ข้างกัน เด็กหนุ่มเอียงหัวซบพนังรถที่อยู่ด้านซ้ายจนจนจะจมหายเข้าไปในมุมรถม้า

“มีอะไรหรอครับ?”เลโอถามเสียงเรียบ มองสายตาที่ดูเหม่อลอยของแอมไพร์

“ที่บอกว่าข้าเป็นของเจ้าน่ะหมายความว่าไง?”

ไม่มีการอึกอักเหมือนครั้งไหนๆ มีแต่คำถามตรงตัวที่ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย เลโอไม่มีท่าทีตกใจที่ถูกถามแต่สมองก็คิดคำตอบไม่ออกเหมือนกัน เขาแค่ตอบตามที่ได้ยินเสียงของอัลลาเต้กระซิบบอก แต่ที่เสียงนี่บอกคือให้เขาพูดในสิ่งที่รู้สึกเท่านั้น...แปลว่าเขารู้สึกว่าตนเองเป็นเจ้าของของแอมไพร์งั้นหรือ?

“ท่านไม่ใช่สิ่งของ...”เลโอว่าเบาๆ”...เพียงแต่อาจเป็น...”

แอมไพร์เบนสายตามาที่ร่างสูง นัยน์ตาสีเทาจ้องมองผืนผ้าที่พลิ้วไสวไปตามการเคลื่อนไหวของรถม้า สีหน้าราบเรียบไม่สามารถตีความได้ว่าภายในใจของอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

“...เป็นคนที่ข้าต้องรักษาเอาไว้..”

“ทำไมถึงต้อรักษาล่ะ?”

“เพราะท่านเป็นราชินีของข้า”

คำตอบของคำถามล่าสุดถูกส่งกลับมาอย่างรวดเร็วราวกับว่าคิดเอาไว้แล้วว่าจะต้องถูกถาม นัยน์ตาสองสีสบกันราวกับกำลังล้วงความคิดของกันและกัน

“แล้วถ้าข้า...ไม่ใช่ราชินีของเจ้า...เจ้ายังจะปกป้องข้าอยู่ไหม?”

แอมไพร์เอ่ยถามด้วยใบหน้าจริงจัง เลโอเงียบไปชั่วอึดใจก่อนตอบกลับมา

”คิดว่าคงไม่”

“แค่คิดว่างั้นหรอ...จริงจังหน่อยได้ไหม?”แอมไพร์ขมวดคิ้ว คำตอบอีกฝ่ายทำให้รู้สึกมีความหวังจนน่าตลก

“หากท่านไม่ใช่ราชชินีของข้า ไม่ใช่ภรรยาของไอโร ไม่ใช่คนที่พี่ชายข้าฝากเอาไว้ให้ดูแล...”

“ข้าคงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปกป้องท่านอีกต่อไป”

แอมไพร์หรี่ตามองคนที่สบตากับเขาแล้วตอบคำถาม นัยน์ตาสีเทาไม่หวูบไหวราวกับแน่ใจกับคำตอบเป็นที่สุด

“เจ้าไม่สามารถหันดาบเข้าหาข้าได้...และไม่คิดจะปกป้องข้าต่อไปหากข้าไม่ใช่ราชินีของเจ้า”

“ครับ”

แอมไพร์หลุบสายตาลงก่อนเบนมันกลับไปที่พนังตามเดิม เลโอหันมองอีกฝ่าย แอมไพร์ไม่มีความเศร้าอยู่บนใบหน้า ไม่มีความเสียใจ ไม่มีน้ำตาที่ชอบไหลออกมาบ่อยๆ แต่ทว่าบนใบหน้านั้นกลับมีแต่ความเรียบเฉย ความเย็นชาที่เลโอไม่เคยเห็น ราวกับว่าคนตรงหน้าเป็นคนอื่นไปแล้ว สิ่งพวกนี้มันทำให้เหมือนหัวใจถูกแช่แข็งไปชั่วคราว แอมไพร์ที่ไม่ยิ้มและไม่ร้องไห้ แอมไพร์ที่ไร้ความรู้สึกคือสิ่งที่เลโอกลัวมากที่สุด

“เคยรักกันบ้างหรือเปล่า?”

