Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,034 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,802 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    22

    Overall
    35,034

ตอนที่ 32 : 25th Round::Ruinously <rewrite>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    15 มิ.ย. 61

25th Round

Ruinously

นี่ฉัน...กำลังจะเสียเธอใช่ไหม?

 

บนรถม้าตลอดสองวันเต็มไปด้วยความเงียบ แอมไพร์ไม่เอ่ยอะไรต่อ เลโอก็ไม่คิดเริ่มบทสนทนาจนมันแลดูน่าอึดอัด นัยน์ตาสีม่วงเสขึ้นมองคนข้างตัวแล้วถอนหายใจยาวออกมา เลโอเบนสายตามามองคนที่ถอนหายใจยาวเกินจนเกรงว่าจะขาดอากาศหายใจตายไปเสียก่อน

“สรุปเราสองคน...จะไม่คุยกันเลยใช่ไหม?”แอมไพร์เลิกคิ้วมองเลโอ

“แล้วจะให้คุยอะไรล่ะครับ?”เลโอเอ่ยถามกลับ

“อย่างน้อยก็เรื่องลม ฟ้า อากาศ อะไรก็ได้”ร่างบางตอบกลับพร้อมขมวดคิ้ว เรื่องแค่นี้ยังต้องให้บอกอีกหรอเนี่ยเลโอคนซื่อ

“วันนี้อากาศดีนะครับ”

“ฝนจะตกเนี่ยนะ?”

แอมไพร์ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก นี่พอบอกให้คุยเรื่องลมฟ้าก็คุยจริงๆแต่ไม่ได้ดูเลยว่ารอบตัวเป็นยังไง เรื่องที่พวกพี่น้องมาริคเคยบอกว่าต่อให้โลกหยุดหมุนเลโอก็ไม่รู้ตัวนี่คงไม่เกินจริงสินะ

“เลโอ...ในสายตาเจ้าข้ายังเป็นราชินีของเจ้าอยู่หรือเปล่า?”

อัศวินนภาเงียบและไม่ยอมตอบอะไรออกมาสักคำ แอมไพร์เองก็เอาแต่มองหน้าอัศวินผมแดงจนรู้สึกเหนื่อยใจ ช่วยตอบหน่อยนี่ภูเขาไปจะระเบิดหรือไงกัน

“ข้ายังเป็นราชินี ยังเป็นภรรยาของไอโรอยู่หรือเปล่า? ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เมินคำสั่งของข้านะอัศวินเฮงซวย”

นัยน์ตาสีเทาเบนไปมององค์ราชินีที่นั่งท้าวคางมองออกไปนอกรถด้วยอารามเบื่อหน่ายในตัวเขา เลโอนิ่งไปพักใหญ่ๆก่อนจะตอบกลับไป

“ครับ”

นิ่งไปนานแต่คำตอบกลับมีมาแค่คำเดียว แอมไพร์แอบหงุดหงิดในใจ เขาไม่น่าเปิดใจออกไปเลย เพราะแค่มีคนบอกว่าชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน วันนี้ยังมีลมหายใจแต่พรุ่งนี้เราอาจจะไม่มีลมหายใจอยู่แล้วก็ได้ รู้สึกอะไรก็ให้รีบบอกไปไม่งั้นจะมานั่งเสียใจทีหลังถ้าไม่ได้บอก เขาไม่ฟังคำพูดเหล่านั้นก็ดีหรอก...

“ข้าไม่น่าเชื่อท่านเลยไคซารี่”

“ระหว่างเรามันจะเป็นเหมือนเดิมครับ”

นัยน์ตาสีม่วงเบนจากนอกรถกลับมายังคนข้างตัว เลโอไม่ได้มองหน้าเขาเพียงแต่มองไปยังผืนผ้าที่ใช้แทนประตูรถ แอมไพร์ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่สามารถตอบอารมณ์ของมันได้ เขาควรดีใจที่ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมหรือควรเสียใจในหลายๆอย่างกันแน่...

“ท่านเลโอครับ เราเข้าเขตพระราชวังแล้วครับ”

อัศวินหนุ่มยื่นหน้าเข้ามาบอก เลโอหันไปพยักหน้าก่อนจะเริ่มเก็บของบางส่วนที่วางอยู่ข้างตัว แอมไพร์เองก็เช็คสภาพตนเอง จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้ดูดีสำหรับการพบกันกับใครหลายๆคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน

“เลโอ ท่านแอมไพร์!! ทั้งคู่กลับมาแล้ว ข้าอยากปิดซอยเลี้ยง!!

เสียงของเคอร์ริสนำมาก่อนทีเจ้าตัวจะปรากฏขึ้นเสียงอีก อัศวิปัฐพีวิ่งเข้ามาหาทั้งคู่ก่อนจะวิ่งไปจับมือทั้งสองคนไปมาด้วยขอบตาคล้ำเหมือนหมีแพนด้า

“ฮ่ะๆ ชักจะโอเว่อร์ไปแล้วนะ”คาร์เรย์ที่เดินตามมาหัวเราะเสียงแห้งแล้วดุพี่ชายเบาๆ

“ถ้าเช่นนั้นพวกข้าขอตัวกลับก่อนนะครับ”อัศวินต่างแดนกล่าวพร้อมค้อมหัว

“จะไม่เข้าไปทักทายพระราชาของเราหน่อยหรือ?”แอมไพร์หันไปถามด้วยสีหน้าสงสัย

“ไม่ล่ะครับ”อัศวินหนุ่มยิ้ม”ข้าต้องรีบกลับ เป็นห่วงพระราชาน่ะครับ”

แอมไพร์พยักหน้ารับก่อนจะโบกมือลาส่งเหล่าขบวนแห่(ส่ง)เขาจากอาร์เจลแลงค์มาถึงยูโนสซิส ใบหน้าสวยเบนกลับจากการมองส่งก่อนจะไล่สายตามองตัวปราสาทพร้อมตะโกนสุดเสียง

“ข้ากลับมาแล้ว!!!!