อัศวินหนุ่มได้ยินคำถามนั้นเต็มสองหู มันยังคงเป็นแบบทุกทีที่เลโอยังคงนิ่งไม่ตกใจกับคำถามหลุดโลกที่ไม่คิดว่าจะออกมาจากปากแอมไพร์ นัยน์ตาสีเทายังคงจ้องใบหน้าสวยที่เอนซบกับพนังรถม้าอยู่ การที่ถูกถามออกมาแบบนี้แปลว่าร่างบางเองคงคิดกับเขา...แบบนั้นสินะ

“ทำไมต้องรักครับ?”

“แค่ตอบมาว่ารักหรือไม่รักก็พอ”ราชินีว่าเสียงเรียบ

“รักไม่ได้...ท่านก็รู้”

“รักไม่ได้หรือไม่ได้รักกันแน่”

แอมไพร์สวนขึ้นทันควันเมื่อประโยคที่เลโอตอบกลับเขามาเป็นประโยคเดียวกับที่เขาเคยตอบมิคาเอลไป แอมไพร์ไม่ชอบให้ใครมาเห็นใจ เขาคิดว่าเลโอคงพอจะรู้แล้วว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่ออีกฝ่ายเรียกว่าอะไร

“รักไม่ได้หรือไม่ได้รัก...เลโอ?”

นัยน์ตาสีม่วงเบนขึ้นมาสบสายตากับนัยน์ตาสีเทา อัศวินผมแดงจ้องแววตาที่จริงจังแอมไพร์ด้วยความรู้สึกเหมือนนักโทษที่โดนสอบสวน มันทั้งอึดอัดและน่าปวดหัว ทุกคำตอบเขาต้องคิดให้ดีก่อนเอ่ยออกไป ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กลัวการที่ต้องเห็นน้ำตาของร่างตรงหน้า

...อย่าร้องไห้ได้ไหม มันไม่เหมาะกับท่านเลยสักนิด อัญมณีแห่งโลกใบนี้...

“ไม่ได้รักครับ”

ทั้งที่ในใจร่ำร้องว่าไม่ต้องการเห็นน้ำตาแต่เลโอกลับมั่นใจที่จะบอกคำนั้นออกไป เขาแน่ใจว่านี่คือความรู้สึกของตนเอง เลโอไมได้รักแอมไพร์อย่างที่แอมไพร์รักเลโอ ไม่เคยมีแม้แต่เศษเสี้ยวใจที่จะรัก ที่ทำดี ที่เอาใจใส่ ที่ตามดูและและคอยอยู่ข้างๆเพราะเข้าใจในหัวอกของคนที่ไม่มีแม่เหมือนกัน เข้าใจว่าต้องการสิ่งใดสักสิ่งมาเติมเต็ม มันไม่ใช่ความรักสักนิด ไม่เลย...

“ก็แค่นั้น”

แอมไพร์ว่าเรียบๆก่อนจะเงยหน้าจุมพิตอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาสีม่วงฉายความเสียใจออกมาเพียงชั่ววูบก่อนจะหายไป

“จูบสุดท้ายแทนคำล่ำลา...เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีกเป็นครั้งที่สอง”

ราชินีกล่าวหลังจากถอนใบหน้าออกจากอัศวินนภา

“ลืมมันไปซะเลโอ ลืมว่าข้าคนนี้เคยรู้สึกอย่างไร จงลืมเสียให้สิ้น อัศวินนภา...นี่คือคำสั่งจากราชินีของเจ้า”

 

รูปอยู่ที่นี่ มันไม่ได้ไปไหน คนพวกนั้นหลอกเรา

เสียงบอกเล่าความจริงดังอยู่นหัวของชายหนุ่ม ร่างเพรียวเงยหน้ารับหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า หยาดพิรุณชำระล้างของเหลวสีแดงฉานที่เปรอะเปื้อนอยู่ตามตัวและคมเคียวให้สะอาดราวกับว่ามันไม่เคยแตะต้องสิ่งเหล่านี้ แว่นสายตาบนใบหน้าเริ่มพล่ามัวจากหยาดฝนที่เทลงมา ร่างเพียวก้มหน้าลงมองดูร่างไร้วิญญาณที่กองอยู่แทบเท้านับสิบร่างโดยไร้ซึ่งความรู้สึก มือเรียวยกขึ้นเสยเส้นผมสีแสดที่ยาวปรกหน้าขึ้นไปไว้ด้านบนศรีษะ

กึก!

ตายซะ!!!

ควับ!

เพียงเสียววินาทีเดียวที่ร่างนั้นพุ่งเข้าใส่ เจ้าของเรือนผมสีแสดก็ตวัดเคียวในมือฟันฉับเข้าให้ที่ต้นคอของอีกฝ่าย ศรีษะที่เคยประดับอยู่บนลำคอล่วงหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่างโดยหาได้รับความใยดีจากผู้คร่าชีวิตไม่ นัยน์ตาสีส้มเข้มปรายหางตามองเพียงเล็กน้อยก่อนให้หลังให้ร่างที่ไร้ซึ่งศรีษะ รองเท้าบูทเหยียบย่ำลงไปยังน้ำฝนที่ไหลปะปนกับหยาดเลือดและดินโคลน เสียงฝีเท้าในยามราตรีช่างแผ่วเบาแต่ให้ความรู้สึกอึดอัดจนแทบจะขาดอากาศหายใจตาย ไม่มีใครกล้าขยับ ไม่มีใครกล้าดิ้นรน ทำได้เพียงปล่อยให้ร่างนั้นเดินผ่านไป

ปึง!

ประตูบ้านถูกกระแทกเปิดด้วยแรงทั้งหมดที่มี นัยน์ตาสีส้มเข้มเหลือบมองหญิงวัยกลางคนและลูกสาวที่นั่งกอดกันอยู่ในมุมมืดของบ้าน ร่างทั้งสองสั่นเทิ่มด้วยความกลัวแต่ร่างเพียวกลับไม่สนใจ เขาเดินตรงเข้าไปยังด้านในสุดของบ้าน ตรงไปยังจุดหมายที่นำพาเขามายังที่แห่งนี้

กึก

เสียงฝีเท้าหยุดลงเมื่อมาถึงจุดหมาย ใบหน้าที่คงไว้ทั้งเค้าโคลงและความสวยและความหล่อเงยขึ้นมองสิ่งที่ติดอยู่ที่พนัง คมเคียวในมือถูกเก็บหายไปอย่างไร้ร่องลอย มือขวาอันสั่นเทาค่อยๆยกขึ้นแตะเบาๆที่กรอบของมัน ทันทีที่ได้สัมผัสหยาดน้ำตาก็หลั่งรินออกมาจากดวงตาสีส้ม นัยน์ตาที่เรียบเฉยกลับมามีสีสันและความปิติ รวมทั้งความเศร้าสร้อยที่ยากเกินเข้าใจ

ในที่สุด...ข้าก็พบกับท่านแล้ว...ท่านแม่ของเรา..

รูปหญิงสาวที่พนังค่อยๆเลือนหายไปราวกับว่าไม่เคยอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาสีส้มมองส่งมันจนหายไปทั้งหมดก่อนร่างเพรียวก้มหน้าลงหลับตาแน่นเพื่อไล่น้ำตาออกให้หมด ของที่เฝ้าตามหามาเนินนาน บัดนี้มันได้กลับมาอยู่กับเขาอีกครั้ง สิ่งสำคัญที่จากหายไป ได้กลับคือสู่ผู้ที่มันควรอยู่ ร่างนั้นหมุนตัวกลับหลังก่อนจะเดินออกจากบ้านหลังนั้นไป...