แอมไพร์ยืดแขนขึ้นเหนือหัวก่อนจะสูดเอาอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ร่างบางเดินเข้าไปในตัวปราสาทโดยมีเหล่าบริวารยกของเดินตามมาเป็นแถวๆ เลโอและอีกสองอัศวินเองก็เดินตามเข้ามาด้วยเช่นกัน ร่างบางมองรอบๆด้วยความคิดถึง การออกไปอยู่ข้างนอกเป็นเวลานานทำให้แอมไพร์รู้สึกได้ว่าตนผูกพันธ์กับปราสาทหลังนี้แล้วจริงๆ

“ว่าแต่พระราชาของเราไปไหนเนี่ย...”เคอร์ริสขมวดคิ้วเมื่อยังไม่เห็นหัวทองๆของไอโร

“อ่า นั่นสิ เห็นบ่นคิดถึงจะเป็นจะตาย แล้วไหงไม่โพล่ออกมาเลย”คาร์เรย์ว่าพลางขมวดคิ้ว

“งั้นเดี๋ยวข้าขึ้นไปดูหน่อยก็แล้วกัน”เลโอหันมองคนทั้งสามคนก่อนจะผละออกไป แอมไพร์มองตามร่างของอัศวินหนุ่มด้วยสายตาหงุดหงิด คนคนนี้เหมือนพายยามหลบหน้าเขาเลย ทั้งๆที่บอกเองว่าทุกอย่างจะเป็นหมือนเดิมแท้ๆ

เรื่องที่เลโอหลบหน้าแอมไพร์เจ้าตัวคงเข้าใจไม่ผิดมากนัก เลโอกำลังหลบหน้าราชินีของตนจริงๆ ถึงจะบอกว่าทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิมแต่ตัวเขาเองก็คงต้องขอเวลาเตรียมตัวบ้าง กับการที่อยู่ๆถูกสาระภาพรักออกมาจากปากคนรักของพี่ชาย ถึงมันจะเป็นคำพูดอ้อมๆก็ตามแต่ แต่ทว่าเลโอที่ใครๆต่างว่าซื่อก็เข้าใจในความหมายของคำพูดนั้น เขาไม่ถนัดมานั่งสังเกตการกระทำของบุคคล แต่ถ้าหากเป็นเรื่องตำพูดล่ะก็เขาสามารถตีความได้อย่างทะลุปุโปร่ง

“ถ้าท่านรู้เรื่อง ท่านต้องโกรธข้าแน่ๆไอโร”

เลโอพึมพำเมื่อมาหยุดอยู่หน้าห้องของราชาหนุ่ม มือเรียวยกขึ้นเคาะที่ประตูห้องของอีกฝ่านสองสามทีก่อนเอ่ยเรียก

“ไอโร? ท่านอยู่ข้างในหรือเปล่า? พวกข้ากลับมากันแล้วนะครับ”

สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ อัศวินนภาเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย หรือไอโรจะไม่ได้อยู่ที่นี่แต่อาจจะอยู่ห้องทำงาน เพราะก่อนที่เขาจะเดินทางออกไปอีกฝ่ายก็ยุ่งอยู่กับเอกสารมากมายไปหมด ไม่รู้ว่ากำลังสงสัยติดอใจอะไรกันแน่ ถามไปก็ไม่ยอมบอก แล้วตามนิสัยไอโรถ้าไม่ไดรู้เรื่องที่สงสัยจนกระจ่างเขาคงไม่ยอมเลิกง่ายๆ

“อย่าบอกว่าหลับคาโต๊ะทำงานไปแล้ว”

เลโอพึมพำก่อนทำท่าจะผละออกไปจากประตูบานนั้น แต่เหมือนมีบางสิ่งมาสะกิดใจเขาหันอัศวินนภาหันกลับมาที่ประตูบานนั้นอีกครั้ง ริมฝีปากส่งเสียงเรียกพี่ชายต่างสายเลือดของตนเบาๆ

“ไอโร ท่านอยู่ข้างในหรือเปล่า?”

เลโอเดินกลับมาหยุดที่หน้าห้องของไอโรอีกครั้ง นัยน์ตาสีเทาจ้องมองยังที่จับประตูก่อนจะค่อยๆวางมือลงบนมันแล้วออกแรงผลักประตูไม้ออกไปเบาๆ สิ่งที่เห็นภายในห้องทำให้เลโอเบิกตาโพลงอย่างไม่เชื่อสายตา ของเหลวสีแดงที่ไหลอสบย้อมพื้นห้อง ร่างที่เอนหลังพิงเตียงด้วยใบหน้าซีดๆ เปลือกตาปิดสนิทเหมือนคนนอนหลับ ที่ข้างแอ่งเลือดมีสิ่งของบางสิ่งที่เลโอคุ้นตาวางอยู่

“ไอโร!

เลโอร้องเรียกก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาเมื่อได้สติ สองมือประคองร่างพี่ชายต่างสายเลือดขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน นิ้วเรียวตรวจคลำชีพจรของคนผมทองด้วยหัวใจที่สั่นระทึกก่อนนัยน์ตาสีเทาจะเหลือบไปเห็นสิ่งที่วางอยู่กับพื้น นัยน์ตาสีเทาเบิกกว้างยิ่งกว่าครั้งไหนๆ มือที่แตะต้นคอไอโรอยู่ผละออกอย่างไม่รู้ตัวเพื่อไปจับสิ่งที่วางอยู่บนพื้น

...ดาบของเขา...

...ของดูต่างหน้าของแม่...

...อาวุธที่ไม่สามารถเรียกออกมาได้ตอนสู้กับมิคาเอล...ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่???

“พระราชา!!!...ท่านเลโอ!!