...ทิ้งไว้แต่เปลวเพลิงแดงฉานที่ลามเลียนบ้านทั้งหลังให้มอดไหม้อย่างไม่ใยดี ผู้ใดที่กล้าลักซ่อน ผู้ใดที่กล้ากักเก็บ ผู้ใดที่กล้าโกหกพวกเราพี่น้อง สิ่งที่มันควรได้รับคือความตายเท่านั้น!


กิ๊วก๊าว เม้นครบ500แบ้ว>< ไม่มีเซอร์วิสครับ ถถถถว์ เพราะสิ้นความคิดแล้ว เอางี้ดีกว่าเรามาพนันกัน ถ้าเม้นได้มากกว่าจำนวนแฟนเกิน50เมื่อไหร่ เราจะลงNCเลแอม กับฉากเกือบได้เสียกันของพี่น้องมาริคดีม้อยยยย *เงียบฉี่*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #1093 Night Demon (@pimmie1204) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 23:04
    เลโอที่แสดงความรู้สึกไม่ได้เพราะไม่มีหัวใจรึเปล่าคะ? แบบไม่มีจริงๆอะ
    #1093
    0
  2. #916 Asuna Jan (@hibaritsuna) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 05:21
    เลโอใจร้ายยยยยT^T ทำไมถึงทำกันเเอมไพร์ได้ เเอมไพร์รักเลโอมากเเท้ๆ
    #916
    0
  3. #883 w-rabbit (@nene-zero) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 22:32
    ตอนนี้ช่างเจบปวดTT เลโออออใจร้ายย รอตอนต่ไปค่ม
    #883
    0
  4. #858 MY dear (@chatrapon7145) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 11:56
    ไมเลโอพูดงี้อ่ะ น้องแอมเสียใจนะ
    #858
    0
  5. #731 KillerKill (@valasmps) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 20:08
    เจ็บปวดมากเลยใช่มั้ยแอมไพร์ เลโอก็ใจร้ายจัง
    #731
    0
  6. #726 นิรนาม (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 16:45
    อ่านตอนนี้แล้วมีโมเม้นที่ต้องอุทานว่า what the... หลายรอบมาก เหอๆ

    โมเม้นแรกคือที่เลโอโดนมิคาเอลสิงร่าง ย้ากกกกก อยากฆ่าให้ตาย

    โมเม้นสองคือเลโอที่เป็นใครกันแน่ อยากรู้อยากเห็นอ้ะ ทนไม่ไหวแย้ว

    โมเม้นที่สามคือแอมไพร์คนสวยที่อยู่ดีๆก็ถามเลโอโต้งๆว่ารักไหม?

    โมเม้นที่สี่และหนักสุดๆคือตาบ้าเลโอที่ตอบว่า"ไม่" เลโอ๊วววววว เจ้าบ้าาาาาาา

    ^@*$^%(*#)*_%& ขอด่าหน่อยเถอะ นายจะซึนไปป่ะยะ เมื่อไหร่จะรู้ตัวเองสะที
    #726
    0
  7. #567 เห็ดหอม:) (@im2ne1) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 19:41
    เออ ก็ว่าทำไมต้องจั่วหัวเป็นเพลงดาว อือ อ่านเนื้อเพลงแล้วคิดถึงวันเก่าๆ ของตัวเอง