อัศวินชั้นกลางที่วิ่งกรูกันเข้ามาร้องเรียกไอโรก่อนจะเปลี่ยนไปเรียกชื่ออัศวินผมแดงด้วยความตกใจ ภาพที่ทุกคนเห็นไม่สามารถอธิบายไปทางอื่นได้ มือซ้ายที่ประคองร่างของไอโรไว้ มือขวากำดาบที่เป็นของของตน ร่างพระราชาที่มีเลือดทั่วตัว รวมทั้งเสื้อผ้าบางส่วนของเลโอที่เปรอะเปื้อนเลือดไปด้วย

“เกิดอะไรขึ้น? ล่ะ..เลโอ?!!!!

เคอร์ริสที่วื่งมาสมทบเพราะได้ยินเสียงเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทำไมเขาคิดเป็นอื่นไมได้นอกจากเพื่อนสนิทลงมือทำร้ายราชาของเขา..

“ไอโร!!!!

เสียงร้องเรียกของแอมไพร์ทำให้ทุกคนหันมอง ร่างบางร้องเรียกไอโรเสียงดังจนปลายเสียงแกว่ง นัยน์ตาสีม่วงสั่นระริกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าซีดเซียวของไอโรสะท้อนอยู่ในแววตาของเด็กหนุ่ม ไอโรกำลังจะจากเขาไป...กำลังจะทิ้งเขาไป...

“ไม่นะไอโร!!!

แอมไพร์กรีดร้องก่อนเข่าจะอ่อนยวบเมื่อคิดถึงสิ่งที่กำลังจะตามมา คาร์เรย์รีบสิ่งเข้าไปรับร่างบางที่แทบจะหมดสติไป

“เจ้าจะทิ้งข้าไปไมได้นะเจ้าโง่...จะทิ้งข้าไปจริงๆน่ะเหรอ...ไอโร...”

“คาร์เรย์ พาท่านแอมไพร์ไปพักก่อน”เคอร์ริสเอ่ยสั่งเสียงเย็น

มาริคคนน้องพยักหน้ารับก่อนจะชอนตัวร่างบางแล้วพาออกไป นัยน์ตาสีฟ้ามองส่งน้องของตนไปก่อนเบนกลับมามองทางเลโอด้วยนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“ข้าไม่อยากทำ...แต่เลโอ...ข้าคงต้องขอจับเจ้าในฐานะผู้ต้องสงสัยลอบปลงพระชนน์พระราชา...เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวไหม?...”

เลโอเดินผ่านร่างของเคอร์ริสไปปอย่างไร้สุ่มเสียง อัศวินหนุ่มไม่คัดค้าน ไม่โต้แย้ง เขาทำเพียงส่งร่างของไอโรให้แก่หมอหลวงและยอมเดินตามอัศวินชั้นกลางไปยังห้องไตร่สวนเงียบๆ เคอร์ริสมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเหมือนหัวใจแหลกละเอียด ทำไมเลโอไม่แก้ตัว ทำไมเลโอไม่คัดค้าน ทำไมเลโอไม่พูดอะบ้างเลยว่าเขาไม่ได้ทำ! ถึงเลโอจะถือดาบของตนเองอยู่ ถึงดาบบนั่นจะเปื้อนเลือดแต่มันต้องมีเหตุผลสิ

“ทำไมเจ้าไม่แย้งอะไรสักนิดนะเจ้าบ้า...ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ไม่เคยพูดอะไรบ้างเลย”

 

นาฬิกาตีเวลาเลยเที่ยงคืนกว่าแต่คาร์เรย์ยังคงนั่งเฝ้าแอมไพร์ไม่ไปไหน เขาไม่รู้ว่าหากราชินีตื่นมาไม่พบใครแล้วจะเป็นเช่นไร ภาพที่แอมไพร์เห็นมันสะเทือนใจจนสามารถทำให้สภาพจิตใจแตกยับ ภาพที่แทบจะบ่งชี้ว่าเลโอฆ่าไอโร แต่คาร์เรย์ไม่เชื่อ! คนที่รักและเทิดทูนไอโรขนาดนั้นจะฆ่าไอโรไปทำไม อำนาจหรอ? คำว่าอำนาจเคยอยู่ในพจนานุกรมของเลโอเหรอ? คนคนนั้นรู้ความหมายของคำว่าอำนาจหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย แล้วเลโอจะเอามันไปทำไมกัน!!!

“แก้ตัวหน่อยได้ไหมเลโอ ไม่ว่าเจ้าจะโกหกหรือพูดจริองพวกข้าก็พร้อมจะเชื่อเจ้าเสมอ...แต่ถ้าเจ้าไม่แย้งอะไรเลย...แล้วพวกข้าจะทำยังไง”

ความรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้เข้าจู่โจมอัศวินวารี ไม่ว่าจะเดี๋ยวนี้หรือเมื่อก่อนเลโอก็คือคนที่พร้อมจะรับข้อกล่าวหาของคนรอบข้างเสมอ

“คาร์เรย์...?”

“ท่านแอมไพร์!

อัศวินวารีดึงสติกลับมาก่อนรีบผุดลุกขึ้นไปหาร่างที่นอนอยู่บนเตียง แอมไพร์ใช้ดวงตาเหม่อลอยมองรอบห้องก่อนจะเบนมาจ้องที่อัศวินผมฟ้า

“ไอโร...ไอโรเป็นไงบ้าง!!!

ทันทีที่ได้สติกลับมาอย่างครบถ้วน คนแรกที่แอมไพร์นึกถึงคือพระราชาผมทองเจ้าของรอยยิ้มพร่ำเพื่อ ฟันขาวกัดลงกับริมฝีปากแดงอย่างเผลอตัว ภาพไอโณที่ไร้สติย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ...ทำไมไอโรถึงมีสภาพนั้น...

 “พระราชาปลอดภัยแล้วครับ แต่ไม่รู้จะฟื้นเมื่อไหร่”

คาร์เรย์ไม่อยากบอกแอมไพร์ว่าไอโรอาการหนักเพราะสภาพจิตใจของเด็กหนุ่มคงรับไม่ไหว โชคยังดีที่แพทย์หลวงยื้อชีวิตของไอโรไว้ได้ทัน ดูเหมือนว่าจะแทงไม่โดนจุดสำคัญแต่ทว่าบาดแผลที่ลึกจึงทำให้เสียเลือดเป็นจำนวนมาก คงต้องใช้เวลาพักใหญ่ๆกว่าที่ไอโรจะฟื้นขึ้นมา

“แล้วเลโอล่ะ? ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”

พระราชานีถามขึ้นเมื่อนึกได้ คนที่อยู่ใกล้ไอโรมากที่สุดในตอนนั้นคือเลโอ...ที่ถือดาบของตนเองไว้ในมือ เลโอต้องถูกเข้าใจว่าเป็นผู้ต้องสงสัยหรือไม่อย่างร้ายแรงสุดก็ถูกปักใจว่าเป็นคนร้ายไปเลย

“ตอนนี้เลโออยู่ที่คุกใต้ดินครับ...”

“...อีกสามวันเขาจะถูกประหารชีวิต”

แอมไพร์เบิกตาโพลงอย่างไม่เชื่อหู มือเรียวเอื้อมขึ้นไปคว้าคอเสื้อของอัศวินผมฟ้าไว้ในมือ

“ทำไมคาร์เรย์! ทำไมเลโอถึงต้องถูกประหารชีวิต เขาไมได้ทำอะไรเลยนะ เขาไม่ได้ทำ! เจ้าได้ยินไหม!

แอมไพร์โวยลั่นพลางเขย่าคอเสื้อจของคาร์เรย์ไปมา อัศวินวารีส่งสีหน้าเศร้าๆออกมาก่อนจะค่อยๆยกมือขึ้นจับที่มือของเด็กหนุ่มเมื่อหยุดแรงของอีกฝ่าย

“เลโออยู่ในที่เกิดเหตุ ในมือเขาถือดาบของตนเองที่เปื้อนเลือดของราชา ไม่ว่ามองมุมไหนเลโอก็คือคนร้าย...เขาไม่แย้งอะไรเลยสักคำศาลจึงตัดสินว่าเขารับข้อกล่าวงหาทั้งหมด และกำหนดบทลงโทษเป็นการแขวนคอสำหรับผู้ลอบปลงพระชนน์”

“แต่เลโอไมได้ทำ! พวกเจ้าเป็นเพื่อนเขาไม่ใช่หรอ! ทำไมไม่พูดอะไรบ้าง พูดอะไรสักอย่างสิ!

แอมไพร์ตะคอกใส่อีกฝ่าย นัยน์ตาสีม่วงเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา ในใจแอมไพร์มั่นใจว่าเลโอไม่มีทางทำแบบนั้น เขารู้ดีว่าทั้งเคอร์ริสและคาร์เรย์ก็คิดไม่ต่างกัน แต่ทำไมไม่มีใครคิดที่จะแย้งเลยสักนิดเล่า!

“ทำไมคาร์เรย์! ทำไม!

“ใช่ว่าข้าไม่อยากจะแย้งนี่ครับ! แต่พวกข้าไม่สามารถเป็นพยานใดๆได้เพราะเป็นคนใกล้ตัวแถมเลโอยังไม่ยอมพูดอะไรด้วย แล้วจะให้ข้าทำยังไง! ดาบนั่นก็ถูกเก็บไว้ในมิติส่วนตัว ถ้าไม่ใช่เจ้าของก็คงเอาออกมาไม่ได้!

คาร์เรย์โวยกลับ นัยน์ตาสีฟ้าแดงกล่ำแต่ยังไม่ม้ำตาไหลออกมา คาร์เรย์ไม่อยากอ่อนแอตอนนี้เพราะราชินีของเขาเองก็อ่อนแอเต็มทน แอมไพร์คงทำใจไม่ได้ ร่างบางได้ไอโรกลับมาแต่กำลังจะเสียเลโอไป ได้หนึ่งสิ่งเสียกนึ่งสิ่ง นั่นมันไม่แฟร์สักนิด!

“จริงสิ...เลโอถนัดซ้าย แต่มือที่เลโอใช้จับดาบน่ะมันเป็นมือขวานะ!

“ศาลไม่ฟังคำแก้ตัวพวกนั้นหรอกครับ”

อัศวินวารีหลุบสายตาลงมองพื้น เขาเองก็แย้งเรื่องนี้กับศาลไปแล้วแต่ดูเหมือนทุกคนจะปักใจว่าเลโอเป็นคนร้ายจนไม่ฟังอะไร เลโอเป็นคนดีมาตลอด ทำไมอยู่ๆพอเกิดเรื่องร้ายๆขึ้นทุกคนกลับคิดจะเหยียบอัศวินหนุ่มให้จมดิน เหมือนรอจังหวะที่จะกำจัดเลโออยู่นานแล้ว

“เลโอ...”

แอมไพร์ร้องเรียกอัศวินหนุ่มเบาๆก่อนจะฝั่งหน้าลงกับฝ่ามือตนเอง เลโอจะต้องตาย เลโอจะทิ้งเขาไป เลโอจะไม่อยู่แล้ว คำพวกนี้วนเวียนอยู่ในหัวแอมไพร์ซ้ำแล้วซ้ำเหล่า ร่างบางคิดถึงใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วได้แต่ประท้วงในใจ เลโอต้องไม่ตายสิ! ทำไมเลโอถึงต้องถูกประหาร นี่มันไม่ใช่! ไม่ถูกต้อง!

“ถ้าใช้อำนาจของราชินีให้อภัยโทษ..”