    สงสารแอมไพร์เนอะ..
    #567
    0
  8. #566 เห็ดหอม:) (@im2ne1) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 19:40
    เฮร้ย ไม้ได้อะไรนะเว่ย คือแบบ.. มันแซดอ่ะ ฮึ
    #566
    0
  9. #558 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:24
    เลโอ้ว ทำร้ายกันมาก เตรียมแผน B หาพระรองด่วน!!!
    #558
    0
  10. #555 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 19:02
    จัดมาอย่าให้เสียฉากได้ อุ๊บ ของพี่น้องน่าจิ้นมากกกก .
    #555
    0
  11. #526 Blue Rose (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 16:11
    ดาม่าเลยอ่าาาาาา เลโอๆๆๆๆๆ นายนิ แล้วเมื่อไรจะรักอ่าาา
    #526
    0
  12. #525 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 22:59
    สงสารแอมอ้า Y.Y
    #525
    0
  13. #524 Soche de proche (@zurface) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 19:15
    สงสารท่านแอมไพร์
    #ปมเยอะจริงๆ(- -)
    #524
    0
  14. #523 nejan12 (@kijsanee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 13:32
    ขอเดาว่าคนนี้ลูกคนที่3 /พี่ของเเอมไพร์
    #523
    0
  15. #522 I LovE MondaY (@talku) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 10:00
    รอๆๆๆ อัพต่อไวๆ นะไรต์ ><
    #522
    0
  16. #521 The white Death (@biwatikan32605) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 08:42
    อ๊ากกกกก เลโอใจร้ายอ่าาาาาา //เพิ่งอ่านเรื่องนี้ครั้งแรก เลยอ่านรวดเดียวเลยต้องขอโทษไรท์ด้วยนะคะ >/\< #ตอนนีี้เป็นที่ทำร้ายแอมที่สุดอ่า เลโอคนโง่ แกมีปมอะไรอีกหา ทำไมรักราชินีตัวเองไม่ได้ห้ะ!!!!???/??
    #521
    0
  17. #520 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 08:28
    เลโอนายมัน..มันไม่รู้จะด่าอะไรแล้ว



    #520
    0
  18. #518 ..BBooKK.. (@horseaholic) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 01:27
    โถ่ไอเลโอไอใจร้ายไอผมแดงไอไอๆๆๆๆไอหล่อ ทำเป็นปากแข็งนะ คอนดูเถอะวันไหนที่ยอมรับใจตัวเองได้แล้วถึงคราวงานหนักของแกแล้ว มาทำแอมไพร์เสียใจเลยมาก//แหะๆอินไปหน่อย ยังไงก้สู้ๆนะคะจะรออ่านเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #518
    0
  19. #517 bumeja (@15bume15) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 22:04
    เลโอ้วววว......เสกตนเองให้เป็นรูปปั้นหินเหอะ
    วาจาร้ายกาจมากกกกกกกกกกกกกกกก
    #517
    0
  20. #516 ..BBooKK.. (@horseaholic) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 01:18
    เรื่องนี้ลึกลับมาก เลโอเป็นใคร แล้วแอมไพร์เป็นใคร ยังไม่พอไอมิคาเอลนั้นเป็นใครผูกปมไว้ซะเยอะเลยนะคะ55จะรออ่านค่ะ สาธุขอให้เม้นไหลมาเทมาเพี้ยงๆๆ
    #516
    0
  21. #515 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 08:31
     ดีมักมากค่ะขอให้มีคนเม้นเยอะๆนร้า
    ว่าแต่ความรับของ2คนนี้นี่เยอะจัง
    #515
    0
  22. #514 nejan12 (@kijsanee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 00:57
    ความลับอะไรกันน่ะะ ดีค่ะไรเตอร์!!! ขอให้มีคนเม้นเยอะหน่อยจะได้อ่านสมใจ
    #514
    0
  23. #513 bAlLeT (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 00:04
    ดีค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #513
    0
  24. #512 rinsa5 (@rinsa5) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 23:37
    สนุกมว๊ากกกก~~
    #512
    0
  25. #511 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 22:45
    ลึกลับยิ่งนักกกกกกกกกกก
    #511
    0