“ท่านยังไม่ได้แต่งงานอย่างถูกต้อง ยังไม่ใช่ราชินีอย่างเป็นทางการ เรื่องนี้ข้าลองปรึกษากับพี่แล้วครับ”

นัยน์ตาของแอมไรพ์หม่นแสงลง ทางที่คิดว่าจะใช้ได้กลับมาถูกจำกัดด้วยแค่ว่าเขายังไม่ใช่ราชินีอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ทั้งๆที่มีอำนาจที่จะช่วยเลโออยู่ในมือแต่แอมไพร์กลับใช้มันไม่ได้ เหมือนพระเจ้าเล่นตลกกับร่างบางชัดๆ

“ทำไมคนพวกนั้นไม่รอให้ไอโรฟื้นก่อน ไอโรต้องรู้แน่ว่าใครเป็นคนร้าย”

ราชินีพึมพำ แอมไพร์เข้าใจในทันว่าศาลต้องการจะกำจัดเลโออยู่แล้ว พอดีกับจังหวะที่เกิดเรื่องขึ้นทำให้ได้โอกาสที่จะกำจัดอัศวินนภาผู้ซื่อตรง เลโอเองคงต้องไปขวางผลประโยชน์ใครเขาบ้าง แอมไพร์รู้ดีว่าคนเถรตรงแบบเลโอต้องเป็นแบบนั้นแน่ กับความยุติธรรมของคนอื่นเลโอสามารถรักษามันได้แต่ทำไมกับของตนเองถึงปล่อยทิ้งแบบนั้น...

“ข้าจะไปพบเลโอ”

แอมไพร์ลุกขึ้นยืน ร่างบางกำหมัดแน่น เขาต้องไปพูดกับเจ้าอัศวินเฮงซวยให้รู้เรื่อง!

“แต่...”

“ไม่มีแต่!”แอมไพร์หันไปตวาดเสียงลั่นก่อนจะเชิดหน้าขึ้น”จงพาข้าไปพบเลโอซะอัศวินวารี นี่เป็นคำสั่งของราชินี!

 

สองข้างทางเดินเต็มไปด้วยคบเพลิงที่ถูกจุดขึ้น แสงสีส้มส่องสว่างไสวในทางเดินใต้ดิน แอมไพร์เดินตามคาร์เรย์โดยมีอัศวินชั้นล่างอีกสองคนเดินตามหลังเพื่อความปลอดภัย นัยน์ตาสีม่วงสะท้อนแสวงคบเพลิงหวูบไหวบ่งบอกอารมณ์ครุกรุ่นและสั่นไหวในใจที่เกิดขึ้น

“ถึงแล้วครับ”

“ออกไปให้หมด”

“แต่...”

“ออกไป”

อัศวินผมฟ้าจำใต้องหันไปพยักหน้ากับอัศวินชั้นล่างอีกสองคนแล้วจึงเดินออกไป แอมไพร์เดินถือคบเพลิงเข้าไปใกล้ซี่เหล็กที่กั้นห่างๆกัน เมื่อยามแสงสีส้มสาดเข้าขับไล่ความมืดสิ่งที่แอมไพร์เห็นทำให้ร่างบางต้องเม้มปากแน่น เลโอนั่งพิงพนักด้วยสภาพที่เหมือนผ้าขี้ริ้ว แค่เวลาไม่นานที่แอมไพร์หลับไปอัศวินนภาผู้สูงส่งถูกกระทำขนาดนี้เลยงั้นหรือ

“เลโอ...”แอมไพร์ส่งเสียงเรียกเบาๆ

“ท่านแอมไพร์? เดี๋ยวนี้คุกใต้ดินเขาอนุญาตให้ราชินีเข้ามาตามลำพังแล้วหรอครับ”

เลโอเงยหน้าขึ้นมองด้วยใบหน้าราบเรียบ ริมฝีปากยังเอ่ยบ่นเหมือนทุกทีอย่างไม่ทุกข์ร้อนใดๆ

“เจ้าบ้า!

นัยน์ตาสีม่วงแสบร้าวไปหมด แอมไพร์รู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งยามเมื่อเห็นเลโอมองเขาด้วยแววตาที่ไม่เดือดร้อนอะไรเลย เขาร้อนใจแทบตายแต่อีกฝ่ายกลับไม่คิดอะไรเลยสักนิด ไม่คิดเสียดายบ้างหรือไง อีกสามวันเจ้าจะตายแล้วนะคนโง่!

“ทำหน้าอย่างกับคนถูกทิ้งเลยนะครับ ไอโรทิ้งท่านงั้นหรือ...”

“เขายังอยู่...”

“ก็ดีแล้วนี่ครับ”

“แต่เจ้ากำลังจะทิ้งข้าไป!!

แอมไพร์ขึ้นเสียงใส่ นัยน์ตาสีม่วงสั่นระริก เขาเกือบเสียเลโอไปที่อาร์ตเธแต่สุดท้ายก็ได้กลับมา เกือบเสียเลโอไปที่อาร์เจลแลงค์แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ไม่เป็นไร อุตส่าห์รักษาชีวิตอีกฝ่ายอย่างดีในทุกที่ที่ไปแต่กลับจะมาตายที่เมืองของตนน่ะเหรอ? ทำไมไม่รู้สึกอะไรบ้างเลย ทำไมไม่พูดอะไรที่บ่งบอกว่าอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อบ้าง...

“ข้าไม่ทิ้งท่านไปไหนหรอกนะครับ”เลโอว่าเสียงแผ่ว

ร่างสูงยันกายลุกขึ้นก่อนจะค่อยๆเดินมาทรุดตัวนั่งลงอยู่ที่ด้านหน้าของเด็กหนุ่ม มือเรียวยื่นออกไปแตะใบหน้าของแอมไพร์เบาๆ นัยน์ตาสีม่วงจ้องมองเลโอที่ยังคงมีสีหน้าราบเรียบไม่เปลี่ยน

“อย่างร้องไห้นะครับ ข้าไม่อยากเห็น จะช่วยทำให้ข้าดูได้ไหมล่ะครับ?”

“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาขอร้องข้า อย่าทำเหมือนให้ความหวังข้าแบบนี้ได้ไหม...”

“อย่างน้อยๆก็ในฐานะอัศวินกับราชินี...เช่นนั้คงไม่ขัดข้องนะครับ”

นัยน์ตาสีม่วงเบิกขึ้นยามเมื่อได้รับคำขอก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้น แอมไพร์ยกมือสองมือขึ้นมาจับมือของเลโอที่แนบหน้าตนไหวไม่ให้อีกฝ่ายชักกลับ ขอแค่ให้รู้สึกว่าอีกฝ่ายยังอยู่ตรงนี้อีกสักนิดก็พอ

“ยิ้มสิครับ ข้าจะได้รู้ว่าท่านมีความสุข หัวเราะสิครับ ข้าจะได้รู้ว่าท่านอารมณ์ดี ด่าข้าสิครับ ข้าจะได้รู้ว่าตรงหน้าคือคนที่ข้ารู้จัก”

“ก็ข้าไม่ได้มีความสุข! แล้วจะให้ข้ายิ้มได้ไงเจ้าโง่!

“หึ...”

เลโอหัวเราะแผ่วๆก่อนจะใช้สองมือประครองหน้าแอมไพร์ขึ้นมา นัยน์ตาสีเทาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีม่วง แอมไพร์ไม่ร้องไห้อย่างที่เขาขอจริงๆ

“ถ้าเศร้าก็ยิ่งต้องยิ้มครับ ความเศร้ามันจะได้รู้ว่าท่านอยู่เหนือมัน”เลโอยกยิ้มขึ้นเบาๆก่อนจะปล่อยมือออกจากร่างบาง

“สัญญาสิครับว่าถึงวันพรุ่งนี้ไม่มีข้าอยู่ ท่านก็ยังจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข”

“ไม่!”แอมไพร์ร้องปฏิเสธอย่างไม่ต้องคิด”เจ้าจะตายไม่ได้ข้าบอกแล้วไง! เจ้าจะตายไม่ได้จนกว่าข้าจะด่าเจ้าจบ!

“งั้นหรอครับ...งั้นก็รีบด่าข้าสิครับ ด่าให้จบๆไป...”

“เลโอ!!!!

เสียงตวาดเรียกชื่อของแอมไพร์ทำให้อัศวินชั้นล่างแห่เข้ามาพร้อมคาร์เรย์ว่าคิดว่าเลโอจะทำอะไรแอมไพร์ ร่างบางยืนตัวสั่นอยู่หน้ากรงขังโดยมีเลโอเงยหน้ามองด้วยสีหน้าราบเรียบ

“ทำไมไม่คิดจะมีชีวิตอยู่บ้าง...ทำไมไม่ดิ้นรนจะมีชีวิตอยู่ เจ้าไม่ผิดทำไมไม่พูด! อัศวินนภาผู้สูงศักดิ์ที่ข้าหลงใหลคนนั้นมันไปไหน เลโอคนนั้นอยู่ไหน! เจ้าไม่ใช่! ข้าเกลียดเจ้า!

แอมไพร์หันหลังให้อัศวินนภาก่อนจะพูดออกมาเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ข้าเกลียดเจ้าคนที่ไม่รักษาชีวิตที่ข้าอุตส่าห์มอบให้ เลโอคนโง่...ข้ารักเจ้าไปได้ยังไง”

 

เหลืออีกเพียงหนึ่งวันเลโอก็จะถูกประหารชีวิต แอมไพร์ยังดิ้นรนหาทางช่วยเลโอแม้เจ้าตัวจะไม่ต้องการเลยสักนิด บรรยากาศภายในปราสาทเต็มไปด้วยความตึงเครียด ข่าวเรื่องพระราชาถูกลอบทำร้ายโดยอัศวินคนสนิทอย่างเลโอแผ่ขยายไปทั่วอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ตราบใดที่คนเสียหายไม่ใช่ตนชาวบ้านก็ยินดีที่จะเอาไปพูดอย่างสนุกปากโดยไม่สนใจความจริง แอมไพร์เกลียดคนพวกนี้ที่สุด!

“เมื่อไหร่เจ้าจะฟื้นนะไอโร เมื่อไหร่จะตื่นขึ้นมาบอกว่าเลโอไม่ใช่คนผิดสักที ถ้าเลยพรุ่งนี้ไปแล้ว...มันไม่ทันแล้วนะ”

แอมไพร์นั่งมองหน้าไอโรผู้หลับใหล ใบหน้าของพระราชาผมทองมีสีเลือดฝาดขึ้นมานิดหน่อยแต่ก็ยังไม่อยู่ในขั้นที่ดีมากนัก อย่างมากสุดคงสักสองอาทิตย์ที่ไอโรจะหลับไป แอมไพร์รอขนาดนั้นไม่ไหว เขาอยากให้ไอโรฟื้นมาวันนี้ ตอนนี้ รีบๆตื่นขึ้นมาบอกทุกคนว่าเลโอไม่ผิดได้แล้วราชางี่เง่า!

“ปราสาทที่ไม่มีเสียงหัวเราะของเจ้านี่มันเงียบเนาะไอโร...ชีวิตข้าที่ไม่มีเลโอมาจ้ำจี้จำไชก็เงียบเหมือนกัน ไม่สนุกเลย...”

เหมือนน้ำตามันร่ำร้องไห้จะไหลออกมาดื้อๆ แอมไพร์เงยหน้ามองด้านบนเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา แม้จะบอกว่าเกลียดแค่ไหนแต่แอมไพร์ก็ยังคงทำตามในสิ่งที่เลโอบอก เขาต้องไม่ร้องไห้ จะไม่ร้องไห้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“ท่านแอมไพร์!!

ราชินีสะบัดหน้ามองสองอัศวินที่รีบพุ่งเข้าห้องด้วยสีหน้าแตกตื่นด้วยความตกใจ เคอร์ริสกับคาร์เรย์หอบหายใจหนัก ดูเหมือนจะวิ่งมาด้วยความเร็วสูงสุด

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมต้องรีบขนาดนั้น”

“ด้านนอก...แฮ่ก...ครับ...แฮ่ก...บนฟ้าน่ะ”เคอร์ริสพูดไปหอบไป

“มีอะไร...ลอยอยู่...แฮ่ก..ไม่รู้ครับ!

คาร์เรย์พยายามต่อสิ่งที่พี่ชายของตนจะสื่ออกมาจนจบก่อนจะชี้มืออกไปยังด้านนอก เพราะสิ่งที่ไม่น่าไว้ใจโพล่ออกมาทั้งสองจึงต้องรีบวิ่งมาคุ้มครองพระราชาที่ดูแลตนเองไม่ได้และราชินีที่สภาพจิตใจย่ำแย่ แอมไพร์ขมวดคิ้วมองสองอัศวินเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปยังระเบียงด้านนอก

“นั่นมัน...อะไรน่ะ”

แอมไพร์มองลูกหนามสีดำแปดลูกที่ลอยอยู่บนน่านฟ้าของยูโนสซิส ร่างบางร่ายเวทย์ให้สามารถมองได้ไกลใส่ตนเองก่อนมองออกไปยังเมืองข้างเคียงก็พบว่าแต่ละเมืองมีลูกหนามประหลาดๆลอยอยู่เช่นกัน

ครืดๆ ครืด!

“ฮ่ะ..ฮัลโหลวๆ เทสๆ โหลวๆ”

เสียงคล้ายๆไฟฟ้าช็อตดังขึ้นก่อนเจ้าลูกหนามทั้งแปดจะฉายาภาพชายหนุ่มออกมาอย่างไม่ชัดเจนนัก เสียงทุ้มเอ่ยแบบติดๆขัดๆเพราะเวทย์ฉายภาพที่กระพริบไปมา

“ได้ยินไหมเอ่ยเจ้ามนุษย์หน้าโง่”

เสียงและภาพที่ฉายออกมาค่อยชัดขึ้นอย่างน่าประหลาด ภาพที่ถูกฉายออกมากลางน่านฟ้าคือชายผมสีเขียวมะนาวที่สวมแว่นตาเลนส์เดียวไว้ที่ตาขวาของตน เส้นผมที่ยาวระต้นคอถูกเสยหน้าม้าด้านซ้ายขึ่นมาอย่างลวกๆ ริมฝีปากที่แสะยิ้มเผยคมเขียวสีขาวมุกสวยให้ประจักษ์แก่สายตาของทุกคน ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลมีแววผยองอยู่ในนั้น แต่สิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างคือปีกสีมรกรตที่มีลักษณะเหมือนปีกมังกรที่ด้านหลัง

“...ปีศาจ...”

แอมไพร์พึมพำเมื่อเห็นอีกฝ่าย ร่างบางก้าวเท้าถอยหลังไปเล็กน้อย ในหน้าสวยเต็มไปด้วยเหงื่อยเย็นๆเกาะพราวเต็มไปหมด ยามเมื่อดวงตาสีเขียวทะเลเบนมาจ้องทางเขาทำให้แอมไพร์สะดุ้ง เหมือนอีกฝ่ายจะรับรู้ตัวตนของเขาได้

“ใช่แล้ว ข้าคือปีศาจ...จักพรรดิปีศาจลิเวียนธาน”

“ไม่จริงน่า...จักพรรดิปีศาจตายไปหมดแล้วตั้งแต่หลายร้อยปีก่อน!

คาร์เรย์แย้งขึ้นมาก่อนจะรีบเดินไปเอาตัวบังแอมไพร์ไว้ยามที่ลิเวียนธานมองมายังพวกเขา

“มนุษย์น่าโง่ หลงงมงายไม่เป็นเรื่อง!

ปีศาจหนุ่มหัวเราะในลำคอก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก”ในวันนี้ที่ข้าออกมามิใช่เพียงแค่ว่าอยากเสวนากับสวะอย่างพวกเจ้า”

“ปีศาจนี่น่ารังเกียจเกินไปแล้ว”เคอร์ริสพึมพำยามได้ยินสรรพนามการเรียกแทนมนุษย์ของบอีกฝ่าย

“ข้ามีข้อเสมอมายื่นแก่มนุษย์ผู้โง่เง่า”ลิเวีนธานกล่าวต่ออย่างไม่สนใจ นิ้วเรียวที่มีเล็บสีเขียวแก่แหลมยาวชูขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่น่าหลงใหล

“หนึ่ง...มอบแผ่นดินของพวกเจ้าให้ข้าซะแต่โดยดี ข้าจะไม่ทำอะไรพวกจ้าโดยเด็ดขาด เพียงแต่พวกเจ้าต้องอยู่ภายใต้การปกครองของพวกเรา”

ปีศาจผมเขียวว่า นัยน์ตามีเขียวทะเลเหล่มองมาทางพวกแอมไพร์เป็นพักๆ ทั้งสามไม่แน่ใจว่าลิเวียนธานมองพวกเขาจริงๆหรือเป็นมุมเดียวกันจากสถานที่อื่นๆ

“หรือสอง...จงมาทำสงครามกัน ถ้าใครชนะก็เอาแผ่นดินของมนุษย์ไป”

“อย่ามาประสาทนะเจ้าปีศาจบ้า! แผ่นดินนี้เป็นของพวกขา เจ้าชนะเจ้าได้ไป แต่ถ้าพวกข้าชนะข้าไม่ได้อะไรเลยนะ!!!

“ท่านแอมไพร์”

เคอร์ริสร้องออกมาเมื่อราชินีเถียงหัวชนฝา นัยน์ดวงตาสีม่วงครุกรุ่นอย่างโกรธเกรี้ยว

“หุบปาก!”ลิเวียนธานหันมาตวาดใส่แอมไพร์ ภาพที่ถูกฉายเคลื่อนตัวมาทางเด็กหนุ่มก่อนภาพฉายจะยื่นใยหน้าเข้าหาราชินีผมม่วง

“แผ่นดินนี้แต่เดิมเป็นของพวกเรา! พวกข้าช่วยกันดูแลและปกป้อง แต่พวกเจ้ากลับมาชุบมือเปิบเอาไปหน้าตาเฉย ทั้งยังทำเหมือนกับว่าพวกข้าเป็นสิ่งชั่วร้าย! มนุษย์ต่างหากที่ชั่วร้ายที่สุด!

“เจ้า!

“ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าเจ็ดวัน...”ปีศาจผมเขียวเว้นพร้อมยกยิ้มก่อนเอ่ยต่อ“...ตกลงกันให้ดีว่าจะยอมคืนแผ่นดินนี้ให้พวกข้า หรือจะทำสงคราม!

ตู้ม!!!!

เสียงระเบิดทำให้พวกแอมไพร์สะบัดหน้าไปดูยังต้นตอของเสียง นัยน์ตาสามคู่มองเห็นควันสีเข้มที่พวยพุ่งขึ้นไปสู่ท้องฟ้าสีครามที่แลดูสดใส

“แย่แล้วครับ! คุกใต้ดินถูกโจมตีครับ!

เสียงรายงานของอัศวินขั้นล่างทำให้แอมไพร์เบิกตาโพลง นัยน์ตาสีม่วงเบนกลับมามองที่ปีศาจหัวเขียวที่กำลังยิ้มออกมาที่มุมปาก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #1034 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 01:54
    ตอนที่25หายอ่ะ มันกลายเป็น26
    #1034
    0
  2. #1006 exo - we are one (@aiku) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 21:39
    ทำไมเลโอถึงถูกขังอ่ะคะ
    #1006
    0
  3. #637 kanyarat attano (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 21:52
    เหมือนลีเวียธานมาเพื่อช่วยเลโอนะ ปีศาจก็น่าจะอยู่ข้างแอมไพร์นี่นา เหมือนจะช่วยเลโอออกมาจะคุกด้วย(การถลมคุก)

    เบลลล มาช่วยไอโรดิ เมียเอ็งโดยทำร้ายนะ ยอมได้อ่ออออ
    #637
    0
  4. #574 Nefara (@riew2543) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 13:24
    เลโอตายยัง~//ชะโงกหน้าออกไปดู
    ~ไม่มีเสียงตอบรับจากสายที่ท่านเรียก~
    ไม่ควรหวังเสียงตอบรับจากเลโอสินะแต่ไอโรรีบตื่นขึ้นมานะ เบลรออยู่//ปูเสื่อนอนรอไรท์ต่อ
    #574
    0
  5. #573 Blue Rose (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 12:01
    เลโอช่วยรักชีวิตตัวเองหน่อยเด่ๆๆๆๆๆ =_=;; อุ้ ปีศาจมรกตบุกมาแล้ววว ไอโรก้ยังไม่ฟืนอีก ทำไงดีเนี้ย เลโอก้อยุ่คุกใต้ดินใช่ป่ะ ไม่โดนระเบิดหรอเนี้ย ทำไมต้องเป้นคุกใต้ดิน? มีเบื้องหลังอะไรป่าวนิ
    #573
    0
  6. #572 bumeja (@15bume15) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 23:42
    เลโอตายไปเลยก็ดีนะ55555จะได้เปลี่ยนพระเอก
    แอมไพร์อ่อนแอไปอ่ะเปล่าเนี้ย เข้มแข็งหน่อยเป็นปีศาจซ่ะเปล่า
    ไอโรแกรีบๆๆฟื้นไวๆๆๆนะ สู้สู้!!!!!!! ตื่นมาหาหนูเบลซ่ะดีๆๆ
    สุดท้าย!!! เลโอ้ววว แกจะนิ่งไปนะพ่อรูปปั้นเดินได้ แอมไพร์อย่าไปง้อมันลูก
    (ขอโทษนะมันเป็นความเห็นส่วนตัวอ่ะ อินเกิ้นนนนนน)
    #572
    0
  7. #571 nejan12 (@kijsanee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 20:41
    จะเอากี่คอมเม้นกันค้าาาาา อยากอ่านเร็วๆแล้วอ่า
    #571
    0
  8. #568 เห็ดหอม:) (@im2ne1) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 19:46
    ชั้นจะปั่นเม้นท์ ไรทเตอร์ นายเป็นสายเอ็มสินะ !
    เออ แล้วเบลไปไหน อิเบลลลลล มาดูแลไอจังเซ่
    #568
    0
  9. #564 Manasseh (@tammyoyo) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 00:46
    แอบสะใจเล้กๆ เหมือนได้ล้างแค้นที่เลโอปฎิเสธแอมไพร์55555555<< โรคจิตป่ะว่ะเรา
    #564
    0
  10. #563 Manasseh (@tammyoyo) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 00:35
    เลโอ แม่งตรงไปละ ไม่ได้รัก!!! กุจะฆ่ามุงเลโอ แต่ตรงๆก้ดีจะได้ปรับตัวทันแต่สงสารแอมไพร์ที่สุดเจอแต่เรื่องร้ายๆ เปลี่ยนพระเอกเลย!!! จังเลโอ ทำแอมไพร์เสียใจ T T
    #563
    0
  11. #562 Blue Rose (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 23:52
    อึ้นเลย =_=;; กลับมาก้เจอเรื่อง จะพักทำใจก่อนมิได้เลย T3T เบลไปไหนนิ ไอไรโดนไรอ่าาาา
    #562
    0
  12. #560 Pattisia22 (@pattisia22) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:37
    ใจร้ายยยยยยย
    #560
    0
  13. #559 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:31
    เลโอนายหัดพูดอะไรบ้างก็ได้นะ ไม่พูดคนอื่นเขาก็ไม่รู้จะช่วยนายยังไงอ่ะดิ
    #559
    0
  14. #557 Marie (@giveandtal) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:00
    มิคาเอลแน่ๆ แน่ๆ แน่ๆ!!!!!!
    #557
    0
  15. #556 zindatea (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 20:07
    แงงงงงงง ม่ายอาววว ม่ายยอมมมมม เลโออย่าตายน้าาาาา ไอโรรีบๆตื่นสิ ใครทำไอโรบอกมานะ ให้เบลไปจัดการเลย เลโอจะได้ไม่ตายด้วย ToT แอมไพร์จะทำไงเนี่ย

    ป.ล. เปนกำลังใจให้ค่ะ รีบๆมาต่อน้า
    #556
    0